Bible reading: February 15th : First Reading God predestined wisdom to be for our glory before the ages began A Reading from the book of Ecclesiasticus 15:16-21 If you desire, you will keep the commandments, and to act faithfully is a matter of choice. He has placed before you fire and water: stretch out your hand for whichever you wish. Life and death are in front of people, and whichever one chooses will be given to him. For great is the wisdom of the Lord; he is mighty in power and sees everything; his eyes are on those who fear him, and he knows a person’s every deed. He has not commanded anyone to be ungodly, and he has not given anyone permission to sin. The Word of the Lord. February 15th : Responsorial Psalm Psalm 119:1–2, 4–5, 17–18, 33–34 (R. 1b) Response : Blessed are those who walk in the law of the Lord! Blessed are those whose way is blameless, who walk in the law of the Lord! Blessed are those who keep his decrees! With all their hearts they seek him. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord! You have laid down your precepts to be carefully kept. May my ways be firm in keeping your statutes. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord! Deal bountifully with your servant, that I may live and keep your word. Open my eyes, that I may see the wonders of your law. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord! Lord, teach me the way of your statutes, and I will keep them to the end. Grant me insight that I may keep your law, and observe it wholeheartedly. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord! February 15th : Second Reading God predestined wisdom to be for our glory before the ages began A Reading from the First Letter of St.Paul to the Corinthians 2:6-10 Brethren: Among the mature we do impart wisdom, although it is not a wisdom of this age or of the rulers of this age, who are doomed to pass away. But we impart a secret and hidden wisdom of God, which God decreed before the ages for our glory. None of the rulers of this age understood this, for if they had, they would not have crucified the Lord of glory. But, as it is written, “What no eye has seen, nor ear heard, nor the heart of man imagined, what God has prepared for those who love him”— these things God has revealed to us through the Spirit. For the Spirit searches everything, even the depths of God. The Word of the Lord. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Blessed are you, Father, Lord of heaven and earth, that you have revealed to little children the mysteries of the kingdom. R. Alleluia. February 15th : Gospel You have learnt how it was said to our ancestors; but I say this to you A Reading from the Holy Gospel according to St.Matthew 5:17-37 At that time: Jesus said to his disciples, “Do not think that I have come to abolish the Law or the Prophets; I have not come to abolish them but to fulfil them. For truly, I say to you, until heaven and earth pass away, not an iota, not a dot, will pass from the Law until all is accomplished. Therefore whoever relaxes one of the least of these commandments and teaches others to do the same will be called least in the kingdom of heaven, but whoever does them and teaches them will be called great in the kingdom of heaven. For I tell you, unless your righteousness exceeds that of the scribes and Pharisees, you will never enter the kingdom of heaven. You have heard that it was said to those of old, ‘You shall not murder; and whoever murder will be liable to judgment.’ But I say to you that everyone who is angry with his brother will be liable to judgment; whoever insults his brother will be liable to the council; and whoever says, ‘You fool!’ will be liable to the hell of fire. So if you are offering your gift at the altar and there remember that your brother has something against you, leave your gift there before the altar and go. First be reconciled to your brother, and then come and offer your gift. Come to terms quickly with your accuser while you are going with him to court, lest your accuser hand you over to the judge, and the judge to the guard, and you be put in prison. Truly, I say to you, you will never get out until you have paid the last penny. You have heard that it was said, ‘You shall not commit adultery.’ But I say to you that everyone who looks at a woman with lustful intent has already committed adultery with her in his heart. If your right eye causes you to sin, tear it out and throw it away. For it is better that you lose one of your members than that your whole body be thrown into hell. And if your right hand causes you to sin, cut it off and throw it away. For it is better that you lose one of your members than that your whole body go into hell. It was also said, ‘Whoever divorces his wife, let him give her a certificate of divorce.’ But I say to you that everyone who divorces his wife, except on the ground of sexual immorality, makes her commit adultery, and whoever marries a divorced woman commits adultery. Again you have heard that it was said to those of old, ‘You shall not swear falsely, but shall perform to the Lord what you have sworn.’ But I say to you, Do not take an oath at all, either by heaven, for it is the throne of God, or by the earth, for it is his footstool, or by Jerusalem, for it is the city of the great King. And do not take an oath by your head, for you cannot make one hair white or black. Let what you say be simply ‘Yes’ or ‘No’; anything more than this comes from evil.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to his disciples: “Do not think that I have come to abolish the law or the prophets. I have come not to abolish but to fulfill. Amen, I say to you, until heaven and earth pass away, not the smallest letter or the smallest part of a letter will pass from the law, until all things have taken place.” Matthew 5:17–18 For many, the Old Testament can be confusing, filled with laws, rituals, and prophecies that seem difficult to connect with the New Testament. Yet, Jesus’ words remind us that the Old Testament is not merely a relic of the past but an essential part of God’s divine plan. Furthermore, every law, prophecy, and detail, down to “the smallest letter or the smallest part of a letter,” finds its deepest meaning and completion in Christ. In a simplified way, the “Law and the Prophets” in the Old Testament can be summarized as moral laws, ceremonial laws, and prophetic teaching. The moral laws reflect God’s eternal truths of right and wrong, the ceremonial laws govern Israel’s worship and rituals, and the prophetic teaching calls the people to repentance, pointing to the coming Messiah. Together, these form the foundation of the Old Covenant, which is fulfilled in Christ, Who established the New and Eternal Covenant. Additionally, the Psalms and Wisdom literature enrich the Law and the Prophets, offering inspired prayers, meditations on God’s faithfulness, and practical guidance for virtuous living. Though it might be an arduous task to read through the entire Old Testament, those who do so with understanding discover the truth that everything finds its fulfillment in Christ. “Fulfillment” does not mean that Jesus altered or discarded the Old Testament; rather, He revealed its true and hidden meaning, bringing it to perfection. What the Old Testament could only foreshadow, Jesus accomplished, achieving the fullness of God’s plan. By analogy, consider an artist’s sketch that depicts a beautiful mountain range and sunset. The Old Testament is like that sketch—it provides the framework, details, and foreshadowing of something greater. In Christ, the sketch is brought to life, becoming reality through God’s creative act. While the sketch and the actual mountain range are the same scene, the reality is the