#🙏ஆன்மீகம் மரணம் -* மகாபாரதத்தின் அதிர்ச்சியூட்டும்* ரகசியம்....* மகாபாரதப் போர் முடிந்து, தர்மபுத்திரர் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரசராக முடிசூடிய பிறகு, நாட்டில் தர்மமும் அமைதியும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அஸ்வமேத யாகம் நடத்த முடிவு செய்தார். அந்த யாகத்தின் முக்கியமான வழக்கப்படி, அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு வெள்ளைக் குதிரை நாட்டின் எல்லைகளைக் கடந்து பல தேசங்களுக்குச் செல்ல விடப்பட்டது. அந்தக் குதிரையை யாராவது தடுத்து நிறுத்தினால், அவர்கள் பாண்டவர்களின் ஆட்சியை ஏற்க மறுக்கிறார்கள் என்று பொருள். அப்போது போர் நடைபெறும். யாரும் தடுக்காமல் குதிரை சென்றால், அவர்கள் தர்மபுத்திரரின் பேரரசை ஏற்றுக்கொண்டதாகக் கருதப்படும். இந்த மிகப்பெரிய பொறுப்பு, உலகப் புகழ்பெற்ற வில்லாளியான அர்ஜுனனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. காந்தீவம் கையில், எண்ணற்ற போர்களில் வெற்றியைச் சுவைத்த வீரனாக, யாகக் குதிரையைப் பாதுகாத்தபடி அர்ஜுனன் நாடு கடந்தான். பல நாடுகளை வெற்றிகரமாகக் கடந்த அந்தக் குதிரை, இறுதியில் மணிபுர நாட்டின் எல்லையை அடைந்தது. அந்த நாட்டை ஆண்டவன் பப்ருவாகனன். அவன் வேறு யாருமல்ல; அர்ஜுனனுக்கும் மணிபுர இளவரசியான சித்ராங்கதைக்கும் பிறந்த மகன். சிறு வயதிலிருந்தே தந்தையை நேரில் காணாத அவன், தன் தாயிடமிருந்து அர்ஜுனனின் வீரத்தையும் புகழையும் கேட்டு வளர்ந்திருந்தான். "உலகில் சிறந்த வில்லாளி என் தந்தை" என்ற பெருமை அவன் மனதில் எப்போதும் நிறைந்திருந்தது. தந்தை தனது நாட்டிற்கு வருவதாக அறிந்தவுடன், அவன் அளவில்லாத மகிழ்ச்சியில் மலர்மாலைகளையும், அரச மரியாதைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, அமைச்சர்களுடனும் வீரர்களுடனும் எல்லைக்குச் சென்றான். அர்ஜுனனின் முன் வந்து பணிவுடன் தலைவணங்கிய பப்ருவாகனன், "தந்தையே! உங்கள் வருகையால் மணிபுரம் புனிதமடைந்தது. என் அரண்மனைக்கு வந்து என்னை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்," என்று கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் கூறினான். ஆனால் அர்ஜுனனின் முகத்தில் எந்தப் பாசமும் வெளிப்படவில்லை. அவர் ஒரு தந்தையாக வரவில்லை; அஸ்வமேத யாகத்தின் காவலனாக வந்திருந்தார். ஒரு க்ஷத்திரியன் தனது கடமையை மட்டுமே முன்னிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், "நான் இங்கு உன் தந்தையாக வரவில்லை. இந்தக் குதிரையை நீ தடுத்திருக்கிறாய் என்றால், என்னுடன் போரிட வேண்டும். அரசனாக இருந்து ஆயுதத்தை விட்டு வணங்குவது உனக்கே அவமானம். உன் வீரத்தை நிரூபி," என்று கடுமையாகக் கூறினார். அந்த வார்த்தைகள் பப்ருவாகனனின் இதயத்தை நொறுக்கியது. பல ஆண்டுகளாகக் காண வேண்டும் என்று ஏங்கிய தந்தை, ஒரு அன்பான பார்வை கூட அளிக்காமல் போருக்கு அழைப்பதை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் மனம் குழம்பியது. தந்தையுடன் எப்படி போரிட முடியும்? அவரை எதிர்த்து அம்பு எய்வதே பாவம் என்று எண்ணி தயங்கினான். அந்தச் சமயத்தில் நாகலோகத்தின் அரசகுமாரியும், அர்ஜுனனின் மற்றொரு மனைவியுமான உலூபி அங்கு தோன்றினாள். அவள் பப்ருவாகனனை நோக்கி, "இது உன் தந்தையின் கட்டளை மட்டுமல்ல; ஒரு க்ஷத்திரியனின் தர்மமும் கூட. போர்க்களத்தில் உறவுகள் கிடையாது. கடமை மட்டுமே உண்டு. நீ பின்வாங்கினால் உன் வீரத்திற்கும் உன் நாட்டிற்கும் அவமானம் ஏற்படும். தயக்கத்தை விடு. உன் முழு திறமையையும் வெளிப்படுத்து," என்று உறுதியளித்தாள். உலூபியின் வார்த்தைகள் பப்ருவாகனனின் மனதில் துணிச்சலை விதைத்தன. உடனே அவன் கவசம் அணிந்து, வில்லைக் கையில் ஏந்தி போர்க்களத்தில் நின்றான். தந்தையும் மகனும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்ட அந்தக் காட்சி, அங்கு கூடியிருந்த அனைவரின் மனதையும் கனக்கச் செய்தது. போரின் முதல் அம்பை அர்ஜுனனே எய்தினார். அதற்கு பதிலளித்த பப்ருவாகனன், தன் தந்தைக்கு இணையான வேகத்திலும் துல்லியத்திலும் அம்புகளைத் தொடுத்தான். கணநேரத்தில் போர்க்களம் முழுவதும் அம்புகளால் மூடப்பட்டது. அர்ஜுனன் அக்னியாஸ்திரம், வாயுவாஸ்திரம், வருணாஸ்திரம் என