അപരിചിത (PART 2) "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്നാണ് കടന്നുപോയത്. ക്ലാസിലെ തിരക്കുകളും, പുതിയ കൂട്ടുകാരും, പഠനവുമെല്ലാം അലീനയെ അവളുടെ വീട്ടുവിഷമങ്ങൾ ഒരു പരിധിവരെ മറക്കാൻ സഹായിച്ചു. റൂം നമ്പർ 207 ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വെറുമൊരു ഹോസ്റ്റൽ മുറിയല്ലായിരുന്നു... ഒരു കൊച്ചു തറവാട് പോലെയായിരുന്നു. വായാടിയായ അനന്യയുടെ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറുമുള്ള കോമഡി പറച്ചിലും... എപ്പോഴും "റാങ്ക്" എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് നടക്കുന്ന മീരയുടെ ഗൗരവവും... അധികം സംസാരിക്കാത്ത നന്ദനയുടെ ശാന്ത സ്വഭാവവും... അലീനയ്ക്ക് പുതിയൊരു കുടുംബത്തെ സമ്മാനിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ... #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ മടിച്ചുകിടന്ന അനന്യയോട് മീര ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഡീ അനു ... ഇങ്ങനെ കിടന്നുറങ്ങിയാൽ എങ്ങനെയാ? നമ്മൾ നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാനാണ് വന്നത്. കുറച്ചെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്ക്." അതിന് പുതപ്പ് തലവഴി മൂടിക്കൊണ്ട് അനന്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എന്റെ മീരേ ... ഈ ലോകത്ത് മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്ന ഒരേയൊരു സമയം ഈ കോളേജ് കാലമാണ്. പിന്നെ രോഗികളുടെ പിന്നാലെ ഓടുമ്പോൾ ഉറങ്ങാൻ പറ്റുമോ?" അത് കേട്ട് അലീനയും നന്ദനയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ ചിരിയും സന്തോഷവും അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ആ വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി... പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. ജനലിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വന്ന് പതിക്കുന്ന ശബ്ദം... ഇടയ്ക്കിടെ ആകാശം പിളർക്കുന്ന ഇടിമിന്നൽ... രാത്രി ഏകദേശം രണ്ട് മണി. ദാഹം തോന്നിയതുകൊണ്ട് അലീന ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കുപ്പിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ജനലിനരികിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. നീല നിറമുള്ള ചുരിദാർ... അഴിച്ചിട്ട മുടി... പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം... നന്ദനയുടേതായിരുന്നു. "നന്ദനാ..." അലീന മെല്ലെ വിളിച്ചു. "എന്നാ ... ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?" മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. പകരം... നന്ദന പതിയെ കൈ ഉയർത്തി... ജനലിന് പുറത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അലീന സൂക്ഷിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ കാരണം വ്യക്തമായി ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ... ഹോസ്റ്റലിന് എതിർവശത്തുള്ള വാർഡന്റെ റൂമിന് നേരെയാണ് നന്ദന കൈ ചൂണ്ടിയത്. അലീന വീണ്ടും നന്ദനയോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ തിരിഞ്ഞതും... മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. WhatsApp Notification. **Nandana 📩** "ഡീ ... എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വയറുവേദന വന്നു. ഞാൻ താഴെ വാർഡന്റെ റൂമിലാണ്. അവർ മരുന്ന് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞു. കഴിച്ചിട്ട് വരാം. നീ ഉറങ്ങിക്കോ. ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചതും... അലീനയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "നന്ദന താഴെ വാർഡന്റെ റൂമിലാണെങ്കിൽ... എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരാണ്...?" വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും ജനലിനരികിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ... ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നന്ദനയുടെ ബെഡും... ശൂന്യമായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവൾ മെല്ലെ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു. അതേ നിമിഷം... ആരോ അവളുടെ തോളിൽ മെല്ലെ കൈവെച്ചു... "അലീന..." ആ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി... **(തുടരും...)**