യക്ഷിക്കാവ് വളവിലെ യക്ഷി (139) ആ രൂപം അടുത്തെത്തി...ഡിററക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ഞെട്ടി വിറച്ചു... ഒരു മഞ്ഞ് രൂപം...ഹിമക്കരടി പോലെ... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് പറഞ്ഞു: "മഞ്ഞ് മനുഷ്യൻ..." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും പറഞ്ഞു: "ഇതാണ് ഹിമ മനുഷ്യൻ..." ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ്: ഹിമാലയത്തിൽ മഞ്ഞുമനുഷ്യർ ഉളളതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്... വായിച്ചിട്ടുണ്ട്..." അപ്പോഴേയ്ക്കും ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും തണുത്ത് വിറങ്ങലിച്ചു പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസിന് റിവോൾവർ അനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല... കൈ✋കാലുകൾ മരവിച്ചു പോയി...തണുത്ത് ഉറഞ്ഞു പോയി...പരിസരം പുകമറയായി മാറി... അടുത്ത നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തണുത്തുറഞ്ഞ് നിലംപതിച്ചു... അപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു വാഹനം ഹെയർപിൻ വളവുകൾ വളഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് കയറി വന്നു... അത് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ആനന്ദനുമായിരുന്നു... ഹെഡ് ലൈററിൻ്റെ തീവ്ര പ്രകാശത്തിൽ അവർ ആ കാഴ്ച കണ്ടു... നടുറോഡിൽ കിടക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ... സമീപത്ത് പോലീസ് വാഹനം... അതിൽ നിന്നും അത് ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ആണെന്ന് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നില്ല... സമീപത്ത് വന്ന് വാഹനം നിർത്തി അവർ ചാടിയിറങ്ങി... ഹെഡ് ലൈററിൻ്റെ സഹായത്തോടെ അവർ സമീപത്ത് വന്ന് അവരെ തട്ടി വിളിച്ചു... കൈകൾ ഐസിൽ തൊട്ട പോലെ... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ഐസ് പോലെ ആയി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു... അവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ തൊടാൻ കഴിയുന്നില്ല... സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്തു... ഐസിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനുളള സംവിധാനങ്ങളുളള ICU യൂണിറ്റ് ആംബുലൻസ് ഉടൻ എത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു... അവർ വീതിയുളള ഇലകൾ പറിച്ച് അവരുടെ സഹായത്തോടെ അവരെ രണ്ടു പേരെയും പൊക്കി വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് ഒരു വിധത്തിൽ വാഹനത്തിൽ കിടത്തി... വാഹനം തിരിക്കാനുളള സൗകര്യം ഇല്ലാത്തതിനാൽ വണ്ടി ബേക്കിലോട്ടെടുത്ത് ഹെയർ പിൻ വളവിലെത്തി അവിടെ വച്ച് തിരിച്ച് ഹെയർപിൻ വളവുകൾ ഓരോന്നായി ഉറങ്ങി... അങ്ങ് ദൂരെ നിന്നും ഒരു ആംബുലൻസിൻ്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങി കേട്ടു... ഭയാനകമായ മഞ്ഞ് വീഴ്ച ഉണ്ടായതാണെന്ന് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥ് ഊഹിച്ചു... (തുടരും) #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #🎉 തിരുവോണം ആശംസകൾ 🎊 #📸 ഓണം ഫോട്ടോഷൂട്ട് 💛 #🌸 ഓണം വൈബ്‌സ് സ്റ്റാറ്റസ്

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 6 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. പട്ടാമ്പി ടൗണിലെ പ്രധാന പാലത്തിലേക്ക് അർമഡ് കമാൻഡ് വാഹനം ഇരച്ചുകയറുമ്പോഴേക്കും പിന്നിലെ കാഴ്ചകൾ അതിഭീകരമായിരുന്നു. പട്ടാമ്പി നഗരത്തെ ഒന്നാകെ മൂടിയ ആ ഭീമാകാരമായ മാംസ സമുദ്രം കെട്ടിടങ്ങളെ തകർത്തെറിഞ്ഞ് ഒരു കൂറ്റൻ തരംഗം പോലെ അവരെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വികൃത മനുഷ്യമുഖങ്ങളുടെ ഭീതിജനകമായ നിലവിളികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിപ്പറ്റി. പെട്ടെന്ന്, പാലത്തിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് തറ തകർത്ത് നാല് വറ്റിയ കൂറ്റൻ മാംസവള്ളികൾ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി, കമാൻഡ് വാഹനത്തിന്റെ മുൻഭാഗം വരിഞ്ഞുമുറുക്കി! വാഹനം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ നിന്നു. ഭാരമേറിയ ചില്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ കറുത്ത നാരുകൾ ചിലന്തിവല പോലെ പടർന്നുപിടിച്ചു. എൻജിനിൽ നിന്ന് പുക ഉയർന്നു. "ഡോക്ടർ! വാഹനം ലോക്കായി! നമ്മൾ കുടുങ്ങി!" കേണൽ വിക്രം റിവേഴ്സ് ഗിയറിലിട്ട് വാഹനം പിന്നോട്ട് എടുക്കാൻ ആവതുശ്രമിച്ചെങ്കിലും മാംസവള്ളികളുടെ കരുത്തിന് മുന്നിൽ എഞ്ചിൻ പുകഞ്ഞു കത്തി. കവചിത ചില്ലുകൾ ഓരോന്നായി പിളരാൻ തുടങ്ങി. ചോര ഒലിക്കുന്ന മാംസ നാളികൾ ഡോ. അനിതയുടെയും വിക്രമിന്റെയും ശരീരത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. മരണത്തിന് മുന്നിൽ മറ്റ് വഴികളില്ലാതെ അവർ കണ്ണുകളടച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ആകാശത്തെ പിളർന്നു കൊണ്ട് ഒരു ഭീകര ശബ്ദം മുഴങ്ങി! നീലാകാശത്ത് മേഘങ്ങളെ കീറിമുറിച്ച് മൂന്ന് തരംഗ-പ്രതിരോധ 'ബ്ലാക്ക് ഹോക്ക്' ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവയിൽ നിന്ന് പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് പ്രകാശരശ്മികൾ പതിച്ചു. ഹെലികോപ്റ്ററുകളുടെ തുറന്ന കവാടത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യേക രാസ-അഗ്നി പ്രതിരോധ കവചങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരു സംഘം വിദഗ്ദ്ധ സൈനികർ വടത്തിലൂടെ താഴേക്ക് റാപ്പലിംഗ് ചെയ്തു ചാടിയിറങ്ങി. കേന്ദ്ര പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ഡയറക്ട് ഓർഡറിൽ സജ്ജമാക്കപ്പെട്ട ആന്റി-ബയോ വാർ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സ്(ABWSF)! അവർക്ക് ഏറ്റവും മുന്നിൽ, വിറപ്പിക്കുന്ന ഗാംഭീര്യത്തോടെ പാലത്തിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങിയത് പാര മിലിട്ടറി കമാൻഡോ ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ്ആയിരുന്നു! "സെക്ടർ ഫോർ ഡെപ്ലോയ്മെന്റ്! ക്രയോ-പ്ലാസ്മാ നൈട്രജൻ ഫയറിംഗ് ഫോർമേഷൻ! ഡ്രോപ്പ് ഇറ്റ് നൗ!