അപരിചിത പാർട്ട് 17 ദിവസങ്ങൾ പതിയെ കടന്നുപോയി... ദേവപ്രിയയും അഭിറാമും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു. അഭിറാം അവളെ ഒരിക്കലും നിർബന്ധിച്ചില്ല. അവൾക്ക് സമയം കൊടുത്തു... അവളുടെ മൗനത്തെ ബഹുമാനിച്ചു... അവളുടെ വേദനയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി ദേവപ്രിയ ഒരാളെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒരു വൈകുന്നേരം... പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവപ്രിയ. അച്ഛന്റെ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിൽ കുറച്ച് പൂക്കൾ വെച്ച് തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോഴാണ് അഭിറാം അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്. "ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്..." ദേവപ്രിയ അവനെ നോക്കി. "പറയൂ..." അഭിറാം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്, ദേവപ്രിയ." "സഹതാപം കൊണ്ടല്ല..." "നിന്റെ ഭൂതകാലം അറിഞ്ഞിട്ടുമല്ല..." "നീയെന്ന മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ്." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അഭിറാം..." "എനിക്ക് പേടിയാണ്." "ഞാൻ വിശ്വസിച്ചവർ എല്ലാവരും എന്നെ വിട്ടുപോയവരാണ്." അഭിറാം പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഞാൻ പോവില്ല." "ജീവിതം മുഴുവൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ആ വാക്കുകൾ... വർഷങ്ങളായി സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു. അന്ന്... ദേവപ്രിയ ആദ്യമായി തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരാളെ ക്ഷണിച്ചു. ദേവപ്രിയയുടെ അമ്മയ്ക്കും ആദ്യം എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "മോളേ..." "ഒരാളെ വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നൂറു തവണ ആലോചിക്കണം." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. "അമ്മേ..." "അദ്ദേഹം നല്ല ആളാണ്." "എന്നെ ഒരിക്കലും കരയിക്കില്ല." അമ്മ മകളുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ... മറുത്തുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പള്ളിയിലെ അച്ചനും അന്വേഷണം നടത്തി. അഭിറാമിന്റെ കുടുംബം വലിയ സമ്പന്നരായിരുന്നു. നാട്ടിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പേരും. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ... ആ കുടുംബത്തിൽ ഒരു കുറവും ആരും കാണുമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ... അമ്മയും അച്ചനും സമ്മതിച്ചു. വിവാഹം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ ചെറിയ പ്രാർത്ഥനാ ഹാളിൽ... അച്ഛന്റെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി തെളിച്ച്... ദേവപ്രിയ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. "അച്ഛാ... ഞാൻ ഒരാളെ വിശ്വസിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രാവശ്യം എന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തെറ്റാകരുതേ..." അന്നത്തെ അവളുടെ പ്രാർത്ഥന... വിധി കേട്ടില്ല. വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ... എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. അഭിറാം പഴയതുപോലെ തന്നെ സ്നേഹിച്ചു. കൂടെ യാത്രകൾ... ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ... ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ... ദേവപ്രിയ മനസ്സിൽ കരുതി... "ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലും സന്തോഷം വന്നിരിക്കുന്നു." പക്ഷേ... ആ സന്തോഷത്തിന് ആയുസ്സ് വളരെ കുറവായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം മാസം... അഭിറാം മാറാൻ തുടങ്ങി. ജോലിയിൽ നിന്ന് വൈകി വരും. ദേവപ്രിയ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ... "ഒരുപാട് ചോദ്യം ചെയ്യണ്ട." എന്നൊരു മറുപടി മാത്രം. അവൾ അതെല്ലാം ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദമാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ... അത് തുടക്കമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ മരുമകൾ എന്ന നിലയ്ക്ക് കുറച്ച് രീതികൾ പഠിക്കണം." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കേട്ടു. അടുത്ത ദിവസം... "നിന്റെ വീട്ടിൽ ആരും നിന്നെ ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചില്ലേ?" അതിനടുത്ത ദിവസം... "ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയതിന്റെ സംസ്കാരം ഇതാണോ?" വാക്കുകൾ ഓരോ ദിവസവും മൂർച്ചയേറി. അഭിറാം എല്ലാം കേട്ടിട്ടും... ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ദേവപ്രിയ രാത്രിയിൽ ചോദിച്ചു. "അഭിറാം..." "അമ്മ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമമാകുന്നുണ്ട്." അഭിറാം ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്താതെ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് തോന്നുന്നതായിരിക്കും." ആ മറുപടി... അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആദ്യ വിള്ളൽ വീഴ്ത്തി. ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യത്തിലും കുറ്റം ദേവപ്രിയയുടേത്. ഉപ്പ് കൂടിയാൽ അവളുടെ തെറ്റ്. ചായ മധുരം കുറഞ്ഞാൽ അവളുടെ തെറ്റ്. അഭിറാം വൈകിയെത്തിയാലും... അവളുടെ തെറ്റ്. ഒരിക്കൽ... വീട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിലേക്ക് ഭാഗ്യം കൊണ്ടുവന്നതല്ല..." "ദുരിതമാണ് വന്നത്." ആ വാക്ക് കേട്ട് ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അഭിറാമിനെ നോക്കി. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും... അവൻ തന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമെന്ന് അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ... അഭിറാം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദത... ഏതൊരു ശകാരത്തേക്കാളും അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ആ രാത്രി... മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് ദേവപ്രിയ കരയുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവൾ തന്റെ ഗർഭപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും എടുത്തുനോക്കിയത്. അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു... "Positive." അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അഭിറാമിനോട് പറഞ്ഞാൽ... എല്ലാം മാറുമോ...? ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും സന്തോഷം കൊണ്ടുവരുമോ...?" ആ പ്രതീക്ഷയോടെ... റിപ്പോർട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു. പക്ഷേ... ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം... അവളുടെ ജീവിതത്തെ രക്ഷിക്കാനല്ല... അതിനെ പൂർണമായും മാറ്റിമറിക്കാനാണ് പോകുന്നതെന്ന്... അവൾ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story തുടരും... ലച്ചു ✍️