कैलासाच्या वाटेवर - भाग 6 कैलास मानससरोवर यात्रेसाठी घरून निघाल्यापासून तब्बल दहाव्या दिवशी आम्ही नेपाळची सीमा ओलांडून प्रत्यक्ष तिबेटमध्ये पाऊल ठेवणार होतो. पण ग्रुपसमोर एक मोठ्ठा प्रश्न उभा राहिला होता, सगळ्या यात्रेकरूंना चीनचा व्हिसा मिळाला होता पण आमच्या टूर ऑपरेटरला मात्र व्हिसा मिळाला नव्हता. तशी तिथे तिबेटमध्ये तिबेटी गाईड, नेपाळी पोर्टर वगैरे सर्व व्यवस्था त्याने करून ठेवली होती, तरीही सर्व ग्रुपला एकत्र ठेवणारा एक गटनायक लागतोच. ती जबाबदारी आता आमच्यातल्याच कुणाला तरी घ्यावी लागणार होती. सर्वांनुमते ती माळ माझ्या नवऱ्याच्या गळ्यात पडली कारण एव्हाना त्याचा शांत स्वभाव, आहे त्या परिस्थितीत डोकं जागेवर ठेवून निर्णय घेणं, कुठल्याही परिस्थितीला योग्य रित्या, न चिडता हॅन्डल करणं आदी गुण सर्वांच्या लक्षात आले होतेच, त्यात माझ्याशी संसार करण्याचा पंचवीस वर्षांचा अनुभव त्याच्या गाठीला असल्यामुळे हा माणूस खरा तर योगीच व्हायचा अशी इतरांची पक्की समजूत झाली होती. त्यानेही मोठ्या मनाने तो रोल स्वीकारला आणि आम्ही पुढच्या यात्रेसाठी रवाना झालो! सिमीकोट ते हिल्सा हा पुढचा प्रवास हेलिकॉप्टरने करायचा होता. प्रत्येक चॉपरमध्ये चार माणसे. सिमीकोटच्या धावपट्टीच्या एका टोकाला उंचावर हेलिपॅड होतं. सिझनमध्ये चार ते पाच कंपन्यांची चॉपर ह्या मार्गावर सतत घिरट्या घालतात. आज सुदैवाने थोडासा पाऊस असला तरी फार वारा नव्हता त्यामुळे चॉपर्सच्या फेऱ्या सुरु होत्या. आमचं चॉपर लँड झालं, आतली माणसे उतरली आणि लगेच आम्ही चार जण आत चढलो. चांगल्या हवामानाच्या वेळा मर्यादित असल्यामुळे चॉपर्स उतरल्यावर पंखाही बंद करत नाहीत, लगेच दुसरे प्रवासी घेऊन रवाना होतात. आम्ही आत बसलो, हेलिकॉप्टरचे पंखे फिरू लागले तेव्हा त्यांचा आवाज आधी खूप घोगरा आणि लिफ्ट ऑफ झाल्यानंतर हळूहळू एका सलग गुणगुणण्यासारखा झाला. सगळ्यांचे चेहरे उत्सुकतेने उजळलेले होते. उड्डाण कर्णाली नदीच्या खोऱ्यातून सुरू झालं तेव्हा दोन्ही बाजुंना उंच देवदार वृक्षांच्या घनदाट रायांनी नटलेले हिरवेगार डोंगर होते. मध्येच एखाद्या पठारावर वसलेलं एखादं छोटंसं गाव, वीस-पंचवीस घरांचं, निळ्या पत्राच्या छपरांची दगडी आणि लाकडी घरे, एकमेकांना चिकटून वसलेली. आजूबाजूला थोडी डोंगरावरची भात खाचरे, बार्ली, बटाट्याच्या शेतांचे तुकडे, हिरवे, पिवळे, तपकिरी, एकमेकांना खेटून असलेले, डोंगरउतारावर एखाद्या गोधडीसारखे पसरलेले. मधूनच दिसणारे नेपाळी मंदिराचे पॅगोडा पद्धतीचे उंच शिखर. चॉपर मधून पाहताना ती गावं इतकी इवलीशी दिसत होती की जणू कुणा लहान मुलाने बनवलेली लेगॉची घरं मांडून ठेवली असावीत. पण अवघ्या काही मिनिटांतच ती सुंदर हिरवाई मागे पडली आणि आम्ही वृक्षरेषेच्या वर पोचलो. तिथून पुढे दोन्ही बाजूना फक्त उघडे, राकट कातळ असलेले उंचच उंच टोकदार डोंगर आणि त्यांच्या खांद्यावर क्वचित दिसणारे बर्फाचे पट्टे. इथल्या सृष्टीचा रंगच वेगळा होता, जणू एखाद्या विक्षिप्त चित्रकाराने झटक्यात आपली पॅलेट बदलली होती. हिरव्या रंगाची जागा करड्या मातकट आणि तपकिरी छटांनी घेतली होती. प्रकाशही बदलला होता. इथला प्रकाश अधिक तीक्ष्ण, अधिक पांढराशुभ्र, अधिक उग्र. जणू सूर्यकिरणांना ढगांचा किंवा धुळीचा कुठलाच अडसर उरला नव्हता. हेलिकॉप्टर हवेच्या प्रवाहांना चुकवत, कधी