അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story പാർട്ട് 14 ദേവപ്രിയയുടെ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും... അച്ചൻ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന ഉണങ്ങിയ ഇലകളിലേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "മോളേ..." "ചില സത്യങ്ങൾ നേരത്തെ അറിഞ്ഞാൽ..." "അത് ജീവിതത്തെ തകർക്കും." "ശരിയായ സമയത്ത് അറിഞ്ഞാൽ..." "അത് ജീവിതത്തെ മാറ്റും." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ഇനി ഒന്നും മറച്ചുവെക്കരുത് അച്ചാ." "എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം അറിയാൻ എനിക്ക് അവകാശമുണ്ട്." അച്ചൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കുഞ്ഞ് വളർന്നിരിക്കുന്നു... ഇനി സത്യങ്ങൾ താങ്ങാനുള്ള പ്രായമായിരിക്കുന്നു. എന്നാലും... പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. "ഞാൻ നിനക്ക് വാക്ക് തന്നിരുന്നു." "ആ വാക്ക് തെറ്റിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." ദേവപ്രിയയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. "ആർക്കാണ് അച്ചാ വാക്ക് കൊടുത്തത്?" അച്ചൻ പതിയെ മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക്..." അതേസമയം... അമ്മ പള്ളിയിലെ ചെറിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു പഴയ ആൽബം നോക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ ചിത്രത്തിലും ഓരോ ഓർമ്മകൾ. അച്ഛന്റെ ചിരി... ചെറിയ ദേവപ്രിയ... അവരുടെ സന്തോഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ... പെട്ടെന്ന് ഒരു പഴയ കവർ ആൽബത്തിനിടയിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു. അതിൽ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുപ്പത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു യുവാവ്... അയാളുടെ കൈയിൽ കുഞ്ഞായ ദേവപ്രിയ. അമ്മ ആ ഫോട്ടോ കണ്ടതും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഇത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും..." "നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വാക്ക് പാലിക്കുകയാണ്..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ ഫോട്ടോ വീണ്ടും കവറിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ദേവപ്രിയയായിരുന്നു. "അമ്മേ..." അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും അമ്മ വേഗം ആ കവർ അലമാരയിലേക്ക് മാറ്റിവച്ചു. ആ ചെറിയ പ്രവൃത്തി ദേവപ്രിയയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. "എന്താ ഒളിപ്പിച്ചത്?" "ഒന്നുമില്ല മോളേ." "അമ്മ കള്ളം പറയുകയാണ്." അമ്മയുടെ മുഖം മാറി. "എന്താ സംഭവിച്ചത്?" ദേവപ്രിയ എല്ലാം പറഞ്ഞു. ആശുപത്രിയിൽ വലിയമ്മ വന്നതും... അവർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും... പഠനച്ചെലവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യവും... എല്ലാം. അമ്മ കുറേ നേരം തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. ഒരു വാക്കുപോലും പറഞ്ഞില്ല. "അമ്മേ..." "വലിയമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?" കണ്ണുനീരോടെ അമ്മ തലയാട്ടി. ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു. "അതായത്..." "എന്റെ പഠനത്തിന് പണം കൊടുത്തത് മറ്റാരോ ആണോ?" അമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു. "അതെ." "ആരാണ്?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ആ പേര് ഇപ്പോൾ പറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല." "എന്തുകൊണ്ട്?" "ഞാൻ ഒരാൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തതാണ്." ദേവപ്രിയയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. "എല്ലാവരും എനിക്ക് വാക്കിന്റെ കഥയാണ് പറയുന്നത്." "പക്ഷേ..." "എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയേണ്ടത് ഞാൻ അല്ലേ?" അമ്മ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ക്ഷമിക്കണം മോളേ..." "ഒരു ദിവസം എല്ലാം നീ അറിയും." "പക്ഷേ..." "ആ ദിവസം ഇന്ന് അല്ല." ദേവപ്രിയ പതിയെ കൈ വിടുവിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു. ആ രാത്രി... ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. കൈയിൽ പഴയ ഡയറി. അവൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. "അച്ഛാ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ അറിയാത്ത എത്ര കഥകളാണ് ഇനിയും ബാക്കിയുള്ളത്...? എന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച ആ മനുഷ്യൻ ആരാണ്...? എന്തിനാണ് എല്ലാവരും അയാളുടെ പേര് എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്നത്...? ഞാൻ ശരിക്കും ആരുടെ കടക്കാരിയാണ് അച്ഛാ...?" അവൾ എഴുത്ത് നിർത്തി. കണ്ണുനീർ ഡയറിയുടെ താളുകളിലേക്ക് വീണു. അതേസമയം... നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്... അഭിറാം തന്റെ മുറിയിലിരുന്നു ഒരു പഴയ ഫയൽ തുറക്കുകയായിരുന്നു. അതിൽ ആശുപത്രിയിലെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകളല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. പഴയ ചില രേഖകളും... ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോയും. ആ ഫോട്ടോയിൽ... പത്ത് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ... കയ്യിൽ ട്രോഫി പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്നു. ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ എഴുതിയിരുന്നത്... "ദേവപ്രിയ – ജില്ലാ തല ഒന്നാം റാങ്ക്." അഭിറാം ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "അമ്മേ..." "നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ പെൺകുട്ടി..." "ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലുണ്ട്." അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നത്. അകത്തേക്ക് വന്നത്... അഭിറാമിന്റെ അമ്മയായിരുന്നു. മകന്റെ കൈയിലുള്ള ഫോട്ടോ കണ്ടതും അവർ ഞെട്ടി. "അഭി..." "നീ... ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടോ...?" അഭിറാം പതിയെ തലയാട്ടി. "അതെ അമ്മേ..." "ഞാൻ കണ്ടു..." "പക്ഷേ..." "അവൾക്ക് നമ്മളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ല." അഭിറാമിന്റെ അമ്മ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച സത്യം... വിധി പതിയെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തുടരും... ലച്ചു ✍️