perfect and complete expression of what the sketch anticipated. God, as the Divine Artist, first “sketched” what would come to be through the Law, Prophets, and Wisdom literature, and then brought it to fulfillment through Jesus’ Incarnation, Life, Death, and Resurrection. In today’s Gospel, after declaring that He came to fulfill the Law and the Prophets, Jesus provided three examples of how He brings the Old Testament moral law to its fulfillment. The commandment “You shall not kill” is deepened to include the interior sin of anger; “You shall not commit adultery” is expanded to include lust in the heart; and “Do not take a false oath” is elevated to a call for sincerity, honesty, and integrity in all one says and does. The Messiah then pours forth His grace, enabling the faithful to live in accord with this high calling. Though not included in today’s Gospel, Jesus also brings the ceremonial laws to fulfillment by becoming the Lamb of God, offering Himself as the definitive High Priest on the new altar of the Cross. Furthermore, our Lord fulfills the prophets by establishing the New Covenant in His blood, as seen in Isaiah’s vision of the Suffering Servant Who bears the sins of many (Isaiah 53), Jeremiah’s promise of the new covenant written on hearts (Jeremiah 31:31–34), and Micah’s prophecy of a ruler born in Bethlehem (Micah 5:2). Reflect today on God’s Eternal Law, established before the foundation of the world and brought to fulfillment in Christ. The human life of the Son of God is the center of time and eternity. Everything converges on Him, and new life flows from Him. Just as our Lord fulfills the Old Testament, He also is the only source of true fulfillment in our lives. Ponder His mission and renew your choice to accept His New Covenant, written on your heart by grace. Doing so is an exercise in Divine Wisdom, giving you a share in the new life of grace, made possible by His blood. Glorious Lawgiver and Messiah, Your Wisdom is perfect, eternal, and transforming. All things came to be through You and find their fulfillment in You. I thank You for the gift of Your Eternal Law and pray for the grace to live it to perfection, with the aid of Your saving grace. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: பிப்ரவரி 15 : முதல் வாசகம் இறைப் பற்றின்றி இருக்க, ஆண்டவர் யாருக்கும் கற்பிக்கவில்லை சீராக்கின் ஞான நூலிலிருந்து வாசகம் 15: 15-20 நீ விரும்பினால் கட்டளைகளைக் கடைப்பிடி; பற்றுறுதியுடன் நடப்பது உனது விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. உனக்குமுன் நீரையும் நெருப்பையும் அவர் வைத்துள்ளார்; உன் கையை நீட்டி உனக்கு விருப்பமானதை எடுத்துக்கொள். மனிதர்முன் வாழ்வும் சாவும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. எதை அவர்கள் விரும்புகிறார்களோ அதுவே அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும். ஆண்டவரின் ஞானம் பெரிது. அவர் ஆற்றல்மிக்கவர்; அனைத்தையும் அவர் காண்கிறார். ஆண்டவருக்கு அஞ்சி நடப்போர் மீது அவரது பார்வை இருக்கும்; மனிதரின் செயல்கள் அனைத்தையும் அவர் அறிவார். இறைப் பற்றின்றி இருக்க யாருக்கும் ஆண்டவர் கட்டளையிட்டதில்லை; பாவம் செய்ய எவருக்கும் அவர் அனுமதி கொடுத்ததுமில்லை. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. பிப்ரவரி 15 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 119: 1-2. 4-5. 17-18. 33-34 (பல்லவி: 1b) பல்லவி: ஆண்டவர் திருச்சட்டப்படி நடப்போர் பேறுபெற்றோர். 1 மாசற்ற வழியில் நடப்போர் பேறுபெற்றோர்; ஆண்டவர் திருச்சட்டப்படி நடப்போர் பேறுபெற்றோர். 2 அவர் தந்த ஒழுங்குமுறைகளைக் கடைப்பிடிப்போர் பேறு பெற்றோர்; முழுமனத்தோடு அவரைத் தேடுவோர் பேறுபெற்றோர். - பல்லவி 4 ஆண்டவரே! நீர் உம் நியமங்களைத் தந்தீர்; அவற்றை நாங்கள் முழுமையாய்க் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றீர். 5 உம்முடைய விதிமுறைகளை நான் கடைப்பிடிக்க, என் நடத்தை உறுதியுள்ளதாய் இருந்தால் எவ்வளவோ நலம்! - பல்லவி 17 உம் அடியானுக்கு நன்மை செய்யும்; அப்பொழுது, நான் உம் சொற்களைக் கடைப்பிடித்து வாழ்வேன். 