🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 14 ❤️..................❤️ ─── അടുത്ത രണ്ട് ദിവസമായി പ്രണയയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ഒരു കാര്യത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു. അഭ്യുഹിനോട് എല്ലാം തുറന്ന് പറയണം. ഇനി വൈകിക്കരുത്. ഇനി പറയാതെ പോയാൽ ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും പറയാൻ പറ്റിയെന്നു വരില്ല. ആ ചിന്ത തന്നെയായിരുന്നു അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകിയത്. ─── "ഉറപ്പാണോ?" ദിയ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "മ്മ്." പ്രണയ തലകുലുക്കി. "ഇന്ന് തന്നെ പറയും." നന്ദന അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "എന്ത് മറുപടി കിട്ടിയാലും നീ വിഷമിക്കരുത്." പ്രണയ ചെറിയൊരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു. "അവൻ ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ സ്വീകരിക്കും." പക്ഷേ... ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ പോലും അവളുടെ ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ─── അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ... ഒരു പേന. അഭ്യുഹിന് ഇഷ്ടമുള്ള ബ്രാൻഡിന്റെ. കൂടാതെ ഒരു ചെറിയ ലെറ്ററും. അവൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് എഴുതിയത്. ഓരോ വാക്കിലും വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ─── "അഭ്യുഹ്... നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ നീ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. സൗഹൃദമായി തുടങ്ങിയ വികാരം എപ്പോഴോ പ്രണയമായി മാറി. നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും എനിക്ക് പരാതിയില്ല. പക്ഷേ പറയാതെ ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഒരിക്കൽ തുറന്ന് പറയുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് തോന്നി..." ലെറ്റർ ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ച ശേഷം അവൾ അത് ശ്രദ്ധയോടെ മടക്കി. ഹൃദയം അസാധാരണ വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൾ പോലും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ തീരുമാനം മാറിയില്ല. ഇന്ന് പറയണം. ─── മേനോൻ ഗ്രൂപ്പ് ഹെഡ്ഓഫീസിൽ. അഭ്യുഹ് ഒരു പ്രധാന മീറ്റിംഗിലായിരുന്നു. ഗ്രാജുവേഷൻ കഴിഞ്ഞതോടെ കമ്പനിയിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂടിയിരുന്നു. ഒന്നിന് പിന്നാലെ മീറ്റിംഗുകൾ. പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ. പുതിയ തീരുമാനങ്ങൾ. അവൻ പൂർണമായും ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. ─── "അഭ്യുഹ്." രാഘവ് അവനെ വിളിച്ചു. "ഈ പുതിയ പ്രോജക്ടിന്റെ മുഴുവൻ ചുമതലയും ഇനി മുതൽ നീയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടത്." അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദനായി. ഇത് ചെറിയ ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. കമ്പനിയുടെ ഭാവിയെ ബാധിക്കുന്ന പ്രോജക്ട്. പക്ഷേ അവൻ തലകുലുക്കി. "ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം." ─── വൈകുന്നേരം. പ്രണയ പലതവണ ഫോൺ എടുത്തു. വീണ്ടും വെച്ചു. അവസാനം ധൈര്യം കൂട്ടി മെസ്സേജ് അയച്ചു. പ്രണയ: "ഫ്രീ ആണോ ?" രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മറുപടി വന്നു. അഭ്യൂഹ് : "കുറച്ച് ബിസി ആണ് എന്താ ?" അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. പ്രണയ : "Important ആയി സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട് ." അവൻ ഉടനെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. അഭ്യൂഹ് : "Everything okay?" അവൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. എപ്പോഴും പോലെ ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് അതാണ്. "Everything okay?" പ്രണയ : "ഓക്കെ ആണ് ." അഭ്യൂഹ് : "എന്നാൽ നൈറ്റ്‌ കാണാം ." പ്രണയ : "ഓക്കെ ." അത്രയും മാത്രം. പക്ഷേ അവൾക്ക് അതുമതി. ഇന്ന് രാത്രി... എല്ലാം മാറാൻ പോകുകയാണ്. ─── രാത്രി എട്ടുമണി. നഗരത്തിലെ ഒരു ശാന്തമായ കഫേ. അവിടെയായിരുന്നു അവർ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചത്. പ്രണയ നേരത്തെ തന്നെ എത്തിയിരുന്നു. കൈയിൽ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ്. ഹൃദയത്തിൽ ഒരുപാട് ഭയം. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷ. ഓരോ മിനിറ്റും മണിക്കൂറുകൾ പോലെ തോന്നി. അവസാനം... കഫേയുടെ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്നു. അഭ്യുഹ് അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ബ്ലൂ ഷർട്ട്. കയ്യിൽ കാർ കീ. മുഖത്ത് പതിവ് ഗൗരവം. പക്ഷേ അവളെ കണ്ടതും ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. "Sorry." അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു. "മീറ്റിംഗ് ലേറ്റ് ആയി ." "സാരമില്ല." പ്രണയ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അഭ്യുഹ് ശ്രദ്ധിച്ചു. "നിനക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?" അവൻ ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." "പ്രണയ..." അവൻ പുരികം ചുളിച്ചു. "നീ nervous ആണ് ." അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അത്ര obvious ആണോ?" "ഭയങ്കര." അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് അവൾക്ക് വീണ്ടും ചിരി വന്നു. ─── കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത. അവളുടെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇതാണ് സമയം. ഇനി പിന്നോട്ട് പോകരുത്. അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. "അഭ്യുഹ്..." അവൾ പതിയെ വിളിച്ചു. "മ്മ്?" അവൻ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും നിയന്ത്രണം വിട്ടു. "എനിക്ക്..." അവൾ തുടങ്ങി. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. ധൈര്യം ശേഖരിച്ച് വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്..." അഭ്യുഹ് നിശബ്ദമായി അവളെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് കൗതുകം. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം അതിവേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം... അടുത്ത കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളാകാൻ പോകുകയായിരുന്നു... പ്രണയയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അഭ്യുഹ് അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. "എന്താ?" അവൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. ഇത്ര നാളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ... ഇനി ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പുറത്തുവരാൻ പോകുന്നു. പക്ഷേ... അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അഭ്യുഹിന്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും അവന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി. Raghav Menon "Sorry..." അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. "ഡാഡ്?" അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ മുഖഭാവം മാറി. "Okay... I'm coming." കാൾ അവസാനിച്ചു. "എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. ശേഷം ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "കമ്പനിയിൽ ചെറിയ issue." "Serious ആണോ?" "മ്മ്..." അവൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. ആദ്യമായി... അവന്റെ മുഖത്ത് ക്ഷീണം വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. "നീ okay ആണോ?" പ്രണയ പതിയെ ചോദിച്ചു. അഭ്യുഹ് ചെറുതായ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "Honestly?" "മ്മ്..അറിയില്ല." ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കാരണം... അഭ്യുഹ് ഇങ്ങനെ തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ അപൂർവമാണ്. "എല്ലാവരും കരുതുന്നത് എനിക്ക് എല്ലാം easy ആണെന്നാണ്." അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ..." അവൻ വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. "എനിക്ക് തന്നെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നും." പ്രണയ നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു. "കോളേജ് കഴിഞ്ഞു കമ്പനി responsibilities കൂടി New projects..Investors..Meetings..Decisions..." അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "Twenty four hours മതിയാവുന്നില്ല ." പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു. കാരണം... എപ്പോഴും ശക്തനായി മാത്രം കണ്ട ആളിന്റെ മറ്റൊരു മുഖമാണ് ഇപ്പോൾ കാണുന്നത്. ക്ഷീണിച്ച... ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ഭാരം ചുമക്കുന്ന ഒരാൾ. "നീ ഒറ്റയ്ക്ക് എല്ലാം carry ചെയ്യേണ്ട ." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കി. "അത് അത്ര easy അല്ല." "അറിയാം." അവൾ തലകുലുക്കി. "പക്ഷേ നിനക്ക് വിശ്വസിക്കാവുന്ന ആളുകൾ ഉണ്ടല്ലോ." അവൻ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "Like who?