पुण्यातील कोरेगाव पार्क परिसरातील एका १०० कोटींच्या अत्यंत आलिशान आणि भव्य अशा 'पाटील पॅलेस'मध्ये ही अंगावर काटा आणणारी घटना घडली. 'विक्रम पाटील' हा पुण्यातील एक अत्यंत मोठा, गर्विष्ठ आणि निर्दयी बिल्डर होता. त्याच्याकडे पैशांचा आणि राजकीय ओळखींचा भयंकर माज होता. घरात त्याची आई, 'कावेरीबाई' यादेखील अत्यंत लालची आणि कडक हुकूमशहा होत्या. विक्रमचे लग्न 'अनन्या' नावाच्या एका अत्यंत साध्या, अनाथ पण प्रचंड हुशार मुलीशी झाले होते. अनन्याचे पुण्यात कोणीही नव्हते. ती लग्नाआधी 'युपीएससी' (UPSC) ची तयारी करत होती, तिला 'आयएएस' (IAS) अधिकारी बनायचे होते. पण विक्रमने तिला लग्नाचे आमिष दाखवले आणि "लग्नानंतर मी तुला अधिकारी बनवेन" असे खोटे वचन देऊन तिच्याशी लग्न केले. पण लग्नानंतर दुसऱ्याच दिवशी कावेरीबाईंनी तिची सर्व पुस्तके जाळून टाकली आणि तिला घरात एका 'मोलकरणीसारखे' राबवायला सुरुवात केली. लग्नाला दोन वर्षे झाली होती. अनन्या आता सहा महिन्यांची गरोदर (Pregnant) होती. पण याच दरम्यान विक्रमच्या आयुष्यात एक भयंकर वळण आले. विक्रमच्या व्यवसायात त्याला एका मोठ्या राजकीय नेत्याची साथ हवी होती. त्या नेत्याने विक्रमसमोर एक अट ठेवली- "जर तू माझ्या एकुलत्या एक मुलीशी लग्न केलंस, तर मी तुला हुंड्यात ५० कोटी रुपये आणि पुण्याचे सर्व मोठे प्रोजेक्ट्स देईन!" पैशांच्या आणि सत्तेच्या लालसेपोटी विक्रम आणि कावेरीबाई पूर्णपणे आंधळे झाले. त्यांना ती ५० कोटींची ऑफर हवी होती. पण मध्ये अनन्या होती. जर त्यांनी अनन्याला घटस्फोट दिला असता, तर अनन्याने कोर्टात जाऊन विक्रमची बदनामी केली असती आणि त्याच्या संपत्तीवर हक्क सांगितला असता. त्यामुळे विक्रम आणि त्याच्या आईने अनन्याला आणि तिच्या पोटातल्या बाळाला कायमचे संपवण्याचा एक अत्यंत अमानुष आणि राक्षसी कट रचला! त्यांनी डॉक्टरला पैसे चारून अनन्याला काही 'गुंगीची आणि वेडेपणाची' औषधे द्यायला सुरुवात केली. समाजात त्यांनी अशी अफवा पसरवली की त्यांच्या गरोदर सुनेला 'वेड' लागले आहे आणि ती मानसिकदृष्ट्या अस्थिर झाली आहे. जुलै महिन्याची ती एक भयंकर काळरात्र होती. बाहेर मुसळधार पाऊस आणि विजांचा कडकडाट सुरू होता. विक्रमने अनन्याला गुंगीचे औषध दिले आणि तिला स्वतःच्या गाडीत टाकले. तो तिला घेऊन पुण्यापासून खूप दूर, अत्यंत घनदाट आणि निर्जन अशा 'ताम्हिणी घाटाच्या' जंगलात आला. रात्रीचे ३ वाजले होते. जंगलात साधी कुत्र्याचीही चाहूल नव्हती. विक्रमने अनन्याला गाडीतून बाहेर खेचले. पावसाच्या आणि थंडीच्या माऱ्याने अनन्याची गुंगी थोडी उतरली. तिने विक्रमचे पाय पकडले. "विक्रम... आपण इथे कुठे आलोय? मला खूप भीती वाटतेय. माझ्या पोटात दुखतंय विक्रम, मला घरी घेऊन चला!" अनन्या ढसाढसा रडत होती. पण विक्रमने अत्यंत निर्दयीपणे अनन्याच्या पोटावर