18 உம் திருச்சட்டத்தில் வியப்பானவற்றை நான் கண்டுணருமாறு என் கண்களைத் திறந்தருளும். - பல்லவி 33 ஆண்டவரே! உம் விதிமுறைகள் காட்டும் வழியை எனக்குக் கற்றுத்தாரும்; நான் அவற்றை இறுதிவரை கடைப்பிடிப்பேன். 34 உம் திருச்சட்டத்தின்படி நடக்க எனக்கு மெய்யுணர்வு தாரும். அதை நான் முழு உள்ளத்தோடு கடைப்பிடிப்பேன். - பல்லவி பிப்ரவரி 15 : இரண்டாம் வாசகம் உலகம் தோன்றும் முன்பே ஞானம் கடவுளின் திட்டத்தில் இருந்தது. திருத்தூதர் பவுல் கொரிந்தியருக்கு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 2: 6-10 சகோதரர் சகோதரிகளே, முதிர்ச்சி பெற்றவர்களோடு நாங்கள் ஞானத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். ஆனால் இது உலக ஞானம் அல்ல; உலகத் தலைவர்களின் ஞானமும் அல்ல. அவர்கள் அழிவுக்குரியவர்கள். வெளிப்படுத்தப்படாமல் மறைபொருளாய் இருக்கும் இறை ஞானத்தைப் பற்றியே நாங்கள் பேசுகிறோம். அது நாம் மேன்மை பெறவேண்டும் என்னும் நோக்குடன் உலகம் தோன்றும் முன்பே கடவுளின் திட்டத்தில் இருந்தது. இவ்வுலகத் தலைவர்கள் எவரும் அதை அறிந்துகொள்ளவில்லை. அறிந்திருந்தால், அவர்கள் மாட்சிக்குரிய ஆண்டவரைச் சிலுவையில் அறைந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் மறைநூலில் எழுதியுள்ளவாறு, “தம்மிடம் அன்புகொள்ளுகிறவர்களுக்கு என்று கடவுள் ஏற்பாடு செய்தவை கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை; செவிக்கு எட்டவில்லை; மனித உள்ளமும் அதை அறியவில்லை." இதைக் கடவுள் தூய ஆவியாரின் வழியாக நமக்கு வெளிப்படுத்தினார். தூய ஆவியாரே அனைத்தையும் துருவி ஆய்கிறார்; கடவுளின் ஆழ்ந்த எண்ணங்களையும் அறிகிறார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி மத் 11: 25 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! தந்தையே, விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் ஆண்டவரே, உம்மைப் போற்றுகிறேன். ஏனெனில் ஞானிகளுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் இவற்றை மறைத்துக் குழந்தைகளுக்கு வெளிப்படுத்தினீர். அல்லேலூயா. பிப்ரவரி 15 : நற்செய்தி வாசகம் இறைவாக்குகளை நிறைவேற்றுவதற்கே வந்தேன். ✠ மத்தேயு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 5: 17-37 அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடரை நோக்கிக் கூறியது: “திருச்சட்டத்தையோ இறைவாக்குகளையோ நான் அழிக்க வந்தேன் என நீங்கள் எண்ண வேண்டாம்; அவற்றை அழிப்பதற்கல்ல, நிறைவேற்றுவதற்கே வந்தேன். விண்ணும் மண்ணும் ஒழிந்து போகுமுன் திருச்சட்டம் யாவும் நிறைவேறும். அதன் ஒரு சிற்றெழுத்தோ ஒரு புள்ளியோ ஒழியாது என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். எனவே, இக்கட்டளைகளில் மிகச் சிறியது ஒன்றையேனும் மீறி அவ்வாறே மக்களுக்கும் கற்பிக்கிறவர் விண்ணரசில் மிகச் சிறியவர் எனக் கருதப்படுவார். இவை அனைத்தையும் கடைப்பிடித்துக் கற்பிக்கிறவரோ விண்ணரசில் பெரியவர் எனக் கருதப்படுவார். மறைநூல் அறிஞர், பரிசேயர் ஆகியோரின் நெறியைவிட உங்கள் நெறி சிறந்திருக்கட்டும். இல்லையெனில், நீங்கள் விண்ணரசுக்குள் புக முடியாது என உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” “கொலை செய்யாதே; கொலை செய்கிறவர் எவரும் தண்டனைத் தீர்ப்புக்கு ஆளாவர்” என்று முற்காலத்தவர்க்குக் கூறப்பட்டிருப்பதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: “தம் சகோதரர் சகோதரிகளிடம் சினங்கொள்கிறவர் தண்டனைத் தீர்ப்புக்கு ஆளாவார்; தம் சகோதரரையோ சகோதரியையோ ‘முட்டாளே’ என்பவர் தலைமைச் சங்கத் தீர்ப்புக்கு ஆளாவார்; ‘அறிவிலியே’ என்பவர் எரிநரகத்துக்கு ஆளாவார். ஆகையால் நீங்கள் உங்கள் காணிக்கையைப் பலிபீடத்தில் செலுத்த வரும்பொழுது உங்கள் சகோதரர் சகோதரிகள் எவருக்கும் உங்கள் மேல் ஏதோ மனத்தாங்கல் உண்டென அங்கே நினைவுற்றால், அங்கேயே பலி பீடத்தின்முன் உங்கள் காணிக்கையை வைத்துவிட்டுப் போய் முதலில் அவரிடம் நல்லுறவு ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். பின்பு வந்து உங்கள் காணிக்கையைச் செலுத்துங்கள். உங்கள் எதிரி உங்களை நீதி மன்றத்துக்குக் கூட்டிச் செல்லும்போது வழியிலேயே அவருடன் விரைவாக உடன்பாடு செய்துகொள்ளுங்கள். இல்லையேல் உங்கள் எதிரி நடுவரிடம் உங்களை ஒப்படைப்பார். நடுவர் காவலரிடம் ஒப்படைக்க, நீங்கள் சிறையில் அடைக்கப்படுவீர்கள். கடைசிக் காசு வரை திருப்பிச் செலுத்தாமல் அங்கிருந்து வெளியேற மாட்டீர்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” “ ‘விபசாரம் செய்யாதே’ எனக் கூறப்பட்டிருப்பதைக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஒரு பெண்ணை இச்சையுடன் நோக்கும் எவரும் தம் உள்ளத்தால் ஏற்கெனவே அப்பெண்ணோடு விபசாரம் செய்தாயிற்று. உங்கள் வலக்கண் உங்களைப் பாவத்தில் விழச்செய்தால் அதைப் பிடுங்கி