തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട്‌ -15 ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയ സ്വർണപ്രകാശം തേച്ചസിന്റെ ശരീരത്തെ പൊതിഞ്ഞു. അവന്റെ ഭീമാകാരമായ ചിറകുകൾ പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമായി. കറുത്ത കൊമ്പുകൾ പൊടിഞ്ഞുവീണു. രാക്ഷസന്റെ മുഖം പതിയെ മാറി. ഇസബെല്ല ശ്വാസം പോലും വിടാതെ ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു. അൽപ്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം... അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് ഒരു രാക്ഷസനല്ല. വെളുത്ത രാജകീയ വസ്ത്രം ധരിച്ച, നീണ്ട കറുത്ത മുടിയുള്ള, അതിസുന്ദരനായ ഒരു യുവാവ്. രാജകുമാരൻ തേച്ചസ്. അവൻ പതിയെ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. "ഞാൻ..." "വീണ്ടും..." അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "എന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു..." ഇസബെല്ലയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "തേച്ചസ്..." ഇസബെല്ലയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "നിനക്ക് ഇനി ശാപമില്ല." തേച്ചസ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതെ..." "പക്ഷേ..." അവന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മങ്ങി. അവന്റെ ശരീരം വീണ്ടും സുതാര്യമാകാൻ തുടങ്ങി. ഇസബെല്ല ഞെട്ടി. "തേച്ചസ്!" അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. പക്ഷേ... അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. "ഇതെന്താണ്?" അവൾ ഭയന്ന് ചോദിച്ചു. അതേസമയം... ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് അതേ വൃദ്ധൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു. "ശാപം അവസാനിച്ചു..." "പക്ഷേ..." "ഓരോ ശാപത്തിനും ഒരു വിലയുണ്ട്." ഇസബെല്ലയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. "എന്ത് വില?" വൃദ്ധൻ തേച്ചസിനെ നോക്കി. "ഇരുനൂറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവസാനിച്ചിരിക്കേണ്ട ജീവിതമാണ് ഇത്." "ശാപം അവസാനിച്ച നിമിഷം..." "അവന്റെ സമയം പൂർത്തിയായി." ഇസബെല്ലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. "ഇല്ല..." "ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കരുത്." അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തേച്ചസിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തേച്ചസ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "കരയരുത്..." "നിന്നെ കണ്ടതുമുതൽ ഞാൻ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചു." "അതുതന്നെ എനിക്ക് മതി." ഇസബെല്ല തലകുലുക്കി. "ഇല്ല..." "നിന്നെ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല." അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷം... അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒരു തുള്ളി തേച്ചസിന്റെ കൈയിൽ വീണു. ആ കണ്ണുനീർത്തുള്ളി സ്വർണപ്രകാശമായി മാറി. പെട്ടെന്ന്... ക്ഷേത്രം മുഴുവൻ പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങി. ആകാശത്തുനിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് വെളുത്ത തൂവലുകൾ മഴപോലെ താഴേക്ക് പെയ്തു. വൃദ്ധൻ അത്ഭുതത്തോടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. "അസാധ്യം..." "ഇത്..." "സത്യസ്നേഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം!" തേച്ചസിന്റെ ശരീരം വീണ്ടും ഉറച്ചുതുടങ്ങി. അവൻ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് നിർത്തി. അവന്റെ ഹൃദയത്തിനരികിൽ ഒരു സ്വർണചിഹ്നം തെളിഞ്ഞു. വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. "ശാപം മാത്രമല്ല..." "വിധിയും മാറിയിരിക്കുന്നു." മന്ത്രവാദിനി ഇതെല്ലാം കണ്ടു കോപത്തോടെ നിലവിളിച്ചു. "ഇല്ല...!" "ഇത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു!" അവൾ അവസാനമായി ഒരു മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചു... പക്ഷേ അത് അവൾക്കുതന്നെ തിരിച്ചടിച്ചു. ഒരു വലിയ പ്രകാശസ്ഫോടനത്തോടെ മന്ത്രവാദിനി കല്ലായി മാറി. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവൾ സൃഷ്ടിച്ച ദുഷ്ടശക്തികൾ ആ നിമിഷം അവസാനിച്ചു. തേച്ചസ് പതുക്കെ ഇസബെല്ലയുടെ കൈകൾ സ്വന്തമാക്കി. ഇത്തവണ... അവന്റെ കൈകൾ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല." ഇസബെല്ലയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ദൂരെയായി ഉദയസൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ആ കാടിനെ പൊൻനിറത്തിൽ മുക്കി. ഒരു പുതിയ ജീവിതം... അവിടെ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. തുടരും... ❤️🪶 Lachu✍️ #💞 നിനക്കായ് #￰കല.... #📙 നോവൽ #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