#🤘 My Status ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈ। ਜੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਪ ਹੀ ਹਰਿਆਵਲ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੌਲਤ, ਸ਼ੌਹਰਤ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਨੇ ਜੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਿਲ ਖਾਲੀਪਨ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਕਿਲਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਖਰਚ ਕਰ ਲਓ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਲਾ ਵੀ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਗ਼ਲਤ ਆਦਤਾਂ, ਬੇਤਰਤੀਬ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਘੁੱਟਣ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨੇਮਤ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੀ ਸੀ। ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਇਨਸਾਨ ਘੱਟ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸਿਹਤ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਹੈ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ। ਅੱਜ ਦੀ ਦੌੜ-ਭੱਜ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਬਣਾ ਲਈਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਰਾਤਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਕੰਮ, ਫਾਸਟ ਫੂਡ, ਕਸਰਤ ਦੀ ਕਮੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਖਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਸਾਥ ਛੱਡ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੌੜ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਖਾਣਾ, ਸਾਫ਼ ਖੁਰਾਕ, ਨਿਯਮਤ ਕਸਰਤ, ਪੂਰੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੱਚ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਗਵਾਚ ਜਾਣ ਤੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੈਸਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖ਼ਰੀਦ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਕਲਮੰਦੀ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੀਏ। ਦੋਸਤੋ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੀ ਅਸਲੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੀ ਬੋਝ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕਮਾ ਲਿਆ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਸੁੱਖੀ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜੀਉ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਏਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਰੰਗ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

#🤘 My Status ਜਿਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਜਵਾਂ ਟੁੱਕਰ ਖਾਂਦੇ ਨਈਂ ਮਜ਼ਦੂਰ । ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਾਕਮ ਕੁੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਹਾਕਮ ਸੂਰ । ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਚਾਰ ਦਿਹਾੜੇ ਭੱਠੀ ਕੋਲ ਖਲੋ, ਮੁੱਲਾਂ ਫੇਰ ਵਿਖਾਵੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਨੂਰ । ਇੱਟ-ਖੜਿੱਕਾ ਨਾਲ ਗਵਾਂਢੀ, ਦੇਖੋ ਆਗੂ ਵੱਲ, ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਯਰਾਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੂਰ । ਪਲ ਪਲ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇ, ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਿਆ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਡੁੱਬਦਾ ਜਾਵੇ, ਸੱਧਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੂਰ । ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖੌਰੇ ਕਦ ਦਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਮੈਂ ਕੂਚ, ਸੁਣਿਆ ਜੇ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਬਾਬਾ ਤੇਰਾ ਮੈਂ ਮਨਸ਼ੂਰ । ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਦੇਵੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਥੂਹ, ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਬਲ਼ਦੇ ਪੱਥਰ ਮੈਨੂੰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ । ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟ ਜਦੋਂ ਦਾ ਆਸਾ, ਆਂਦੀ ਕਲਮ ਦਵਾਤ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰੇ, ਰਸਤੇ ਨੂਰੋ-ਨੂਰ । ਉਹਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੇ 'ਬਾਬਾ' ਕੰਮੀਆਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵੇਖ, ਜਿਹੜਾ ਉਚੇ ਮਹਿਲੀਂ ਬਹਿ ਕੇ, ਬਣਦਾ ਏ ਦਸਤੂਰ । ✍️ ਬਾਬਾ ਨਜਮੀ ਜੀ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਅਮਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

ਚੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਲ਼ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਸਿਰੀਂ ਸਲਾਮਤ ਸਭ ਦੇ ਪੱਗਾਂ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਹਿਕਾਂ ਜਾਣ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾ ਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਰਹਿਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਰਾਵੀ ਘੁੱਟ ਗਲ਼ਵਕੜੀਆਂ ਪਾਵੇ ਸਤਲੁਜ ਨੂੰ ਜਿਹਲਮ 'ਵਾਜਾਂ ਮਾਰ ਬੁਲਾਵੇ ਸਤਲੁਜ ਨੂੰ ਨਾਲ਼ ਠਾਠ ਦੇ ਠਾਠਾਂ ਵੱਜਣ ਚਨਾਬ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾ ਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਰਹਿਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਵਾਰਿਸ, ਬਾਹੂ, ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਜੰਮਣ ਮੁੜ੍ਹ-ਮੁੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਤ, ਸਰਾਭੇ, ਦੁੱਲ੍ਹੇ ਜੰਮਣ ਮੁੜ੍ਹ-ਮੁੜ੍ਹ ਕੇ ਸਹਿਣ ਨਾ ਜਿਹੜੇ ਤੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨਵਾਬ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾ ਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਰਹਿਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲ਼ੇ ਗੂੰਜੇ ਬਾਣੀ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਭ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ ਬਾਣੀ ਨਾਨਕ ਦੀ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਘੋਲਣ ਸੁਰਾਂ ਰਬਾਬ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾ ਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਰਹਿਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਕਰੀਏ ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਬਲ਼ਾਵਾਂ ਰਲ਼ਮਿਲ਼ ਕੇ ਆਓ ਸਾਰੇ ਕਰੋ ਦੁਆਵਾਂ ਰਲ਼ਮਿਲ਼ ਕੇ ਕਿ ਜਾਣ ਉਡਾਣਾਂ ਅੰਬਰਾਂ ਤਾਈਂ ਉਕਾਬ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾ ਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਰਹਿਣ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ✍️ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਚਾਕ ਜੀ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਅਮਨਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026 #🤘 My Status

#🤘 My Status ਸ਼ੁਭ ਸਵੇਰ 🌅 ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੋਸਤੋ, ਵਹਿਮ ਮਨ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਤਰਕ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਓਥੇ ਝੂਠ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਓਥੇ ਬਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਟਕਰਾਅ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਟਕਰਾਅ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਾਇਮ ਰਹੇ। ਹਰ ਵਹਿਮ ਮਨ ਦਾ ਰੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਅਣਜਾਣੇ ਡਰਾਂ, ਸੁਣੀਆਂ-ਸੁਣਾਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਅਧੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਵਹਿਮ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਓਥੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜੜਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਸੋਚ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ, ਤਰਕ ਦੀ ਪੱਕੜ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਪੈਂਦਾ ਕਰੀਏ। ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਫੈਸਲੇ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਬਣਦੇ ਨੇ। ਜਵਾਨੀ ‘ਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ, ਲਏ ਗਏ ਗ਼ਲਤ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ‘ਚ ਚੁਭਦੇ ਨੇ। ਇਸ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਢੇਪੇ ‘ਚ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਛਤਾਵਾ ਬੰਦੇ ਦਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਪੱਕਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਨੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਓਹ ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਨਾ! ਬਾਹਰੋਂ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ‘ਚ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਮਝ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ। ਇਹੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਅਸਲ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ ਤਾਂ ਸੋਚ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਜੇ ਸੋਚ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੂਝ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੇ ਗ਼ਲਤ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਵੇ। ਚਾਪਲੂਸੀ ਸੱਚ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਸੱਚ ਦੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਨੇ, ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦੇ ਨੇ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਡਗਮਗਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੀਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੱਚ ਕੌੜਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਇਕ ਹੀ ਨਤੀਜੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਸਮਾਜ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਾਹਰਲੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਅੰਦਰਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਵਹਿਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚੀਏ, ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਈਏ, ਸ਼ੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨੀਏ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੀਏ ਤੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ ਤਾਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਮਾਜ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸੂਲ ਬਣੇ। ਸੋਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਕੌੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮਾਜ ਲਈ ਦਵਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ। ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਮਾਜ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਰਦਾਰ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਿਰਦਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ। ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਅਮਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