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അടിയറവ് പറയാത്ത ശബ്ദം ടാക്റ്റിക്കൽ ഹെൽമറ്റിലെ ഇന്റർകോമിലൂടെ മുഴങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥും സംഘവും തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ഹൈ-പ്രഷർ 'ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ ക്രയോ-ഗണ്ണുകൾ' ഒരേസമയം കമാൻഡ് വാഹനത്തിന് മേൽ പടർന്ന മാംസവള്ളികൾക്ക് നേരെ തിരിച്ചു. -196 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിലുള്ള ദ്രവീകൃത നൈട്രജന്റെ വൻപുകപടലങ്ങൾ മാംസ നാളികളിൽ പതിച്ചു. അത്രയും നേരം തീയിനെപ്പോലും വിഴുങ്ങി കൂടുതൽ ശക്തി പ്രാപിച്ച കറുത്ത വേരുകൾ, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ് മരവിച്ച കല്ലുകൾ പോലെ മാറ്റപ്പെട്ടു! സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ടാക്റ്റിക്കൽ ബയോ-കത്തികൊണ്ട് ഉറഞ്ഞുപോയ മാംസവള്ളികൾ ഒറ്റ വെട്ടിന് തകർത്തെറിഞ്ഞു. വാഹനത്തിന്റെ തകർന്ന വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് കേണൽ വിക്രമിനെയും അനിതയെയും പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടൻ, ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ് മേജർ വിക്രമിന് സല്യൂട്ട് നൽകി! "ജയ് ഹിന്ദ്, മേജർ! ഐ ആം ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥ്, ആന്റി-ബയോ വാർ സ്പെഷ്യൽ ഫോഴ്സ്. തൃത്താല-പാലക്കാട് ബയോ-ഹാസാർഡ് റെഡ് സോണിന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കാൻ ഗവർണറുടെ അടിയന്തര ഉത്തരവുണ്ട്, സർ!" മേജർ വിക്രം സല്യൂട്ട് സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ശ്വാസം മുറിക്കെ പറഞ്ഞു. "ഗുഡ് ടു ഹാവ് യൂ ഹിയർ, ക്യാപ്റ്റൻ! പക്ഷേ ഇതിനെ ഫ്ലേംത്രോവറുകൾ കൊണ്ട് തടയാനാവില്ല, തണുപ്പിച്ചാൽ ഇത് താത്കാലികമായി മരവിക്കും! ഇതിന്റെ ഭൂഗർഭ നാഡീവ്യൂഹം എവിടെ നിന്നാണ് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ഇപ്പോഴും നമുക്ക് ഉറപ്പില്ല!" "അത് ഞങ്ങൾ ട്രാക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, മേജർ," സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ സൈനിക സാറ്റലൈറ്റ് ബയോ-മാപ്പിംഗ് സ്കാനർ ഓൺ ചെയ്ത് മേജർ വിക്രമിനും ഡോ. അനിതയ്ക്കും മുന്നിൽ വച്ചു. തത്സമയ ഭൂപടത്തിൽ കറുത്ത വേരുകളുടെ സാന്ദ്രത ചുവന്ന പ്രകാശ തരംഗങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു വന്നു. "നിങ്ങളെപ്പോലെ ഞങ്ങളും ഇതിനെ ഒരു സാധാരണ ബയോ-വൈറസായിട്ടല്ല കാണുന്നത്, മേജർ," സാറ്റലൈറ്റ് ഇമേജിംഗ് സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി സിദ്ധാർത്ഥ് വിശദീകരിച്ചു. "തൃത്താല ഗ്രാമത്തിന്റെയും പട്ടാമ്പി നഗരത്തിന്റെയും അടിത്തട്ടിലൂടെ കറുത്ത വേരുകളുടെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ അതിശക്തമായി സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ശൃംഖലയുടെ പ്രധാന 'ബയോ-പൾസ്' വരുന്നത് നഗരത്തിൽ നിന്നല്ല... മറിച്ച് തൃത്താല അതിർത്തിയിലെ ഏതോ ഒരു ഭൂഗർഭ കേന്ദ്രത്തിൽ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാതൃവേരിൽ നിന്നാണ്!" പെട്ടെന്ന്, പട്ടാമ്പിയിൽ നിന്ന് ഇരച്ചെത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യമുഖങ്ങളുള്ള ഭീമൻ മാംസ മല പാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി! അതിൽ നിന്ന് ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരന്റെയും ആയിരക്കണക്കിന് ഇരകളുടെയും വികൃതമായ വിലാപങ്ങൾ ഒരേസമയം മുഴങ്ങി. "കമാൻഡോസ്! പെരിമീറ്റർ ഫോർമേഷൻ! ഹൈ-പ്രഷർ ക്രയോ-ചാർജുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കൂ!" സിദ്ധാർത്ഥ് ഭയമില്ലാതെ ഉറക്കെ ആജ്ഞാപിച്ചു. കമാൻഡോകൾ ഒരേസമയം പാലത്തിന് കുറുകെ ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ മതിൽ തീർത്തു. മാംസ തരംഗം മരവിച്ച് തടസ്സപ്പെട്ട ആ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് മേജർ വിക്രമിനെയും അനിതയെയും ഹെലികോപ്റ്ററിലേക്ക് കയറാൻ സഹായിച്ചു. "നമുക്ക് കൂടുതൽ സമയം കളയാനില്ല, സർ. സ്കാനർ സിഗ്നൽ കാണിക്കുന്ന ആ ഉറവിടത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് ഇറങ്ങണം. മാതൃവേരിനെ നശിപ്പിക്കാതെ ഈ മഹാമാരിയെ എന്നെന്നേക്കുമായി അടക്കാനാവില്ല!" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ച നിശ്ചയദാർഢ്യം പ്രകാശിച്ചു. ബയോ-വാർ ഹെലികോപ്റ്റർ ഉയർന്ന് പൊങ്ങുമ്പോൾ, താഴെ ഗ്രാമവും നഗരവും ഒരു കൂറ്റൻ ജീവിയെപ്പോലെ സ്പന്ദിക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കമാൻഡോകളും മേജർ വിക്രമും ആ പ്രളയസമാനമായ മാംസ ജീവിയുടെ ആസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 5 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. പട്ടാമ്പി താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലെ നാലാം നിലയുടെ ജനലുകൾ ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു വീണു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ചോരയിൽ കുതിർന്ന കറുത്ത മാംസവള്ളികൾ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി, ആശുപത്രിയുടെ മതിൽക്കെട്ടുകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞിറങ്ങി. ആശുപത്രിയിലുണ്ടായിരുന്ന നൂറുകണക്കിന് രോഗികളും ജീവനക്കാരും അപ്പോഴേക്കും ആ കറുത്ത വേരുകളുടെ ഭാഗമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരന്റെ വികൃതമായ മുഖം ആശുപത്രിയുടെ പ്രധാന കവാടത്തിലെ മാംസ ഭിത്തിയിൽ ഉയർന്നു നിന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചോരയൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിർത്തിയിൽ സൈനിക ക്യാമ്പ് പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരുന്നു. കേണൽ വിക്രമും ഡോക്ടർ അനിതയും അവശേഷിച്ച നാല് സൈനികരുമായി ഒരു അർമഡ് കമാൻഡ് വാഹനത്തിൽ പട്ടാമ്പി ടൗണിലെ പ്രധാന പാലത്തിന് സമീപത്തേക്ക് പിൻവാങ്ങി. "ഡോക്ടർ! ഇത്രയും വേഗത്തിൽ ഇത് എങ്ങനെ പടരുന്നു? ഇതിന് അവസാനമില്ലേ?" വിക്രം ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഇതൊരു പരപോഷിയായ മാംസശൃംഖലയാണ് കേണൽ," അനിത തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ സാറ്റലൈറ്റ് സാമ്പിൾ ഡാറ്റയും ജനറ്റിക് എൻസൈം ഗ്രാഫുകളും പരിശോധിച്ച് പറഞ്ഞു. "ഇത് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും നാഡീവ്യൂഹത്തെയും തലച്ചോറിനെയും സ്വന്തം ചിന്താശേഷിയായി മാറ്റുകയാണ്. തൃത്താലയിലെയും