അപരിചിത പാർട്ട് 13 "വ... വലിയമ്മ..." ദേവപ്രിയയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മറന്നെന്ന് കരുതിയ ഓർമ്മകൾ എല്ലാം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മനസ്സിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. വിശപ്പിന്റെ വേദന... അടിയുടെ പാടുകൾ... അപമാനങ്ങൾ... സ്കൂളിൽ പോകാൻ കഴിയാതെ ചൂലും പാത്രവും കൈയിൽ പിടിച്ച് നടന്ന ദിവസങ്ങൾ... എല്ലാം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. വലിയമ്മ മാത്രം ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ലാത്ത പോലെ നിന്നു. മുഖത്ത് അതേ ധാർഷ്ട്യം. അതേ അഹങ്കാരം. "എന്താ... കണ്ടപ്പോൾ പേടിച്ചോ?" ദേവപ്രിയ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആശുപത്രിയിൽ രോഗികളും ജീവനക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും അവിടെ ഉണ്ടാക്കാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. "എന്തിനാണ് വന്നത്?" വളരെ ശാന്തമായി അവൾ ചോദിച്ചു. വലിയമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "കൊള്ളാം..." "ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ ഒക്കെ പഠിച്ചല്ലോ." "അന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ വിറച്ചുനിന്നിരുന്ന കുട്ടി ഇത്ര വലുതായെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല." ദേവപ്രിയ ആഴത്തിൽ ശ്വാസം വിട്ടു. "എനിക്ക് ഡ്യൂട്ടിയുണ്ട്." "പറയാനുള്ളത് വേഗം പറയൂ." വലിയമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഗൗരവമായി. "നിന്റെ അമ്മ എവിടെയുണ്ട്?" "അതറിയേണ്ട ആവശ്യം നിങ്ങൾക്കില്ല." "ദേവപ്രിയ..." "ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടി പറഞ്ഞാൽ മതി." ദേവപ്രിയയുടെ ശബ്ദം ഇത്തവണ കടുപ്പമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം മിണ്ടാതിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ പഴയ ദേവപ്രിയയല്ലായിരുന്നു. അത് വലിയമ്മയ്ക്കും മനസ്സിലായി. "നിന്റെ അമ്മയോട് എനിക്ക് സംസാരിക്കണം." "എന്തിനാണ്?" "അതൊക്കെ ഉണ്ട്." "ഇത്ര വർഷം അന്വേഷിക്കാത്തവർക്ക് ഇപ്പോൾ എന്ത് ആവശ്യമാ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വലിയമ്മ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ പേരിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് സ്ഥലം..." ദേവപ്രിയ ഇടയിൽ കയറി. "അതിന്?" "അതിൽ ഒരു പങ്ക് നിന്റെ അച്ഛന്റെ പേരിലുണ്ട്." ദേവപ്രിയ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. വലിയമ്മ തുടർന്നു. "ഇപ്പോൾ അത് വിൽക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്." "അതിന് നിന്റെ അമ്മയുടെ ഒപ്പ് വേണം." അത്രയും കേട്ടപ്പോൾ ദേവപ്രിയയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "വാഹ്..." "ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛന് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം പോലും കൊടുക്കാത്തവർ..." "മരിച്ചിട്ട് ഇത്ര വർഷമായപ്പോൾ ഒപ്പ് വാങ്ങാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." വലിയമ്മയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. "അന്ന് ഞങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ..." "ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം പോലും ആരും തന്നില്ല." "ഇന്ന് എന്ത് മുഖം കൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നത്?" റിസപ്ഷനിൽ നിന്നവർ എല്ലാം ഇവരെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. വലിയമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഇത് ആശുപത്രിയാണ്." "ഒന്ന് പതുക്കെ സംസാരിക്ക്." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. "അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കും നാണക്കേട് അറിയാമല്ലേ?" ആ വാക്കുകൾ വലിയമ്മയുടെ മുഖം താഴ്ത്തി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ദേവപ്രിയ തന്നെ സംസാരിച്ചു. "അമ്മ നിങ്ങളെ കാണില്ല." "ഒപ്പിടുകയും ഇല്ല." "ഇനി ഒരിക്കലും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരരുത്." അതും പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങി. "ദേവപ്രിയ..." വലിയമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു. "നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സത്യം അറിയാമോ?" ദേവപ്രിയയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "എന്ത് സത്യം?" വലിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അത് നിനക്ക് അറിയില്ല അല്ലേ..." "നിന്റെ പഠനത്തിന് ഇത്ര വർഷം പണം കൊടുത്തത് പള്ളിയിലെ അച്ചനല്ല." ദേവപ്രിയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. "എന്താണ് പറഞ്ഞത്?" "അതെ..." "നിന്റെ പഠനത്തിന് പിന്നിൽ വേറൊരാളുണ്ട്." "അത് ആരാണെന്ന് നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം." ദേവപ്രിയ ഞെട്ടി. അവൾ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപ്... വലിയമ്മ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "സമയം വരുമ്പോൾ എല്ലാം നീ അറിയും..." എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൾ കാറിൽ കയറി പോയി. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ടും ദേവപ്രിയയ്ക്ക് മനസ്സമാധാനം ഉണ്ടായില്ല. ആ രാത്രി അവൾ നേരെ പള്ളിയിലേക്കാണ് പോയത്. അച്ചൻ പതിവുപോലെ പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയെ കണ്ടതും അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "എന്താ മോളേ... മുഖം വല്ലാതെയാണല്ലോ?" മറുപടി പറയാതെ അവൾ ചോദിച്ചു. "അച്ചാ..." "എന്റെ പഠനത്തിന് പണം കൊടുത്തത് ശരിക്കും ആരായിരുന്നു?" ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം... അച്ചന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു. അദ്ദേഹം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഈ ചോദ്യം വരുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല മോളേ..." ആ മറുപടി കേട്ടതോടെ... ദേവപ്രിയയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അപ്പോൾ... വലിയമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ...? തുടരും... ലച്ചു ✍️ #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്