#🤘 My Status ਦੇਵ ਥਰੀਕੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਕਰਨੈਲ ਗਿੱਲ ਤੇ ਨਰਿੰਦਰ ਬੀਬਾ ਦਾ ਗਾਇਆ ਇਹ 50-55 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੀਤ ਜੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕੁੱਟ-ਕੁੱਟ ਕੇ ਭਰਿਆ ਹੈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਲਫਜ਼ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਨਰਿੰਦਰ ਬੀਬਾ:- ਮੋਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੱਥ ਨਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਬੱਗੇ ਵਹਿੜੇ, ਕੈਂਠੇ ਵਾਲਿਆ ਜੋੜ ਕੇ ਲਿਆਈਂ ਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੈਣ ਦਰੌਜ਼ਾ, ਪੰਜ ਭਾਦੋਂ ਨੂੰ ਆਈਂ ਵੇ। ਕਰਨੈਲ ਗਿੱਲ:- ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਖਾਲੀ ਜੇ ਤੂੰ ਬੇਬੇ ਦਾ ਜਵਾਈ, ਲੌਂਗ ਵਾਲੀਏ ਫੇਰ ਨਾ ਆਊਂ ਨੀ। ਤੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦਰੌਜ਼ਾ, ਭਾਰੀਏ ਮਜਾਜਣੇ ਮੈਂ ਜਾਊਂ ਨੀ। ਬੀਬਾ:- ਮੱਛਲੀ ਬਣਾਉਣੀ ਦਿੱਤੀ ਕੱਲ੍ਹ ਸੁਨਿਆਰ ਨੂੰ। ਘੱਗਰੇ ਦੀ ਸੂਫ ਵੇ ਲਿਆਉਣੀ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ। ਲੀੜੇ-ਲੱਤੇ ਲੈਣੇ ਜੁੱਤੀ ਕੱਢਵੀਂ ਸੰਵਾਉਣੀ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਊਗੀ ਤਿਆਰੀ ਸਮਝਾਈਂ ਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੈਣ ਦਰੌਜ਼ਾ----------- ਗਿੱਲ:- ਮਣਾਂ-ਮੂੰਹੀ ਮੱਕੀ ਹੋਈ ਖੇਤ ਟਾਹਲੀ ਵਾਲੇ ਨੀ। ਘੱਗਰਾ ਸਵਾਦੂੰ ਤੇ ਸਲੀਪਰ ਵੀ ਕਾਲੇ ਨੀ। ਨਾਲੇ ਲੈਦੂੰ ਤੀਲੀ ਜੇ ਤੂੰ ਫੇਰ ਵੀ ਨਾ ਤੁਰੀ, ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਬੁਲਾਊਂ ਨੀ। ਤੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦਰੌਜ਼ਾ--------- ਬੀਬਾ:- ਤੁਰਿਆ ਨ੍ਹੀ ਜਾਣਾ ਮੈਥੋਂ ਹਾੜ੍ਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਵੇ। ਗੱਡੀ ਤੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਜੇ ਲਿਜਾਣਾ ਸੀ ਸ਼ੁਕੀਨਾ ਵੇ। ਡੰਡੀਆਂ ਚ ਰੂਪ ਸਾਡਾ ਜ਼ਿੰਦੜੀ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗਾ, ਕਿਤੇ ਭੰਗ ਦੇ ਤੂੰ ਭਾੜੇ ਨਾ ਗਵਾਈਂ ਵੇ। ਮੇਰਾ ਲੈਣ ਦਰੌਜ਼ਾ--------- ਗਿੱਲ:- ਹੋਜਾ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਛੇਤੀ ਪੱਟ ਦੀਏ ਡੋਰੀਏ। ਤੋਰ ਕੇ ਨਾ "ਦੇਵ" ਨੀ ਲਿਜਾਊ ਤੈਨੂੰ ਗੋਰੀਏ। ਬੰਦਾ ਤੇਰੇ ਪੇਕਿਆਂ ਦਾ ਭੇਜ ਲੁਧਿਆਣੇ, ਹੁਣੇ ਕਾਰ ਜਸਪਾਲ ਦੀ ਮੰਗਾਊਂ ਨੀ। ਤੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦਰੌਜ਼ਾ--------- ✍️ ਗੁਰਸੇਵਕ ਬਰਾੜ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਅਮਨਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

#🤘 My Status ਵੇ ਮੈਂ ਅੱਡ ਕੇ ਖੁਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੱਲਾ, ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਲਾਵੇ ਵੇ ਤੈਨੂੰ ਅੱਲਾ, ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਅੱਖੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਨਾ ਤੂੰ ਮੋੜ ਵੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਾ ਲੋੜ ਵੇ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਬਣਾਈ ਦਿੱਤਾ ਝੱਲਾ ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਬੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਤੇਰਾ ਅੱਖੀਆਂ ਚ ਤੂੰ ਵੇ ਜਿੱਧਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ ਤੇਰਾ ਦਿਸੇ ਮੈਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵੇ ਰਹਿੰਦਾ ਝੂਰਦਾ ਵਣਾ ਚ ਰੁੱਖ ਕੱਲਾ ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਪੱਤਣਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘੇ ਪਾਣੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਓ ਮੁੜਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਕਦੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਜੁੜਦੇ ਰੋਗ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਹ ਡਾਢਾ ਵੇ ਅਵੱਲਾ ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਤੇਰੀ ਦੀਦ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਸੁੱਖ ਮੈਂ ਥਰੀਕੇ ਤੇਰੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੰਗਦੀ ਦੇਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਲਾ ਚੰਨਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੀ ✍️ਬਾਪੂ ਦੇਵ ਥਰੀਕੇ ਵਾਲਾ ਜੀ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ 🌹 ਅਮਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

#🤘 My Status ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹਨ। ਨਿੱਕੀ-ਨਿੱਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਵੱਡਾ ਘਰ, ਵੱਡੀ ਕਮਾਈ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫ਼ਰ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਚਾਹ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਘੁੱਟ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਣਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਉਹ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਨੂੰ ਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। “ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗੇ” ਇਹ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੌਜੂਦਾ ਪਲ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਿਲ ਮਾਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਤੇ ਰੂਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਂਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਹਿਣਾ ਸਿੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿਹੜਾ ਨਾਸ਼ੁਕਰਾ ਬੰਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਸਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਹਰ ਦਿਨ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਲ ਬੇਮਾਇਨੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਟਾਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਚੋਂ ਹੀ ਬਣਦੀਆਂ ਨੇ। ਜਿਵੇਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਦੀਆਂ ਨੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਪਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ… ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਘਟਾ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨੇ, ਪਰ ਸਕੂਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ..? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੇ, ਪਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੁੰਦਿਆਂ ਜੇ ਗੜਵੀ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੰਮ ਰੱਬ ਦੇ ਵੀ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ ਰੁਕਣ ਦੀ, ਸੋਚਣ ਦੀ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ। ਹਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੱਢਣ ਦੀ, ਹਰ ਛੋਟੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਜੀਣ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ… ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੋ ਆਓ… ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਛੱਡੀਏ, ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਈਏ। ਜਿਹੜਾ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ‘ਚ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ‘ਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞,+91-94632-15026