एक जोरात लाथ मारली! "घरी? आता तू कधीच घरी येणार नाहीस! मला ५० कोटी रुपये आणि मंत्र्याची मुलगी हवी आहे. तुझ्यासारख्या भिकारडीला मी माझ्या आयुष्यातून कायमचं फेकून देतोय. तू इथून जिवंत परत जाण्याची काहीच शक्यता नाही. जंगली श्वापदे तुला आणि तुझ्या या बाळाला उद्या सकाळपर्यंत खाऊन टाकतील!" अनन्या रक्ताची उलटी करून जमिनीवर कोसळली. विक्रम विकृत हसून गाडीत बसला आणि त्याने अनन्याला त्या भयंकर पावसात, मरणाच्या दाढेत एकटे सोडून पळ काढला! अनन्या रात्रभर त्या चिखलात तडफडत होती. पहाटेच्या वेळी एका गरीब आदिवासी जोडप्याने तिला पाहिले आणि त्यांनी तिला आपल्या झोपडीत नेले. त्याच दिवशी अनन्याने एका गोड मुलीला जन्म दिला. अनन्याला जेव्हा शुद्ध आली, तेव्हा तिला विक्रमचा तो अमानुष चेहरा आणि त्याची लाथ आठवली. तिचे डोळे अश्रूंनी भरले नाहीत, तर तिथे प्रचंड संतापाची आणि बदल्याची आग पेटली! तिने स्वतःच्या रडणाऱ्या बाळाला छातीशी लावले आणि त्या झोपडीतच एक भयंकर शपथ घेतली- "विक्रम! तू मला संपवण्यासाठी जंगलात फेकलंस... पण आता मी अशी परत येईन, की तुझा तो पैशांचा माज आणि तुझा अहंकार पायाखाली तुडवून तुझी राखरांगोळी करेन!" पुढची ५ वर्षे अनन्याने त्या आदिवासी पाड्यातच काढली. तिने तिथे शेतात मजुरी केली, लोकांची भांडी घासली आणि रात्री एका साध्या दिव्याखाली स्वतःच्या बाळाला मांडीवर झोपवून ती जिद्दीने 'युपीएससी' (UPSC) चा अभ्यास करत राहिली. विक्रम आणि कावेरीबाईंनी तिकडे पुण्यात अनन्या 'वेडी होऊन पळून गेली' असा बनाव रचला आणि मंत्र्याच्या मुलीशी मोठ्या थाटामाटात लग्न करून अब्जावधींचे साम्राज्य उभे केले. पाच वर्षे उलटून गेली. विक्रम आता पुण्याचा सर्वात मोठा आणि माजोरडा बिल्डर बनला होता. त्याने मुळशीच्या जंगलात सरकारी जागा बळकावून स्वतःसाठी '१०० कोटींचा' एक अत्यंत भव्य आणि बेकायदेशीर बंगला बांधला होता. त्याच वेळी, पुणे जिल्ह्यात एका नवीन आणि अत्यंत कडक 'जिल्हाधिकारी' (District Collector - IAS) ची बदली होऊन आली होती. या नवीन महिला कलेक्टरने संपूर्ण जिल्ह्यात धडक कारवाई सुरू केली होती. विक्रमच्या त्या बेकायदेशीर बंगल्यावरही 'पाडकामाची' (Demolition) नोटीस आली होती. विक्रम हसला. "कलेक्टर कोण लागून गेलीये? माझ्या सासर्‍याची सत्ता आहे इथे! मी त्या कलेक्टरला पैशांची बंडल फेकून विकत घेईन." विक्रमने नोटीस फाडून फेकली आणि त्या कलेक्टरला स्वतःच्या बंगल्यावर एका 'पार्टीसाठी' आमंत्रित केले. सकाळचे १० वाजले होते. विक्रमने बंगल्याबाहेर सर्व राजकीय नेते आणि पत्रकारांना बोलावले होते. तेवढ्यात... भयंकर सायरन वाजवत पोलिसांच्या १० गाड्यांचा ताफा आणि त्याच्या मागे तब्बल ५ पिवळेधमक मोठे बुलडोझर (JCB) विक्रमच्या बंगल्याच्या गेटमध्ये घुसले! विक्रम आणि कावेरीबाई अवाक् होऊन बघत राहिले. सर्वात