ആശുപത്രിയിലെയും ചേർത്ത് പതിനായിരത്തോളം മനുഷ്യരുടെ തലച്ചോറുകളാണ് ഇതിനെ ഇപ്പോൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്! എന്നാൽ ഇതിനൊരു മാതൃകേന്ദ്രം ഉണ്ടോ, അത് എവിടെയാണെന്നോ കണ്ടെത്താൻ നമ്മുടെ പക്കൽ നിലവിൽ ഒരു തെളിവുമില്ല. ഇത് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അതിവേഗം വികസിക്കുന്ന ഒരു മഹാമാരി പോലെ തോന്നാം... പക്ഷേ ഇതിനൊരു നിയന്ത്രണ കേന്ദ്രം ഉണ്ടായിരിക്കണം!" പെട്ടെന്ന്, പട്ടാമ്പി ടൗൺ ഹാളും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനും ഒന്നായി തകർന്നു വീണു. തൃത്താലയിൽ നിന്ന് വന്ന ഭീമാകാരമായ മാംസമലയും ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വളർന്ന മാംസകേന്ദ്രവും പട്ടാമ്പി ടൗണിന്റെ നടുവിൽ വെച്ച് ഒന്നുചേർന്നു! അയ്യായിരത്തിലധികം മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ അടങ്ങിയ ആ കൂറ്റൻ മാംസ സമുദ്രം പട്ടാമ്പി ടൗണിനെ ഒരു കൂന പോലെ മൂടി. അതിലെ ആയിരക്കണക്കിന് കണ്ണുകൾ ഒരേസമയം കമാൻഡ് വാഹനത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിലെ ഇരുമ്പ് പാളങ്ങൾ പോലും ആ വേരുകളുടെ ശക്തിയിൽ പിരിഞ്ഞുപോയി. അന്തരീക്ഷത്തിലാകെ അസ്ഥികൾ പൊട്ടുന്ന ശബ്ദവും, ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വിലാപങ്ങളും നിറഞ്ഞു. "വിക്രമേട്ടാ..." പെട്ടെന്ന്, ആ ഭീമൻ മാംസശരീരത്തിൽ നിന്ന് കേണൽ വിക്രമിന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു! വിക്രം ഞെട്ടി വിറച്ചു. തൃശൂരിൽ ആയിരുന്ന തന്റെ ഭാര്യയുടെ മുഖം ആ മാംസമതിലിൽ തെളിയുന്നത് അയാൾ കൺമുന്നിൽ കണ്ടു. കറുത്ത വേരുകൾ അപ്പോഴേക്കും ഭൂഗർഭ ജലനാളികളും ഫോൺ ലൈനുകളും വഴി തൃശൂരിലേക്ക് വരെ പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു! "അതിലേക്ക് നോക്കരുത് കേണൽ! അത് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെയാണ് ആക്രമിക്കുന്നത്!" അനിത ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, വൈകിപ്പോയിരുന്നു. പട്ടാമ്പി ഭാരതപ്പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലൂടെ കറുത്ത വേരുകൾ അതിവേഗം അടുത്ത ജില്ലകളിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങി. ഭാരതപ്പുഴയിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ കറുത്ത ചോരയായി മാറി. ആ നിമിഷം, കമാൻഡ് വാഹനത്തിന്റെ അടിത്തട്ട് പിളർന്ന് നാല് വലിയ മാംസവള്ളികൾ ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. രണ്ട് സൈനികർ നിലവിളിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ ആ വേരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുപോയി. "നമുക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാനാകില്ല! തൃത്താലയിലെ ആ റെഡ് സോൺ അതിർത്തിയിലേക്ക് തിരികെ പോകാം," ഭയത്തിൽ പതറി അനിത കേണൽ വിക്രമിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി. "അവിടെനിന്ന് മാത്രമേ ഇതിന്റെ ഭൂഗർഭ പടർച്ചയുടെ സിഗ്നലുകൾ ട്രാക്ക് ചെയ്യാൻ സാധിക്കൂ! ഇതിന്റെ ഉറവിടം എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ല!" വിക്രം തളർന്നുപോയെങ്കിലും, കമാൻഡ് വാഹനത്തിന്റെ ഹാൻഡ് ബ്രേക്ക് മാറ്റി വാഹനം പൂർണ്ണ വേഗതയിൽ തൃത്താലയിലെ അതിർത്തി ലക്ഷ്യമാക്കി തിരിച്ചു. അവർക്ക് പിന്നാലെ, പട്ടാമ്പി നഗരത്തെ പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങിയ പതിനായിര കണക്കിന് മുഖമുള്ള ആ ഭീമൻ മാംസശരീരം, ആയിരക്കണക്കിന് ഇരകളെ തേടി ഒരു കൂറ്റൻ മാംസ തരംഗം പോലെ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ……… തുടരും

യക്ഷിക്കാവ് വളവിലെ യക്ഷി (138) "ഇതിന് എത്ര രൂപ?" "പത്തുക്ക് ആയിരം രൂപ ശാർ..." "ഇന്നാ...അല്ല...നിൻ്റെ പേരെന്താ?" "മീനാച്ചി ശാർ..." ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മീനാക്ഷി തൊട്ടടുത്തുളള വീട്ടിലേക്കോടി. ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ജീപ്പിനകത്ത് കയറിയിരുന്ന് തേൻ നെല്ലിക്ക ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് പറഞ്ഞു: "ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാൽ... സുമതിയുടെ കൊലപാതകൻ വിവേക്... അത് നടന്നത് ഇവിടെ... ഇവിടെ വെച്ച് കാണാതായതും വിവേക്... ഇതിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകളില്ലേ? ഒരേ സ്ഥലത്ത് വെച്ച് രണ്ട് വിവേകുമാരെ കാണാതാവുമ്പോൾ സംശയം സ്വഭാവികമായി വിവേകിലേക്ക് തിരിയും... പോലീസിൻ്റെ ശ്രദ്ധ വിവേകിലേക്ക് തിരിച്ചു വിടാൻ യഥാർത്ഥ കൊലയാളി ഈ വിവേകിനെ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയതായി കൂടേ?" "Wait and see... നമുക്ക് ഈ വിവേകിനെ കണ്ടുപിടിക്കുമ്പോൾ യഥാർത്ഥ മുഖം നമ്മുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വരും... സാറിന് ഇത് ഒരാഴ്ചത്തെ കേസ്സല്ലേ ഉളളൂ" "ഒരു വിവേകിനെ കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടിടത്ത് ഇപ്പോൾ പോലീസിന് രണ്ട് വിവേകുമാരെ കണ്ടുപിടിക്കണം...ഈ രണ്ടു വിവേകുമാരും ഏതെങ്കിലും ഒരു രീതിയിൽ linked ആയിരിക്കണം... എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഈ പ്രകൃതി ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു തെളിവ് നമുക്കായി കരുതി വെച്ചിരിക്കും... സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥിൻ്റെ പക്കലുളള വിവരങ്ങൾ നമുക്ക് ലഭിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നാം ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേരും..." പെട്ടെന്ന് പ്രകൃതി മാറി...മഞ്ഞ് വീഴ്ച്ച അധികമായി... മരങ്ങൾ വില്ല് പോലെ വളയുന്ന വൻ കാററ് ആഞ്ഞു വീശി... ജീപ്പ് ആടിയുലഞ്ഞു... പെട്ടെന്നുളള അതി 🪾 ശൈത്യത്താൽ 🐅 സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും വിറച്ചു... ദൂരെ 🐘 നിന്നും ഒരു രൂപം നടന്നടുത്തു... ഞൊടിയിടയിൽ ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും ഇടുപ്പിൽ നിന്നും റിവോൾവർ എടുത്തു... ആ രൂപം അടുത്തെത്തി... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും ഞെട്ടി വിറച്ചു... (തുടരും) #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🌸 ഓണം വൈബ്‌സ് സ്റ്റാറ്റസ് #🌼 എന്റെ ഓണം 💛 #👑 ഓണം എസ്തെറ്റിക് ലുക്ക് ✨ #📸 ഓണം ഫോട്ടോഷൂട്ട് 💛