எறிந்து விடுங்கள். உங்கள் உடல் முழுவதும் நரகத்தில் எறியப்படுவதைவிட உங்கள் உறுப்புகளில் ஒன்றை நீங்கள் இழப்பதே நல்லது. உங்கள் வலக்கை உங்களைப் பாவத்தில் விழச்செய்தால் அதையும் உங்களிடமிருந்து வெட்டி எறிந்து விடுங்கள். உங்கள் உடல் முழுவதும் நரகத்திற்குச் செல்வதைவிட உங்கள் உறுப்புகளில் ஒன்றை நீங்கள் இழப்பதே நல்லது. ‘தன் மனைவியை விலக்கி விடுகிறவன் எவனும் மணவிலக்குச் சான்றிதழைக் கொடுக்கட்டும்’ எனக் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: எவரும் தம் மனைவியைப் பரத்தைமைக்காக அன்றி வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் விலக்கிவிடக் கூடாது. அப்படிச் செய்வோர் எவரும் அவரை விபசாரத்தில் ஈடுபடச் செய்கின்றனர். விலக்கப்பட்டோரை மணப்போரும் விபசாரம் செய்கின்றனர்.” “மேலும், ‘ பொய்யாணை இடாதீர். ஆணையிட்டு நேர்ந்துகொண்டதை ஆண்டவருக்குச் செலுத்துவீர்’ என்று முற்காலத்தவர்க்குக் கூறப் பட்டிருப்பதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஆணையிடவே வேண்டாம். விண்ணுலகின் மேலும் ஆணையிட வேண்டாம்; ஏனென்றால் அது கடவுளின் அரியணை. மண்ணுலகின் மேலும் வேண்டாம்; ஏனெனில் அது அவரின் கால்மணை. எருசலேம் மேலும் வேண்டாம்; ஏனெனில் அது பேரரசரின் நகரம். உங்கள் தலைமுடியின் மேலும் ஆணையிட வேண்டாம்; ஏனெனில் உங்கள் தலைமுடி ஒன்றையேனும் வெள்ளையாக்கவோ கறுப்பாக்கவோ உங்களால் இயலாது. ஆகவே நீங்கள் பேசும்போது ‘ஆம்’ என்றால் ‘ஆம்’ எனவும் ‘இல்லை’ என்றால் ‘இல்லை’ எனவும் சொல்லுங்கள். இதைவிட மிகுதியாகச் சொல்வது எதுவும் தீயோனிடத்திலிருந்து வருகிறது.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------++ நீங்கள் சிறியவரா? பெரியவரா? பொதுக் காலத்தின் ஆறாம் ஞாயிறு (சீஞா 15: 15-20, 1 கொரி 2: 6-10, மத் 5: 17-37) நீங்கள் சிறியவரா? பெரியவரா? வாசித்து வாழ்வாக்கு: நீண்ட நாள் காதலர்களான ஜோவுக்கும் இவாஞ்ஜலினுக்குமிடையே திருமணம் நடந்தபோது, ஜோவின் மாமா அவனுக்கு ஒரு பரிசனை வழங்கினார். அதை அவன் மறுநாள் பிரித்துப் பார்த்தபோது, உள்ளே ஓர் அருமையான திருவிவிலியம் இருந்தது. உடனே அவன் மாமாவிற்கு, “நீங்கள் பரிசாக வழங்கிய திருவிவிலியம் அருமை” என்றொரு குறுஞ்செய்தியை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, திருவிவிலியத்தை வீட்டில் இருந்த அலமாரியில் வைத்துவிட்டுத் தன் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான். சில நாள்கள் கழித்து ஜோவின் மாமா அவனைத் அலைபேசியில் அழைத்து, “திருவிவிலியம் எப்படி இருக்கின்றது?” என்று கேட்டார். ஒருவினாடி என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்த அவன், “திருவிவிலியம் அருமையாக இருக்கின்றது என்று அன்றைக்கே சொன்னேனே! மாமா” என்று சொல்லி நிலைமையைச் சமாளித்தான். இது போன்று இரண்டு, மூன்று முறை நடந்தது. ஒரு கட்டத்தில் அவன் தன் மாமாவின் ‘தொந்தரவு’ தாங்க முடியாமல், ‘திருவிவிலியத்தில் அப்படி என்ன இருக்கின்றது?’ என்று அதைப் புரட்டப் பார்க்கத் தொடங்கினான். அப்போதுதான் அவன் திருவிவிலியத்தின் ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கு முன்னும் நூறு ரூபாய் இருப்பதைக் கண்டு வியந்து போனான். ‘இதற்காகத் தான் திருவிவிலியம் எப்படி இருக்கின்றது என்று மாமா கேட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றாரோ?’ என நினைத்துக்கொண்டு அவன், அவரை அலைபேசியில் அழைத்து நடந்ததைச் சொன்னான். அப்போது அவர் அவனிடம், “நீ திருவிவிலியத்தை ஆழமான வாசித்தால், இதைவிடவும் பெரிய செல்வம் இருக்கின்றது என்பதை அறிந்துகொள்வாய்” என்றார். ஆம், பலரும் இருந்த நிகழ்வில் வரும் ஜோவைப் போன்று திருவிவிலியத்தை வாசிக்காமல், பொத்தி வைத்திருக்கின்றார்கள். எப்போது அதை அவர்கள் வாசித்து வாழ்வாக்கின்றார்களோ, அப்போது அவர்கள் அதில் மிகப்பெரிய செல்வம் இருப்பதைக் கண்டு கொள்வார்கள். விண்ணரசில் பெரியவர்களாயும் இருப்பார்கள். பொதுக் காலத்தின் ஆறாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக்கேட்ட இறைவார்த்தை, நாம் ஒவ்வொருவரும் விண்ணரசில் பெரியவர்களாக இருக்க அழைப்புத் தருகின்றது. விண்ணரசில் பெரியவராக இருக்க நாம் என்ன செய்வது என்பது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். நமக்கு முன்பாக இருக்கும் வாய்ப்புகள்! முன் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு இன்றைக்கு நிறைய வாய்ப்புகள் நமக்கு முன்பாகக் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இவற்றில் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்றுதான் நமக்குக் குழப்பமாக இருக்கின்றது. ஒன்று மட்டும் உறுதி நாம் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றோமோ, அதுவே