பல திவ்யாஸ்திரங்களைப் பிரயோகித்தார். ஆனால் பப்ருவாகனனும் ஒவ்வொன்றுக்கும் தகுந்த எதிர் அஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தி அனைத்தையும் முறியடித்தான். தனது மகனின் திறமையைப் பார்த்த அர்ஜுனன் ஒரு கணம் வியந்தாலும், போரில் எந்தவித தளர்ச்சியும் காட்டவில்லை. பப்ருவாகனனும் முழு மன உறுதியுடன் போரிட்டான். இருவரின் வில்களின் நாணொலி இடியோசை போல ஒலித்தது. அம்புகள் வானில் மின்னல்போல் பறந்தன. போரைக் கண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும் கூட, இந்தத் தந்தை–மகன் மோதலின் முடிவு என்னவாகும் என்று ஆவலுடன் கவனித்தனர். நீண்ட நேரம் நடந்த கடுமையான போரின் இறுதியில், உலூபி அளித்த தெய்வீக அஸ்திரத்தை மந்திரங்களுடன் பப்ருவாகனன் எய்தான். அந்த அம்பு நேராகப் பாய்ந்து அர்ஜுனனின் மார்பைத் துளைத்தது. காந்தீவம் கையிலிருந்து நழுவி விழுந்தது. எண்ணற்ற போர்களில் வெற்றி கண்ட மகாவீரன், அந்த நாளில் தன் சொந்த மகனின் அம்பால் போர்க்களத்தில் உயிரற்று விழுந்தார். அந்தக் காட்சியைக் கண்ட சித்ராங்கதை ஓடிவந்து அர்ஜுனனின் உடலைத் தழுவிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். "எத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து உன்னைப் பார்த்தேன்; இவ்வாறு உயிரற்ற நிலையில் காண வேண்டியதா?" என்று புலம்பினாள். பப்ருவாகனன் தன் கைகளால் தந்தையைக் கொன்றுவிட்டோம் என்ற குற்றவுணர்ச்சியில் துவண்டுபோனான். தன் வில்லையும் அம்புகளையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அர்ஜுனனின் காலடியில் விழுந்து கண்ணீருடன் மன்னிப்பு கேட்டான். அந்தப் போர்க்களம் முழுவதும் சோகத்தின் அமைதி சூழ்ந்தது. அப்போது உலூபி மட்டும் அமைதியாக நின்றாள். அவள் தன்னிடம் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த நாகலோகத்தின் அரிய நாகமணியை எடுத்தாள். அதை அர்ஜுனனின் மார்பின் மீது வைத்து, நாக மந்திரங்களை உச்சரித்து இறைவனை தியானித்தாள். சில நொடிகளில் அந்த நாகமணியிலிருந்து பிரகாசமான ஒளி வெளிப்பட்டு அர்ஜுனனின் உடல் முழுவதும் பரவியது. சிறிது நேரத்தில் அவரது மார்பு மெதுவாக உயர்ந்து தாழ்ந்தது. மூச்சு திரும்பியது. கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன. உயிரற்றுப் படுத்திருந்த அர்ஜுனன் மீண்டும் எழுந்து அமர்ந்தார். அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் உறைந்தனர். அப்போது உலூபி உண்மையை வெளிப்படுத்தினாள். "பீஷ்மரை வீழ்த்தியபோது, வசுக்கள் உங்களுக்கு ஒரு சாபம் அளித்தனர். உங்கள் வீரத்தால் அல்ல, விதியின் காரணமாக நீங்கள் ஒருநாள் உங்கள் சொந்த மகனின் கையால் வீழ வேண்டும் என்பதே அந்தச் சாபம். அந்தச் சாபம் நிறைவேறாமல் இருந்ததால், இன்று இந்த நிகழ்வு நடந்தது. ஆனால் அது உங்கள் இறுதி அல்ல. சாபம் நீங்கிய உடனே, நாகமணியின் அருளால் உங்களுக்கு மீண்டும் உயிர் திரும்பும் என்பது முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது," என்றாள். அர்ஜுனன் அனைத்தையும் புரிந்துகொண்டார். தனது மகனின் அருகே சென்று அவனை அன்போடு அணைத்துக்கொண்டார். "நீ எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை. தர்மத்தைக் காத்தாய். என் கட்டளையை நிறைவேற்றினாய். இன்று நான் உன்னைக் கண்டதில் பெருமைப்படுகிறேன்," என்று ஆசீர்வதித்தார். பப்ருவாகனனின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. சித்ராங்கதையின் துயரமும் மகிழ்ச்சியாக மாறியது. அதன்பின் பப்ருவாகனன், தனது படைகளுடன் அஸ்வமேத யாகக் குதிரையை மரியாதையுடன் வழியனுப்பினான். அர்ஜுனனும் தனது மகனையும் குடும்பத்தினரையும் ஆசீர்வதித்துவிட்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். இந்த நிகழ்வு, விதி எவ்வளவு வலிமையானதாக இருந்தாலும், இறைவனின் அருளும் தர்மத்தின் பாதையும் இறுதியில் மனிதனை உயர்த்தும் என்பதை உணர்த்தும் மகாபாரதத்தின் ஆழமான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது. சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம் 🙏🏻 . .