🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 22 ❤️..................❤️ Bangalore business trip-ന്റെ രണ്ടാം ദിവസം. Presentation വളരെ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. Client agreement sign ചെയ്തു. രണ്ട് കമ്പനികളുടെയും executives സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം. തിരിച്ച് പോകാനുള്ള flight രാത്രി ആയതിനാൽ കുറച്ച് സമയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. Team members ചിലർ shopping-ന് പോയി. ചിലർ hotel-ൽ തന്നെ വിശ്രമിച്ചു. Hotel rooftop café-യിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. സൂര്യാസ്തമയം നോക്കിക്കൊണ്ട് coffee കുടിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് അസാധാരണമായി ശാന്തമായിരുന്നു. "ഇവിടെയാണോ?" പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ്. കയ്യിൽ coffee കപ്പുമായി അവനും അവിടെ ഇരുന്നു. ആദ്യ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഇത്രയും നിശബ്ദത അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... നിശബ്ദത പോലും പരിചിതമായിരുന്നു. "Presentation നന്നായിരുന്നു." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞു. "Thanks." "Actually... very impressive." അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. പ്രണയ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "CEO സാറിൽ നിന്ന് compliment കിട്ടിയത് വലിയ കാര്യമാണ്." "Director മാഡത്തിനും കുറവൊന്നുമില്ല." രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്... പഴയ കോളേജ് ദിവസങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ കാഴ്ച തിരികെ വന്നതുപോലെ തോന്നി. "Time really changed everything." പ്രണയ പതിയെ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "മ്മ്." "College കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചു വർഷമായി എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." അവന്റെ മനസ്സിലും അതേ ചിന്തയായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷം... പക്ഷേ ചില ഓർമ്മകൾ ഇന്നലെ നടന്നതുപോലെ വ്യക്തമാണ്. "Diya പറഞ്ഞിരുന്നു." അഭ്യുഹ് പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. "എന്ത്?" "നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും college photos നോക്കാറുണ്ടെന്ന്." പ്രണയ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "അവൾക്ക് വായ അടച്ച് വെക്കാൻ അറിയില്ല." "അതൊന്നും മാറില്ല." അഭ്യുഹ് ചിരിച്ചു. വീണ്ടും കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത. ശേഷം... അഭ്യുഹ് വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?" "മ്മ്." "നമുക്ക് ഇടയിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വന്നോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അഞ്ചു വർഷമായി ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചോദ്യം. ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. "എന്തുകൊണ്ട ഇപ്പൊ ചോദിക്കുന്നത് ?" അവൾ നേരിട്ട് മറുപടി പറയാതെ ചോദിച്ചു. "Because..." അഭ്യുഹ് coffee cup-ലേക്ക് നോക്കി. "Sometimes I feel like you are avoiding me." പ്രണയ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദയായി. കാരണം... അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ സത്യം പറയാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. "ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആണ് അഭ്യൂഹ്." അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "People change." ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അഭ്യുഹിന് എന്തുകൊണ്ടോ നിരാശ തോന്നി. കാരണം... അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് മുഴുവൻ സത്യമല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. വിഷയം മാറ്റാൻ വേണ്ടി പ്രണയ ചോദിച്ചു. "By the way..." "മ്മ്?" "നമ്മുടെ parents-ന്റെ old promise-നെ കുറിച്ച് നിനക്ക് എപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്?" അഭ്യുഹ് ഒന്ന് അമ്പരന്നു. അവൻ ആ വിഷയം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. "Graduation കഴിഞ്ഞ ദിവസം." അവൻ പറഞ്ഞു. "ഡാഡ് പറഞ്ഞിരുന്നു." "Same." പ്രണയ പതിയെ പറഞ്ഞു. രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിലേക്ക് ഒരേ ദിവസം തെളിഞ്ഞു. ആ ദിവസം. ആ വാർത്ത. ആ ആശയക്കുഴപ്പം. "Honestly..." അഭ്യുഹ് പതിയെ പറഞ്ഞു. "അത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ shock ആയിരുന്നു." "ഞാനും." പ്രണയ ചിരിച്ചു. "Parents ഇത്രയും വർഷം അത് മനസ്സിൽ വെച്ചിരുന്നു എന്ന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല." അവൾ പറഞ്ഞു. "അതെ." വീണ്ടും നിശബ്ദത. "നീ എന്താണ് അന്ന് വിചാരിച്ചത്?