நம்முடைய வாழ்வைத் தீர்மானிக்கின்றது. சீராக்கின் ஞான நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய முதல் வாசகம், “மனிதர் முன் வாழ்வும் சாவும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. எதை அவர்கள் விரும்புகின்றார்களோ, அதுவே அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்” என்கிறது. இவ்வார்த்தைகள் இணைச்சட்ட நூல் 30: 15-20 இல் இடம்பெறுகின்ற இறைவார்த்தையை நிறையவே ஒத்திருக்கின்றன. அதே நேரத்தில் இவ்வார்த்தைகள், கடவுள் நமக்கு வாய்ப்புகளைக் கொடுத்தாலும், இதைத் தான் செய்யவேண்டும் என்று அவர் நமது சுதந்திரத்தில் தலையிடாமல், நமது விருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுகின்றார் என்று செய்தியையும் நமக்கு உரக்கச் சொல்கின்றன. தம் உருவிலும் சாயலிலும் மனிதர்களைப் படைத்த கடவுள், “தோட்டத்தில் இருக்கும் எந்த மரத்திலிருந்தும் உன் விருப்பம் போல் நீ உண்ணலாம்; ஆனால், நன்மை தீமை அறிவதற்கு ஏதுவான மரத்திலிருந்து மட்டும் உண்ணாதே” (தொநூ 2: 16, 17) என்று சொன்னாரே அன்றி, அவர்களுடைய சுதந்திரத்தில் தலையிடவில்லை. மனிதர்கள் தங்கள் அழிவினைத் தாங்களே தேடிக்கொண்டார்கள். எனில், நமக்கு முன்பாக இருக்கும் வாய்ப்புகளிலிருந்து நாம் எடுக்கும் முடிவைப் பொறுத்துத்தான் நமது வாழ்வு அடங்கியிருக்கின்றது என்பதை நாம் மறந்துவிடவேண்டும். ஆண்டவரின் திருச்சட்டப்படி நட! நாம் எடுக்கும் முடிவைப் பொறுத்துத்தான் நமது வாழ்வு அமையும் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் நான் என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பதையும், எதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதையும் தூய ஆவியார் நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றார். இதைப் பற்றி இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் பவுல் கூறும்போது, “இதைக் (ஞானத்தை) கடவுள் தூய ஆவியார் வழியாக நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றார்” என்கிறார். பவுலின் இவ்வார்த்தைகள், “உண்மையை வெளிப்படுத்தும் தூய ஆவியார் வரும்போது, அவர் முழு உண்மையை நோக்கி உங்களை வழிநடத்துவார்” (யோவா 16: 13) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகளை நமக்கு நினைவுபடுத்துகின்றன. மனிதர்கள் நாம் நமது முதற் பெற்றோரைப் போன்று என்ன முடிவினை எடுக்க வேண்டும் என்று தடுமாறக் கூடியவர்கள். இந்நிலையில் நாம் உண்மையை வெளிப்படுத்தும் தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலின்படி நடந்தால் (கலா 5:16), நம்மால் கடவுளின் திருவுளத்தின்படி நடந்து, நல்ல முடிவுகளை நம்மால் எடுக்க முடியும். கடவுளின் திருவுளம் என்ன கேள்விக்கு இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 119 நமக்குப் பதில் தருகின்றது. திருவிவிலியத்தில் பெரிய அதிகாரம், நூற்று ஐம்பது திருப்பாடல்களில் எவரெஸ்ட் சிகரம் போன்று உயர்ந்து நிற்கும் திருப்பாடல் எனப் பல சிறப்புகளைக் கொண்ட திருப்பாடல் 119, “ஆண்டவரின் திருச்சட்டப்படி நடப்போர் பேறுபெற்றோர்” என்கிறது. நாம் ஆண்டவரின் திருச்சட்டப்படி நடக்க வேண்டும். அதுவே ஆண்டவர் நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்ப்பது. இயேசுவே நமக்கு முன்மாதிரி திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் ஒருமுறை பேசும்போது, “இன்றைக்கு மக்கள் போதிப்பவர்களை விடவும் போதனையின்படி வாழ்கின்றவர்களையே பெரிதும் விரும்புகிறார்கள்” என்று குறிப்பிட்டார். இது முற்றிலும் உண்மை. இயேசுவின் காலத்திலும் சரி, இன்றும் சரி போதிப்பதற்குப் பலர் இருக்கின்றார்கள். அதன்படி வாழ்வதற்குத்தான் ஆள்கள் குறைவு (மத் 23:3). நற்செய்தியில் இயேசு திருச்சட்டத்தையோ, இறைவாக்குகளையோ அழிப்பதற்கல்ல, நிறைவேற்றுவதற்கே வந்தேன் என்று கூறுகின்றார். இயேசுவின்மீது பரிசேயர்களும் அவர்களைச் சார்ந்தவர்களும் வைத்த குற்றச்சாற்று, இயேசு ஓய்வுநாள் சட்டத்தை மீறுகின்றார் என்பது. இயேசு யூத இரபிகள் கற்பித்து வந்த மூதாதையர் மரபைத் தான் மீறினாரே அன்றி, திருச்சட்டத்தையும் இறைவாக்குகளையும் மீறவில்லை. அவற்றை அழிக்கவும் இல்லை. மாறாக, அவற்றை நிறைவேற்றினார். மேலும் இயேசு தொடர்ந்து பேசும்போது, இவற்றைக் கடைப்பிடித்துக் கற்பிப்பவர் விண்ணரசில் பெரியவர் என்கிறார். இன்றைக்கு ஒருசிலர் போதிப்பது ஒன்றும், வாழ்வது வேறோன்றுமாய் இருப்பார்கள். ஆனால், இயேசு சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினராகத் திகழ்ந்தார் (லூக் 24:19). அதனால் நாம் இயேசுவின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி கடவுளின் வார்த்தையின் படி நடந்து, விண்ணரசில் பெரியவர்களை இருப்போம். சிந்தனைக்கு: ‘திருவிவிலியத்தில் நாம் இயேசுவைச் சந்திக்கின்றோம். அவரோ வாழ்வளிக்கும் வார்த்தையானவர்’ என்பார் ஆலிஸ்டர் பெக் என்ற அறிஞர். எனவே, நாம் வாழ்வளிக்கும் வார்த்தையைக் கொண்டிருக்கும் திருவிவிலியத்தை வார்த்தை வாசித்து, வாழ்வாக்குவோம். அதன்வழியாக விண்ணரசில் பெரியவர்களாகும் பேற்றினைப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: February 14th : First reading The prophecy of the separation of Israel A Reading from the First Book of Kings 12: 26-32,13:33-34 In those days: Jeroboam said in his heart, “Now the kingdom will turn back to the house of David. If this people go up to offer sacrifices in the temple of the Lord at Jerusalem, then the heart of this people will turn again to their lord, to Rehoboam king of Judah, and they will kill me and return to Rehoboam king of Judah.” So the king took counsel, and made two calves of gold. And he said to the people, “You have gone up to Jerusalem long enough. Behold your gods, O Israel, who brought you up out of the land of Egypt.” And he set one in Bethel, and the other he put in Dan. Then this thing became a sin, for the people went as far as Dan to be before one. He also made temples on high places, and appointed priests from among all the people, who were not of the Levites. And Jeroboam appointed a feast on the fifteenth day of the eighth month like the feast that was in Judah, and he offered sacrifices on the altar. So he did in Bethel, sacrificing to the calves that he made. And he placed in Bethel the priests of the high places that he had made. After this thing Jeroboam did not turn from his evil way, but made priests for the high places again from among all the people. Any who would, he ordained to be priests of the high places. And this thing became sin to the house of Jeroboam, so as to cut it off and to destroy it from the face of the earth. The Word of the Lord. February 14th : Responsorial Psalm Psalm 106:6–7ab, 19–20, 21–22 (R. See 4ab) Response : O Lord, remember me with the favour you show to your people. Like our fathers, we have sinned. We have done wrong; our deeds have been evil. Our forebears, when they were in Egypt, did not grasp the meaning of your wonders. R.: O Lord, remember me with the favour you show to your people. They fashioned a calf at Horeb, and worshiped an image of metal; they exchanged their glory for the image of a bull that eats grass. R.: O Lord, remember me with the favour you show to your people. They forgot the God who was their saviour, who had done such great things in Egypt, such wonders in the land of Ham, such marvels at the Red Sea. R.: O Lord, remember me with the favour you show to your people. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God. R. Alleluia. February 14th : Gospel The feeding of the four thousand A Reading from the Holy Gospel according to St.Mark 8: 1-10 In those days, when again a great crowd had gathered, and they had nothing to eat, Jesus called his disciples to him and said to them, “I have compassion on the crowd, because they have been with me now three days and have nothing to eat. And if I send them away hungry to their homes, they will faint on the way. And some of them have come from far away.” And his disciples answered him, “How can one feed these people with bread here in this desolate place?” And he asked them, “How many loaves do you have?” They said, “Seven.” And he directed the crowd to sit down on the ground. And he took the seven loaves, and having given thanks, he broke them and gave them to his disciples to set before the people; and they set them before the crowd. And they had a few small fish. And having blessed them, he said that these also should be set before them. And they ate and were satisfied. And they took up the broken pieces left over, seven baskets full. And there were about four thousand people. And he sent them away. And immediately he got into the boat