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 4 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. പുഴയുടെ കരയിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ കിടന്ന ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരനെ തിരച്ചിൽ സംഘമാണ് കണ്ടെത്തി പട്ടാമ്പി താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചത്. ബോധം തെളിഞ്ഞയുടൻ അയാൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. അയാളുടെ കഴുത്തിലും തോൾഭാഗത്തും ചെറിയ കറുത്ത തണപ്പുകൾ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. തൃത്താലയിലെ മാംസജീവിയുടെ വേരുകൾ അയാളുടെ ശരീരത്തിലും ആഴത്തിൽ വിത്തിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതേസമയം, പാലക്കാട് കളക്ടറേറ്റിൽ അടിയന്തര യോഗം ചേർന്നു. തൃത്താല ഗ്രാമത്തെ പൂർണ്ണമായും അടച്ചുപൂട്ടി 'റെഡ് സോൺ' ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചു. സൈന്യത്തിന്റെ ഭീകരവിരുദ്ധ സേനയും നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് വയറോളജിയിലെ വിദഗ്ധരും അതിർത്തിയിൽ തമ്പടിച്ചു. തൃത്താല അതിർത്തിയിൽ താൽക്കാലികമായി നിർമ്മിച്ച സൈനിക ക്യാമ്പിലേക്ക് കേണൽ വിക്രമും ഡോക്ടർ അനിതയും എത്തിച്ചേർന്നു. അതിർത്തിയിലെ കറുത്ത മാംസഭിത്തിക്ക് മുന്നിൽ വൻതോതിൽ ഫ്ലേംത്രോവറുകളും മാരക രാസായുധങ്ങളും സജ്ജമാക്കി. "ഇതൊരു ജൈവാക്രമണമോ പുതിയ വൈറസോ അല്ല കേണൽ," ഡ്രോൺ ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് ഡോ. അനിത പറഞ്ഞു. "ഇതൊരു പുരാതന പരപോഷി ജീവിയാണ്. മനുഷ്യശരീരത്തിലെ നാഡീവ്യൂഹത്തെയും കോശങ്ങളെയും ഇത് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നു. തൃത്താലയിലെ എഴുന്നൂറോളം മനുഷ്യർ ഇപ്പോൾ ഈ ഒരൊറ്റ ജീവിയുടെ തലച്ചോറുകളാണ്!" പെട്ടെന്ന്, അതിർത്തിയിലെ കറുത്ത മാംസമതിൽ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തൃത്താലയിൽ നിന്ന് പട്ടാമ്പിയിലേക്കുള്ള പ്രധാന റോഡിലെ കോൺക്രീറ്റ് തറ പിളർന്ന്, കൂറ്റൻ രക്തശരീരം പുറത്തേക്ക് തള്ളിവന്നു. അതിൽ 700ലധികം മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ ഒരേസമയം കണ്ണുതുറന്നു! ഓരോ മുഖവും വേദന കൊണ്ടും ഭയം കൊണ്ടും വികൃതമായിരുന്നു. ആ ഭീമൻ മാംസ മലയിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് കറുത്ത നാരുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. "ഫയർ!" കേണൽ വിക്രം ഉത്തരവിട്ടു. സൈനികർ ഒരേസമയം ഫ്ലേംത്രോവറുകളിൽ നിന്ന് തീ തുപ്പി. അതിശക്തമായ തീജ്വാലകൾ ആ മാംസപ്പിണ്ഡത്തിന് മേൽ പതിച്ചപ്പോൾ, ആയിരം മനുഷ്യർ ഒരേസമയം നിലവിളിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഭീകര ശബ്ദം ഗ്രാമം മുഴുവൻ മുഴങ്ങി. മാംസം കരിയുന്ന രൂക്ഷമായ മണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. തീയിൽ കരിഞ്ഞു വീണ മാംസക്കഷണങ്ങൾ നശിക്കുമെന്ന് കരുതിയ സൈനികരെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്, ആ കരിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കറുത്ത വേരുകൾ ഇരട്ടി വേഗതയിൽ പുറത്തേക്ക് ചീറ്റാൻ തുടങ്ങി! തീ അവയെ നശിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. "തീ ഉപയോഗിക്കരുത്! അത് അതിന്റെ വളർച്ച കൂട്ടുകയാണ്!" ഡോ. അനിത ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു. കരിഞ്ഞ മാംസത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ചീറ്റിത്തെറിച്ച കറുത്ത നാരുകൾ ആദ്യ വരിയിലുണ്ടായിരുന്ന പത്തോളം സൈനികരുടെ ഹെൽമറ്റുകളും കവചങ്ങളും തുളച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവരുടെ തോക്കുകൾ താഴെ വീണു. അവരുടെ മുഖത്തെ തൊലി അഴുകി അടർന്നു വീഴുകയും, കണ്പീലികൾക്കുള്ളിലൂടെ കറുത്ത നാരുകൾ പുറത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്തു. അവർ സ്വന്തം സഹപ്രവർത്തകർക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവരുടെ വായകളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യശബ്ദമല്ല, അതേ ഭീമൻ ജീവിയുടെ ഗർജ്ജനമാണ് പുറത്തുവന്നത്. . തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, ആശുപത്രിയിൽ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ കിടന്ന ഹരിഹരന്റെ നെഞ്ച് പിളർന്നു. അലറിക്കൊണ്ട് അയാൾ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന വേരുകൾ ആശുപത്രിയിലെ നേഴ്സുമാരുടെയും ഡോക്ടർമാരുടെയും ശരീരത്തിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. പട്ടാമ്പി നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, ആശുപത്രിക്ക് ഉള്ളിൽ നിന്ന് ആ കറുത്ത വേരുകൾ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. തൃത്താലയിലെ അതിർത്തി തകർത്ത് ആ ഭീമൻ മാംസജീവി പട്ടാമ്പിയിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറുമ്പോൾ, ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് രണ്ടാമതൊരു മാംസകേന്ദ്രം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. രണ്ട് വശത്തുനിന്നും ആ കറുത്ത വേരുകൾ പട്ടാമ്പിയെ വിഴുങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി... ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 3 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. തൃത്താല അതിർത്തിയിലെ പാലത്തിന് മുകളിലൂടെ ചോരയൊഴുകുന്ന പുക ഉയരുമ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത ഗ്രാമമായ പട്ടാമ്പിയിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അലാറം മുഴങ്ങി. കഴിഞ്ഞ 24 മണിക്കൂറായി തൃത്താലയിൽ നിന്ന് ലാൻഡ് ഫോണുകളോ മൊബൈൽ സിഗ്നലുകളോ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അങ്ങോട്ട് പോയ രണ്ട് പോലീസുകാരും മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടില്ല. ഡി.വൈ.എസ്.