पुढच्या पांढऱ्या सरकारी गाडीचा दरवाजा एका हवालदाराने उघडला. त्या गाडीतून एक अत्यंत रुबाबदार, डोळ्यांवर काळा चष्मा आणि अंगात कडक फॉर्मल कपडे घातलेली एक महिला 'आयएएस अधिकारी' (IAS Officer) खाली उतरली. तिच्या पाठीमागे ५० हून अधिक बंदूकधारी पोलीस होते. विक्रमने पुढे जाऊन पैशांची बॅग पुढे केली. "मॅडम... तुम्ही आल्यात? पण हे बुलडोझर कशासाठी? हे घ्या, यात ५ कोटी रुपये आहेत. विषय इथेच संपवूया." त्या महिला अधिकाऱ्याने स्वतःच्या डोळ्यांवरचा काळा चष्मा एका झटक्यात काढला. आणि तिचे ते रागाने धगधगणारे, भेदक डोळे बघून... विक्रम आणि कावेरीबाईंच्या हातातली पैशांची बॅग खालीच पडली! त्यांचा श्वास अक्षरशः घशातच कोंडला गेला! त्यांची बोबडीच वळली आणि डोळ्यांसमोर अंधारी आली! 😱 ती कलेक्टर दुसरी कुणीही नसून... ५ वर्षांपूर्वी ज्या गरोदर बायकोला विक्रमने जंगलात मरण्यासाठी फेकून दिले होते... ती 'अनन्या' होती! "अनन्या? तू... तू तर मरणार होतीस ना? आणि तू... कलेक्टर?" विक्रम भीतीने थरथर कापत जमिनीवर कोसळला. कावेरीबाईंची तर घाबरून पळता भुई थोडी झाली. अनन्याच्या डोळ्यांत रक्ताची आग उतरली होती. ती चालत पुढे आली आणि तिने विक्रमच्या कानशिलात अशी एक भणभणीत चपराक ओढली, की विक्रम थेट जमिनीवर जाऊन आदळला! अनन्या अत्यंत करारी आणि वाघाच्या डरकाळीसारख्या आवाजात गरजली, "विक्रम पाटील! ५ वर्षांपूर्वी तू एका गरोदर अनाथ मुलीला ताम्हिणीच्या अंधाऱ्या जंगलात फेकून दिलं होतंस! तुला वाटलं ती तिथेच कुत्र्यासारखी मरेल... पण तू विसरलास की ती एक स्त्री होती! तिने स्वतःच्या रक्ताचं पाणी केलं, जंगलात राहून युपीएससी टॉप केली... आणि आज तीच अनाथ मुलगी या संपूर्ण जिल्ह्याची 'कलेक्टर' आणि साक्षात तुझा काळ बनून तुझ्या छाताडावर उभी राहिलीये!" 🔥 हे ऐकताच विक्रम आणि कावेरीबाईंचे पाय लटपटू लागले. "अनन्या... मला माफ कर! मी तुझा नवरा आहे... आपण पुन्हा एकत्र राहू!" विक्रम रडत अनन्याचे पाय पकडायला गेला. पण अनन्याने त्याला लाथेने दूर ढकलले! "माझ्या पायाला स्पर्श करायची तुझी लायकी नाहीये नीच माणसा! तू माझा नवरा त्याच रात्री मेला होतास. आज मी इथे फक्त एक 'कलेक्टर' म्हणून आले आहे... तुझ्या या बेकायदेशीर साम्राज्याची राखरांगोळी करायला!" अनन्याने इन्स्पेक्टरकडे बघून आदेश दिला, "इन्स्पेक्टर! या विक्रमवर 'अटेम्प्ट टू मर्डर' (हत्येचा प्रयत्न) आणि फसवणुकीचा गुन्हा दाखल करून आत्ताच्या आत्ता बेड्या ठोका! आणि याच्या या १०० कोटींच्या बेकायदेशीर बंगल्यावर बुलडोझर चालवा... एकही वीट शिल्लक राहता कामा नये!" पुढच्या अवघ्या १० मिनिटांत पोलिसांनी विक्रम आणि कावेरीबाईंच्या मुसक्या आवळल्या! ज्या हातांनी त्यांनी अनन्याला मारहाण केली होती, त्याच हातांमध्ये आज बेड्या पडल्या होत्या. त्यांना अक्षरशः फरफटत