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. "ഞാൻ സന്തോഷിച്ചിരുന്നു....കാരണം ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു..." അതാണ് അവൾക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നത്. പക്ഷേ... അവൾ പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. "Nothing much." "Just... confused." അഭ്യുഹ് അവളെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നോക്കി. അവൾ എന്തോ മറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. പക്ഷേ ചോദിച്ചില്ല. "Same here." അവനും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... അത് മുഴുവൻ സത്യമല്ലായിരുന്നു. കാരണം ആ ദിവസം പ്രണയയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ തന്റെ ഹൃദയം എന്തുകൊണ്ട് താളം തെറ്റിയെന്ന് ഇന്നും അവന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ─── രാത്രി. Airport-ലേക്ക് പോകുന്നതിനിടെ car-ൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരുവരും. പുറത്ത് നഗരത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അകത്ത് നിശബ്ദത. പക്ഷേ... ആ നിശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ പറയാതെ പോയ ഒരുപാട് വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പറയാത്ത പ്രണയം. അവൻ തിരിച്ചറിയാത്ത വികാരങ്ങൾ. ഇരുവരും അവ മറച്ചുവെച്ചു. കാരണം... സമയം കഴിഞ്ഞുപോയെന്ന് അവർ കരുതി. പക്ഷേ... വിധി ഇപ്പോഴും അവരുടെ കഥ പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നില്ല. കാരണം... വളരെ പെട്ടെന്ന്... പ്രണയയെക്കുറിച്ച് ഒരു സത്യം അറിയാൻ അഭ്യുഹ് പോകുകയായിരുന്നു. ആ സത്യം... അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്നതായിരുന്നു... ─── ബിസിനസ് ട്രിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രണയ വീണ്ടും തന്റെ ജോലികളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. മീറ്റിംഗുകൾ... പ്രസന്റേഷനുകൾ... പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ... ജീവിതം പഴയ താളത്തിൽ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... അഭ്യുഹിനൊപ്പമുള്ള ആ ട്രിപ്പ് അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും... അവന്റെ സാന്നിധ്യം ഇപ്പോഴും അവളെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അതാണ് അവളെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കിയത്. ─── മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹിന്റെയും അവസ്ഥ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. പ്രണയ ഇപ്പോൾ പഴയ കോളേജ് പെൺകുട്ടിയല്ല. ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരു ബിസിനസ് വുമൺ. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരാൾ. പക്ഷേ... അവളുടെ ചിരി മാത്രം മാറിയിരുന്നില്ല. അത് കാണുമ്പോൾ ഇന്നും അവന് ഒരു സമാധാനം തോന്നും. കാരണം അറിയില്ല. അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. പ്രണയ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഹാളിൽ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണവർമ്മ... മാലിനി... അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം. "എന്താ സംഭവം?" പ്രണയ ബാഗ് സോഫയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ആദ്യം ഫ്രഷ് ആയി വാ." മാലിനി ചിരിച്ചു. "അല്ലെങ്കിൽ പറയില്ല." പ്രണയ സംശയത്തോടെ അവരെ നോക്കി. എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. ─── മേനോൻ ഹൗസിലും സമാനമായ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. രാഘവും ദേവികയും അസാധാരണമായി സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. "ഡാഡ്..." അഭ്യുഹ് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഇന്നെന്താ ഇത്ര സന്തോഷം?" രാഘവ് ദേവികയെ നോക്കി. ശേഷം ചിരിച്ചു. "കാരണമുണ്ട്." അത് കേട്ടതും അഭ്യുഹിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. ─── രാത്രി. രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് കൃഷ്ണവർമ്മയുടെ വീട്ടിൽ കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി. ഇത് സാധാരണ ഡിന്നർ അല്ലെന്ന് പ്രണയക്കും അഭ്യുഹിനും പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ ശേഷം. എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഇരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സാധാരണ സംസാരങ്ങൾ. ശേഷം... കൃഷ്ണവർമ്മ പതിയെ വിഷയം ആരംഭിച്ചു. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരോടും ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്." പ്രണയയും അഭ്യുഹും പരസ്പരം നോക്കി. "അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടോ?" രാഘവ് ചോദിച്ചു. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അഭ്യുഹും ഗൗരവമായി. അവർ ആ കാര്യം മറന്നിരുന്നില്ല. ഒരിക്കലും. "അന്ന് നിങ്ങൾക്ക് സമയം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ആ വിഷയം വീണ്ടും എടുത്തുപറയാതിരുന്നത്." ദേവിക പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരത നേടിയിരിക്കുന്നു." മാലിനിയും തലകുലുക്കി. "അതുകൊണ്ട്..." കൃഷ്ണവർമ്മ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. ശേഷം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി നിങ്ങളുടെ വിവാഹാലോചന മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." ഒരു നിമിഷം... മുറിയിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. പ്രണയക്ക് ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു. അഭ്യുഹ് നിശ്ചലനായി ഇരുന്നു. അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കേട്ട അതേ വാക്കുകൾ... പക്ഷേ ഇന്ന് അതിന്റെ ഭാരം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. പ്രണയ അറിയാതെ അഭ്യുഹിനെ നോക്കി. അതേ നിമിഷം... അഭ്യുഹും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം കൂട്ടിമുട്ടി. രണ്ടുപേരും ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി. "ഞങ്ങൾ ആരെയും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല." രാഘവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം നിങ്ങളറിയണം." "തീരുമാനം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടേതാണ്." കൃഷ്ണവർമ്മ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. പ്രണയക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ നൂറുകണക്കിന് ചിന്തകൾ ഓടുകയായിരുന്നു. "അഭ്യുഹ് എന്ത് പറയും?" "അവന് സമ്മതമാകുമോ?" "അല്ലെങ്കിൽ വീണ്ടും പഴയപോലെ അകന്നുപോകുമോ?" ─── മറുവശത്ത്... അഭ്യുഹും ആദ്യമായി വ്യക്തമായ ഒരു ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു. വിവാഹം. പ്രണയ. ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ... ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചലനം. പക്ഷേ അതിന്റെ അർത്ഥം ഇപ്പോഴും പൂർണമായി മനസ്സിലാകുന്നില്ല. "നിങ്ങൾക്ക് സമയം എടുക്കാം." ദേവിക പറഞ്ഞു. "ഉടനെ മറുപടി വേണ്ട." "ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞാൽ മതി." അൽപസമയത്തിന് ശേഷം സംഭാഷണം അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ... അവരുടെ മനസ്സിലെ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. ─── ആ രാത്രി... വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ ശേഷം അഭ്യുഹ് തന്റെ ബാല്കണിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു പേര് മാത്രം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. Pranaya. അതേ സമയം... പ്രണയ തന്റെ മുറിയിലെ ജനലരികിൽ നിന്നു. അവളുടെ മനസ്സിലും ഒരേ പേര് മാത്രം. അഭ്യൂഹ്. പക്ഷേ... ഇത്തവണ അവർ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ തീരുമാനം ഇനി കുടുംബങ്ങളുടേത് മാത്രമല്ല. അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റേതാണ്. അവരുടെ ഭാവിയുടേത്. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളുടേത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ... ആദ്യമായി... അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി... തുടരും... ❤️✨ #💌 പ്രണയം #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💑 സ്നേഹം #നോവൽ