శీర్షిక : ​అలసటలో అమ్మతనం ​గారాబంగా పెరిగిందనుకుంటా శ్రమ తెలియకుండా, అలసట వచ్చేస్తోంది శరీరానికి, కాసేపు ఖాళీ దొరికితే కన్ను చెప్పకుండా నిద్రపోతోంది. ​రూపం చందనాన్ని ధరించినా, నెమలి కుళ్ళుకొనే కళ్లకు నటించడం తెలియడం లేదు నిద్ర వస్తుంటే, గులాబీల అందాన్ని బుగ్గలు వరించినా నీరసం తెచ్చిన నిరాసక్తత శ్రీవారి ముందు హొయలు ఒలకబోసే ఆసక్తిని విడిచిపెట్టేసింది. ​మురిపెంతో ముచ్చట్లాడి ప్రపంచంలోకి తిరిగి వచ్చేసరికి అలసట అనే బహుమానం ఎదురుచూస్తోంది, కబుర్లు, కాలక్షేపం తలుపు వేసినా తలపులను కొడుతోంది మనసు ఆగలేక. ​తీరిక లేని వంశారాధనలో అందం ఆవిరి అయిపోయింది, ఒంటిమీద వస్త్రములతో పాటు నలిగిపోయింది కాయం, అద్దంలో ప్రతిబింబం పలకరిస్తుంటే తనో కాదో సరిపోల్చుకోలేకపోయింది. ​వెటకారం చేసిన జ్ఞాపకం ఒకటి పలకరిస్తుంటే పశ్చాత్తాపం ఓదార్చింది, తెలియని కాలంలో చేసిన పొరపాటు తెలిసొచ్చింది, కాలం సమాధానం ఒకే రీతిగా ఉంటుందని ఎవరూ చెప్పకుండానే అర్థమైపోయింది. ​పాఠశాల లేని పాఠం ఒకటి అనుభవం చెబుతుంటే బండరాయి జీర్ణమైనట్లయిపోయింది, అదేంటో చిత్రంగా కళ్లముందు కనబడినా అర్థం కాలేదు. ✍️ ​మల్లిన గణపతి#✍️కవితలు