“பெருமாளுக்கே கட்டளையிட்ட ஆழ்வார்! சொன்னவண்ணம் செய்த பெருமாளின் அதிசய வரலாறு – காஞ்சி திருவெக்காவின் தெய்வீக ரகசியம்!” காலம் மாறலாம். அரசர்கள் மாறலாம். உலகமே மாறலாம். ஆனால் உண்மையான பக்தியின் வலிமை ஒருபோதும் மாறாது. இறைவனையே தன் அன்பால் கட்டிப்போடும் சக்தி பக்திக்கே உண்டு என்பதற்கு சாட்சியாக இன்று வரை நிலைத்து நிற்கும் ஒரு தெய்வீக நிகழ்வு காஞ்சிபுரம் திருவெக்கா திருத்தலத்தில் அரங்கேறியது. இது ஒரு சாதாரண வரலாறு அல்ல... ஒரு பக்தன் சொன்ன வார்த்தைக்காக, உலகங்களை காக்கும் பரம்பொருளே தன் பாம்புப் படுக்கையைச் சுருட்டிக்கொண்டு எழுந்து நடந்த அதிசயக் கதை! பன்னிரு ஆழ்வார்களில் நான்காவது ஆழ்வாரான திருமழிசையாழ்வார், காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திருவெக்கா திருத்தலத்தில் தங்கி, பகலும் இரவும் பெருமாளை தியானித்து வாழ்ந்து வந்தார். அவரின் வாழ்வில் செல்வமோ, புகழோ, அதிகாரமோ இல்லை. ஆனால் அவரிடம் இருந்தது எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்த ஒன்று — அசைக்க முடியாத பக்தி. அவரின் நெருங்கிய சீடராக கணிகண்ணன் இருந்தார். குருவைப் போலவே பெருமாளின் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டிருந்தார். இருவரும் தினமும் ஆலயத்திற்கு சென்று பெருமாளுக்கு சேவை செய்து வந்தனர். அவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு தினமும் ஒரு வயதான மூதாட்டி வந்து சுத்தம் செய்து உதவுவார். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், பக்தியோடு சேவை செய்து வந்த அந்த மூதாட்டியின் முகத்தில் வயதின் சோர்வு தென்பட்டாலும், மனதில் இருந்த பக்தி மட்டும் இளமையாக இருந்தது. ஒருநாள் அந்த மூதாட்டியைப் பார்த்த திருமழிசையாழ்வாரின் மனம் கரைந்தது. “எங்களுக்காக இவ்வளவு சேவை செய்கிறீர்களே அம்மா... உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று அன்போடு கேட்டார். மூதாட்டியின் கண்கள் நனைந்தன. “என் உடல் முதுமையால் சோர்ந்து விட்டது. மீண்டும் இளமையாக இருந்தால் இறைவனுக்கு இன்னும் அதிக சேவை செய்ய முடியும்...” என்று தயக்கத்துடன் கூறினார். அந்த வேண்டுகோள் ஆழ்வாரின் உள்ளத்தைத் தொட்டது. அவர் திருவெக்கா பெருமாளிடம் சென்று அந்த மூதாட்டிக்காக பிரார்த்தித்தார். “இறைவா! உன் அடியாருக்கு அருள் புரிவாயாக.” பக்தரின் வேண்டுகோளை மறுப்பாரா பெருமாள்? சில நாட்களில் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. வளைந்த முதுகு நேரானது. சுருக்கம் நிறைந்த முகம் ஒளிவீசத் தொடங்கியது. வெள்ளை முடி கருமையாக மாறியது. அந்த மூதாட்டி மீண்டும் இளமையைப் பெற்றார். ஊரே அதிசயத்தில் மூழ்கியது. இந்த செய்தி காஞ்சியை ஆண்ட மன்னனின் காதிலும் விழுந்தது. “மூதாட்டிக்கு இளமை கிடைத்ததா? அப்படியானால் எனக்கும் கிடைக்க வேண்டும்!” என்ற பேராசை அவனுள் எழுந்தது. உடனே கணிகண்ணனை அரண்மனைக்கு அழைத்தான். “உங்கள் குருநாதரிடம் சொல்லுங்கள். எனக்கும் இளமையை மீட்டுத் தர வேண்டும்!” என்று உத்தரவிட்டான். கணிகண்ணன் அமைதியாக பதிலளித்தார். “மன்னா! இறைவனின் அருள் கட்டளையால் கிடைக்காது. பக்தியாலும் சேவையாலும் மட்டுமே கிடைக்கும்.” இந்த பதில் மன்னனின் அகந்தையைத் தூண்டியது. “என் கட்டளையை மறுக்கிறாயா? உடனே இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறு!” என்று கோபமாக உத்தரவிட்டான். மனம் உடைந்த கணிகண்ணன், குருநாதரிடம் விடைபெற வந்தார். “குருவே! இனி நான் இந்த ஊரில் இருக்க முடியாது. பெருமாளுக்கு சேவை செய்வதும் முடியாது...” என்றார். சீடனின் வேதனையை கேட்ட ஆழ்வார் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு புன்னகையுடன் கூறினார்: “நீ தனியாகப் போக மாட்டாய் கணிகண்ணா. நான் உன்னுடன் வருகிறேன்.” இருவரும் நேராக திருவெக்கா பெருமாளின் சந்நிதிக்குச் சென்றனர். அங்கு