PART. 2 ​കരഞ്ഞു തീർത്ത ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം നേരം പുലർന്നു. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രകാശമല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കനലുകളാണ് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് തെച്ചുവിന് (ആയിഷ) അറിയാമായിരുന്നു. പുലർച്ചെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ച്, ഒരു സിംപിൾ ചുരിദാറും ധരിച്ച് അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നു. ​അവിടെ റാസിഖ് ഹാജിയും ഉമ്മയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ മരുമകളെ അവർ സ്നേഹത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അയ്മൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് വന്ന അവൻ തെച്ചുവിനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നു. ​"അയ്മൻ, ഇന്ന് നീയല്ലേ തെച്ചുവിനെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുവിടേണ്ടത്? അവൾക്ക് ക്ലാസ്സുള്ളതല്ലേ," ഹാജി ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ​അയ്മൻ ചായക്കപ്പിലേക്ക് നോക്കി ദേഷ്യം കടിച്ചുപിടിച്ചു. "ഞാൻ വണ്ടിയിലാണ് പോകുന്നത്. അവൾ ബസ്സിൽ വന്നോളും," അവന്റെ ശബ്ദം കടുത്തതായിരുന്നു. ​"അതെന്താ അങ്ങനെ? ഒരേ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്നവരല്ലേ നിങ്ങൾ? ഒന്നിച്ച് പോയാൽ മതി," ഹാജിയുടെ ശബ്ദമുയർന്നപ്പോൾ അയ്മന് അനുസരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് കാറിന്റെ കീ എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ​കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ കയറാൻ ആഞ്ഞുപോയ തെച്ചുവിനെ അയ്മൻ കടുപ്പിച്ചു നോക്കി. "പുറകിൽ കയറി ഇരിക്ക്. നീ എന്റെ കൂടെയിരിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കാണേണ്ട!" ​ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. അവൾ പതുക്കെ ബാക്ക് സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു. കോളേജ് എത്തുന്നതുവരെ കാറിൽ കല്ലേറ്റ മൗനമായിരുന്നു. കോളേജിന് കുറച്ചകലെ വണ്ടി നിർത്തി അയ്മൻ പറഞ്ഞു: "ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കോ. ഇനി കോളേജിൽ വെച്ച് എന്നെ 'അയ്മു' എന്ന് വിളിച്ചാലോ, നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലോ നിന്റെ ഈ പ്രണയമൊക്കെ ഞാൻ തീർത്തുതരും. മനസ്സിലായോ?" ​തെച്ചു തലയാട്ടി പതുക്കെ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു. ​കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ തെച്ചുവിനെ കാത്ത് അവളുടെ ഫ്രണ്ട് ഷഹാന നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടി നിന്റെ മുഖത്തൊരു വിഷമം? കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു പുതിയ പെണ്ണിന്റെ ലക്ഷണമേ ഇല്ലല്ലോ?" ഷഹാന ചോദിച്ചു. ​"ഏയ്... ഒന്നുമില്ലടി, ഉറക്കം കുറഞ്ഞതിന്റെയാ..." തെച്ചു ഒതുക്കി തീർക്കാൻ നോക്കി. ​പക്ഷേ, വിധി അവളെ വീണ്ടും അയ്മന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ പീരിയഡ് അയ്മന്റെ എക്കണോമിക്സ് ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഗൗരവത്തോടെ കയറിവന്ന അയ്മന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം ഉടക്കിയത് തെച്ചുവിന്റെ മുഖത്താണ്. ആ കണ്ണുകളിലെ വെറുപ്പ് കണ്ട് അവൾ തലതാഴ്ത്തി. ​ക്ലാസ്സ് എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയ്മൻ പെട്ടെന്ന് ബോർഡിൽ ഒരു ഇക്വേഷൻ എഴുതിയിട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ​"Thesni! Stand up!" അയ്മന്റെ അലർച്ച കേട്ട് തെച്ചു ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു. ​"ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്താണ് പറഞ്ഞത്? ഇക്വേഷൻ ഒന്ന് എക്സ്പ്ലെയിൻ ചെയ്തേ?" അയ്മൻ കൈകൾ കെട്ടി അവളെ നോക്കി. ​തെച്ചുവിന് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴേക്കും അയ്മൻ രാവിലെ പറഞ്ഞ കടുത്ത വാക്കുകളായിരുന്നു. ​"എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു! ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ല. എന്തോ വലിയ കാര്യസാധ്യത്തിന് വേണ്ടി കോളേജിൽ വരുന്നതുപോലെയാണ് നടപ്പ്. ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ജന്മം!" അയ്മൻ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് പരിഹസിച്ചു. ​ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഷഹാന തെച്ചുവിന്റെ കൈയിൽ പതുക്കെ അമർത്തി. അപമാനം കൊണ്ട് തെച്ചുവിന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. തന്നെക്കാൾ വലിയ എന്ത് കാര്യസാധ്യമാണ് താൻ നടത്തിയതെന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്? തകർന്നുപോയ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലേ അവൾ ഈ വെറുപ്പ് സഹിക്കുന്നത്? ​"ഇറങ്ങിപ്പോകൂ എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന്! പുറത്തുപോയി നിൽക്ക്!" അയ്മൻ വാതിലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ​ബാക്ക് ബെഞ്ചിലിരുന്ന നിഹാലും മറ്റുള്ളവരും അയ്മന്റെ ഈ അനാവശ്യ ദേഷ്യം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. തെച്ചു പതുക്കെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കോറിഡോറിലെ തൂണും ചാരി നിന്ന് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ​വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും അയ്മന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. റൂമിൽ കയറിയ ഉടനെ അവൻ തെച്ചുവിന്റെ കൈയിൽ കയറിപ്പിടിച്ചു. ​"എന്താടോ നിന്റെ വിചാരം? ക്ലാസ്സിൽ വന്നിരുന്ന് കരഞ്ഞ് കാണിച്ചാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഞാൻ ക്രൂരനാണെന്ന് തോന്നും എന്നാണോ? നിന്റെ ഈ കണ്ണീരൊന്നും കണ്ട് അലിയുന്നതല്ല അയ്മൻ റാസിഖ്!" അവൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ​"വേദനിക്കുന്നു അയ്മു... പ്ലീസ്..." തെച്ചു വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. ​"വിളിക്കരുത് ആ പേര്!" അയ്മൻ അവളെ ദേഷ്യത്തോടെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളി. ​അവൾ കട്ടിലിൽ വീണു. കൈത്തണ്ടയിലെ ചുവന്ന പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വിതുമ്പി. "ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് നിങ്ങളോട് ചെയ്തത്? നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചതാണോ ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്? ഇതിലും നല്ലത് എന്നെ കൊന്നുകളയുന്നതായിരുന്നു..." അവൾ തലയിണയിലേക്ക് മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു. ​അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അയ്മന്റെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. ദേഷ്യത്തോടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി അവൻ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. ​സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെച്ചുവിന്റെ ആ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളായിരുന്നു. ശരിക്കും അവൾ എന്ത് പിഴച്ചു? വാപ്പയുടെ വാശിക്ക് ഇരയായത് അവൾ മാത്രമല്ലേ? പക്ഷേ... തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്വപ്നങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടാൻ കാരണം ഈ കുട്ടിക്കല്യാണമാണെന്ന ചിന്ത അവന്റെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. ​അന്ന് രാത്രിയും അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു മൗനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുയർന്നു. പക്ഷേ, ആ മൗനത്തെ തകർക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് അടുത്ത ദിവസം അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ​(തുടരും...) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #romantic #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