പി. ഹരിഹരന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നാലംഗ പോലീസ് സംഘം തൃത്താല അതിർത്തി ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. മഴ കാറ്റായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പട്ടാമ്പി പാലം കടന്ന് തൃത്താലയുടെ അതിർത്തിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ ജീപ്പ് പെട്ടെന്ന് വഴിയിൽ നിന്നു. റോഡിനു കുറുകെ, ഇലകളും ചില്ലകളുമില്ലാത്ത കറുത്ത മരങ്ങൾ പോലെ വലിയ മാംസത്തൂണുകൾ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നു. വായുവിൽ അഴുകിയ ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും അതിശക്തമായ മണം. "സാറേ... ഇതെന്താ ഇത്?" ഡ്രൈവർ പ്രവീൺ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഹരിഹരൻ ജീപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. കൈയിൽ തോക്കുമായി മുന്നോട്ട് നടന്ന അയാൾക്ക് മുന്നിൽ കാണപ്പെട്ടത് ഒരു വൻ ദുരന്തത്തിന്റെ സൂചനയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് പ്രകൃതിക്ക് നിരക്കാത്ത ഏതോ ഒരു ഭീകര ജീവിയുടെ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ആ മാംസത്തൂണുകളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഗുഹ്യാക്ഷരങ്ങൾ പോലുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. ഹരിഹരൻ ടോർച്ച് വെളിച്ചം അതിലേക്ക് അടിച്ചു. ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ കണ്ടത് ഒരു സ്വപ്നത്തിലും വരാത്ത ഭീകരതയായിരുന്നു. റോഡിന് ഇരുവശവുമുള്ള മാംസഭിത്തികളിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കറുത്ത നാരുകൾ ഇഴയുന്നു. അതിൽ തുന്നിച്ചേർത്തതുപോലെ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങൾ! ഔട്ട്പോസ്റ്റിലെ പ്രകാശന്റെയും, ബിജുവിന്റെയും, തൃത്താലയിലെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെയും ഇമചിമ്മാത്ത കണ്പോളകൾ ഹരിഹരനെ തുറിച്ചുനോക്കി. "ഹരിഹരാ..." ആ മാംസഭിത്തിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. ഹരിഹരൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് തൃത്താലയിലെ മുൻ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. "തിരികെ പോകൂ... ഇവിടെ രോഗമില്ല, മരണമില്ല. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരൊറ്റ ശരീരമായി മാറി കഴിഞ്ഞു..." ആ വായയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യശബ്ദമല്ല, ആയിരം വായകൾ ഒന്നിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ കേട്ടു. "ഫയർ!" ഭയം കാരണം ഹരിഹരൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. പോലീസുകാർ തോക്കുകൾ ആഞ്ഞുവെടിയുതിർത്തു. വെടിയുണ്ടകൾ ആ മാംസഭിത്തിയിൽ തുളച്ചുകയറിയെങ്കിലും, മുറിവുകളിൽ നിന്ന് രക്തത്തിന് പകരം കറുത്ത ജീവൽ നാരുകൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട് വെടിയുണ്ടകളെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. ആ മുറിവുകൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സ്വയം കൂടിച്ചേർന്നു. പെട്ടെന്ന്, തറയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു വന്ന പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ കറുത്ത വേരുകൾ ജീപ്പിന്റെ ടയറുകളിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി. പോലീസുകാർക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയും മുൻപേ, ആ വേരുകൾ ജീപ്പിന്റെ ഇരുമ്പ് ചട്ടക്കൂട് തകർത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. "സാറേ! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!" ഡ്രൈവർ പ്രവീണിന്റെ നിലവിളി പകുതിയിൽ മുറിഞ്ഞു. അവന്റെ കാലുകളിലൂടെ കയറിയ വേരുകൾ അവന്റെ മാംസത്തെയും അസ്ഥികളെയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തകർത്തു. അവന്റ തൊലി ഉരിഞ്ഞു വീഴുകയും, കണ്ണ് റെറ്റിനയിൽ നിന്ന് വഴുതി മാറുകയും ചെയ്തു. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ പ്രവീണിന്റെ ശരീരവും ആ വൻ ഭീമൻ മാംസപ്പിണ്ഡത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. ഹരിഹരൻ തന്റെ കൈയിലെ സർവീസ് റിവോൾവർ ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം കാലിലേക്ക് അടുത്തു വന്ന വേരുകൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. താഴെ വീണ് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിയ അയാൾ, അതിർത്തിയിലെ പുഴയിലേക്ക് ചാടി. ഒഴുക്കുള്ള വെള്ളത്തിൽ വേരുകൾക്ക് പിടുത്തം കിട്ടാത്തതിനാൽ, ചോരയൊഴുകുന്ന പുഴയിലൂടെ അയാൾ നീന്തി അപ്പുറത്തെ കരയിലേക്ക് കയറി. കരയിൽ വീണു ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ ഹരിഹരൻ തൃത്താല ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവിടെ, തൃത്താല ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരു ഭീമൻ കറുത്ത മരത്തിന്റെ വേരുകൾ പോലെ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുനൂറ്റമ്പതിലധികം മനുഷ്യരുടെ മാംസവും ബുദ്ധിയും ആവാഹിച്ച ആ പരപോഷി ജീവി, ഇനി അടുത്ത നഗരമായ പട്ടാമ്പിയിലേക്ക് കടക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ……… തുടരും

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Chapter 2 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. പള്ളിയുടെ തിണ്ണയിൽ വീണു കിടന്ന നിസാറിന്റെ ശരീരത്തിലെ അവസാന തുള്ളി മനുഷ്യരക്തവും തണുത്തുറഞ്ഞു. അവന്റെ വിരലുകൾ തറയിലെ കല്ലുകളിൽ ആഞ്ഞു തറഞ്ഞു നിൽക്കവെ, അവന്റെ നെഞ്ചു പിളർന്ന് പുറത്തുവന്ന കറുത്ത വേരുകൾ പള്ളിയുടെ തടികൊണ്ടുള്ള വലിയ വാതിലിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ആ കൂറ്റൻ മരവാതിൽ മാംസത്തിന്റെ മൃദുവായ ഭിത്തിയായി മാറി. തൃത്താല ഗ്രാമം മുഴുവൻ ആ രാത്രിയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മണ്ണിൽ വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദത്തിന് പകരം വായുവിൽ കേട്ടത് ദ്രവിച്ച മാംസം വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നതിന്റെയും, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ചെറിയ വേരുകൾ ചളിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നതിന്റെയും 'സസ' എന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അലിഭായിയുടെ ഇറച്ചിക്കട പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അതിനു പകരം, തൃത്താല കവലയിലുടനീളം പടർന്നു പന്തലിച്ച വിസ്തൃതിയിൽ, ചുവന്ന നിറത്തിൽ തിളയ്ക്കുന്ന ഒരു ഭീമൻ മാംസപ്പരപ്പ് രൂപപ്പെട്ടു. ആ കൂറ്റൻ ജീവിയുടെ ചർമ്മത്തിലും മടക്കുകളിലുമായി ഇരുനൂറിലധികം വ്യത്യസ്ത മനുഷ്യമുഖങ്ങൾ പാതി തയ്യച്ചുവെച്ചതുപോലെ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് രാത്രിയോടെ കാണാതായ പുരുഷന്മാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും മുഖങ്ങൾ... അവയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ തുറന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ ഒരേ സമയം വിചിത്രമായ ഏതോ ഭാഷയിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരിലാരും മരിച്ചിരുന്നില്ല; പകരം ആ കൂറ്റൻ ജീവിയുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരുന്നു. അതിരാവിലെ, ഗ്രാമതിർത്തിയിലെ പോലീസ് ഔട്ട്പോസ്റ്റിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രകാശൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ തൃത്താല കവലയിലേക്ക് വന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ സഹിക്കാനാവാത്ത അഴുകിയ മണം കാരണം അയാൾ മൂക്ക് പൊത്തി. കവലയിലെത്തിയപ്പോൾ അയാളുടെ കൈകൾ ബൈക്കിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ വിറച്ചു. തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ കമ്പികളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ജീവൽ നാരുകൾ വവ്വാലുകളെപ്പോലെ താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. റോഡിലുടനീളം കട്ടിയിലുള്ള രക്തച്ചാൽ. കടകളോ വീടുകളോ ഒന്നുമില്ല, എല്ലാം ഒരൊറ്റ മാംസ ഭിത്തിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. "ദൈവമേ... ഇതെന്താ..." പ്രകാശൻ ബൈക്ക് നിർത്തി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. പെട്ടെന്ന്, ആ ഭീമൻ മാംസപ്പിണ്ഡത്തിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന ഇരുനൂറിലധികം മുഖങ്ങൾ ഒരേസമയം പ്രകാശന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അ കൂട്ടത്തിൽ സന്ധ്യ ടീച്ചറുടെയും അലിയുടെയും ബിജുവിന്റെയും വികൃതമായ മുഖങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുനൂറ് വായകളിൽ നിന്നും ഒരൊറ്റ ഭീകര ശബ്ദം ഉയർന്നു വന്നു. "പ്രകാശേട്ടാ..." പ്രകാശൻ ഭയന്നു പിന്നോക്കം മാറി. ആ മാംസപ്പിണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് സന്ധ്യയുടെയും അലിയുടെയും ശരീരഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത ഒരു ഭീകര രൂപം പതുക്കെ വേർപെട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു വന്നു. അതിന് മനുഷ്യന്റെ കൈകൾക്ക് പകരം മൂർച്ചയുള്ള മരവേരുകൾ പോലുള്ള അവയവങ്ങളായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതിനു പിന്നാലെ ആ ഭീമൻ മാംസപ്പിണ്ഡത്തിലെ ഇരുനൂറിലധികം കണ്ണുകളും പ്രകാശന്റെ ചലനങ്ങൾ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിച്ചു. "രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കണ്ട... ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒന്നാണ്. ഈ മണ്ണും, ജീവനും, ചോരയും എല്ലാം ഇനി ഒന്നായി മാറും..." ആ നൂറുകണക്കിന് മുഖങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ പറഞ്ഞു. പ്രകാശൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ബൈക്ക് തിരിച്ചു ജീവനും കൊണ്ടോടി. എന്നാൽ തൃത്താലയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന പാലത്തിന് സമീപമെത്തിയപ്പോൾ അയാൾ കണ്ട കാഴ്ച അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. റോഡ് അവസാനിച്ചിടത്ത്, പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ ഭീമാകാരമായ വേരുകൾ പടർന്നു കയറി വഴി പൂർണ്ണമായും അടച്ചിരിക്കുന്നു. ആ വേരുകളിൽ അനേകം മനുഷ്യരുടെ കൈകാലുകൾ ഇപ്പോഴും പിടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ബുദ്ധിയും ഭയവും ആ പരപോഷി വേരുകൾക്ക് ലഭിച്ചതോടെ, ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തേക്ക് ആരും കടക്കാതിരിക്കാൻ അത് തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് ആർക്കെങ്കിലും വിളിക്കാൻ പ്രകാശൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ സ്ക്രീനിൽ സിഗ്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന്, ബൈക്കിന്റെ ടയറുകളിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു കയറിയ കറുത്ത വേരുകൾ പ്രകാശന്റെ കാലുകളിൽ ആഞ്ഞു തറഞ്ഞു. അയാളുടെ ചർമ്മത്തിനുള്ളിലേക്ക് ആ തണുത്ത നാരുകൾ തുളച്ചുകയറുമ്പോൾ, ആ കൂറ്റൻ ജീവിയുടെ ഭാഗമായി മാറുന്ന ഇരുനൂറ്റൊന്നാമത്തെ മുഖമായി തന്റെ മുഖവും മാറുകയാണെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞു. അവസാനമായി അയാൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്തു നിന്ന് പെയ്യുന്ന മഴവെള്ളത്തിന് ഇപ്പോൾ കടുത്ത രക്തത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു. തൃത്താലയുടെ അതിർത്തികൾ അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ആ കറുത്ത വേരുകൾ ഇനി അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പടരാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്... ……… തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

The Flesh Roots - Chapter 1 ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ആലൂർ , തൃത്താല 2026 ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ കനത്ത ഈർപ്പമുള്ള രാത്രികളിൽ, കവലയിലെ പഴയ കാവടിപ്പരപ്പിൽ ഒരേയൊരു കടയിൽ മാത്രമാണ് വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നത്. അലിയുടെ ഇറച്ചിക്കട. മങ്ങിയ ബൾബിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, അലിഭായ് തന്റെ വലിയ മരക്കട്ടയിൽ മഴു ആഞ്ഞുതറപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കടയിൽ അലിയെ സഹായിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനാണ് ബിജു. കടയ്ക്കുമുകളിൽ കരിയും പൂപ്പലും പടർന്ന മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് ചോരപ്പൊടിയുടെ കട്ടപിടിച്ച മണം താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. "അലിഭായ്, ഇന്ന് വെട്ടിയ ആടിന്റെ ചോരയ്ക്ക് നല്ല കറുപ്പുനിറമായിരുന്നല്ലോ... പോരാത്തതിന് കൈയ്യിൽ എന്ത് മരവിപ്പാ?" കട്ടയിലെ മാംസക്കഷണങ്ങൾ പത്രക്കടലാസിലേക്ക് പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ബിജു