🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 26 ❤️..................❤️ ഒടുവിൽ... എല്ലാവരും കാത്തിരുന്ന ദിവസം എത്തി. അഭ്യുഹിന്റെയും പ്രണയയുടെയും എൻഗേജ്മെന്റ്. രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും അതിരാവിലെ മുതൽ തിരക്കിലായിരുന്നു. വേദി പൂക്കളും ലൈറ്റുകളും കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അതിഥികൾ ഒരൊരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. എല്ലായിടത്തും സന്തോഷം മാത്രം. മേക്കപ്പ് ആർട്ടിസ്റ്റ് അവസാന ടച്ചുകൾ നൽകുമ്പോൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. ഇളം വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ലഹങ്കയിൽ അവൾ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവളുടെ ഹൃദയം സാധാരണയേക്കാൾ വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് മുതൽ... അഭ്യുഹ് ഔദ്യോഗികമായി അവളുടെ ഫിയാൻസേ ആകും. ആ ചിന്ത തന്നെ അവളെ നാണിപ്പിച്ചു. "വധുവേ..." ദിയ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു. "Ready ആണോ?" "ദയവായി ആ വിളി നിർത്താമോ?" പ്രണയ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഇനി ഇതിലും നല്ല വിളികൾ വരാനിരിക്കുന്നു." നന്ദനയും കൂടെ ചേർന്നു. "Mrs. Menon." "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് പോ." പ്രണയ തലയിണ എടുത്തെറിഞ്ഞു. മൂന്നുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ─── അതേസമയം... വേദിയുടെ മറുവശത്ത്. അഭ്യുഹ് ബ്ലാക്ക് ഷെർവാനിയിൽ തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "ടെൻഷൻ ഉണ്ടോ?" രാഘവ് ചോദിച്ചു. "ഇല്ല." അഭ്യുഹ് പതിവ് ശാന്തതയോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അവന്റെ വിരലുകൾ വാച്ചിന്റെ സ്ട്രാപ്പിൽ അറിയാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ രാഘവ് ചിരിച്ചു. കാരണം... മകൻ ടെൻഷനിലാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായിരുന്നു. ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പ്രവേശന കവാടത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. അപ്പോഴാണ് പ്രണയ അകത്തേക്ക് വന്നത്. ഒരു നിമിഷം... ഹാളിലെ ശബ്ദങ്ങൾ പോലും അഭ്യുഹിന് കേൾക്കാതെയായി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ തങ്ങി. അവൾ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിലെ സന്തോഷം... അവൻ ആദ്യമായി ഇത്ര വ്യക്തമായി കാണുകയായിരുന്നു. വേദിയിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ പ്രണയ ഒന്ന് തല ഉയർത്തി. അഭ്യുഹിന്റെ നോട്ടം തന്നെ തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിയ നിമിഷം... ഇരുവരും ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി പങ്കുവച്ചു. അധികം വൈകാതെ റിംഗ് എക്സ്ചേഞ്ചിന്റെ സമയം എത്തി. ആദ്യം അഭ്യുഹ് റിംഗ് എടുത്തു. പ്രണയയുടെ കൈ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീണ്ടു. അവളുടെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ശ്രദ്ധിച്ച അഭ്യുഹിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ റിംഗ് അവളുടെ വിരലിൽ അണിയിച്ചു. കയ്യടികൾ ഉയർന്നു. പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. സന്തോഷം കൊണ്ട്. ശേഷം... പ്രണയയുടെ ഊഴം. അവൾ റിംഗ് എടുത്തു. അഭ്യുഹിന്റെ കൈ പിടിച്ച നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിലായി. റിംഗ് അവന്റെ വിരലിൽ അണിയിച്ചതും... ഹാൾ വീണ്ടും കൈയടികളാൽ നിറഞ്ഞു. ഇനി അവർ ഔദ്യോഗികമായി എൻഗേജ്ഡ് ആയിരുന്നു. "Finally!" ദിയ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം." "നിങ്ങൾക്കാണോ എൻഗേജ്മെന്റ്?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. അതുകേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഫോട്ടോ സെഷൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം കുടുംബത്തോടൊപ്പം. പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം. ശേഷം... കപ്പിൾ ഫോട്ടോസ്. "Sir, ma'am... please stand here." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹും പ്രണയയും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. ആദ്യമൊക്കെ കുറച്ച് അകലം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... ഇരുവർക്കും ഇപ്പോഴും ചെറിയ നാണം ഉണ്ടായിരുന്നു. "Smile please." ക്യാമറ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. പ്രണയ മനോഹരമായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ... അഭ്യുഹിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളിൽ തന്നെ തങ്ങി. എന്തുകൊണ്ടോ... അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നതുകാണുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു സമാധാനം നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് എന്താണെന്ന് അവന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. പക്ഷേ... ആ അനുഭവം അവന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. "Sir..." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വീണ്ടും വിളിച്ചു. "Closer please." ഒരു നിമിഷം... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം താളം തെറ്റി. അവൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. അടുത്ത നിമിഷം... അഭ്യുഹ് പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവരുടെ തോളുകൾ പരസ്പരം സ്പർശിക്കുന്നത്ര അടുത്ത്. പ്രണയ ശ്വാസം പിടിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൻ കേൾക്കുമോ എന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നി. "Perfect." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ക്യാമറ വീണ്ടും ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. പക്ഷേ... ആ നിമിഷം ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു ചിത്രം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അറിയാതെ... പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ തുടക്കവും ആയിരുന്നു അത്... ─── എൻഗേജ്മെന്റിന് ശേഷം ദിവസങ്ങൾ അതിവേഗം കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു. വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ ഓരോന്നായി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വേദി. ഡെക്കറേഷൻ. ഗസ്റ്റ് ലിസ്റ്റ്. എല്ലാം. അതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ന് രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് എത്തിയിരിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ഡിസൈനർ സ്റ്റോറിലായിരുന്നു. വിവാഹ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ. "ഇന്ന് മുഴുവൻ ഇവിടെ തന്നെയായിരിക്കും." ദിയ പ്രണയയുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. "അതുകൊണ്ട് മാനസികമായി തയ്യാറായിക്കോ." "നന്ദി." പ്രണയ കണ്ണുരുട്ടി. സാരി സെക്ഷനിൽ എത്തിയതും മാലിനിയും ദേവികയും ആവേശത്തിലായി. "ഇത് നോക്ക്." "അല്ല ഇത്." "ഗോൾഡ് വർക്ക് ഉള്ളത് നല്ലതായിരിക്കും." ഒന്നിന് പിന്നാലെ മറ്റൊന്ന് അവർ എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ... പ്രണയയ്ക്ക് തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല." അവൾ ക്ഷീണത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുന്നിൽ അഞ്ച് വ്യത്യസ്ത സാരികൾ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോന്നിനും ഓരോ ഭംഗി. അപ്പോഴാണ് കുറച്ച് അകലെ നിന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അഭ്യുഹ് അടുത്തേക്ക് വന്നത്. "ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "നീ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്ത് നോക്ക്." പ്രണയ തമാശയായി പറഞ്ഞു. അവൻ സാരികൾ ഒന്നൊന്നായി നോക്കി. ശേഷം ഒരു സാരി എടുത്തു. ഇളം വയലറ്റ് നിറം. സിംപിൾ എലിഗന്റ് വർക്ക്. "Purple എടുക്കു." അവൻ വളരെ സാധാരണ പോലെ പറഞ്ഞു. പ്രണയ നിശ്ചലമായി. കാരണം... ആ സാരിയാണ് അവൾക്ക് ആദ്യം മുതൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായം കേട്ട് കൺഫ്യൂസ് ആയിപ്പോയിരുന്നു. "ഇതാണോ നിനക്ക് ഇഷ്ടം?" അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "മ്മ്." അവൻ തലകുലുക്കി. "നിനക്ക് ഈ കളർ നന്നായി ചേരും." ഒരു നിമിഷം... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം താളം തെറ്റി. ഇത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും... തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങൾ അവൻ അറിയാതെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട് എന്ന തോന്നൽ അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. "അപ്പോൾ ഇത് ഫൈനൽ." ദേവിക സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾക്കും ഇതാണ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്." അതുകേട്ട് പ്രണയ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ശേഷം... അഭ്യുഹിന്റെ ഷെർവാനി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സമയം എത്തി. ഇപ്പോൾ പ്രതികാരം ചെയ്യാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു പ്രണയ. "ഇത് ഇടൂ." "ഇല്ല." "ഇത്?" "ഇല്ല." "അപ്പോൾ ഇത്?" "ഒരിക്കലും ഇല്ല." അഭ്യുഹിന്റെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അവസാനം ഒരു ഡാർക്ക് ബ്ലൂ ഷെർവാനി കണ്ടതും പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. "ഇത്." അവൾ ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് അത് നോക്കി. ശേഷം അവളെ നോക്കി. "Sure?" "Very sure." ട്രയൽ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദരായി. ഷെർവാനി അവന് അത്രയും നന്നായി ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "Perfect." പ്രണയ അറിയാതെ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അഭ്യുഹിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അപ്പോൾ ഇത് എടുക്കാം." അവൻ പറഞ്ഞു. "കണ്ടോ?" ദിയ നന്ദനയുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. "ഇവർക്ക് പരസ്പരം ഇഷ്ടമുള്ളത് കൃത്യമായി അറിയാം." "അതാണ് പ്രശ്നം." നന്ദന ചിരിച്ചു. "ഇപ്പോഴും പ്രണയം തുറന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല." ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ബാക്കി എല്ലാവരും മുന്നിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു. അറിയാതെ... അഭ്യുഹും പ്രണയയും പിന്നിലായി. "Thanks." പ്രണയ പതിയെ പറഞ്ഞു. "എന്തിന്?" "സാരി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സഹായിച്ചതിന്." അഭ്യുഹ് ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. "നിനക്ക് അതാണ് ഇഷ്ടമായത് എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു." ആ മറുപടി കേട്ട് അവൾ ഒന്ന് നിശബ്ദയായി. കാരണം... അവൻ പറഞ്ഞത് വളരെ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് അതിന് വലിയ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നോട്ട് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന അഭ്യുഹിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുമ്പോൾ... അവളെ നോക്കി നിൽക്കാൻ തോന്നുന്നു. അവൾ വിഷമിച്ചാൽ... അത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ... ആ വികാരങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും അവൻ ഒരു പേര് നൽകിയിരുന്നില്ല. അറിയാതെ... അവന്റെ ഹൃദയം ആ ദിശയിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #📙 നോവൽ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #നോവൽ #ഫാന്റസി