భగవద్గీత ప్రథమ అధ్యాయమైన అర్జున విషాద యోగం లోని 26, 27 శ్లోకాలు అర్జునుడి అంతరంగంలో ఊహించని మానసిక విప్లవానికి, మోహానికి నాంది పలుకుతాయి. శ్రీకృష్ణుడు రథాన్ని భీష్మ ద్రోణాచార్యుల ఎదుట నిలిపి, "కురువీరులను చూడు" అని చెప్పిన తర్వాత, అర్జునుడు ఆ సైన్యంలో ఎవరెవరిని చూశాడో, ఆయన మనస్సు ఎలాంటి పరిణామానికి గురైందో సంజయుడు ఈ శ్లోకాలలో వివరిస్తున్నాడు. ​ ​శ్లోకములు: ​తత్రాపశ్యత్ స్థితాన్ పార్థః పితౄనథ పితామహాన్ | ఆచార్యాన్ మాతులాన్ భ్రాతౄన్ పుత్రాన్ పౌత్రాన్ సఖీంస్తథా || 26 || ​శ్వశురాన్ సుహృదశ్చైవ సేనయోరుభయోరపి | తాన్ సమీక్ష్య స కౌంతేయః సర్వాన్ బంధూనవస్థితాన్ || 27 || కృపయా పరయావిష్టో విషీదన్నిదమబ్రవీత్ | ​భావం: ​అర్జునుడు ఇరుపక్షాల సైన్యాలలోనూ నిలబడి ఉన్న తన తండ్రుల వంటివారిని, తాతలను, ఆచార్యులను, మేనమామలను, సోదరులను, కుమారులను, మనుమళ్లను, మిత్రులను, మామగార్లను, శ్రేయోభిలాషులను చూశాడు. ఆ రణరంగంలో పోరాటానికి నిలిచి ఉన్న ఆ సమస్త బంధువర్గాన్ని చూసిన వెంటనే, కుంతీపుత్రుడైన అర్జునుడు తీవ్రమైన జాలితో, కరుణతో నిండిపోయి, తీవ్రంగా దుఃఖిస్తూ శ్రీకృష్ణునితో ఈ విధంగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. ​ఈ శ్లోకాల వెనుక ఉన్న పరమార్థం & ఆధ్యాత్మిక రహస్యం: ​యుద్ధానికి సంపూర్ణ ఉత్సాహంతో వచ్చిన అర్జునుడి మనస్సు ఒక్క క్షణంలో ఎలా మారిపోయిందో ఈ శ్లోకాలు స్పష్టంగా చూపుతున్నాయి: ​1. 'పార్థః' నుండి 'కౌంతేయః' వరకు: ​శ్లోకం ప్రారంభంలో అర్జునుడిని 'పార్థః' (పృథ/భూమికి సంబంధించినవాడు లేదా స్థిరమైనవాడు) అని పిలిచారు. కానీ బంధువులను చూసిన తర్వాత ఆయనను 'కౌంతేయః' (కుంతీదేవి కుమారుడు - రక్తసంబంధాలు, మమకారంతో నిండినవాడు) అని సంబోధించారు. ​అంటే, ఒక సాధకుడిలో ధర్మనిష్ఠ కంటే "మమకారం" (My-ness) ఎక్కువైనప్పుడు, అతని బుద్ధి స్థిరత్వాన్ని కోల్పోయి లౌకికమైన బంధాలలో చిక్కుకుపోతుందని ఇది సూచిస్తుంది. ​2. 'కృపయా పరయావిష్టః' (మితిమీరిన జాలి/మోహం): ​ఇక్కడ అర్జునుడికి కలిగిన జాలి (కృప) ఆధ్యాత్మికమైనది కాదు; అది "అజ్ఞానం వల్ల కలిగిన మోహం". ధర్మాన్ని నిలబెట్టడానికి యుద్ధం చేయవలసిన యోధుడు, శత్రువుల దుర్మార్గాలను మరచి కేవలం "వీరు నా బంధువులు" అనే శారీరక భావన (దేహాత్మ భావన) లోకి జారిపోయాడు. ​ఆధ్యాత్మికంగా, మన అంతరంగంలో ఉన్న కామక్రోధాదులను దహించేటప్పుడు, "అయ్యో! ఇవి కూడా నా ఆలోచనలే కదా, వీటిని ఎలా చంపాలి?" అనే బలహీనత సాధకుడికి వస్తుంది. దాన్నే ఇక్కడ అర్జునుడి 'విషాదం' అని చెప్పారు. ​3. 'విషీదన్' (విషాదంలోకి జారడం): ​అర్జునుడి ఈ మోహమే ఆయనను విషాదంలోకి నెట్టివేసింది. కానీ ఈ విషాదమే భగవద్గీత అవతరణకు పునాది అయింది. భగవంతుడి ఆశ్రయం వైపు నడిపించే విషాదం కూడా ఒక యోగమే—అందుకే ఈ అధ్యాయానికి "అర్జున విషాద యోగము" అని పేరు వచ్చింది. ​భక్తి భావన: "నేను, నాది" అనే మమకారం కమ్మేసినప్పుడు ఎంతటి పరాక్రమవంతుడైనా, జ్ఞానియైనా సరే కర్తవ్య విమూఢుడవుతాడు. అర్జునుడు మనందరికీ ప్రతీక. మన రోజువారీ జీవితంలో కూడా ధర్మానికి, బంధాలకు నడుమ పోరాటం వచ్చినప్పుడు మనం కూడా ఇలాగే లొంగిపోతుంటాం. ​అర్జునుడు తన బలహీనతను దాచుకోకుండా భగవంతుడి ముందు ఉంచాడు. మన జీవితంలో కూడా మోహం, అజ్ఞానం మనల్ని ఆవహించినప్పుడు, స్వయం నిర్ణయాలు తీసుకోకుండా శ్రీకృష్ణ పరమాత్ముడిని శరణు వేడితే... ఆయన గీతాజ్ఞానంతో మనల్ని ఉద్ధరిస్తాడనే పరమ సత్యాన్ని ఈ శ్లోకాలు ప్రబోధిస్తున్నాయి. తమ విశ్వసనీయ @కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి #🌅శుభోదయం #భగవ🙏ద్గీత #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #😃మంచి మాటలు #😇My Status