ചോദിച്ചു. അലി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കൈകൾക്ക് പതിവില്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു. മഴു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വലതുകൈയിലെ ചർമ്മത്തിൽ വിചിത്രമായ അടയാളങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബിജു കൗതുകത്തോടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "അലിഭായ്, കൈയിലെന്താ ഒരു വിറയൽ? തോൽ മുഴുവൻ അഴുകി അടർന്നു വീഴുന്നുണ്ടല്ലോ!" അലി തന്റെ വലതുകൈയിലേക്ക് കണ്ണുകളടയ്ക്കാതെ നോക്കി. തോളിൽ നിന്ന് കൈമുട്ടിലേക്ക് പഴുത്തു വീർത്ത മാംസത്തിനിടയിലൂടെ, വെള്ളനിറത്തിലുള്ള ചെറിയ നാരുകൾ പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേദന തോന്നിയില്ല, പക്ഷേ അസ്ഥികൾക്കുള്ളിൽ എന്തോ ജീവനുള്ള വസ്തു തിളച്ചു മറിയുന്നതുപോലെയുള്ള അസഹ്യമായ ഒരു ചൊറിച്ചിൽ. Biju John അത്ഭുതത്തോടെയും അറപ്പോടെയും അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോഴേക്കും പെട്ടന്ന് അലിയുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ തൊലി കരിഞ്ഞ കടലാസ് പോലെ സ്വയം പിളർന്നു താഴേക്ക് വീണു. അതിനുള്ളിൽ മാംസമായിരുന്നില്ല; തിളയ്ക്കുന്ന കറുത്ത ദ്രാവകവും, ചെറുതായി നുരയുന്ന അറപ്പുള്ള കലർപ്പുകളുമായിരുന്നു. ഏറ്റവും വിചിത്രമായ കാര്യം, അലിയുടെ പിളർന്ന തൊലിക്കുള്ളിൽ കാണപ്പെട്ടത് മനുഷ്യന്റെ രക്തക്കുഴലുകളായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ആ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ തറവാട്ടുപറമ്പിൽ മൂടിവെക്കപ്പെട്ട കിണറ്റിൻകരയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു തരം കറുത്ത വേരുകളായിരുന്നു. പേടിച്ചരണ്ട ബിജു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കടയുടെ പുറത്തേക്കോടി. കടയുടെ തിണ്ണയിൽ കാത്തുനിന്നിരുന്ന നിസാറിന്റെയും ലൈലയുടെയും മേലേക്ക് അവൻ ഭയന്നുവിറച്ച് വീണു. "എന്താടാ ബിജു വട്ടായോ? എന്താ അവിടെ?" നിസാർ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി. "അകത്ത്... അലിഭായുടെ കൈ... അത് മനുഷ്യന്റെ കൈയല്ല നിസാറേ! അതിനുള്ളിൽ എന്തോ ജീവനുള്ള സാധനം ഇഴയുന്നു!" ബിജു ശ്വാസമെടുക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ……. മൂന്ന് ആഴ്ചകൾക്ക് മുൻപാണ് ആ സംഭവം നടന്നത്. അയൽ ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂൾ ടീച്ചറായ Sandhya Sreekumar എന്ന യുവതി ഒരു മഴരാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി അലിയുടെ കടയുടെ പുറകിലെ ഇരുണ്ട കാട്ടുപാതയിലെത്തിപ്പെട്ടു. അന്ന് രാത്രി കനത്ത മഴയായിരുന്നു. കട പൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയ അലി, കുടയില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന സന്ധ്യയെ കണ്ടു. " കുട്ടി ഈ രാത്രിയിൽ എങ്ങോട്ടാ? മഴ ശമിച്ചിട്ടു പോകാം, കേറി നിൽക്ക്," അലി അവളെ ക്ഷണിച്ചു. സന്ധ്യ വിശ്വസിച്ച് കടയുടെ പുറകിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറിനിന്നു. എന്നാൽ അലിയുടെ മനസ്സിൽ കറുത്ത ചിന്തകൾ ഉണർന്നു. അവൻ മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ചു പൂട്ടി. ഭയന്നുവിറച്ച സന്ധ്യ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു. പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ അലി അവളെ ബലമായി പിടിച്ച് തള്ളിയപ്പോൾ, അവളുടെ തല ചുമരിലെ മൂർച്ചയുള്ള ഇരുമ്പ് ആണിയിൽ ശക്തമായി ചെന്നിടിച്ചു. തലയോട്ടി തകർന്ന് സന്ധ്യ ചോരവാർന്ന് തടസ്സമില്ലാതെ തറയിലേക്ക് വീണു. ഭയം കാരണം അലി ഭായ് സത്യം ആരെയും അറിയിച്ചില്ല. സന്ധ്യയുടെ മൃതദേഹം കടയ്ക്കുള്ളിലെ മാംസം സൂക്ഷിക്കുന്ന ആഴമുള്ള തണുപ്പുമുറിയിൽ അവൻ ഒളിപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാത്രി, അലി സന്ധ്യയുടെ മൃതദേഹം ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ, ആരും ചെല്ലാത്ത ഒരു പൊട്ടക്കിണറ്റിൽതുണ്ടംതുണ്ടമായി മുറിച്ച് തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ, ആ കിണറിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ആ ഗ്രാമത്തിൽ പടർന്നുപിടിച്ച മാരകമായ ഒരു അജ്ഞാത രോഗബാധയെത്തുടർന്ന് ചത്തുമണ്ണടിഞ്ഞ ജീവികളെയും മനുഷ്യരെയും അടക്കം ചെയ്ത അന്ധകാരത്തിന്റെ ഗർത്തമായിരുന്നു അത്. കിണർ പരിസരത്ത്, മാംസത്തെയും അസ്ഥികളെയും തിന്ന് ജീവിക്കുന്ന പരപോഷിയായ ഒരു തരം കറുത്ത ജീവൽ നാരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ മാംസത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച ആ ഭീകരരൂപം, അവളെ വെട്ടിനുറുക്കിയ അലിയുടെ മഴുവിന്റെ തലപ്പിലൂടെ അലിയുടെ ശരീരത്തിലേക്കും പ്രവേശിക്കുകയായിരുന്നു! ……… മൂവരും വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. അവിടെ അലി നിശ്ചലനായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആ നേരത്ത്, അലിയുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി. സാവധാനം അസ്ഥികൾ ഒന്നൊന്നായി പൊട്ടിപ്പൊളിയുന്ന ശബ്ദം. Laila Stanly ഭയത്തോടെ ചുവടുകൾ പിന്നോട്ടുവെച്ചു. അവൾ മൂക്ക് പൊത്തി "ഈ മണം... ഇതേ മണമാണ് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കാണാതായ സന്ധ്യടീച്ചറുടെ വീടിന്റെ പരിസരത്തു നിന്നും വന്നത്!" ലൈലയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അപ്പോൾ അലിയുടെ തല വശങ്ങളിലേക്ക് കൃത്രിമമായി തിരിയാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ നെഞ്ച് മഴു കൊണ്ട് വെട്ടിയതുപോലെ നടുവിലൂടെ പകുതിയായി പിളർന്നു. വയറിനുള്ളിൽ നിന്ന് കുടലുകൾക്ക് പകരം, ജീവനുള്ളതും ഇഴയുന്നതുമായ നൂറുകണക്കിന് നീളമുള്ള മാംസനാരുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ കണ്ണുകൾ റെറ്റിനയിൽ നിന്ന് വഴുതി മൂക്കിലൂടെയും കവിളുകളിലൂടെയും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി. "അലി... അലിഭായ്..." Nizar Vkn നിലവിളിച്ചു. പക്ഷേ അലിയുടെ വായിൽ നിന്ന് മനുഷ്യശബ്ദമല്ല വന്നത്. അവന്റെ താടിയെല്ല് വികൃതമായി രണ്ടുഭാഗത്തേക്ക് പിളർന്നു. ആ ഗർത്തത്തിനുള്ളിൽ അലിയുടെ സ്വന്തം പല്ലുകൾക്ക് പിന്നിലായി, മൂർച്ചയുള്ള മറ്റൊരു കൂട്ടം ചെറിയ പല്ലുകൾ നിരനിരയായി വളർന്നുവരുന്നത് അവർ കണ്ടു. "ദൈവമേ...