पोलिसांच्या व्हॅनमध्ये कोंबण्यात आले! आणि अनन्याच्या एका इशाऱ्यावर ते ५ बुलडोझर सुरू झाले. पाहता पाहता विक्रमचा तो १०० कोटींचा माजाचा बंगला पूर्णपणे मातीत मिसळला! धुळीचे लोट हवेत उडत होते. अनन्याने अत्यंत समाधानाने त्या कोसळणाऱ्या बंगल्याकडे पाहिले. एका स्त्रीच्या अगतिकतेचा फायदा घेणाऱ्या राक्षसाचा आज पूर्णपणे अंत झाला होता. अनन्याने स्वतःच्या मुलीला सन्मानाने गाडीत बसवले आणि ती रुबाबात तिथून निघून गेली! मित्रांनो, स्त्री ही कधीही कमजोर नसते. जेव्हा ती प्रेमात असते, तेव्हा ती सर्व काही सहन करते... पण जेव्हा ती स्वतःच्या आणि स्वतःच्या मुलाच्या अस्तित्वावर पेटून उठते, तेव्हा ती साक्षात 'रणचंडी' बनते आणि कितीही मोठ्या अहंकारी राक्षसाची राखरांगोळी करूनच शांत बसते! कर्माचा फटका असाच बसतो! ही थरारक आणि अंगावर काटा आणणारी कथा तुम्हाला कशी वाटली? Comment मध्ये नक्की सांगा. 🙏 #मराठीकथा #🙏 प्रेरणादायक बॅनर #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #UPSC #EmotionalStory #MarathiMotivation #मराठीसाहित्य #MarathiPost #viral #FamilyFirst #मराठी #RealStory #Heart #PlotTwist #Suspense #Karma

वि. वा. शिरवाडकरांची एक अर्थपूर्ण कविता *देव मानावा की मानू नये* *या भानगडीत मी पडत नाही,* *आपल्या मान्यतेवाचून* *देवाचं काही अडत नाही..!* *ज्यांना देव हवा आहे* *त्यांच्यासाठी तो श्वास आहे,* *ज्यांना देव नको आहे* *त्यांच्यासाठी तो भास आहे,* *आस्तिक नास्तिक वादात* *मी कधीच पडत नाही,* *आपल्या मान्यतेवाचून* *देवाचं काही अडत नाही..!* *हार घेऊन रांगेत कधी* *मी उभा रहात नाही,* *पाव किलो पेढ्याची लाच* *मी देवाला कधी देत नाही,* *जो देतो भरभरून जगाला* *त्याला मी कधी देत नाही,* *आपल्या मान्यतेवाचून* *देवाचं काही अडत नाही..!* *जे होणारच आहे* *ते कधी टळत नाही,* *खाटल्यावर बसून* *कोणताच हरी पावत नाही,* *म्हणून मी कधी* *देवास वेठीस धरीत नाही,* *आपल्या मान्यतेवाचून* *देवाचं काही अडत नाही..!* *देव देवळात कधीच नसतो...* *तो शेतात राबत असतो,* *तो सीमेवर लढत असतो,* *तो कधी आनंदवनात असतो,* *कधी हेमलकसात असतो,* *देव शाळेत शिकवत असतो, तो अंगणवाडीत बागडत असतो, तो इस्पितळात शुश्रूषा करीत असतो, म्हणून...* *ह्यांच्यातला देव मी कधी नाकारत नाही,* *आपल्या मान्यतेवाचून* *देवाचं काही अडत नाही..!* *-कुसुमाग्रज* 🟡🟠🔴🟣🔴🟠🟡 * #✍🏽 माझ्या लेखणीतून

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून "ए वेटर... इकडे ये! हे बघ, हे ५०० रुपये घे आणि खिशात घाल. तुझ्यासारख्याला याची लय गरज आसंल. आजचा दिवस तुझी दिवाळी समज आणि मज्जा कर!" "मॅडम, बिल तर तुमच्या पतीने दिलंय, मग हे कशासाठी?" "अरे, ती तुझी 'टीप' हाय रं! घे ना गपगुमान. भि*काऱ्याला भी*क मिळतीया तर कशाला नखरे करतोयस?" नेहाच्या या वाक्याने त्या फाईव्ह स्टार हॉटेलच्या टेबलावर सन्नाटा पसरला, पण रोहितच्या चेहऱ्यावर फक्त एक शांत स्माईल होती. ​ ​मुंबईचं एक प्रसिद्ध 'सी-फेसिंग' फाईव्ह स्टार हॉटेल. आतल्या काचेतून अथांग समुद्र दिसत होता आणि आत श्रीमंतांची रेलचेल सुरू होती. रोहित आज वेटरच्या युनिफॉर्ममध्ये हातात ट्रे घेऊन फिरत होता. खरं तर रोहितचं व्यक्तिमत्त्व एखाद्या मॉडेलसारखं होतं, पण आज त्याच्या नशिबात लोकांची उष्टी भांडी उचलणं लिहिलं होतं... निदान बघणाऱ्याला तरी तसंच वाटत होतं. ​रात्रीचे ९ वाजले होते. हॉटेलच्या प्रवेशद्वारातून एक जोडपं आत आलं. मुलगा दिसायला गर्भश्रीमंत वाटत होता आणि त्याच्या हातात हात घालून चालणारी मुलगी... ती नेहा होती. रोहितची एक्स-गर्लफ्रेंड! ​पाच वर्षांपूर्वी नेहाने रोहितला हेच म्हणून सोडलं होतं की, "रोहित, तुझ्याकडे ना पैसा आहे, ना स्टॅंडर्ड. मला झोपडीत सडायचं नाहीये. मी एका श्रीमंत मुलाशी लग्न करून सेटल होणार आहे. तुझी लायकी नाहीये मला सांभाळायची." तिने त्याच्याशी टोकाचे भांडण करून सोडून दिले. त्या दिवशी रोहित खूप रडला होता, पण आज ५ वर्षांनी नियतीने त्यांना पुन्हा आमनेसामने आणलं होतं. ​नेहाने रोहितला वेटरच्या कपड्यात पाहिलं आणि तिच्या डोळ्यात एक चमक आली. पण ती आनंदाची नव्हती, तर क्रूर समाधानाची होती. तिला वाटलं, 'बरं झालं हा इथे वेटर आहे. आज याला याची लायकी दाखवते.' ​ती मुद्दाम रोहित ज्या सेक्शनमध्ये होता, त्या टेबलावर जाऊन बसली. तिने रोहितला हाक मारली. "एक्सक्यूझ मी, वेटर!" ​रोहितने मान वर करून पाहिलं. नेहा आणि तिचा नवरा. रोहित क्षणभर थबकला, पण त्याने स्वतःला सावरलं. तो अत्यंत नम्रपणे त्यांच्या टेबलाजवळ गेला. "येस मॅडम? काय ऑर्डर घेणार?" ​नेहाने नसत्या आवाजात आपल्या नवरऱ्याला सांगितलं, "हनी, हा बघ रोहित. मी तुला सांगितलं होतं ना माझ्या कॉलेजच्या एका 'चिपकू' मुलाबद्दल? जो माझ्या मागे वेड्यासारखा फिरायचा? हा बघ, तोच हा! आज इथे वेटरचं काम करतोय. बिचारा!" ​तिच्या नवऱ्याने, जो स्वभावाने चांगला वाटत होता, रोहितकडे बघून एक ओशट स्माईल दिली. रोहितने काहीच उत्तर दिलं नाही. त्याने शांतपणे ऑर्डर घेतली. ​जेवण संपेपर्यंत नेहाने रोहितचा होईल तितका अपमान केला. "ए वेटर, पाणी गरम आहे, दुसरं आण." "हे नॅपकीन किती घाण आहे, नीट साफ कर टेबल." ती प्रत्येक गोष्टीवर त्याला टोकत होती. तिला वाटत होतं रोहित चिडेल, रडेल किंवा लाजेल. पण रोहितच्या चेहऱ्यावरचं तेज तसंच होतं. तो प्रत्येक अपमानाचा घोट निमूटपणे पीत होता. ​ ​जेवण झालं. बिल आलं. नेहाच्या नवऱ्याने बिल दिलं. ते उठून जायला निघाले. तेवढ्यात नेहाने मुद्दाम आपल्या पर्समधून ५०० रुपयांची कडक नोट काढली आणि रोहितच्या हातावर टेकवली. ​"हे बघ वेटर... मगाशी म्हटलं तसं, हे घे ५०० रुपये. मला