उजवीकडे कधी डावीकडे झुकत, टोकदार शिखरांच्या अगदी कुशीतून वाट काढत उडत होतं. काही क्षण तर असे आले की चॉपरच्या पंख्याची पाती आणि डोंगर यांच्यात जेमतेम काहीच मीटरचं अंतर उरलं असावं असं वाटलं. त्या शिखरांची टोकं इतकी धारदार होती की ती जणू आकाशालाच कापत जात होती. चॉपरच्या खिडकीतून बाहेर पाहताना आजूबाजूच्या कातळाच्या प्रत्येक भेगेत, प्रत्येक सावलीत काहीतरी प्राचीन, काहीतरी आदिम दडलेलं आहे असं सतत वाटत होतं. अशा वेळी मृत्यूचा विचार हमखास मनात येतोच आणि आयुष्य किती क्षणभंगुर आहे याची जाणीवही होते. मी खिडकीला अगदी नाक भिडवून बसले होते, अनिमिषपणे बाहेर बघत. या अक्राळविक्राळ, महाकाय शिखरांसमोर मानवी अस्तित्व किती क्षुल्लक आहे हे जाणवत होतं आणि त्याचबरोबर निसर्गाच्या ह्या रौद्र भीषण रूपावर स्वार होऊन उडणारी मानवी जिद्दही चॉपरच्या रूपात जाणवत होती. ही शिखरं पाहताना माझ्या सारखं मनात येत होतं की हे डोंगर, ही शिखरं हजारो वर्षं इथे अशीच उभी आहेत, वारे, हिमवादळे, भूकंप सोसत. मी आणि माझ्यासारखे लाखो लोक मातीचा एक कण होऊन निसर्गात परत विरून गेल्यानंतरही ही शिखरे इथे अशीच उभी असतील, तितकीच निर्विकार, तितकीच अढळ. पण या जाणिवेत भीती नव्हती, एक प्रकारचा दिलासाच होता. आपण माणसं आपल्या छोट्याश्या आयुष्यात किती धावपळ करतो, पण डोंगर मात्र कशाचीच घाई न करता उभे असतात. हजारो, लाखो वर्षे. हा विचार संपेपर्यंत हिल्सा आलं. चॉपर घिरट्या घेत खाली येऊ लागलं. हिल्सा हे नेपाळचं तिबेट सिमेवरचं शेवटचं गाव, कर्णालीच्या अगदी काठावर वसलेलं. चॉपर्समुळे सतत वाऱ्यावर उडणाऱ्या धुळीत न्हाऊन निघालेलं. खरेतर एक हेलीपॅड, काही साधी दगडी घरं, एक-दोन हॉटेल्स सोडल्यास इथे गांव म्हणण्यासारखे दुसरे काहीही नाही. ना झाडे, ना शेती, ना शाळा, ना मंदिर. हिल्साची मला आठवणारी एकच गोष्ट म्हणजे इथे सतत घुमणारा आवाज, कर्णालीच्या पाण्याचा खळखळाट, आणि चॉपरच्या पंख्यांचा घराघराट ह्या दोन्ही आवाजांचे मिश्रण असलेला तो आवाज होता. नदीच्या एका बाजूला साधेसुधे, जरासे गबाळेच हिल्सा आणि नदीच्या पलीकडे काही अंतरावर चीनची सीमाचौकी उभी होती, काच, काँक्रीट आणि पोलादाची, उन्हात चकाकणारी. जणू कुणीतरी मुद्दामच ठरवून तिथे ते बांधकाम उभं केलं होतं, या बाजूच्या साधेपणाला त्या बाजूच्या झगमगाटाने दिपवून टाकण्यासाठी. कर्णालीच्या दोन्ही तीराना जोडणाऱ्या हलत्या पुलावर उभं राहून मी नदीचे दोन्ही काठ न्याहाळत होते. एका बाजूला दरीत विसावलेलं छोटं नेपाळी गांव तर दुसऱ्या बाजूला ऐश्वर्याचा रुबाब मिरवणारी शाही पण ठोकळेबाज चिनी इमारत. तिच्या दर्शनी काचांवर परावर्तित होणारं ऊन जणू चीनच्या सत्तेचा दिमाख दाखवत होतं. मध्ये फक्त एक नदी वाहत होती, मातकट, राखाडी पाण्याचा वेगवान प्रवाह, कशाचीच पर्वा न करता खळाळत जाणारा. नदीला सीमा कळत नाहीत, पण माणसांनी मात्र त्या नदीच्या दोन्ही काठांवर दोन वेगळी जगं उभी केली आहेत, हे त्या पुलावर उभं राहिल्यावर स्पष्ट दिसत होतं. आता काही वेळातच आम्ही चिनी इमिग्रेशन पार करून तिबेटमध्ये प्रवेश करणार होतो. क्रमशः #कैलाशमानसरोवर #कैलास #kailashmansarovar #KailashYatra #KailasParikrama #Tibet #pilgrimage #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #😍Marathi Status King #👌प्रेरणादायी स्टेट्स