അപരിചിത #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് പാർട്ട് 9 ജീവിതം മാറിയ ദിവസം ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ മുന്നോട്ടുപോയി. അപകടത്തിൽപ്പെട്ട ആ യുവാവിനെക്കുറിച്ച് ദേവപ്രിയ പിന്നീട് അന്വേഷിച്ചില്ല. കാരണം... അത് ഒരു നഴ്സാകാൻ പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ കടമ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ കരുതി. ആരാണ്...? എന്ത് സംഭവിച്ചു...? എന്നൊന്നും അവൾ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ... വിധി അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ആ അധ്യായം അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. മൂന്നാം വർഷ പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തി. പഠനത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ദേവപ്രിയ പള്ളിയിൽ എത്തും. അമ്മയെ കാണാൻ... അച്ചനെ കാണാൻ... അച്ഛന്റെ കല്ലറയിൽ കുറച്ച് സമയം ഇരിക്കാൻ... അതായിരുന്നു അവളുടെ പതിവ്. അന്ന് വൈകുന്നേരവും അവൾ കല്ലറയ്ക്കരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ പഴയ ഡയറി. അച്ചൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സമ്മാനിച്ച അതേ ഡയറി. അതിലെ ഓരോ പേജിലും അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഉണങ്ങിയ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ ഒരു പേജ് തുറന്നു. ;അച്ഛാ... ഇന്ന് എനിക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സായി. ഇത്രയും വർഷമായി നിങ്ങൾ പോയിട്ട്... ഇപ്പോഴും എല്ലാ വിജയങ്ങളും ആദ്യം നിങ്ങളോട് പറയണമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ഞാൻ നഴ്സാകാനുള്ള വഴി പാതിവഴി പിന്നിട്ടു അച്ഛാ... നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല... ഡയറി അടച്ച് അവൾ കല്ലറയിൽ തലചായ്ച്ചു. അറിയാതെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ദൂരെ നിന്ന് ഇതെല്ലാം നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ അച്ചൻ. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്നു. കരയുകയാണോ മോളേ...? ദേവപ്രിയ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ;ഇല്ല അച്ചാ... സന്തോഷം കൊണ്ടാണ്. അച്ചൻ അവളെ നോക്കി. നിന്റെ കണ്ണുകൾ കള്ളം പറയാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല മോളേ. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച സങ്കടങ്ങൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവൾ അച്ചന്റെ തോളിൽ ചാരിക്കിടന്ന് കരഞ്ഞു. എനിക്ക് അച്ഛനെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു... എനിക്ക് കിട്ടുന്ന ഓരോ സന്തോഷവും പങ്കുവയ്ക്കാൻ അദ്ദേഹം ഇല്ല... അച്ചൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. ;ചില മനുഷ്യർ പോയാലും... അവർ നമ്മളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പോകില്ല. മാസങ്ങൾ കടന്നു. അവസാന വർഷ പരീക്ഷകളും വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. റിസൾട്ട് വന്ന ദിവസം... ദേവപ്രിയ ഡിസ്റ്റിംക്ഷനോടെ പാസായി. കോളേജിലെ മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനിക്കുള്ള പുരസ്കാരവും അവൾക്കായിരുന്നു. അമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞു. പള്ളിയിലെ എല്ലാവരും അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു. അച്ചൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു. ഇനി നീ ഞങ്ങളുടെ ദേവപ്രിയ മാത്രമല്ല... ഒരുപാട് ആളുകളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു നഴ്സാണ്. ആ ദിവസം... വർഷങ്ങളായുള്ള കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ദൈവം നൽകിയ ചെറിയൊരു സമ്മാനമായിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം... നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് നിയമന കത്ത് വന്നു. അവളുടെ ആദ്യ ജോലി. അത് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. നിന്റെ അച്ഛൻ ഇത് കാണേണ്ടതായിരുന്നു മോളേ... ദേവപ്രിയ അമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അച്ഛൻ കാണുന്നുണ്ട് അമ്മേ... ആശുപത്രിയിലെ ആദ്യ ദിവസം. വെള്ള യൂണിഫോമിൽ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ... അവൾ കണ്ണടച്ചു. മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ എത്തി അച്ഛാ... ആദ്യ ദിവസം തന്നെ തിരക്കേറിയ വാർഡിലായിരുന്നു ഡ്യൂട്ടി. രോഗികൾ... ഡോക്ടർമാർ... അറ്റൻഡർമാർ... ഓട്ടവും തിരക്കുമായി സമയം കടന്നുപോയി. ഉച്ചയോടെ ഒരു വി.ഐ.പി. രോഗിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു. ആ വാർഡിലേക്ക് സീനിയർ നഴ്സ് ദേവപ്രിയയെ വിളിച്ചു. ഈ രോഗിയുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇനി നീ നോക്കണം. ദേവപ്രിയ ഫയൽ വാങ്ങി. പേര് നോക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. അവൾ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ജനലിനരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ്. അവൾ പതുക്കെ പറഞ് സർ ആ മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞു. ദേവപ്രിയ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു. എവിടെയോ കണ്ട മുഖം... പക്ഷേ ഓർമ്മ കിട്ടുന്നില്ല. അയാളും അവളെ തന്നെ നോക്കി. പിന്നെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി. ഒടുവിൽ കണ്ടുമുട്ടിയല്ലോ.. അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ദേവപ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. നമ്മൾ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ...; ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പറഞ്ഞു... ;നീ മറന്നിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ... എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച ആളെ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നൽപോലെ ഒരു ഓർമ്മ കടന്നുപോയി. റോഡരികിലെ ആ അപകടം... രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകിടന്ന ആ യുവാവ്... അവൾ അറിയാതെ ഒരു പടി പിന്നോട്ട് നീങ്ങി. അപ്പോൾ അയാൾ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ഞാൻ അഭിറാം.. ആ പേര് ആദ്യമായി ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവൾക്ക് അപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു... ഈ കണ്ടുമുട്ടൽ... അവളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും എഴുതാൻ പോകുകയാണെന്ന്. തുടരും... – ലച്ചു ✍️