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. കാരണം... അവൾക്ക് പറയണമെന്ന് തോന്നിയ ഉത്തരം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. "Like me..." പക്ഷേ അവൾ അത് പറയാനായില്ല. "Family." അവൾ പറഞ്ഞു. "Friends." അഭ്യുഹ് ചെറുതായ് ചിരിച്ചു. "Maybe." കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ വീണ്ടും നിശബ്ദത. പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ പറയണോ? വേണ്ടയോ? അവൻ ഇതിനോടകം ഒരുപാട് സമ്മർദ്ദത്തിലാണ്. ഇപ്പോൾ തന്റെ പ്രണയം കൂടി പറഞ്ഞാൽ... അത് അവന് മറ്റൊരു ഭാരം ആകുമോ? അഭ്യുഹ് അതേസമയം ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. ശേഷം പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. "പ്രണയ ..." "മ്മ്?" "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഫോക്കസ് ചെയ്യണം ." അവളുടെ ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. "Career." അവൻ തുടർന്നു. "കമ്പനി ." "Future." "At least next few years." പ്രണയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മങ്ങി. കാരണം... അവൻ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കുകളും അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വേറൊരു അർത്ഥത്തിലാണ് എത്തുന്നത്. "Relationships..." അഭ്യുഹ് ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. "Love..." "Marriage..." "ഇപ്പോഴൊന്നും ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ല." അവൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് അതിനുള്ള സ്പേസ് ഇപ്പോൾ ഇല്ല." പ്രണയയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി. കൈയിലിരുന്ന ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് കൂടുതൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... അവൻ അവളെ reject ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ... അവൾ പറയാൻ വന്ന വാക്കുകൾ പറയാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലാക്കി. അഭ്യുഹ് പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. "നീ എന്താ പറയാൻ വന്നത് ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം നിറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ? അവൻ കേൾക്കും. പക്ഷേ അവന്റെ മറുപടി എന്തായിരിക്കും? അവൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ... അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോൾ പ്രണയത്തിനോ ബന്ധങ്ങൾക്കോ സ്ഥലം ഇല്ലെന്ന്. അവൾ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി. "Nothing important." അവൾ പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് പുരികം ചുളിച്ചു. "Sure?" "മ്മ്." അവൾ തലകുലുക്കി. "Just wanted to congratulate you." ആ നിമിഷം... ആദ്യമായി... പ്രണയ തന്റെ ഹൃദയത്തോട് കള്ളം പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹ് സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കിയെങ്കിലും കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല. കാരണം അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു... അവൾ ഇപ്പോൾ പറയാതെ വിഴുങ്ങിയ വാക്കുകൾ... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സത്യമായ വാക്കുകളാണെന്ന്. കുറച്ച് നേരത്തിന് ശേഷം അവർ കഫേയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആദ്യമായാണ് അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു അദൃശ്യ അകലം രൂപപ്പെട്ടത്. വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അവൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ... അവളുടെ ഹൃദയം അത് മനസ്സിലാക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അന്ന് രാത്രി... കിടക്കയിൽ കിടന്ന് അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഒരു വാചകം മാത്രം ഓർത്തു. "Relationships..." "Love..." "ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നില്ല ..." അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ശേഷം പതിയെ സ്വയം പറഞ്ഞു. "മനസ്സിലായി അഭ്യുഹ്..." "നിന്റെ മറുപടി എനിക്ക് മനസ്സിലായി..." പക്ഷേ... അവൾ അറിയാതെ ഒരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കാരണം... അഭ്യുഹ് അവളെ നിരസിച്ചിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ വികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ... പ്രണയ അത് ഒരു നിരസിച്ചതായി സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മറുവശത്ത്... മേനോൻ ഹൗസിലെ തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അഭ്യുഹ്. അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു ചോദ്യം മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. "പ്രണയ എന്താ പറയാൻ വന്നത് ?" കാരണം... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്ന് എന്തോ പറയാതെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ... അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റാൻ പോകുന്നവയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ... അത് രണ്ടുപേരുടെയും ഇടയിൽ ഒരു മതിൽ പണിയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു... തുടരും..... #💌 പ്രണയം #നോവൽ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