അപരിചിത പാർട്ട് 15 രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. അഭിറാമിന്റെ മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞുനിന്നു. മകന്റെ കൈയിലെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അമ്മ. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ പൂട്ടിവെച്ച ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി തിരികെ വന്നു. "അമ്മേ..." അഭിറാം പതുക്കെ വിളിച്ചു. "ആരാണ് ശരിക്കും ദേവപ്രിയ...?" "എന്തിനാണ് അവളുടെ ഫോട്ടോ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ...?" "എന്തിനാണ് അവളുടെ പഠനത്തിനായി ഇത്ര വർഷം നമ്മൾ പണം കൊടുത്തത്...?" ഒന്നിനു പിന്നാലെ ഒന്നായി ചോദ്യങ്ങൾ. അഭിറാമിന്റെ അമ്മ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ഇനി നിന്നോട് മറച്ചുവെച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല..." അവർ കട്ടിലിലിരുന്നു. അഭിറാമും അവരുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. "ഇത് ഏകദേശം പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പുള്ള കഥയാണ്..." "അന്ന് നിന്റെ അച്ഛന്റെ കമ്പനിയിൽ ഒരു ഡ്രൈവർ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു." "പേര്... സുരേന്ദ്രൻ." അഭിറാം ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. "വളരെ സത്യസന്ധനായ മനുഷ്യനായിരുന്നു." "നിന്റെ അച്ഛന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്ന ആളും." "ഒരു ദിവസം..." "ബിസിനസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കുറച്ച് പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ കൊണ്ടുവരാൻ നിന്റെ അച്ഛൻ സുരേന്ദ്രനെ അയച്ചു." "പക്ഷേ..." "തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിയിൽ ഒരു വലിയ അപകടം." അഭിറാമിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടന്നുപോയി. "ആ അപകടത്തിലാണ് സുരേന്ദ്രന് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റത്." "മാസങ്ങളോളം കിടപ്പിലായി." "ജോലിയും നഷ്ടമായി." "കുടുംബം കടത്തിലായി." "ആ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറി." അഭിറാം കുറച്ചു നേരം മിണ്ടിയില്ല. "ആ സുരേന്ദ്രൻ..." "ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛനാണോ...?" അമ്മ പതിയെ തലയാട്ടി. "അതെ..." "നിന്റെ അച്ഛൻ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഒരുപാട് കുറ്റബോധത്തിലായിരുന്നു." "കാരണം..." "അദ്ദേഹം അയച്ച ജോലിക്കിടയിലാണ് ആ അപകടം നടന്നത്." "സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു." "പക്ഷേ..." "അപ്പോഴേക്കും ദേവപ്രിയയുടെ അച്ഛന്റെ ബന്ധുക്കൾ അവരെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അകറ്റിയിരുന്നു." "പിന്നീട് അവർ എവിടെയാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ പോയി." അഭിറാം കണ്ണടച്ച് ഇരുന്നു. അമ്മ വീണ്ടും തുടർന്നു. "വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം..." "പള്ളിയിലെ അച്ചൻ വഴി നിന്റെ അച്ഛൻ അവരെ കണ്ടെത്തി." "അപ്പോഴേക്കും സുരേന്ദ്രൻ ജീവിച്ചിരുന്നില്ല." "ദേവപ്രിയ പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാണെന്ന് അച്ചൻ പറഞ്ഞു." "അപ്പോൾ നിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു." "ആ കുഞ്ഞിന്റെ പഠനം ഒരിക്കലും മുടങ്ങരുത്." "പക്ഷേ..." "അത് ദാനമായി കൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചില്ല." "അവൾ ഒരിക്കലും കടക്കാരിയാണെന്ന് തോന്നരുത്." "അതുകൊണ്ടാണ്..." "ആരും അറിയാതെ..." "ഓരോ വർഷവും പഠനത്തിനുള്ള പണം പള്ളിയിലെ അച്ചന് കൈമാറിയത്." അഭിറാമിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ..." "ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലല്ലോ..." "ഇല്ല." "അവളുടെ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രം അറിയാം." "അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നോ...?" അഭിറാം ചോദിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. "അറിയാമായിരുന്നു..." "അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നു." "എന്ത് വാക്ക്...?" അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. "ഒരു ദിവസം ദേവപ്രിയയ്ക്ക് സത്യം അറിയുമ്പോൾ... അവൾക്ക് നമ്മളോട് ഒരു ബാധ്യതയും തോന്നരുത്. അത് നമ്മുടെ കടമ മാത്രമായിരുന്നു..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അഭിറാം തലകുനിച്ചു. അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിമാനം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അതേസമയം... ദേവപ്രിയയ്ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ പതിവുപോലെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ അവൾക്ക് പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പി. പക്ഷേ... രണ്ടുപേരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തിന്റെ ഭാരം ഇപ്പോഴും അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. "അമ്മേ..." വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ദേവപ്രിയ പറഞ്ഞു. "ഒരു ദിവസം സത്യം പറയാൻ തോന്നുമ്പോൾ..." "ഞാൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതി." അമ്മയ്ക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മകളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി. ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ജോലിയിലായിരുന്നു. ഉച്ചയോടെ... റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് ഒരു പാർസൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ചു. അതിൽ അയച്ച ആളുടെ പേരില്ല. അകത്ത് ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവും... ഒരു കുറിപ്പും മാത്രം. ദേവപ്രിയ ആ കുറിപ്പ് പതിയെ തുറന്നു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്... "ചില മനുഷ്യരെ ജീവിതം വൈകിയാണ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്... പക്ഷേ... അവർ വൈകി വന്നാലും... ശരിയായ സമയത്തായിരിക്കും." – ഒരു സുഹൃത്ത് ദേവപ്രിയ ചുറ്റും നോക്കി. ആരാണ് അയച്ചത്...? അപ്പോഴാണ്... ആശുപത്രിയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് അഭിറാം അവളെ നോക്കിനിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ദേവപ്രിയയുടെ കൈയിലിരുന്ന കുറിപ്പിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പോയി. അത് അഭിറാമാണോ അയച്ചത്...? അതോ... ഇനിയും അവൾ അറിയാത്ത മറ്റാരെങ്കിലും...? #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് തുടരും... ലച്ചു ✍️