അപരിചിത #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story പാർട്ട് -10 ആദ്യ സംഭാഷണം " ഞാൻ അഭിറാം..." ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം ദേവപ്രിയ കുറച്ച് നേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. അപകടത്തിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് കിടന്നിരുന്ന ആ യുവാവിന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. "ഓർമ്മയുണ്ടോ...?" അഭിറാം വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ദേവപ്രിയ ചെറുതായി തലയാട്ടി. "ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നു..." "അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് എന്റെ കടമ മാത്രമായിരുന്നു." അഭിറാം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ... എനിക്ക് അത് ജീവിതമായിരുന്നു." ആ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ ദേവപ്രിയയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ രോഗിയുടെ ഫയൽ തുറന്നു. "സർ... ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ മരുന്നുകൾ സമയത്ത് കഴിക്കണം." "സർ വേണ്ട..." അഭിറാം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അഭിറാം എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി." ദേവപ്രിയ പതിവുപോലെ ഔപചാരികമായി തന്നെ നിന്നു. "ഞാൻ ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്." "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്." "ഇവിടെ ഞാൻ രോഗിയാണ്... നിങ്ങൾ നഴ്സും." "പക്ഷേ 'സർ' എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രായമായതുപോലെ തോന്നുന്നു." അത് കേട്ട് ദേവപ്രിയ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അഭിറാം കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... അവന്റെ മനസ്സിലും ഒരു ചെറിയ സമാധാനം കടന്നുവന്നു. അടുത്ത മൂന്ന് ദിവസവും അഭിറാമിന്റെ വാർഡിൽ തന്നെയായിരുന്നു ദേവപ്രിയയുടെ ഡ്യൂട്ടി. അവൾ തന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്തു. മരുന്ന് കൊടുക്കും... ഡ്രസ്സിംഗ് ചെയ്യും... ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കും... അതിനപ്പുറം ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാറില്ല. അത് അഭിറാമിന് അത്ഭുതമായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിൽ പലരും അവനോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അവന്റെ കുടുംബം സമ്പന്നരായിരുന്നു. ബിസിനസ് ലോകത്ത് അറിയപ്പെടുന്ന പേരും. പക്ഷേ... ദേവപ്രിയ മാത്രം ഒരിക്കലും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൾക്ക് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ രോഗികളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... മരുന്ന് കൊടുത്ത് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ അഭിറാം ചോദിച്ചു. "ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ...?" ദേവപ്രിയ നിന്നു. "എന്താണ്...?" "നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ...?" "എങ്ങനെയാണെന്ന്...?" "ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ ഒരാളെ പോലെ." ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എല്ലാവർക്കും ഒരു കഥയുണ്ടാകും." "ചില കഥകൾ പറയാൻ പറ്റും." "ചിലത്..." "പറഞ്ഞാൽ പോലും ആരും വിശ്വസിക്കില്ല." അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിറാം അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വലിയ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി... ആശുപത്രിയുടെ ടെറസിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ദേവപ്രിയ. ആകാശം മുഴുവൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "അച്ഛാ... ഇന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു... ഞാൻ എന്തിനാണ് ചിരിക്കാത്തതെന്ന്... എന്ത് മറുപടിയാണ് ഞാൻ പറയേണ്ടത്...?" അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അതേസമയം... ടെറസിന്റെ മറുവശത്ത് ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് അഭിറാമായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. രണ്ടുപേരും രണ്ട് അറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഒരേ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ചില നിശ്ശബ്ദതകൾ... ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ ആഴമുള്ളതായിരിക്കും. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ... ഡോക്ടർ അഭിറാമിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇനി രണ്ട് ദിവസത്തിനകം ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാം." ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. അഭിറാം തലകുലുക്കി. പക്ഷേ... അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. അത് ഡോക്ടർ ശ്രദ്ധിച്ചു. "എന്താ അഭിറാം...?" "വീട്ടിൽ പോകാൻ താൽപര്യമില്ലേ...?" അഭിറാം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ചില വീടുകൾ..." "വീടുകളല്ല ഡോക്ടർ..." "ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഇടങ്ങളാണ്." ഡോക്ടർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. കാരണം... ആ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേദന അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സമയത്ത് തന്നെ... ദേവപ്രിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളെ നോക്കി അഭിറാം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു... "നിന്റെ കണ്ണുകളിലും വേദനയുണ്ട്... എന്റെ ജീവിതത്തിലും... ഒരുപക്ഷേ... നമ്മളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടുമുട്ടിച്ചത് വിധിയായിരിക്കും..." പക്ഷേ... അഭിറാം പോലും അറിയാത്ത ഒരു സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിൽ... ഇനി വരാൻ പോകുന്നത് സ്നേഹമല്ല... വീണ്ടും ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു. തുടരും... – ലച്ചു