￰കല....

അപരിചിത പാർട്ട് 5 പള്ളിയുടെ മണിനാദം കേട്ടാണ് ദേവപ്രിയയുടെ പുതിയ ജീവിതം ഓരോ ദിവസവും ആരംഭിച്ചിരുന്നത്. ആദ്യം അവൾക്ക് അതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പേടിയില്ലാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന രാത്രികൾ... ആരും ശകാരിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങൾ... കൈയിൽ ചൂലിന് പകരം പുസ്തകങ്ങൾ... ഇതെല്ലാം അവൾക്ക് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി. ഓരോ രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ ഒരേ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കുമായിരുന്നു. "ഇതെല്ലാം സത്യമാണോ... അതോ ഞാൻ കാണുന്ന ഒരു സ്വപ്നമോ?" പള്ളിയിലെ അച്ചൻ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയായിരുന്നു. ആരുടേയും ഭൂതകാലം അദ്ദേഹം ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. ആരുടെയും മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറക്കാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ... ആരുടേയും കണ്ണുകളിലെ വേദന വായിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ... അച്ചൻ ദേവപ്രിയയെ വിളിച്ചു. "മോളേ... ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോകണ്ടേ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവപ്രിയ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "എന്താ മോളേ...?" അച്ചൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "അച്ചാ... എനിക്ക് ശരിക്കും പഠിക്കാൻ പറ്റുമോ...?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അച്ചൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ള ഒരാളെ ദൈവം ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല." ആ വാക്കുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അവളെ അടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ ചേർത്തത്. പുതിയ യൂണിഫോം... പുതിയ ബാഗ്... പുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് സ്വന്തമായി എല്ലാം ലഭിച്ചു. ആ ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കരഞ്ഞു. അത് കണ്ട അച്ചൻ ചോദിച്ചു. "കരയുകയാണോ...?" ദേവപ്രിയ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "സന്തോഷം വന്നാലും കരയാമല്ലോ അച്ചാ..." അന്ന് ആദ്യമായി അച്ചന്റെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിവസം... ക്ലാസ്സിൽ കയറുമ്പോൾ എല്ലാവരും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ടീച്ചർ അവളെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരുത്തി. "പുതിയ കുട്ടിയാണ്... എല്ലാവരും ഫ്രണ്ടാകണം." ടീച്ചർ പറഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. കാരണം... അവൾക്ക് ചിരിക്കാനല്ല... ജീവിക്കാൻ പഠിക്കാനായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ മുതൽ തന്നെ അവൾ വേറിട്ട കുട്ടിയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. ഒരു ദിവസം പഠിപ്പിച്ച പാഠം അടുത്ത ദിവസം മുഴുവൻ മനപ്പാഠമായി പറയും. ലൈബ്രറിയിൽ കിട്ടുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ എല്ലാം വായിച്ചുതീർക്കും. ടീച്ചർമാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിനിയായി മാറാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടാൽ നേരെ പള്ളിയിലേക്ക്. ആദ്യം അച്ഛനെ കാണണം. പിന്നെയാണ് മറ്റെന്തും. കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് അവൾ അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം പറയും. "അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് ക്ലാസ്സിൽ ഫസ്റ്റ് സ്റ്റാർ കിട്ടി." "അച്ഛാ... ഇന്ന് ഞാൻ കവിത ചൊല്ലി." "അച്ഛാ... ഇന്ന് ടീച്ചർ എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അഭിനന്ദിച്ചു." അച്ഛന് സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. എന്നാലും... മകളുടെ ഓരോ വാക്കും കേൾക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും. ഒരു ദിവസം ദേവപ്രിയ ചോദിച്ചു. "അച്ഛാ... ഞാൻ വലിയ ആളായാൽ ആദ്യം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാമോ...?" അച്ഛൻ പതുക്കെ അവളെ നോക്കി. "അച്ഛനെ വീണ്ടും നടക്കാൻ പഠിപ്പിക്കും." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് മകളുടെ തലയിൽ തലോടി. ആ നിമിഷം... ദേവപ്രിയ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം മനസ്സിൽ കുറിച്ചു. "എനിക്ക് ഒരുപാട് പഠിക്കണം... അമ്മയെ ഇനി കരയിക്കരുത്... അച്ഛനെ ചികിത്സിക്കണം." അമ്മയും മാറിയിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ പള്ളിയിലെ ജോലികൾ. വീണ്ടും വീട്ടിലെ ചെറിയ ജോലികൾ. ശരീരം തളർന്നാലും... മകളുടെ ചിരി കാണുമ്പോൾ എല്ലാ ക്ഷീണവും മറന്നുപോകും. പല രാത്രികളിലും അമ്മ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കരയുന്നത് ദേവപ്രിയ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു. "അമ്മേ... എന്തിനാ കരയുന്നത്...?" അമ്മ ചിരിച്ചു. "ഇത് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരാണ് മോളേ." ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ആ മറുപടി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം... അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഭയം കൂടുതലായിരുന്നു. