പ്രണയപ്പക ഭാഗം 3 ആലപ്പുഴ നോർത്ത് പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. മുറിക്കുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ റോഹന്റെ മുഖം. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം വ്യക്തമായിരുന്നു. ഐപിഎസ് ഓഫീസർ ആദിത്യൻ നായരും എസ്ഐ മീരയും ശ്രദ്ധയോടെ വീഡിയോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഹൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വലിച്ചു. പിന്നെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ... അനന്യയെ രക്ഷിക്കണം..." മീരയും ആദിത്യനും പരസ്പരം നോക്കി. വീഡിയോ തുടർന്നു. "പത്ത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവത്തിന്റെ സത്യം പുറത്തുവരാൻ പോകുകയാണ്. ഞങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റ് ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ വേട്ടയാടുകയാണ്." ആദിത്യൻ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നു. "ആ തെറ്റ് എന്താണ്?" റോഹൻ തുടർന്നു. "അത് അപകടമായിരുന്നു... പക്ഷേ എല്ലാവരും അതിനെ മറച്ചു." അപ്പോഴേക്കും വീഡിയോയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെ. റോഹൻ ഭയന്ന് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. "അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു..." അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "ഇല്ല... ഇല്ല..." വീഡിയോ കുലുങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം സ്ക്രീൻ കറുത്തു. വീഡിയോ അവസാനിച്ചു. മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത. "സാർ..." മീര പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഇത് വലിയൊരു കേസാണ്." ആദിത്യൻ തല കുലുക്കി. "അതെ." "റോഹൻ പറഞ്ഞ പത്ത് വർഷം പഴക്കമുള്ള സംഭവം?" "അതാണ് ഈ കേസിന്റെ ഹൃദയം." ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "റോഹനും അനന്യയും പഠിച്ച കോളേജിന്റെ വിവരങ്ങൾ വേണം." "ശരി സാർ." "അവരോടൊപ്പം പഠിച്ച എല്ലാവരുടെയും ലിസ്റ്റും." അൽപസമയത്തിനകം വിവരങ്ങൾ എത്തി. 2016-ലെ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥികൾ. റോഹൻ. അനന്യ. ദേവിക. അർജുൻ. മറ്റു ചിലർ. ആദിത്യൻ പേരുകൾ പരിശോധിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഒരു പേരിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി. ആദർശ് മേനോൻ. "ഇവൻ ആരാണ്?" മീര ഫയൽ തുറന്നു. "സാർ, കോളേജിലെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു." "ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?" മീരയുടെ മുഖം മാറി. "അറിയില്ല." "എന്തുകൊണ്ട്?" "കാരണം..." അവൾ ഫയലിലെ ഒരു റിപ്പോർട്ട് നീട്ടി. "2016 ജൂൺ 18-ന് ഇയാൾ മരിച്ചതായി രേഖയുണ്ട്." ആദിത്യൻ റിപ്പോർട്ട് വായിച്ചു. മരണം – മുങ്ങിമരണം. സ്ഥലം: കോളേജിന് സമീപമുള്ള കായൽ. സംഭവം: അപകടമരണം. സാക്ഷികൾ: റോഹൻ, അനന്യ, അർജുൻ, ദേവിക. ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി. "ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല." അതേസമയം. അനന്യയുടെ വീട്. അവൾ ഇപ്പോഴും പഴയ ഡയറി കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. അവൾ ഞെട്ടി. പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആരുമില്ല. വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു കവർ മാത്രം. വിറയുന്ന കൈകളോടെ അവൾ അത് എടുത്തു. തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ. പഴയ കോളേജ് ഫോട്ടോ. അതിൽ അഞ്ചുപേർ. അനന്യ. റോഹൻ. അർജുൻ. ദേവിക. ആദർശ്. എന്നാൽ... ആദർശിന്റെ മുഖത്ത് ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് ഒരു വലിയ ക്രോസ് അടയാളം. ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു വാചകം. "അടുത്തത് ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയാം..." അനന്യയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ താഴെ വീണു. അന്നേ സമയം. കൊച്ചിയിലെ ഒരു നിർമ്മാണ കമ്പനി. അർജുൻ മേനോൻ തന്റെ ഓഫീസിലായിരുന്നു. അവന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി. അപരിചിത നമ്പർ. അവൻ കോൾ എടുത്തു. "ഹലോ?" അപ്പുറത്ത് നിശ്ശബ്ദത. "ആരാണ്?" പിന്നെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം. "റോഹൻ മരിച്ചെന്ന് അറിഞ്ഞോ?" അർജുൻ ഞെട്ടി. "ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?" "പഴയ സുഹൃത്ത്." "എന്താണ് വേണ്ടത്?" "പത്ത് വർഷം മുമ്പ് കായലിൽ മരിച്ചത് ആദർശ് മാത്രമാണെന്ന് കരുതിയോ?" അർജുന്റെ മുഖത്തെ നിറം മങ്ങി. "നീ... ആരാണ്?" അജ്ഞാതൻ ചിരിച്ചു. "പ്രതികാരം ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല, അർജുൻ." കോൾ കട്ട് ആയി. അർജുൻ കസേരയിലേക്ക് വീണു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊട്ടിയിരുന്നു. അവൻ ഉടൻ ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. അനന്യ. "ഹലോ?" "അനന്യ..." "അർജുൻ?" "അവൻ തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു." അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്നു നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. "ആരാണ്?" ചില നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ആദർശിന്റെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യം അറിയുന്ന ഒരാൾ." അതേസമയം. ആലപ്പുഴ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ. ആദിത്യന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി. ഫോറൻസിക് ലാബിൽ നിന്നായിരുന്നു. "സാർ, പുതിയ വിവരം കിട്ടി." "പറയൂ." "റോഹന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ കിട്ടിയ വിരലടയാളങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു." "ഫലം?" "മൂന്ന് പേരുടെ അടയാളങ്ങളുണ്ട്." "ആരുടേത്?" "ഒന്ന് റോഹന്റെത്." "ബാക്കി?" "ഒന്ന് അനന്യയുടെത്." ആദിത്യൻ ഞെട്ടിയില്ല. അത് പ്രതീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. "മൂന്നാമത്തേത്?" ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ മറുപടി വന്നു. ആ പേര് കേട്ടതും ആദിത്യൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കാരണം മൂന്നാമത്തെ വിരലടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നത്... പത്ത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ആദർശ് മേനോന്റെതായിരുന്നു. തുടരും... #episodic #episodic