എന്താ ഇത്‌!" ലൈല ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അലിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വയറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നീണ്ട കറുത്ത നാരുകൾ തറയിലൂടെ പാമ്പിനെപ്പോലെ ഇഴഞ്ഞ് ബിജുവിന്റെ കാലുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞടുത്തു. വിറച്ചുനിന്ന ബിജുവിന് അനങ്ങാൻ കഴിയും മുൻപേ, ആ കറുത്ത നാരുകൾ അവന്റെ കാലിലെ ചർമ്മം തുളച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. ബിജുവിന്റെ കണ്ണ് വെള്ളയായി മാറി. അവൻ നിലവിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, അവന്റെ തൊലി അടിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത് അഴുകി, അവന്റെ സ്വന്തം വിരലുകൾ മാംസക്കട്ടകളായി നിലത്തേക്ക് പൊഴിഞ്ഞു വീണു. ബിജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും അലിയുടെ അതേ അസ്ഥികൾ പൊട്ടുന്ന വിചിത്ര ശബ്ദം കേട്ടുതുടങ്ങി. "ഓടിക്കോ നിസാറേ!" ലൈല പാഞ്ഞു. നിസാർ ഭയത്താൽ മരവിച്ചെങ്കിലും, കടയുടെ ഇരുമ്പു ഷട്ടർ താഴേക്ക് വലിച്ചിടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഷട്ടർ പകുതി താഴേക്ക് വന്നപ്പോഴേക്കും, അലിയുടെയും ബിജുവിന്റെയും ശരീരഭാഗങ്ങൾ വികൃതമായി ലയിച്ചുചേർന്ന, അസംഖ്യം കണ്ണുകളും കാലുകളുമുള്ള ആ ഭീമൻ മാംസപ്പിണ്ഡം ഷട്ടറിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു വന്നു. അതിന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ബിജുവിന്റെയും അലിയുടെയും മുഖങ്ങൾ മാറിമാറി തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിസാറും ലൈലയും ഗ്രാമവീഥിയിലൂടെ ജീവനുവേണ്ടി ഓടി. പക്ഷേ, ആ കറുത്ത നാരുകൾ അപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള മരങ്ങളിൽ നിന്നും ചെടികളിൽ നിന്നും ചോരറ്റുന്ന മാംസക്കഷണങ്ങൾ താഴേക്ക് തൂങ്ങിനിന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ തെരുവ് വിളക്കുകൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ലൈലയുടെ കാലുകളിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണു. "നിസാറേ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!" അവൾ നിലവിളിച്ചു. നിസാർ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, ലൈലയുടെ ചർമ്മവും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത നാരുകൾ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭയത്തിന്റെ അവസാന അതിരിലെത്തിയ നിസാർ, ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ പള്ളി ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. എന്നാൽ പള്ളിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും, അവന്റെ സ്വന്തം കൈയിലെ തൊലി പിളരുന്ന വേദന അവൻ അറിഞ്ഞു. അവന്റെ കയ്യിലെ ചർമ്മത്തിനിടയിലൂടെ നാരുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ രാത്രി ഗ്രാമത്തിൽ കാറ്റടങ്ങി. അലിയുടെ കടയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ആ മാംസപ്പിണ്ഡം, അപ്പോഴേക്കും ബിജുവിനെയും ലൈലയെയും നിസാറിനെയും മറ്റൊരുപാട് മനുഷ്യരെയും അതിലേക്ക് ആവാഹിച്ചിരുന്നു. നേരം പുലരുമ്പോൾ, ആ ഗ്രാമത്തിൽ വീടുകളോ മനുഷ്യരോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം, ഒരു വലിയ ജീവിയുടെ മാംസത്തിനുള്ളിൽ അമർന്ന് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന, ഒരൊറ്റ കൂറ്റൻ രക്തശരീരം മാത്രം ശാന്തമായി ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ……… തുടരും #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ

യക്ഷിക്കാവ് വളവിലെ യക്ഷി (136) വാഹനം പതിനെട്ടാം വളവിനോടടുത്തതും ഒരു യുവതി റോഡരികിൽ നിന്നും കൈ കാണിക്കുന്നു... ഹെഡ് ലൈററിൻ്റെ ശക്തമായ പ്രകാശത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വന്യ മൃഗങ്ങളുടെ 🐅 കണ്ണുകൾ പോലെ തിളങ്ങി... തൂവെളള വസ്ത്രങ്ങൾ... കൈയ്യിൽ എന്തോ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്... വാഹനം ആ സ്ത്രീ രൂപത്തിൻ്റെ അടുത്തെത്തി നിർത്തി. "തേൻ നെല്ലിക്ക വേണോ ശാർ... തേനിലിട്ട സൂപ്പർ തേൻ നെല്ലിക്ക...ഒരു കുപ്പി 💯 രൂപ മട്ടുമേ ശാർ..." ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത തേൻ നെല്ലിക്ക എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസിൻ്റെ വായിൽ വെളളമൂറി... ഒന്ന് ടേസ്റ്റ് ചെയ്ത് നോക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു... വാഹനത്തിനുളളിലെ ലൈററിട്ടു. "ഈ കുപ്പി നെല്ലിക്ക എന്ത് വില?" "ഈ കുപ്പി 💯 രൂപ മട്ടുമേ ശാർ... രണ്ട് കുപ്പി എടുക്കട്ടുമോ ശാർ?" "ആദ്യം ഒരു കുപ്പി എടുക്ക്...എന്നിട്ടല്ലേ രണ്ട് കുപ്പി..." "റോമ്പ ടേസ്റ്റ് ശാർ...തേനിയിലിരുന്ത് വന്ത സുദ്ധമാന തേനിലേ പോട്ട നെല്ലിക്ക ശാർ...ചാപ്പിട്ട് പാറുങ്കെ..." ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് ഒരു കുപ്പി വാങ്ങി തുറന്ന് രണ്ടു പേരും കൂടി ടേസ്റ്റ് നോക്കി... "ഇത് കൊളളാമല്ലോ... ഉഗ്രൻ സാധനം..." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാൽ പറഞ്ഞു... "കൊളളാമല്ലേ..." ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് ആ യുവതിയോട്: "നിൻ്റെ പക്കൽ എത്ര കുപ്പിയുണ്ട്?" "വീട്ടില് നിറയെ ഉണ്ട് ശാർ... എത്തനൈ തേവൈപ്പെട്ടാലും കൊണ്ട് വരലാം ശാർ..." "എന്നാൽ ഒരു പത്തെണ്ണം എടുത്തോണ്ട് വാ..." ആ യുവതി മൊബൈൽ തെളിച്ച് വീട്ടിലേക്കോടി... ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസും സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വേണുഗോപാലും പുറത്തിറങ്ങി എങ്ങും അഗാധ നിശബ്ദതയും അന്ധകാരവും... തുളളിതുളളിയായി വീഴുന്ന മഞ്ഞ്... സമയം പതിനൊന്ന് മണിയാകും... ആ യുവതി അല്പ നേരത്തിനുളളിൽ ഓടി വന്നു. ഇതാ ശാർ...ഇതിൽ പത്തെണ്ണം ഇറുക്ക്..." ഡിറ്റക്ടീവ് ബാററൺബോസ് ആ പോളിററൻ കവർ വാങ്ങി നോക്കി... പത്തെണ്ണം "അല്ല...ഈ അർദ്ധരാത്രിയാണോ തേൻ നെല്ലിക്ക വില്ക്കുന്ന നേരം?" "അപ്പടിയല്ല ശാർ...വാഹനങ്ങൾ വരുമ്പൊളുത് നാൻ വീട്ടിലിരുന്ത് ഓടി വരുവാങ്കെ....തേൻ നെല്ലിക്കൈ കൊടുത്ത് തിരുമ്പി പോയ് വിടുവാങ്കെ..." "ഇതിന് എത്ര രൂപ?" പത്തുക്ക് ആയിരം രൂപ ശാർ..." "ഇന്നാ...അല്ല... നിൻ്റെ പേരെന്താ?" "മീനാച്ചി...ശാർ..." (തുടരും) #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #🍔 രുചി #🍲 ഇന്നത്തെ രുചി #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