*ఇదిగోండి...💞 హృదయాన్ని తాకే ఈ కథ👏* _*కథ:-- అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే...*_ [ప్రపంచంలోనే అత్యంత కష్టమైన పని ఏంటని... దేవుడు అడిగితే, "అమ్మగా ఉండడం." అని చెప్తాను..] 🤔 ప్రిన్సిపాల్ హఠాత్తుగా ఒక తల్లిని స్కూల్‌కి పిలిపించారు... "ఈరోజు కొడుకు ఏదో అల్లరి చేసి ఉంటాడు" అనుకొని కంగారుగా కాలేజీకి వెళ్ళింది ఆమె. అప్పుడు ప్రిన్సిపాల్ గారు ఇలా చెప్పారు-- "మీ అబ్బాయి ఈరోజు.. «'నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే'» అనే టాపిక్ మీద ఒక వ్యాసం రాశాడు. దాన్ని చదివినాక మొత్తం స్టాఫ్ రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మొదట అందరూ నవ్వారు... తర్వాత అందరూ ఏడ్చారు." తల్లి భయంగా కుర్చీలో కూర్చుంది. కొడుకు ఏదో పెద్ద అల్లరి చేసి ఉంటాడేమో అనిపించింది. ప్రిన్సిపాల్ నవ్వుతూ ఆ అబ్బాయి రాసిన వ్యాసం కాపీని ఆమెకు ఇచ్చి ఇలా చెప్పారు, "అమ్మా...! దీన్ని ఇంటికి వెళ్లి చదవద్దు... ఇక్కడే చదవండి." కాపీ మొదటి పేజీలో ఇలా హెడ్డింగ్ రాసి ఉంది... *"నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే..."* ముందు నాకు అనిపించేది.. "మా అమ్మ ప్రపంచంలోనే అత్యంత కోపిష్టి మనిషి" అని. ఉదయం 5 గంటలకే నన్ను నిద్రలేపి చదివిస్తుంది. టిఫిన్ అంతా తినకపోతే తిడుతుంది. ఎక్కువసేపు మొబైల్ ఆడితే లాక్కుంటుంది. సెలవురోజు కూడా - గది శుభ్రం చేయి అని చెప్తుంది... అయ్యో...! "మా అమ్మ ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోతే బాగుండు" అనుకునేవాడిని. అయితే.. గత సోమవారం అమ్మకి జబ్బు చేసింది. డాక్టర్ పూర్తి విశ్రాంతి తీసుకోండి అని చెప్పారు. ఆ రోజు మొదటిసారి అమ్మ నిజంగా మంచం నుండి లేవలేదు. ఉదయం అలారం మోగింది... కానీ ఎవరూ నా తల నిమిరి 'బాబు, స్కూల్‌కి వెళ్లాలి కదా?' అని చెప్పలేదు. ఆ రోజు నేను ఆలస్యంగా లేచాను. యూనిఫారం ఇస్త్రీ చేయలేదు. సాక్స్ ఒక గదిలో, షూ ఇంకో గదిలో... టిఫిన్ బాక్స్ ఖాళీగా ఉంది. నాన్న వంటగదిలో నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన మొదటిసారి రొట్టె చేయడానికి ప్రయత్నించారు. రొట్టె గుండ్రంగా రాలేదు... భారతదేశపు మ్యాప్ అయ్యింది. ఆ రోజు మొదటిసారి... 'అమ్మ ఒకేసారి ఎన్ని పనులు చేస్తుందో ' నాకు అర్థమైంది. సాయంత్రం స్కూల్ నుండి వచ్చేసరికి గుమ్మంలో ఎవరూ ఎదురుచూడలేదు. అమ్మ మంచంలోనే ఉంది. అయినా నవ్వుతూ అడిగింది-- "నా రాజా వచ్చాడా?" అని. అప్పుడు నేను... "అమ్మా, ఆకలేస్తుంది." అన్నాను. ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ నొప్పితో మూలుగుతూ మళ్లీ పడుకుంది. ఆ రోజు మొదటిసారి నేనే నాకు నేనే అన్నం పెట్టుకున్నాను. అన్నం చల్లగా ఉంది... కానీ దానికంటే చల్లగా ఉంది ఇల్లు. రాత్రి అమ్మకి జ్వరం మరింత ఎక్కువగా ఉంది. అయినా ఆమె నాన్నని అడుగుతోంది - "బాబు పాలు తాగాడా?" "హోంవర్క్ చేసాడా?" "రేపు వాడి డ్రాయింగ్ కాపీ పెట్టడం మర్చిపోకు." తను వేసుకోవాల్సిన మాత్రల కంటే నా గురించే ఆమెకి ఎక్కువ ఆలోచన. మరుసటి రోజు నేను అమ్మ మొబైల్ తీసుకున్నాను. అందులో గేమ్స్ ఉంటాయేమో అనుకున్నాను. కానీ అందులో ఎక్కువ ఫోటోలు నావే ఉన్నాయి. నన్ను మొదటిసారి స్కూల్‌కి తీసుకెళ్లినప్పుడు... నా ఫోటో. మొదటిసారి నేను సైకిల్ తొక్కినప్పుడు... నా ఫోటో. నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు... నా ఫోటో. అమ్మ మొబైల్‌లో ఆమెది మంచి ఫోటో ఒక్కటంటే ఒక్కటి కూడా లేదు. ఉన్నవన్నీ నావే..! ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది.... “అమ్మ తన జీవితంలో తాను బతకదు... మన జీవితాన్నే తన జీవితంగా బతుకుతుంది.” అని. మూడో రోజు నేను అమ్మ దగ్గర కూర్చుని ఆమె కాళ్లు ఒత్తాను. అప్పుడు ఆమె నవ్వుతూ అడిగింది... "ఈరోజు సూర్యుడు పడమర నుండి ఉదయించాడా?" అని. నేను నవ్వినా, నా కళ్లలో నీళ్లు ఉన్నాయి. ఎన్నిసార్లు ఆమెతో అన్నానో.... "తల్లిదండ్రులుగా మీకు ఏమీ రాదు... ఎప్పుడూ నన్ను తిట్టడం తప్ప...." °°°°°°°°°° కానీ నాకు ఇప్పుడు తెలిసిన నిజం ఏంటంటే.. " నాకే ఏమీ రాదు.. ఏమీ తెలియదు.." అని. 