അപരിചിത പാർട്ട് 6 പള്ളിയിലെ ക്ലോക്കിൽ സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, പള്ളിയിലെ അച്ചന് മാത്രം ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഫോൺ ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു. മറുവശത്ത് കേട്ട വാർത്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ ദേവപ്രിയ ഉറങ്ങുന്ന മുറിയുടെ വാതിലിനരികിൽ ചെന്നുനിന്നു. അവൾ ഒന്നും അറിയാതെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ട്. വൈകുന്നേരം അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ ട്രോഫി കൊടുത്ത സന്തോഷം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ദൈവമേ... ഈ കുഞ്ഞിനെ വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കരുതേ..." അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു. രാവിലെ... ദേവപ്രിയ പതിവുപോലെ ഓടി അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. "അച്ഛാ..." വിളിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയ അവൾ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. മുറിയിൽ ഡോക്ടറും രണ്ട് സിസ്റ്റർമാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ ഒരു മൂലയിൽ നിന്ന് കരയുന്നു. ദേവപ്രിയ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അച്ചൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "മോളേ..." "എന്താ അച്ചാ...?" "അച്ഛന് കുറച്ച് അസുഖം കൂടിയിട്ടുണ്ട്." അത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ദേവപ്രിയ ഓടിച്ചെന്ന് അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "അച്ഛാ... ഞാൻ ഇന്നലെ ഫസ്റ്റ് റാങ്ക് വാങ്ങിയ കാര്യം എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞോ?" അച്ഛൻ ചിരിക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. പക്ഷേ... ആ ചിരി വേദനയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. "എന്റെ മോളെക്കുറിച്ച് പറയാൻ എനിക്ക് അഭിമാനമേയുള്ളൂ..." അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ദേവപ്രിയ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഞാൻ നന്നായി പഠിക്കും അച്ഛാ... പിന്നെ നല്ല ജോലി വാങ്ങും... അച്ഛനെ ഞാൻ നടത്തും..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. കാരണം... ആ കുഞ്ഞ് പറയുന്ന സ്വപ്നം ഒരിക്കലും നടക്കില്ലെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ... അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യനില വീണ്ടും മോശമായി. ഡോക്ടർമാർ പരമാവധി ചികിത്സ നൽകി. പള്ളിയും എല്ലാ ചെലവുകളും ഏറ്റെടുത്തു. പക്ഷേ... വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു തീരുമാനിച്ചത്. ഒരു വൈകുന്നേരം... സ്കൂൾ വിട്ട് പതിവുപോലെ ദേവപ്രിയ ഓടിയെത്തി. കയ്യിൽ ഒരു ഡ്രോയിങ് ബുക്കുണ്ടായിരുന്നു. "അച്ഛാ... നോക്കൂ... ഞാൻ വരച്ച ചിത്രം..." മുറിയിലേക്ക് കയറാൻ പോകുമ്പോൾ അച്ചൻ അവളെ തടഞ്ഞു. "ഒരു മിനിറ്റ് മോളേ..." ദേവപ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ അച്ചാ...?" അച്ചന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "ആദ്യം എന്റെ കൂടെ വാ..." അവൾ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്ന് അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. "അമ്മ എന്തിനാ കരയുന്നത്...?" ആർക്കും മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. അവൾ ഓടിയകത്തേക്ക് കയറി. കിടക്കയിൽ അച്ഛൻ കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ... ഇത്തവണ അദ്ദേഹം കണ്ണ് തുറന്നില്ല. "അച്ഛാ..." അവൾ വിളിച്ചു. അനക്കമില്ല. വീണ്ടും... "അച്ഛാ... എഴുന്നേൽക്കൂ... ഞാൻ വന്നല്ലോ..." നിശ്ശബ്ദം. അവൾ കൈ പിടിച്ചു. മഞ്ഞുപോലെ തണുപ്പ്. ആ നിമിഷം... ദേവപ്രിയയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. "അച്ചാ... കളിക്കല്ലേ... എന്നോട് സംസാരിക്കൂ..." അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കിടക്കയിലേക്ക് വീണ് അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകരുത് അച്ഛാ..." അവളുടെ നിലവിളി പള്ളിയുടെ ഓരോ ചുമരിലും മുഴങ്ങി. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് താങ്ങിനിൽക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ബോധംകെട്ട് താഴെ വീണു. സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു. എല്ലാവരും പതിയെ മടങ്ങിപ്പോയി. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം ആ കല്ലറയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. കയ്യിൽ അച്ഛന്റെ പഴയ വാച്ച്. "അച്ഛാ..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ കരയില്ല..." "ഞാൻ നന്നായി പഠിക്കും..." "അമ്മയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കും..." "നിങ്ങൾ അഭിമാനിക്കുന്ന മകളായി ഞാൻ ജീവിക്കും..." കാറ്റ് പതുക്കെ അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകിപ്പോയി. അത് അച്ഛന്റെ കൈയാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. ആ ദിവസത്തിനുശേഷം... ദേവപ്രിയ എന്ന ഏഴ് വയസ്സുകാരി മരിച്ചു. ജീവിതത്തോട് പോരാടാൻ പഠിച്ച മറ്റൊരു ദേവപ്രിയ ജനിച്ചു. പക്ഷേ... അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ഇനി നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നത് അച്ഛനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ട മറ്റൊന്നാണെന്ന്... തുടരും... #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 – ലച്ചു ✍️