അപരിചിത പാർട്ട് 16 ആ ചെറിയ കുറിപ്പ്... ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉണർത്തിയിരുന്നു. അത് ആരാണ് അയച്ചത്...? എന്തിനാണ് അയച്ചത്...? അഭിറാമാണോ...? അതോ മറ്റാരെങ്കിലും...? അവൾ പലതവണ ആ കുറിപ്പ് വായിച്ചു. പക്ഷേ... ഉത്തരം മാത്രം കിട്ടിയില്ല. അവസാനം അത് ഡയറിയുടെ ഇടയിൽ സൂക്ഷിച്ച് അവൾ വീണ്ടും ജോലിയിലേക്ക് മടങ്ങി. അന്ന് വൈകുന്നേരം... ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ദേവപ്രിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അൽപ്പസമയത്തിനകം മഴ തുടങ്ങി. ആളുകൾ ഓരോരുത്തരും ഓടി അടുത്തുള്ള കടകളിലേക്ക് കയറി. ദേവപ്രിയ മാത്രം ബസ് ഷെഡിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്നു. അവളുടെ കൈയിൽ കുടയില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം... ഒരു കറുത്ത കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. ഗ്ലാസ് പതിയെ താഴ്ന്നു. അകത്ത്... അഭിറാമായിരുന്നു. "ദേവപ്രിയ..." അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "ഇവിടെ നിൽക്കാതെ കയറിക്കോളൂ." "വേണ്ട..." "ഞാൻ ബസിൽ പോകാം." "ഈ മഴയിൽ...?" "സാരമില്ല." അഭിറാം കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. "ഇനി അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മഴ കൂടി ശക്തമാകും." "നിങ്ങൾക്ക് ജലദോഷം വന്നാൽ ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സിക്കാൻ വീണ്ടും ഞാൻ തന്നെ വരേണ്ടിവരും." ആ വാക്ക് കേട്ട് ദേവപ്രിയ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. "ശരി..." അവൾ മടിച്ചുകൊണ്ട് കാറിൽ കയറി. യാത്ര തുടങ്ങി. കാറിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദത. പുറത്ത് മഴ താളമിട്ട് പെയ്യുന്നു. എഫ്‌.എമ്മിൽ പഴയൊരു പ്രണയഗാനം പതുക്കെ കേൾക്കാം. ആദ്യം സംസാരിച്ചത് അഭിറാമായിരുന്നു. "നിനക്ക് മഴ ഇഷ്ടമാണോ...?" ദേവപ്രിയ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. "ഒരുപാട്..." "എന്തുകൊണ്ട്...?" "മഴ പെയ്യുമ്പോൾ..." "ആരും കണ്ണുനീർ തിരിച്ചറിയില്ല." ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അഭിറാം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കിലും എത്രയോ വർഷങ്ങളുടെ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു. "ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ...?" അഭിറാം പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "ഹും..." "നീ ഒരിക്കലും നിനക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടോ...?" ദേവപ്രിയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ആ ചോദ്യം എനിക്ക് പുതുതാണ്." "എന്താ...?" "ചെറുപ്പം മുതൽ..." "ആദ്യം അച്ഛന് വേണ്ടി..." "പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി..." "ഇപ്പോൾ രോഗികൾക്ക് വേണ്ടി..." "എനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല." അഭിറാം സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിച്ചിരുന്ന കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ ജീവിതം എത്രയോ തവണ തകർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞുതന്നു. കാർ പള്ളിയുടെ മുന്നിൽ എത്തി. ദേവപ്രിയ ഇറങ്ങാൻ വാതിൽ തുറന്നു. "താങ്ക്സ്..." അഭിറാം പുഞ്ചിരിച്ചു. "നന്ദി പറഞ്ഞാൽ ഒരു സൗഹൃദം തുടങ്ങില്ല." ദേവപ്രിയ അവനെ നോക്കി. "സൗഹൃദം...?" "അതെ..." "അതിന് നിനക്ക് എതിർപ്പുണ്ടോ...?" ദേവപ്രിയ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ആളുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കുറച്ച് സമയമെടുക്കും." അഭിറാം ചിരിച്ചു. "ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. പക്ഷേ... അത് അവൾ പുറത്തുകാണിച്ചില്ല. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അഭിറാം ഇടയ്ക്കിടെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. പരിശോധനയ്ക്കെന്ന പേരിൽ... പക്ഷേ... അവനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് ചികിത്സയല്ലായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയെ ഒരിക്കൽ കാണണം എന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നു. അവൻ ഒരിക്കലും അവളുടെ ജോലിക്ക് തടസ്സമായില്ല. സംസാരിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല. ദൂരെയിരുന്ന് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം സമ്മാനിക്കും. അത് മതി... ദേവപ്രിയയുടെ തിരക്കേറിയ ദിവസത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സമാധാനം എത്താൻ. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം... ദേവപ്രിയയുടെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആശുപത്രി ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ അഭിറാം കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. "ഇന്ന് ഒരു കോഫി കുടിക്കാൻ വരാമോ...?" അവൾ ഉടനെ ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... എന്തുകൊണ്ടോ ആ വാക്ക് പുറത്തുവന്നില്ല. "പത്ത് മിനിറ്റ് മാത്രം." അഭിറാം പറഞ്ഞു. "അതിനപ്പുറം ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല." അവൾ സമ്മതിച്ചു. ആദ്യമായാണ് അവർ ആശുപത്രിക്ക് പുറത്തുവെച്ച് ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുന്നത്. കോഫി ഷോപ്പിന്റെ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു രണ്ടുപേരും. "ദേവപ്രിയ..." "ഹും..." "നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം എന്താണ്...?" അവൾ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല. "അമ്മയെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത് കാണണം." "അതിന് ശേഷം...?" അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതിന് ശേഷമുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല." അഭിറാം അവളെ നോക്കി. "അപ്പോൾ..." "ആ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനം കിട്ടുമോ...?" ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം... ദേവപ്രിയയുടെ കൈയിലെ കോഫിക്കപ്പ് ചെറുതായി വിറച്ചു. അവൾ പതുക്കെ അഭിറാമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കളിയില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമായി... അവിടെ സത്യസന്ധത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ദേവപ്രിയയുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ അനങ്ങി. "അഭിറാം..." "എനിക്ക് പ്രണയിക്കാൻ പേടിയാണ്..." "കാരണം..." "എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പലരെയും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്." അഭിറാം മൃദുവായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "ഞാൻ നിന്നോട് ഇന്ന് മറുപടി ചോദിക്കുന്നില്ല." "നീ തയ്യാറാകുന്ന ദിവസം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ആദ്യമായിട്ടാണ്... ഒരാൾ അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. പക്ഷേ... അവർ അറിയാതെ... കോഫി ഷോപ്പിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരാൾ അവരുടെ ഓരോ നിമിഷവും മൊബൈലിൽ പകർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചിത്രങ്ങൾ... അധികം വൈകാതെ... ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തെ വീണ്ടും തകർക്കാൻ പോകുന്ന ആയുധമാകുമെന്ന്... അവരിൽ ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തുടരും... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #￰കല.... #story ലച്ചു ✍️