நின்ற திருமழிசையாழ்வார் தன் மனக்குமுறலைப் பாசுரமாக வெளிப்படுத்தினார். “கணிகண்ணன் போகின்றான் காமருபூங்கச்சி மணிவண்ணா நீகிடக்க வேண்டா துணிவுடைய செந்நாப் புலவன்யான் செல்கின்றேன் நீயுமுந்தன் பைந்நாகப் பாய் சுருட்டிக் கொள்” அதன் பொருள் தெளிவானது. “என் சீடன் வெளியேறுகிறான். நானும் செல்கிறேன். நீயும் உன் பாம்புப் படுக்கையைச் சுருட்டிக்கொண்டு எங்களுடன் வர வேண்டும்!” இது வேண்டுகோளா? இல்லை. ஒரு பக்தனின் அன்பான கட்டளை! அடுத்த கணம் நடந்தது உலகையே வியக்க வைத்தது. பெருமாள் உண்மையிலேயே எழுந்தார்! ஆதிசேஷப் படுக்கையைச் சுருட்டிக் கொண்டு, திருமழிசையாழ்வாரையும் கணிகண்ணனையும் பின்தொடர்ந்தார். பெருமாள் சென்றபின் திருமகள் இருப்பாரா? அவரும் எழுந்து பின்தொடர்ந்தார். ஒரே இரவில் காஞ்சி மாநகரம் ஒளியிழந்தது. ஆலய மணி ஒலிக்கவில்லை. பக்தர்களின் மனம் பதற்றத்தில் மூழ்கியது. அந்த இரவு ஆழ்வார், கணிகண்ணன், பெருமாள், திருமகள் நால்வரும் ஓரிடத்தில் தங்கினர். அந்த இடம் பின்னர் “ஓர் இரவு இருக்கை” என்று அழைக்கப்பட்டது. காலப்போக்கில் அது “ஓரிக்கை” என்ற பெயராக மருவியது. மறுநாள் காலை அர்ச்சகர்கள் ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தனர். கருவறை வெறுமையாக இருந்தது. பெருமாள் இல்லை! அவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். உடனே மன்னனிடம் ஓடிச் செய்தி தெரிவித்தனர். அப்போதுதான் மன்னன் தன் தவறின் பெருமையை உணர்ந்தான். “ஒரு பக்தனை நான் அவமதித்துவிட்டேனே!” என்று வருந்தினான். உடனே ஆழ்வாரைத் தேடி சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். கணிகண்ணனின் நாடுகடத்தல் ஆணையையும் திரும்பப் பெற்றான். மன்னனின் மனமாற்றத்தைக் கண்ட திருமழிசையாழ்வார் பெருமாளை மீண்டும் அழைத்தார். “கணிகண்ணன் போக்கொழிந்தான் காமருபூங்கச்சி மணிவண்ணா நீ கிடக்கவேண்டும் துணிவுடைய செந்நாப்புலவனும் போக்கொழிந்தேன் நீயுமுன்றன் பைந்நாகப் பாய்படுத்துக்கொள்” பாசுரம் முடிந்ததும் பெருமாளும் திரும்பி வந்தார். மீண்டும் ஆதிசேஷப் படுக்கையில் சயனித்தார். ஆனால் அவசரமாக திரும்பி வந்ததால் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. மற்ற எல்லா திவ்யதேசங்களிலும் பெருமாள் இடமிருந்து வலமாக சயனித்திருப்பார். ஆனால் திருவெக்காவில் மட்டும் வலமிருந்து இடமாக சயனித்திருக்கிறார்! இன்றும் அந்த அரிய தரிசனத்தை பக்தர்கள் காண்கிறார்கள். இந்தத் திருத்தலத்தின் மற்றொரு அதிசயம் சரஸ்வதி தேவியுடன் தொடர்புடையது. பிரம்மதேவர் ஒரு மகாயாகம் நடத்தும்போது சரஸ்வதி தேவியை அழைக்காமல் தொடங்கினார். கோபமடைந்த சரஸ்வதி பல தடைகளை உருவாக்கினார். இறுதியில் வேகவதி ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து யாகத்தை அழிக்க வந்தார். அப்போது ஸ்ரீமன் நாராயணன் அணையாகக் குறுக்கே படுத்து ஆற்றின் வேகத்தைத் தடுத்தார். அதனால் யாகம் வெற்றிகரமாக நிறைவுற்றது. தன் தவறை உணர்ந்த சரஸ்வதி தேவியும் பெருமாளை வணங்கினார். அதனால்தான் இத்தலத்தில் பெருமாளின் திருவடிக்கு அருகே சரஸ்வதி தேவி அமர்ந்திருக்கும் அரிய காட்சி காணப்படுகிறது. இன்று காஞ்சிபுரம் திருவெக்கா திருத்தலத்தில் அருள்புரியும் பெருமாள் “யதோத்தகாரி” என்றும் “சொன்னவண்ணம் செய்த பெருமாள்” என்றும் போற்றப்படுகிறார். ஏன் தெரியுமா? ஒரு பக்தன் சொன்னதை அப்படியே செய்து காட்டிய பெருமாள் என்பதற்காக! இந்த வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் உண்மை மிகப் பெரியது. அதிகாரம் இறைவனை அணுக முடியாது. அகந்தை இறைவனை அடைய முடியாது. ஆனால் உண்மையான பக்தியும், தன்னலமற்ற சேவையும், தூய அன்பும் இருந்தால் இறைவனே நம்மைத் தேடி வருவார். அதனால்தான் பக்தியின் முன் பரம்பொருளும் தலைவணங்குகிறார். 🚩🕉🪷🙏🏼 #🙏பெருமாள் #108 திவ்ய தேசங்கள் #🙏கோவில் #தினம் ஒரு கோயில் #ஆலய தரிசனம்🔔