#🤘 My Status ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ************ ਭਾਵੁਕ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ,ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਫ਼ਰ 'ਚ ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ?ਕਿੱਥੇ?ਕਿਸ ਨਾਲ ਭਾਵੁਕ ਸਾਂਝ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ l ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਨਾਂ 'ਚ ਕੀ ਕੁੱਝ ਲਈ ਫਿਰਦੇ ਆਂ ,ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਭੰਗ ਦੇ ਭਾੜੇ ਨਾ ਗਵਾਉਣ l ਕੁੱਝ ਗੱਲਾਂ ਅਸੀਂ ਖੂਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਿਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਹਣੇ ਬਣ ਜਾਣ,ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਓਪਰਾ ਇਨਸਾਨ ਸਾਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਅਦਾਨ - ਪ੍ਰਦਾਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ,ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਦਿਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਆਂ l ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ,ਖਾਸ ਕਰ ਹੁਣ ਦੀ ਬੋਝ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈl ਵਿਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਬੱਸ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਂਤੀ ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਮਿਲਿਆ l ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ l ਮੈਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਨੀਂਦ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੁਭ੍ਹ- ਗੁਲਾਟ ਹੈ,ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈl ਰਸਮੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ -ਕਰਦੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਏਨੀ ਕੁ ਭਾਵੁਕ ਸਾਂਝ ਬਣ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਦੇਸੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਉਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ l ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ l ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕੌੜੇ ਸੱਚ ,ਕੁੱਝ ਪਛਤਾਵੇ ,ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਡੰਗ ਮਾਰਦੇ ਸਨ ,ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ l ਉਸਨੇ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ,ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ,ਉਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਫੋਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂਨੂੰ ਫ਼ਰੀ ਹੋ ਕੇ ਫੋਨ ਕਰੀਂ ,ਪਰ ਮੈਂ ਆਮ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਾਂਗ, ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਪੈਸੇ ਮੰਗਦਾ ਹੋਊ , ਇਹੀ ਸੋਚ ਕੇ ਬੇ-ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬੇਚੈਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ l ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ,ਪੈਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਤੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ l ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ,ਉਂਹ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਅਚਾਨਕ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਾ l ਉਸ ਨੇ ਹਸਪਤਾਲ ਪਈ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋ ਤੇ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲਾਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ,ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੇ ਨਲਕੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਕਾਰਨ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ,ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ , ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਾਵੁਕ ਕੀਤਾ l ਕਹਿੰਦਾ ਮੇਰਾ ਵੀਜ਼ਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ l ਮਾਂ ਕੋਲ ਬਾਪੂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੀ l ਘਰ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ,ਦਿਲ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ,ਵਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭੇਜੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ,ਮਾਂ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਰੋਕਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਮੈਂ ਠੀਕ ਆਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ l ਬਾਪੂ ਦਿਨ 'ਚ ਦੋ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ 'ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਰਾਤ ਮਾਂ ਗਈ,ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਪੁੱਤ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੁਣ ਠੀਕ ਆ l ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਲਕੀਆਂ ਵੀ ਉੱਤਰ ਗਈਆਂ ਹਨ l ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਵੀ ਸਾਹ ਆ ਰਿਹਾ ਐ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵੀ ਆ ਗਈ ਐ l ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਹੋਗੇ ਸੁੱਤਾ ਨਹੀਂ, ਸੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਵਾਰ- ਵਾਰ ਫੋਨ ਨਾ ਕਰੀਂ,ਕੱਲ੍ਹ ਦਿਨੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ l ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤੀ ਮਾਂ ਵਿਖਾ ਤਾਂ ਦੇ l ਬਾਪੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਜਾਣ ਨੀ ਦਿੰਦੇ ਪੁੱਤ, ਕਹਿੰਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰੋl ਨੀਂਦ ਦਾ ਇੰਜੈਕਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ l ਤੂੰ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਛਕ ਕੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਜਾ l ਬਾਪੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਐਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆl ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੋੜਾ -ਖੋਹੀ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਗੀ ਰਹੀ l ਭੈੜੇ -ਭੈੜੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ l ਫੋਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰੇ ਪਰ ਫ਼ੇਰ ਸੋਚ ਲਵਾਂ ਕਿ ਬਾਪੂ ਐਨੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਦ ਸੁੱਤਾ, ਕਾਹਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨਾ l ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮਾਂ,,,? ਪਰ ਫੇਰ ਦਿਲ ਕਹੇ ਕਿ ਬਾਪੂ ਤਾਂ ਐਨਾ ਥੋੜ੍ਹ ਦਿਲਾ ਆ ,ਪਰ ਬਾਪੂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਹੌਂਸਲਾ ਸੀ l ਤੜਕੇ ਜੇ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ l ਅਚਾਨਕ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ l ਮੈਂ ਅੱਬੜਵਾਹੇ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ l ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਫੋਨ ਬੰਦ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ l ਦਿਲ ਦੀ ਵਧੀ ਧੜਕਣ ਨਾਲ ,ਵਾਹਿਗੁਰੂ -ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ,ਵਾਰ- ਵਾਰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫੋਨ ਬੰਦ ਆਵੇ l ਫੇਰ ਪਿੰਡ ਚਾਚੇ ਘਰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੁੱਕੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਹੀ ਬਾਪੂ ਪਿੰਡ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਸਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਆ l ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰਦੇ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁੱਝ ਫੋਨ ਫੋਨ 'ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਸਰਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ l ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨਿੱਕੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਜੀਅ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ,ਤੇ ਹੌਲਾ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ l ਦੁਨੀਆਂ ਹੱਸਦਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੱਸਦੀ ਆ l ਅਕਸਰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੁਰ ਗਏ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੀਏ ,ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਕੂਨ ਦਿੰਦੀ ਆ l ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਤੇ ਸੁਣਾਈਆਂ ਵੀ ਹਨ l ਕਹਿੰਦਾ ਹੁਣ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ l ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੁੱਤ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਬਾਹਲਾ ਮੋਹ ਦੇਈਂ ,ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ l ਮੇਰਾ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ l ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਮਤਾ ਦਾ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਤੰਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੜਨ ਦੀ ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ l ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰਿਆ ,ਮੇਰੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਏ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ,ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ l ਉਹ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ , ਮੈਨੂੰ ਬਾਏ- ਬਾਏ ਕਰਦਾ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਹੋਈ ਖੜੀ,ਜਾਂਦੀ ਬੱਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ,ਪਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਕ ਸਕੂਨ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ,ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ l ✍🏼ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਸਰਾਂ 🌹 ਜੈਸਮੀਨ ਕੌਰ ਜੱਸੀ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਅਮਨਿੰਦਰ ਕੌਰ ਬਰਾੜ ਕੈਨੇਡਾ 🌹 ਹਰਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵਿਰਕ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026

#🤘 My Status ਕਮਾਲ ਦੇਖੋ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪੂਰਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਚਾਹੀਦਾ! ਇਹ ਕੋਈ ਜੁਮਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਡੰਬਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾਕੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਮੰਦਰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਛੂਟਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਤੋਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਡੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈ? ਕੁਦਰਤ ਅੱਗੇ “ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ” ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਕੌਮ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਹੁਣ ਹਰ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਦ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜੁੜਦੇ ਹਨ। ਹੁੰਦੀ ਹਰ ਅਰਦਾਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ‘ਚ ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਾਭ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜਿਗਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। “ਮੰਗਿਆ ਬਗ਼ਲੀ ਪਾਇਆ” ਇਹ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਦਾ ਅਧਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਬਗ਼ਲੀ ਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਮੰਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਕਲਮੰਦੀ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਸੱਜਣੋ ਮੁਫ਼ਤਖੋਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਦਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ ਸਭ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਰੀਜ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਜਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇ, ਲੈ ਲੈ” ਭਾਵੇਂ ਹੱਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਛੋਟਿਆਂ ਫਾਇਦਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। “ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ?” ਇਹੀ ਵਾਕ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਕਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫ਼ਰਕ ਇਕ ਦਿਨ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨੈਤਿਕ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰਦੇ-ਪੁੱਜਦੇ ਲੋਕ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ 2000 ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਲੈ ਰਹੇ ਨੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ‘ਚ ਮੂਹਰੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨੇ। ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲ ਲੋੜਵੰਦ ਦੀ ਥਾਲੀ ‘ਚੋਂ ਰੋਟੀ ਚੁੱਕਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਜਕ ਅਨਿਆਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ “ਸਮਝਦਾਰੀ” ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਦੇ ਸਕਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਰਹੇ ਨੇ ਤੇ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਸੇ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਲੋੜਵੰਦ ਨੇ, ਉਹ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ‘ਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਛੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਮੁਫ਼ਤ ਬੱਸਾਂ, ਜੋ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ ਚਲਦੀਆਂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ‘ਚ ਜਵਾਨ ਅਧਾਰਾਂ ਦੀ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ? ਬਾਹਰੋਂ ਚਿੱਟੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਦਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਪਣ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ‘ਚ ਦੇਣਾ ਤਾਂ ਕੀ, ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਕੰਬਲ, ਕਪੜੇ, ਲੰਗਰ ਜੋ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੇ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਬਣਾ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੋਚ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਬਿਪਤਾ ‘ਚ ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਗ਼ਲਤੀ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਆਤਮਿਕ ਗਿਰਾਵਟ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਤਰਕ ਨਾਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ….. ਜਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਜ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੰਤੁਲਨ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਸਾਰੇ ਭੁਗਤਦੇ ਨੇ ਚਾਹੇ ਗ਼ਲਤੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗਿਰ ਕੇ, ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸਰਕਾਰੀ ਢਾਂਚਾ ਪੂਰਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਨਾਗਰਿਕ ਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਵੇਗੀ? ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਛੋਟੀ ਬੇਇਮਾਨੀ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਮੰਨ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਬੇਇਮਾਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਸਭ ਅਧਿਕਾਰ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਦੋਹਰਾ ਮਾਪਦੰਡ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਾਕਾਮੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬੀਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬੀਜਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ “ਕੁਦਰਤ ਸਾਡੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ‘ਤੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੋਵੇਗੀ?” ਕੁਦਰਤ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਨੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਿਸਾਬ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਜੁਗਤ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼। ਜਿੰਨਾ ਬੀਜਾਂਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਕੱਟਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਜੇ ਲਾਲਚ ਬੀਜਾਂਗੇ ਤਾਂ ਅਣਭਰੋਸਾ ਕੱਟਾਂਗੇ, ਜੇ ਸੱਚਾਈ ਬੀਜਾਂਗੇ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਤੇ ਸਾਂਝ ਕੱਟਾਂਗੇ। ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਕਿ… ਜਿੱਥੇ ਹੱਕ ਨਹੀਂ, ਓਥੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਲੋੜਵੰਦ ਦਿੱਸੇ, ਓਥੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਖੇ “ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ” ਓਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। “ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ” ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਅਮਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਫ਼ਤਖੋਰੀ ਨਾਲ ਪੇਟ ਤਾਂ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਜ਼ਮੀਰ ਭੁੱਖੀ ਰਹੇਗੀ, ਸਮਾਜ ਕਦੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ✍🏻ਹਰਫੂਲ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ 🌹 ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ 📞+919463215026 @ਹਾਈਲਾਈਟ ਕਰੋ Flowers Online