🌜 The sky waits on July 29 🌜 Part 2 മുറിയിലെ wall clock പതിയെ 11:31 PM കാണിച്ചു. ടിക്ക്... ടിക്ക്... അടുത്ത സെക്കൻഡ്. എല്ലാം മാറി. ജനൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാറ്റ്... ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ... പൂർണ്ണമായി നിന്നു. ജനലിന്റെ തിരശ്ശീല കാറ്റിനൊപ്പം ഇളകിക്കൊണ്ടിരുന്നതും പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. "ഇത്..." അവളുടെ ശബ്ദം പോലും വിറച്ചുപോയി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും... വായുവിൽ തന്നെ തൂങ്ങിനിന്നു. താഴേക്ക് വീഴാതെ.... മുകളിലേക്ക് പോവാതെ. നൂറുകണക്കിന് ചെറിയ ഗ്ലാസ് മുത്തുകൾ പോലെ. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. കൈ പുറത്തേക്കു നീട്ടി. ഒരു മഴത്തുള്ളിയെ പതുക്കെ തൊട്ടു. ആ നിമിഷം... ആ ഒറ്റത്തുള്ളി മാത്രം അവളുടെ വിരലിലൂടെ താഴേക്ക് വീണു. ബാക്കിയുള്ള എല്ലാ മഴത്തുള്ളികളും പഴയതുപോലെ അനങ്ങാതെ നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു. "ഇത്... സ്വപ്നമാണോ?" അവൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വീട്ടുമുറ്റത്തെ മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു കുരുവി... പറന്നുയരുന്ന നിമിഷത്തിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായിരുന്നു. ചിറകുകൾ വിരിച്ച നിലയിൽ. ആകാശത്ത് തന്നെ. ദൂരെയുള്ള റോഡിലൂടെ പോകുകയായിരുന്ന ഒരു ബൈക്ക്. അതിന്റെ ചക്രം കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഭാവത്തിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നു. ഹെൽമെറ്റ് ധരിച്ചിരുന്ന ആളുടെ മുടിയിഴകൾ പോലും കാറ്റിൽ ഇളകാതെ ഉറഞ്ഞു. എന്നാൽ... അവളുടെ മുറിയിലെ wall clock മാത്രം സാധാരണപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 11:32 PM... അവൾ ക്ലോക്കിലേക്കും... പുറത്തേക്കും... വീണ്ടും ക്ലോക്കിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. "സമയം നിൽക്കുന്നില്ല..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ... ലോകം മുഴുവൻ..." വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. വീട്ടിലെ ceiling fan ഇപ്പോഴും കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിനുള്ളിലെ സമയം സാധാരണ പോലെ തന്നെ. പക്ഷേ ജനലിന് പുറത്തുള്ള ലോകം... ശ്വാസം പിടിച്ച് ആരെയോ കാത്തുനിൽക്കുന്നതുപോലെ. അവൾ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ഹാളിൽ എത്തി. അമ്മ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് TV കാണുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... Remote പിടിച്ച അതേ നിലയിൽ. കണ്ണടക്കാതെ. ഒരു പ്രതിമപോലെ. "അമ്മേ..." അവൾ വിളിച്ചു. മറുപടിയില്ല. അവൾ അടുത്തെത്തി അമ്മയുടെ തോളിൽ തൊട്ടു. ഒരനക്കവും ഇല്ല. "അമ്മേ... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?" വീണ്ടും ചോദിച്ചു. നിശ്ശബ്ദത. അച്ഛനും dining ടേബിളിനരികിൽ വെള്ളം കുടിക്കാൻ ഗ്ലാസ് എടുത്ത നിലയിൽ തന്നെ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഗ്ലാസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചിതറിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ പോലും വായുവിൽ തന്നെ ഉറഞ്ഞുകിടന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭയം പതിയെ വളർന്നു. "എന്താണ് നടക്കുന്നത്...?" അതേ നിമിഷം... കഴുത്തിലെ pendant വീണ്ടും ചൂടായി. മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ. അതിൽ നിന്ന് ഒരു മങ്ങിയ വെള്ളി വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് പരന്നു. വീടിന് പുറത്തുള്ള ആകാശവും അതേ സമയം വിചിത്രമായി തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആ നിമിഷം... അവൾക്ക് തോന്നി... ഇത് ഒരു അപകടമല്ല. ആരോ... അവളെ വിളിക്കുകയാണ്. അവളുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറക്കുകയായിരുന്നു. ഹൃദയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ അസ്വാഭാവികമായി മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. "ഇത്... എന്താണ്?" അവൾ വീണ്ടും അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു ജീവൻ ഇല്ലാത്ത