അപരിചിത പാർട്ട് 18 "അഭിറാം..." വിറയുന്ന കൈകളോടെ ദേവപ്രിയ ആ റിപ്പോർട്ട് അവന് നേരെ നീട്ടി. "നമ്മൾ... അച്ഛനും അമ്മയും ആകാൻ പോകുന്നു." ഒരു നിമിഷം... അഭിറാമിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. അവന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം മാത്രം കടുത്തു. "ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞൊന്നും വേണ്ട." "ആദ്യം ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കട്ടെ." ആ വാക്കുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു മുറിവായി. പക്ഷേ അവൾ പ്രതീക്ഷ വിട്ടില്ല. "കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകും..." അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വയം പറഞ്ഞു. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗർഭിണിയായിരുന്നിട്ടും ദേവപ്രിയയ്ക്ക് വിശ്രമമില്ലായിരുന്നു. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും അവൾ തന്നെ ചെയ്തു. ക്ഷീണം പറഞ്ഞാൽ... "ഞങ്ങളും കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചതാണ്." എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അഭിറാം എല്ലാം കണ്ടു. പക്ഷേ... അവൻ പഴയ അഭിറാം ആയിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദതയാണ് അവന്റെ മറുപടി. ആ നിശ്ശബ്ദത... ഓരോ ദിവസവും ദേവപ്രിയയെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ... ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത നിമിഷം... ദേവപ്രിയ കരഞ്ഞു. "എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം..." അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ മുത്തമിട്ടു. ആ കുഞ്ഞിന് അവൾ ഒരു പേര് നൽകി. "നില." ആ കുഞ്ഞായിരുന്നു... അവളുടെ ജീവൻ. അവളുടെ പ്രതീക്ഷ. അവളുടെ ലോകം. പക്ഷേ... പ്രസവത്തിന് ശേഷം ദേവപ്രിയയുടെ ആരോഗ്യനില മോശമായി. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ... തുടർച്ചയായ അപമാനങ്ങൾ... ആരും മനസ്സിലാക്കാത്ത ഏകാന്തത... അവളെ പതിയെ തകർത്തു. ഒരു ദിവസം... നില തുടർച്ചയായി കരയുകയായിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസമായി ഉറങ്ങാത്ത ദേവപ്രിയ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... അവൾക്ക് തല കറങ്ങി. കുഞ്ഞിനെ മുറുകെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... കൈകൾക്ക് ശക്തിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ ബോധംകെട്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു. കുഞ്ഞും അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി താഴെ വീണു. ഭാഗ്യത്തിന്... കട്ടിലിന്റെ അരികിലായതിനാൽ കുഞ്ഞിന് ചെറിയ പരിക്ക് മാത്രമാണ് സംഭവിച്ചത്. പക്ഷേ... ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ നിലവിളിച്ചു. "കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയല്ലേ നീ!" ദേവപ്രിയ അപ്പോഴും പൂർണബോധത്തിലായിരുന്നില്ല. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ... ഞാൻ മനപ്പൂർവമല്ല..." ആരും കേട്ടില്ല. ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം... നിലയെ ദേവപ്രിയയുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തില്ല. കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞാലും... അമ്മയെ കാണാൻ കൈ നീട്ടിയാലും... അവളെ അടുത്തേക്ക് വിടില്ല. "നിനക്ക് കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ യോഗ്യതയില്ല." ആ വാക്ക്... ദേവപ്രിയയെ ജീവനോടെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ... അഭിറാമിന്റെ കുടുംബം കോടതിയെ സമീപിച്ചു. "ദേവപ്രിയയുടെ മാനസികാവസ്ഥ സ്ഥിരമല്ല." "കുഞ്ഞിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് അവളെ അകറ്റണം." ദേവപ്രിയ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരിക്കൽ... "ജീവിതം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാകും" എന്ന് പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ... ഇന്ന് കോടതിയിൽ അവൾക്കെതിരെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അവസാനമായി അഭിറാമിനോട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ മനപ്പൂർവം ചെയ്തതാണെന്ന് നിനക്കും വിശ്വാസമുണ്ടോ?" അഭിറാം കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ആ നിശ്ശബ്ദത... അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും തകർത്തു. കോടതിയുടെ ഇടക്കാല ഉത്തരവ് വന്നു. നില... അഭിറാമിന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം. ദേവപ്രിയയ്ക്ക്... കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ പോലും അനുമതിയില്ല. ആ ഉത്തരവ് കേട്ട നിമിഷം... അവളുടെ ലോകം അവസാനിച്ചു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ... കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ കളിപ്പാവയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "നിലേ..." "അമ്മ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ വരും..." "അമ്മ തോൽക്കില്ല..." പക്ഷേ... അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കയ്യിൽ കോടതി ഫയലും... ഹൃദയത്തിൽ ആയിരം മുറിവുകളുമായി... ഒരു കുഞ്ഞിനെ തിരികെ നേടാനുള്ള പോരാട്ടം അന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്. അതേ പോരാട്ടമാണ്... കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുശേഷം... അവളെ ആ ബസ് യാത്രയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നത്. തുടരും... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് – ലച്ചു ✍️