Part 9 b അന്തമില്ലാത്ത വരികൾ - സഖിയുടെ സഖാവ് -വാസുവേട്ടൻ മൂളിത്തുടങ്ങിയ ആ പാട്ട്, മുത്തശ്ശിമാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ മാത്രമൊതുങ്ങിയില്ല. ആ ഈണം കേട്ട് സമീപത്തുകൂടി നടന്നുപോയിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും പതിയെ അവിടേക്ക് വന്നുനിന്നു. ഒരാളായി… രണ്ടാളായി… ഒടുവിൽ എല്ലാവരും ഒരേ ഈണിലും ഒരേ താളത്തിലും പാടിത്തുടങ്ങി. ആ നിമിഷം, പാർട്ടിയും ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റും വർഷവും എല്ലാം മറന്ന് അവർ ഒരു കൂട്ടം സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ, ആകാശം വീണ്ടും കാർമേഘങ്ങളാൽ മൂടി. .ഇളംമഴത്തുള്ളികൾ മെല്ലെ അവർക്കുമേൽ വീഴാൻ തുടങ്ങി.ആദ്യം ആരും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പാട്ടിൽ ലയിച്ചിരുന്ന അവർ മഴയെയും കൂടെ കൂട്ടി.എന്നാൽ മഴയുടെ ശക്തി കൂടിയതോടെ ചിരിച്ചും കളിച്ചും ഓരോരുത്തരായി അവർ അവിടെ നിന്ന് പിരിഞ്ഞുപോയി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം മുത്തശ്ശിമാവിന്റെ ചുവട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. വരുണേ… എന്റെ ബാഗ് പാർട്ടി ഓഫീസിലാണുള്ളത്. ഞാൻ അതെടുത്ത് ഓഫീസ് പൂട്ടിയിട്ട് വരാം. നിങ്ങൾ പാർക്കിങ്ങിൽ നിന്നോ.” ദേവ് പറഞ്ഞു. ഓടാമ്പലിട്ട് ചാരിവെച്ചിരുന്ന പാർട്ടി ഓഫീസിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ദേവ് അകത്തേക്ക് കയറി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബാഗ് എടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങാനായി വാതിൽ ചാരാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം…ഫററ്… ഫററ്… കാറ്റിൽ പുസ്തകത്താളുകൾ മറിഞ്ഞുമറിയുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം അവന്റെ ചെവികളിൽ പതിച്ചു. ഒരു നിമിഷം അവൻ നിശ്ചലനായി. പതിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ജനലിലൂടെ കടന്നുവന്ന ഇളംകാറ്റിൽ, “അന്തമില്ലാത്ത വരികൾ” തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ കാറ്റടിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ താളുകൾ മെല്ലെ മറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു… എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ. അവൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ദേവ് പതിയെ അതിനരികിലേക്ക് നടന്നു. പുസ്തകം അടയ്ക്കാനായി കൈ നീട്ടിയ നിമിഷം… അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തിലോ ഉടക്കി നിന്നു. വെളുത്ത താളിൽ, മഷി ചെറുതായി പടർന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അതിനരികിൽ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളിയുടെ പാട്… അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ വിരലുകൾ ആ മഷിപ്പാടിലൂടെ മെല്ലെ തലോടി. ഒരിക്കൽ… പിന്നെയും ഒരിക്കൽ… അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ ആ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവൻ മെല്ലെ വായിച്ചുതുടങ്ങി… എന്ത് ആണ് എഴുതിയത് comment ചെയു part 9 c തുടരൂ#📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #തുടർകഥ