പ്രതിമയെപ്പോലെ. കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുന്നു. ചിരിയും അതേപടി. പക്ഷേ ഒരു ചലനവും ഇല്ല. അവൾ പതിയെ അമ്മയുടെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചു. തണുപ്പുമില്ല. ചൂടുമില്ല. സാധാരണ പോലെ തന്നെ. "അമ്മേ..." വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഒരുത്തരവുമില്ല. അവൾ പതിയെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു. അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി. അച്ഛന്റെ കൈയിൽ പാതി ഉയർത്തിയ വെള്ളഗ്ലാസ്. ഗ്ലാസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചിതറിയ വെള്ളത്തുള്ളികൾ വായുവിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. വിശ്വസിക്കാനാകാതെ അവൾ ഒരു വെള്ളത്തുള്ളിയിൽ വിരൽ തൊട്ടു. ആ ഒറ്റത്തുള്ളി മാത്രം താഴേക്ക് വീണു. ബാക്കിയുള്ളവ അതേപടി. അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടന്നുപോയി. "ഇത്... ശരിക്കും നടക്കുകയാണോ?" അവൾ ഉടനെ ഫോൺ എടുത്തു. Screen തെളിഞ്ഞു. സമയം... 11:32 PM Signal full. Battery 82%. അവൾ ആദ്യം നിഹയെ വിളിച്ചു. കാൾ ബട്ടൺ അമർത്തി. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. സ്‌ക്രീനിൽ... Connecting... എന്ന വാക്ക് മാത്രം. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ. പിന്നെ സ്ക്രീൻ മുഴുവൻ വെള്ളയായി. അതിനു ശേഷം... ഫോൺ സ്വയം ഓഫ്‌ ആയി. "എന്താ ഇത്?" അവൾ പവർ ബട്ടൺ അമർത്തി. വീണ്ടും. വീണ്ടും. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഫോൺ സ്വയം on ആയി. വോൾപേപ്പർ വന്നു. പക്ഷേ... അതിൽ തീയതി മാത്രം. July 29 സമയം ഇല്ല. നോട്ടിഫിക്കേഷൻ ഇല്ല. നെറ്റ്‌വർക്ക് ഇല്ല. മുഴുവൻ സ്ക്രീൻ അസാധാരണമായി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ ക്യാമറ തുറന്നു. ജനലിന് പുറത്തുള്ള മഴത്തുള്ളികളെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ക്ലിക്ക്... പക്ഷേ screenൽ ഫോട്ടോ വന്നില്ല. പകരം... കറുത്ത സ്ക്രീൻ . അതിന്റെ നടുവിൽ ചെറിയൊരു വരി മാത്രം. "Not Available During The 29 Minutes." അവൾ കണ്ണിറുക്കി. വീണ്ടും നോക്കി. ആ വരി അപ്രത്യക്ഷമായി. ക്യാമറ നോർമൽ. "ഞാൻ... ഹാലൂസിനേഷൻ കാണുകയാണോ?" അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഭയം പതിയെ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മുറ്റം മുഴുവൻ അസ്വാഭാവികമായ നിശ്ശബ്ദത. നായകൾ കുരക്കുന്നില്ല. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദമില്ല. കാറ്റില്ല. മഴയില്ല. പക്ഷേ മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും വായുവിൽ തന്നെ. അവൾ പതിയെ ഗേറ്റിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. റോഡിലൂടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആളുകൾ ഓരോരുത്തരും അവർ നിന്നിരുന്ന ഭാവത്തിൽ തന്നെ നിശ്ചലമായി. ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി ഐസ്‌ക്രീം വാങ്ങാൻ കൈ നീട്ടിയ നിലയിൽ. കടക്കാരൻ ബാക്കി പണം കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിലയിൽ. ഒരു ബസ് റോഡിന്റെ നടുവിൽ. ചക്രം കറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്ന അതേ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ഉറഞ്ഞതുപോലെ. അവൾ പതിയെ നടന്നു. ചുറ്റും നോക്കി. "ഞാൻ മാത്രമാണോ...?" ആ ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി. അപ്പോഴാണ് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്. റോഡരികിൽ നിൽക്കുന്ന വലിയ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്ക്. അതിൽ സമയം മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 11:33... 11:34... "അപ്പോൾ..." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "സമയം നിൽക്കുന്നില്ല... പക്ഷേ... മനുഷ്യർ മാത്രം..." അവളുടെ വാക്കുകൾ പാതിയിൽ നിർത്തപ്പെട്ടു. കാരണം... അവളുടെ ചെവിയിൽ ആദ്യമായി ഒരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം കേട്ടു. കാറ്റുപോലെയല്ല. മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം പോലുമല്ല. വളരെ ദൂരത്ത് നിന്ന്... ആരോ മൃദുവായി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ. ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം... അവളുടെ കഴുത്തിലെ പെൻഡന്റ് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വെള്ളിവെളിച്ചം പതിയെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയരാൻ തുടങ്ങി... _________________ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന വെള്ളിവെളിച്ചം കണ്ട നിമിഷം അവൾ അറിയാതെ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ട് വച്ചു. ആ വെളിച്ചം നേരെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ലയിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം... രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ട ആകാശത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ചെറിയ പ്രകാശരേഖകൾ തെളിയാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം ഒരെണ്ണം. പിന്നെ രണ്ടെണ്ണം. അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ... ആകാശം മുഴുവൻ വെള്ളിയും സ്വർണവും കലർന്ന നേർത്ത പ്രകാശനൂലുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവ ഓരോന്നും മന്ദഗതിയിൽ ചലിക്കുകയായിരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നതുപോലെ. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. "ഇത്..." അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. ഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കൗതുകം. ഒരു പ്രകാശരേഖ പതിയെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അതിനെ സ്പർശിക്കാൻ കൈ നീട്ടി. വിരൽ തൊട്ട നിമിഷം... അവളുടെ ചെവിയിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ ചിരി മുഴങ്ങി. "അമ്മേ... ഞാൻ ഡോക്ടർ ആകും..." ആ ശബ്ദം കേട്ടതും പ്രകാശരേഖ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഞെട്ടി കൈ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. "ആരുടെയായിരുന്നു ആ ശബ്ദം...?" മറുപടിയില്ല. അവൾ പതിയെ റോഡിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും പുതിയ അത്ഭുതങ്ങൾ അവളെ കാത്തിരുന്നു. റോഡിന്റെ വശത്തുള്ള പാർക്കിൽ... നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലൂടെ ചില രൂപങ്ങൾ പതിയെ നടന്നു നീങ്ങുകയായിരുന്നു. അവരെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ശരീരമാകെ തണുത്തുപോയി. അവർ സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ചിലർ കുട്ടികൾ. ചിലർ യുവാക്കൾ. ചിലർ വയോധികർ. പക്ഷേ... അവരുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പിന്നിലെ കാഴ്ച കാണാമായിരുന്നു. നിലത്ത് നിഴലില്ല. കാൽവെപ്പിന്റെ ശബ്ദമില്ല. മഴത്തുള്ളികൾ അവരിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടും നനയുന്നില്ല. ഒരാൾ പോലും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടേതായ വഴിയിലൂടെ ശാന്തമായി നടന്നു പോകുന്നു. ഒരു കൊച്ചുപെൺകുട്ടി കൈയിൽ ചുവന്ന ബലൂൺ പിടിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി. ഒരു വയോധികൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഒരു യുവാവ് കൈയിൽ പഴയൊരു കത്ത് പിടിച്ച് കണ്ണടച്ച് നിന്നു. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ധൈര്യം കാട്ടി അടുത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചു. "Excuse me..." മറുപടിയില്ല. "നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ കേൾക്കാമോ?" സ്ത്രീ അവളെ കാണാത്തതുപോലെ നടന്ന് പോയി. അവൾ പതിയെ ആ സ്ത്രീയുടെ തോളിൽ കൈവക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... അവളുടെ കൈ ആ സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. പുകയെ സ്പർശിച്ചതുപോലെ. അവൾ പേടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് മാറി. "ഇവർ... ആരാണ്?" അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ ശ്രദ്ധ റോഡരികിലെ ഒരു പഴയ ബെഞ്ചിലേക്ക് പോയത്. അവിടെ ഒരു ചെറിയ ബാലൻ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അവനും സുതാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൻ മാത്രം നേരെ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളുമായി അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞു. അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. പിന്നെ തന്റെ ചെറുവിരൽ ഉയർത്തി ദൂരെയുള്ള പഴയ ക്ലോക്ക് ടവറിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അവൾ അറിയാതെ ആ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി. ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ മുകളിൽ... മഴത്തുള്ളികളുടെയും വെള്ളിവെളിച്ചത്തിന്റെയും നടുവിൽ... ഒരു ആൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കറുത്ത നീളമുള്ള കോട്ട്. കാറ്റില്ലെങ്കിലും പതിയെ ഇളകുന്ന മുടിയിഴകൾ. മുഖത്ത് ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ അവളിലായിരുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായ ആ രാത്രിയിൽ... ചലിച്ചിരുന്നത് അവൻ മാത്രമായിരുന്നു. ___________ ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ മുകളിൽ നിന്നിരുന്ന ആ ആൺകുട്ടി അവളെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളെ നോക്കുന്ന ഭാവവും അല്ല. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളെ ഒടുവിൽ കണ്ടതുപോലുള്ള ഒരു ശാന്തത. അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ശക്തമായി മിടിച്ചു. "ആരാണ്...?" അവൾ അറിയാതെ ഒരടി മുന്നോട്ട് വച്ചു. ആൺകുട്ടി പതിയെ ക്ലോക്ക് ടവറിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നടന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി. പടികളിലൂടെയല്ല... വായുവിലൂടെ. ഓരോ ചുവടും വെക്കുമ്പോഴും അവന്റെ കാലിനടിയിൽ ചെറിയ വെള്ളിവെളിച്ചം വിരിഞ്ഞു. ആകാശത്തിലെ പ്രകാശരേഖകൾ അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി മന്ദഗതിയിൽ ചുറ്റാൻ തുടങ്ങി. അവൻ നിലത്ത് എത്തിയിട്ടും അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നില്ല. ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ കുറച്ച് ദൂരം. അവൾ അവനെ വ്യക്തമായി നോക്കി. അവളുടെ പ്രായം തന്നെ തോന്നും. വെള്ള ഷർട്ടിന് മുകളിൽ നീളമുള്ള കറുത്ത കോട്ട്. മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിക്കാതെ ചുറ്റും ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം അസാധാരണമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നു. "നീ..." അവൾ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ആരാണ്?" അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവളുടെ കഴുത്തിലെ പെൻഡന്റിലേക്ക് നോക്കി. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു. "അപ്പോൾ..." അവൻ സ്വയം പറയുന്നതുപോലെ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "ഇത്തവണയും അത് നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു..." "എന്താണ്?" അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഇതെല്ലാം എന്താണ്? എല്ലാവരും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്?" ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി പുറത്തുവന്നു. അവൻ അവളെ നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി. പിന്നെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "നീ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും..." ഒരു നിമിഷം നിർത്തിയ ശേഷം അവൻ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. "പക്ഷേ ആദ്യം... ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ?" അവൾ ഒന്നും പറയാതെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞു. "ഇരുപത് വർഷത്തിനിടയിൽ..." അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു. "...ഈ 29 മിനിറ്റിൽ എന്നെ കാണുന്ന ആദ്യ മനുഷ്യൻ നീയാണ്." അവളുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവൻ തിരിഞ്ഞ് പതിയെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ച് ദൂരം നടന്ന ശേഷം നിർത്തി. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "വാ... സമയം കുറവാണ്." അവൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവൾ അവിടെ തന്നെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ചലയായി നിന്നു. പിന്നെ... അറിയാത്ത ഒരു ശക്തി അവളെ അവന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ആദ്യ ചുവട് മുന്നോട്ട് വെച്ചു. തുടരും...... 💫 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #ഫാന്റസി #നോവൽ #💌 പ്രണയം