അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #story #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 പാർട്ട് 8 സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് നടന്നവൾ ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി... അവൾ സ്വന്തം സ്വപ്നത്തിന് വേണ്ടി ഒരു വലിയ പടി കയറുകയായിരുന്നു. നഴ്സിംഗ് കോളേജിലേക്കുള്ള അഡ്മിഷൻ ലെറ്റർ കൈയിൽ കിട്ടിയ ദിവസം... അവൾ ഏറെ നേരം അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവളുടെ മനസ്സിൽ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച സ്വപ്നം... പതിയെ യാഥാർത്ഥ്യമാകുകയായിരുന്നു. "അമ്മേ..." അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര സന്തോഷിച്ചേനെ അല്ലേ..." ആ ഒരു വാചകം മതി... അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ. "നിന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ട് അഭിമാനിക്കുന്നുണ്ടാകും മോളേ..." അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ... ആ ചിരിക്ക് പിന്നിലും അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ തന്നെയായിരുന്നു. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം... ചുറ്റും പുതിയ മുഖങ്ങൾ... പുതിയ ലോകം... പലരും സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ. വിലകൂടിയ ഫോണുകൾ... ബ്രാൻഡഡ് ബാഗുകൾ... കാറിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ... അവർക്കിടയിൽ... ഒരു ചെറിയ ബാഗും വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ദേവപ്രിയയും. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ അധികം ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല. ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പള്ളിയിലേക്ക്. അമ്മയെ കാണണം... അച്ചനെ കാണണം... അതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം. നഴ്സിംഗ് പഠനം എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. പകൽ ക്ലാസുകൾ... വൈകുന്നേരം പ്രാക്ടിക്കൽ... രാത്രി ഉറക്കമില്ലാത്ത പഠനം... പലപ്പോഴും പുസ്തകത്തിന് മുകളിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങിപ്പോകും. എന്നാലും... ഒരു ദിവസവും അവൾ പരാതിപ്പെട്ടില്ല. കാരണം... ഓരോ ക്ഷീണത്തിനും പിന്നിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരു നല്ല നഴ്സ് ആകണം..." രണ്ടാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ആദ്യമായി ആശുപത്രി ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയത്. വെള്ള യൂണിഫോം ധരിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ... അവൾക്ക് തന്റെ അച്ഛനെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. "അച്ഛാ... നിങ്ങളെ നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല... പക്ഷേ... ഇനി മറ്റുള്ളവരുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഞാൻ നോക്കും..." അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഒരു പ്രായമായ രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് അവളെ നിയോഗിച്ചു. മരുന്ന് കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ ചോദിച്ചു. "മോളേ... നിന്റെ പേര് എന്താ...?" "ദേവപ്രിയ." "നല്ല പേരാണ്..." അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ... വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ മുഖം അവൾ കണ്ടു. അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രോഗികളോട് ദേവപ്രിയ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹവും കരുതലും ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഈ കുട്ടിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക മനസ്സുണ്ട്..." സീനിയർ ഡോക്ടർമാർ പോലും പറയുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ... അർധരാത്രിയിൽ ഒരു വയോധിക രോഗിക്ക് ശ്വാസതടസ്സം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ ഭയന്ന് നിന്നപ്പോൾ... ദേവപ്രിയ ധൈര്യത്തോടെ ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു. ആവശ്യമായ സഹായങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തു. കുറച്ച് സമയത്തിനുശേഷം രോഗിയുടെ നില മെച്ചപ്പെട്ടു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ട് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. "ഒരു നല്ല നഴ്സിന് വേണ്ടത് അറിവ് മാത്രമല്ല... മനുഷ്യത്വം കൂടിയാണ്. അത് ദേവപ്രിയയ്ക്ക് വേണ്ടുവോളം ഉണ്ട്." ആ ദിവസം... അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു അഭിമാന നിമിഷമായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം പള്ളിയിലെത്തിയപ്പോൾ... അച്ചൻ അവളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. "മോളേ..." "എന്താ അച്ചാ...?" "നിന്റെ പഠനത്തിന് സഹായിക്കുന്ന ആ വ്യക്തി ഇന്ന് വീണ്ടും വിളിച്ചിരുന്നു." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. "അവരാരാണെന്ന് പറഞ്ഞോ...?" അച്ചൻ ചിരിച്ചു. "ഇല്ല..." "പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു." "എന്താ...?" "ദേവപ്രിയ പഠനം ഒരിക്കലും പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കരുത്... അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം." ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആ അജ്ഞാത വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ആരാണ് അയാൾ...? എന്തിനാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി ഇത്രയും ചെയ്യുന്നത്...? മൂന്നാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോൾ... ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ നിന്ന് മടങ്ങിവരുന്നതിനിടെ... റോഡരികിൽ ഒരു ചെറിയ അപകടം. ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കുകയാണ്. പക്ഷേ... ആരും മുന്നോട്ട് വന്നില്ല. ദേവപ്രിയ ഓടിച്ചെന്നു. രക്തം വാർന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു യുവാവിന് അവൾ പ്രാഥമിക ചികിത്സ നൽകി. ആംബുലൻസ് വിളിച്ചു. അവനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു. അയാളുടെ മുഖം മുഴുവൻ രക്തമായിരുന്നതിനാൽ... അവൾക്ക് ശരിക്കും അയാളെ കാണാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ആംബുലൻസ് പോയ ശേഷം... അവൾ വീണ്ടും തന്റെ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ആ സംഭവം അവൾ പിന്നീട് മറന്നുപോയി. പക്ഷേ... അവൾ അറിയാതെ... ആ യുവാവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദേവപ്രിയ എന്ന പേര് അന്നേ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ യുവാവ് ആരായിരുന്നു...? അത് വെറും ഒരു അപകടമായിരുന്നോ... അതോ... വിധി ആദ്യമായി ദേവപ്രിയയെയും അഭിറാമിനെയും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിപ്പിച്ച നിമിഷമായിരുന്നോ...? തുടരും... – ലച്ചു ✍️