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പള്ളിയിലെ എല്ലാവർക്കും ദേവപ്രിയയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെയായിരുന്നു. ആരും വിശന്നിരിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല. ആരും അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തില്ല. അവൾക്ക് ആദ്യമായി "കുടുംബം" എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വാർഷിക പരീക്ഷയുടെ ഫലം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മുഴുവൻ സ്കൂളിലും ഒന്നാം റാങ്ക്. ടീച്ചർമാർ പോലും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവളുടെ പേര് സ്റ്റേജിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ... കയ്യടികൾ മുഴങ്ങി. ട്രോഫി വാങ്ങുമ്പോൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ. ഓടി പള്ളിയിലെത്തി. ട്രോഫി അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. "ഇത് എന്റെതല്ല അച്ഛാ... നമ്മുടെതാണ്." അച്ഛൻ ട്രോഫി നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പൂർണ്ണ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ... ജീവിതം വീണ്ടും അവരുടെ സന്തോഷത്തെ പരീക്ഷിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ദേവപ്രിയ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ പള്ളിയിലെ ഫോൺ തുടരെ തുടരെ മുഴങ്ങി. അച്ചൻ ഫോൺ എടുത്തു. അപ്പുറത്ത് നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടതും... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ പതിയെ ദേവപ്രിയയുടെ മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു... "ദൈവമേ... ഈ കുഞ്ഞിനെ ഇനി എങ്ങനെ അറിയിക്കും..." ആ ഫോൺ കോളിൽ എന്തായിരുന്നു...? ആ രാത്രി എന്താണ് സംഭവിച്ചത്...? #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #story #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് തുടരും... – ലച്ചു ✍️

പാർട്ട്‌-20 അപരിചിത അവസാന ഭാഗം മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോടതിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി നടന്ന ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾക്ക് ദിശയില്ലായിരുന്നു. കയ്യിൽ പഴയ ഫയൽ... നെഞ്ചിൽ ആയിരം മുറിവുകൾ... മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം... "ഇനി ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകും...?" അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്... പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "ദേവപ്രിയ..." അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. അഭിറാം... അവളുടെ പിന്നിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ... അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തുവച്ചു. "ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട." ദേവപ്രിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "എനിക്ക് ഇനി ആരുമില്ല അഭിറാം..." "എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ഒരു വീടില്ല..." "ഒരു കുഞ്ഞില്ല..." "ഒരു ജീവിതമില്ല..." അഭിറാം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിലും കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്കും ആരുമില്ല ദേവപ്രിയ..." "എന്റെ ഭാര്യയും..." "എന്റെ മകനും..." "ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാണ്." "വീട്ടുകാർ ഉണ്ടെങ്കിലും..." "സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ എനിക്ക് ആരുമില്ല." അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവരാണ്..." "പക്ഷേ..." "ജീവിതം നമ്മളെ ഇനിയും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല." "എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ...?" "സഹതാപം കൊണ്ടല്ല..." "പ്രണയം എന്ന വാക്ക് പറഞ്ഞ് നിന്നെ വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണിക്കാനുമല്ല..." "നിന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളായി..." "നിന്റെ കൈ ഒരിക്കലും വിടാതെ കൂടെ നടക്കാൻ..." "നമുക്ക് ഇനി ആരുമില്ലല്ലോ..." "ഇനി... നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രം മതി..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിൽ... വേദനയുടെതായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം... സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു മനസ്സിന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു അത്. അവൾ പതിയെ അഭിറാമിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ഈ പ്രാവശ്യം..." "കൈവിടില്ലല്ലോ...?" അഭിറാം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "മരണം പോലും നമ്മളെ വേർപെടുത്തുന്നതുവരെ..." "ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ആറ് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ദേവപ്രിയ വീണ്ടും ആശുപത്രിയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മുഖത്ത് പഴയ വേദനയുടെ നിഴലുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ നിഴലുകൾക്ക് ഇടയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ പുഞ്ചിരിക്കു കാരണം... അഭിറാമായിരുന്നു. ഓരോ രാവിലെയും... "ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരാൾ. ക്ഷീണിച്ച് വരുമ്പോൾ... ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. കരയുമ്പോൾ... മിണ്ടാതെ കൂടെയിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. അത്രയേ അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു വൈകുന്നേരം... രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു. അതേ മഴ... അതേ കാറ്റ്... അതേ വഴി... ദേവപ്രിയ അഭിറാമിന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായച്ചു. "അറിയാമോ..." "ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നത്..." "എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവളായിട്ടായിരുന്നു." "ഇന്ന്..." "എന്റെ കൂടെ എന്റെ ലോകമുണ്ട്." അഭിറാം അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വൈകിയാണ് നീതി നൽകുന്നത്..." "പക്ഷേ..." "തരാതെ വിടില്ല." ദേവപ്രിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അച്ഛനെ ഓർത്തു. അമ്മയെ ഓർത്തു. നിലയെ ഓർത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. അത് സങ്കടത്തിന്റെ കണ്ണുനീരല്ലായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ കണ്ണുനീരായിരുന്നു. അവസാനം... "ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മളെ തകർക്കാനാണ്... ചിലർ വരുന്നത് നമ്മളെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്..." "ഒരു അഭി ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതം തകർത്തു... മറ്റൊരു അഭി ആ ജീവിതത്തെ വീണ്ടും പുനർജനിപ്പിച്ചു." "ഒരിക്കൽ ഒറ്റപ്പെട്ട രണ്ട് ആത്മാക്കൾ... ഒടുവിൽ പരസ്പരം സ്വന്തമായി." #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് അവസാനിച്ചു ❤️