माहितीय वेटरच्या पगारात घर चालवणं कठीण असतं. जुनी ओळख आहे आपली, म्हणून ही मदत समजून घे." ​रोहितने ती ५०० ची नोट घेतली. तो हसला आणि म्हणाला, "थँक्यू मॅडम." नेहा विजयी मुद्रेने हसली. तिला वाटलं, 'शेवटी भि*कारी तो भि*कारीच, घेतलीच ना भी*क!' ​ते दोघे बाहेरच्या गेटकडे निघाले. रोहितने ती ५०० ची नोट तिथेच उभ्या असलेल्या मॅनेजरकडे दिली आणि तो पुन्हा कामाला लागला. जेव्हा नेहा आणि तिचा नवरा बाहेर पडणार होते, तेव्हा हॉटेलचे जनरल मॅनेजर, मिस्टर डिसूझा धावत त्यांच्याजवळ आले. ​"एक्सक्यूझ मी मॅडम? एक मिनिट थांबा." ​नेहा रागात म्हणाली, "काय झालं आता? बिल तर दिलंय ना?" ​मॅनेजरने अत्यंत आदराने पण कडक आवाजात सांगितलं, "मॅडम, तुम्ही आता ज्या 'वेटर'ला ५०० रुपये टीप दिलीत ना, ती रक्कम त्यांनी हॉटेलच्या 'चॅरिटी बॉक्स' मध्ये जमा करायला सांगितली आहे. अनाथ मुलांसाठी." ​नेहा उपहासाने म्हणाली, "का? त्याला कमी वाटले का ५०० रुपये?" ​मॅनेजर हसले आणि म्हणाले, "नाही मॅडम. प्रश्न पैशाचा नाही, 'स्टॅंडर्ड'चा आहे. कारण ज्यांना तुम्ही वेटर समजून टीप दिलीत, ते रोहित सर... या हॉटेलचे मालक आहेत." ​नेहाच्या पायाखालची जमीनच सरकली. "का... काय? मालक?" ​मॅनेजरने पुढे सांगितलं, "हो मॅडम. फक्त हे हॉटेलच नाही, तर मुंबईत त्यांच्या अशा ५ ब्रँच आहेत. आज आमचा एक जुना वेटर अचानक आजारी पडला, स्टाफ कमी होता आणि गर्दी जास्त होती. कस्टमर्सला त्रास होऊ नये म्हणून रोहित सर स्वतः युनिफॉर्म घालून वेटरचं काम करत होते. ते म्हणतात, 'कोणतंच काम छोटं नसतं, आणि मालक तोच असतो जो आपल्या माणसांच्या खांद्याला खांदा लावून काम करतो.'" ​नेहाचा चेहरा बघण्यासारखा झाला होता. तिचा नवराही अवाक झाला होता. ज्याला ती 'भि*कारी' समजून हिणवत होती, तो आज करोडोंचा मालक होता आणि तरीही जमिनीवर होता. ​ ​रोहित युनिफॉर्म बदलून, आता एका भारीतल्या सुटाबुटात लॉबीमध्ये आला. तो नेहाच्या जवळून जात होता. नेहाने मान खाली घातली होती. तिला मे*ल्याहून मे*ल्यासारखं झालं होतं. ​रोहित तिच्याजवळ थांबला नाही, पण जाता जाता आपल्या मॅनेजरला गावरान ठसक्यात म्हणाला, "पाटील, त्या मॅडमना गाडीपर्यंत सोडा. आणि हो, सांगा त्यांना... माणसाची किंमत त्याच्या खिशातल्या पैशावरून नाय, तर त्याच्या काळजातल्या माणुसकीवरून ठरती! गरिबाच्या हातावर टीप देता येते, पण नशिबावर नाय!" ​रोहित आपल्या मर्सिडीजमध्ये बसून निघून गेला आणि नेहा त्या ५०० रुपयांच्या नोटेसारखी तिथेच कोलमडून उभी राहिली. तिची श्रीमंती रोहितच्या साधेपणासमोर आज पूर्णपणे उघडी पडली होती. ​ ​त्या दिवशी नेहाला एक गोष्ट समजली, वेळ कोणाचीच गुलाम नसते. जी व्यक्ती आज मातीत आहे, ती उद्या महालात असू शकते. आणि खरी श्रीमंती बँक बॅलन्समध्ये नाही, तर संस्कारात असते. #viral #photography #everyone