🔹నా షర్ట్ అల్మారా లోకి తనంతట తాను వెళ్లదు, 🔹టిఫిన్ తనంతట తాను బాక్సులోకి రాదు, 🔹మంచం తనంతట తాను సర్దుకోదు, 🔹నాకు ఇష్టమైన వంట తనంతట తాను రెడీ అవదు.. అని తెలియదు. వీటన్నింటి వెనుక అమ్మ నిద్ర, ఆమె సమయం మరియు ఆమె మొత్తం జీవితం ఉంటుంది. 😭 ప్రపంచంలోనే అత్యంత కష్టమైన పని ఏంటని... దేవుడు నన్ను అడిగితే.. నేను ఇలా చెప్తాను--- 🤔"అమ్మగా ఉండడం" అని... 😰 ఎందుకంటే అమ్మ సెలవు తీసుకోలేదు... ఆమెకి జ్వరం ఉన్నా ఇల్లు నడుస్తుంది. నొప్పి ఉన్నా, పిల్లల గురించే ఆలోచిస్తూంటుంది. ఏడవాలనిపించినా నవ్వుతూ అన్నం వడ్డిస్తుంది. మొన్నటి వరకూ నేను దేవుణ్ణి... "నాకీ అమ్మ వద్దు... ఈ అమ్మను ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోనీ స్వామీ..!" అని అడిగే వాడిని... ఇక జన్మలో ఎప్పుడూ అలా అడగను--- కానీ, నేను ఇలా అడుగుతాను---- "దేవుడా... నా ఆయుష్షు కూడా నా అమ్మకే ఇవ్వు." "ఎందుకంటే అమ్మ ఇంట్లో ఉంటే... చిన్న ఇల్లు కూడా స్వర్గంలా కనిపిస్తుంది." ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬ ఇక్కడితో వ్యాసం అయిపోయింది. మొదట్లో ప్రిన్సిపాల్ ఇచ్చిన ఆ కాపీని పట్టుకునేటప్పుడు ఆ తల్లి చేతులు వణికాయి. కన్నీళ్లు పేజీల మీద పడ్డాయి. గత నెల కొడుకు కోపంగా అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి---- "నీకు తిట్టడం తప్ప ఏమీ రాదు." అన్నాడుగదా... అది వినగానే ఆ రోజు రాత్రంతా ఆమె ఏడ్చింది. కానీ ఈరోజు అదే కొడుకు ఎవరూ చెప్పకుండా ఆమె మొత్తం జీవితాన్ని చదివేశాడు. అప్పుడు ప్రిన్సిపాల్ ఆమెతో నెమ్మదిగా ఇలా అన్నారు.... "పిల్లలు మన మాటల్ని కాదు... మన త్యాగాన్ని చదువుతారు. అయితే దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది." తల్లి ఇంటికి వచ్చింది. కొడుకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అమ్మను కౌగిలించుకున్నాడు. ఈసారి అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఊరికే అమ్మని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. అమ్మ అతని తల నిమిరింది. ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు... కానీ ఆ మౌనంలో వేయి మాటలు ఉన్నాయి. ఆ రోజు మొదటిసారి ఆ కొడుకే తన ప్లేట్ తనే కడిగి ఎత్తిపెట్టాడు... తన షూ తనే తుడుచుకున్నాడు... రాత్రి పడుకోబోయే ముందు అమ్మ దగ్గరికి వచ్చి ఇలా అన్నాడు--- "అమ్మా...! ఈరోజు నుండి నీకు సెలవు ఇవ్వను గాక ఇవ్వను... కానీ, పనిలో మాత్రం ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను." అప్పుడు అమ్మ పరిపూర్ణంగా నవ్వింది. ఆమె అలసట అంతా ఆ ఒక్క మాటతో మాయమైపోయింది. ఇది ఖచ్చితంగా గుర్తుంచుకోండి... పిల్లలు తల్లిదండ్రుల విలువను, వాళ్లు అన్నీ చేస్తున్నప్పుడు గుర్తించరు.. అర్థం చేసుకోరు. ఆ చేతులు ఒకరోజు అలసిపోయినప్పుడు అర్థమవుతుంది. కాబట్టి ఆగకండి. ఈరోజే మీ అమ్మ-నాన్న దగ్గర కూర్చుని, వాళ్ల చేయి పట్టుకుని చెప్పండి--- "మీరు ఉన్నారు, అందుకే నాకీ ప్రపంచం ఉంది." ✍️ ఇది చదివాక నా మనసు నిండిపోయింది. మనిషి తనకున్న కోపంతో ఇతరుల యొక్క మంచితనాన్ని సేవలను గుర్తించలేకపోవడం జరుగుతూ ఉంటుంది. కానీ జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ కుటుంబం కోసం ఎంతో పాటుపడుతూ ఉంటారు. అటువంటి నిస్వార్ధపరులైన అందరికీ నమస్కారం... తమ విశ్వసనీయ @-కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి రంగారెడ్డి జిల్లా గ్రంథాలయం సంస్థ పూర్వ ఛైర్మన్ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° #🌅శుభోదయం #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #మంచి కథలు #ఒక మంచి కథ #మంచి నీతి కథ