അപരിചിത പാർട്ട് 19 ബസ്സിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ കഥ അവസാനിച്ചിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും കേട്ട് യാത്രക്കാർ പോലും മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ആരും അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല... കാരണം... ചില വേദനകൾക്ക് ആശ്വാസവാക്കുകളില്ല. അഭിറാം മാത്രം അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷ പോലും ബാക്കിയില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ബസ് കോടതി ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി നിന്നു. ദേവപ്രിയ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പഴകിയ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അതിലുണ്ടായിരുന്നത്... അവളുടെ മകളുടെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്... കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ... കുഞ്ഞ് ആദ്യമായി അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഒരു ചെറിയ ഓഡിയോ... അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അവളുടെ സമ്പാദ്യം. ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ നേരം അഭിറാം ചോദിച്ചു. ;ഞാനും കൂടെ വരട്ടേ...? ദേവപ്രിയ ചെറുതായി നോക്കി. ;എന്തിനാ...? "ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്." അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നടന്നുതുടങ്ങി. അഭിറാമും അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. കോടതിക്കുള്ളിൽ... അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പുറത്ത്... അഭിജിത്തും കുടുംബവും അഭിഭാഷകനൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ മാത്രം തിരഞ്ഞു. നില... കുറച്ച് അകലെ... സ്കൂൾ യൂണിഫോമിട്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവളുടെ കുഞ്ഞ്. എത്ര മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവളെ കാണുന്നത്. നില... വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. കുഞ്ഞും അമ്മയെ കണ്ടു. കുറച്ച് നിമിഷം അവൾ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ... അവളെ അവിടുന്ന് മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയി. ആ കാഴ്ച... ദേവപ്രിയയുടെ ഹൃദയം കീറിമുറിച്ചു. അൽപസമയത്തിനകം വിധി വന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ കസ്റ്റഡി മാറ്റേണ്ടതില്ലെന്നും, പിന്നീട് സാഹചര്യങ്ങൾ മാറിയാൽ വീണ്ടും അപേക്ഷിക്കാമെന്നും കോടതി അറിയിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്... ഒരിക്കലെങ്കിലും മകളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഒരു അവസരമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അന്ന് പോലും വിധി അവളുടെ പക്ഷത്തായില്ല. കോടതി പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ... അവളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ താഴെ വീണു. ഫോട്ടോകൾ എല്ലാം കാറ്റിൽ പറന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ... അഭിറാം എടുത്ത് അവൾക്ക് കൊടുത്തു. അത് വാങ്ങിയ ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഞാൻ തോറ്റു... ;ഒരു അമ്മ തോറ്റു... ഇനി എവിടേക്കാണ് ഞാൻ പോകേണ്ടത്...? അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് വഴിയാത്രക്കാർ പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പക്ഷേ... അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ്... കോടതിയുടെ പുറത്തെ ഒരു ബെഞ്ചിൽ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. ദേവപ്രിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അഭിറാം പതുക്കെ സംസാരിച്ചത്. ദേവപ്രിയ... നീ നിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു... ഇനി എന്റെ കഥ കേൾക്കുമോ...? അവൾ മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. ഞാനും ഒരിക്കൽ ഒരു ഭർത്താവായിരുന്നു... ഒരു അച്ഛനായിരുന്നു... ദേവപ്രിയ അവനെ നോക്കി. എന്റെ ഭാര്യ... മീര... ;എന്റെ മകൻ... ആദവ്... അവരായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ഒരു ദിവസം... അവരെ കൂട്ടി യാത്ര പോകുകയായിരുന്നു. കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് ഞാനായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ... ഒരു അപകടം... എന്റെ മുന്നിൽവെച്ച്... എന്റെ ലോകം അവസാനിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുനീർ ആദ്യമായി പുറത്തുവന്നു. ആ അപകടത്തിന് ശേഷം... എന്നെ ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്കായില്ല. വീട്ടുകാർക്കും എന്നെ പഴയപോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ തന്നെയാണ് എല്ലാവരിൽ നിന്നും അകന്നത്. ഇപ്പോൾ... എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ആരുമില്ല വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ... ;എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് നാല് ചുവരുകൾ മാത്രം ദേവപ്രിയ പതിയെ അവന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു. ആദ്യമായാണ്... അവൾ മറ്റൊരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ആകാശത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരും മൗനമായി ആ മഴയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് നഷ്ടമായത് മകൾ... മറ്റൊരാൾക്ക് നഷ്ടമായത് ഭാര്യയും മകനും... രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്നത്... ഓർമ്മകൾ മാത്രം കൂട്ടുപിടിച്ചായിരുന്നു. ആ മഴയിൽ... അവരുടെ ജീവിതം പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയാൻ പോകുകയായിരുന്നു. #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 തുടരും... – ലച്ചു ✍️