with his disciples and went to the district of Dalmanutha. The Gospel of the Lord. _____________ Today's Gospel Reflection: In those days when there again was a great crowd without anything to eat, Jesus summoned the disciples and said, “My heart is moved with pity for the crowd, because they have been with me now for three days and have nothing to eat. If I send them away hungry to their homes, they will collapse on the way, and some of them have come a great distance.” Mark 8:1–3 Early in Jesus’ public ministry, He made a brief trip across the Sea of Galilee to the territory of the Gerasenes—a largely Gentile and pagan town on the outskirts of the Decapolis. This journey was significant, as it demonstrated Jesus’ intention to extend His mission beyond the boundaries of Jewish territory, foreshadowing the universal scope of salvation that would later be fully realized through the Church’s apostolic mission. When Jesus arrived on shore in the territory of the Gerasenes, He freed a man possessed by “Legion,” meaning many demons, and sent the demons into a herd of two thousand swine, who drowned themselves in the sea. Although this was the only recorded act Jesus performed during that initial visit, it caused quite a commotion. When the swineherds saw this, they ran and reported the incident to the nearby town, and people came to see it for themselves. Stunned by what had happened, they asked Jesus to leave, and He did. However, “the man went off and began to proclaim in the Decapolis what Jesus had done for him; and all were amazed” (Mark 5:20). That brief trip into the Gentile and pagan territory of the Decapolis planted a seed. The loss of two thousand swine undoubtedly affected the people, but it also planted the seed more deeply. Which was more important: one man possessed by a legion of demons or two thousand swine? Jesus’ actions reveal the answer. As word spread of His miraculous deliverance and authority over demons, many Gentiles became curious. That brief miracle set the stage for today’s Gospel when Jesus returned to the Decapolis to nurture the seed He had planted. Upon His return, He cured a deaf and mute man, symbolizing the importance of hearing and proclaiming the Gospel. Afterwards, Jesus drew a great crowd, who remained with Him for three days despite having no food. After three days, Jesus revealed His compassionate heart to the Twelve: “My heart is moved with pity for the crowd, because they have been with me now for three days and have nothing to eat.” Jesus then tested the Twelve, observing, “If I send them away hungry to their homes, they will collapse on the way, and some of them have come a great distance.” This situation should have been familiar to the Twelve. Earlier in His ministry, while in Jewish territory, Jesus had fed five thousand men with only five loaves and two fish. But now they were in Gentile territory, and instead of understanding that Jesus’ same providence extended to these pagans, the disciples said to Him, “Where can anyone get enough bread to satisfy them here in this deserted place?” Once again, Jesus performed a miracle and fed four thousand. Reflect today on the universality of Jesus’ mission. His compassionate care transcended cultural and religious boundaries, offering physical and spiritual nourishment to all who sought Him. Jesus’ same mission continues today through us, the members of His Body, the Church. We must never become self-enclosed in our own communities of faith and family. Instead, we are called to go out into the world, to the “pagan” regions where people hunger for God’s Word. Sometimes our mission is to plant a seed; at other times, it is to nurture the seed by helping it grow through the grace of God, so that everyone may come to know and love Him. Ultimately, the feeding of the five thousand Jews and four thousand Gentiles points to the universal call for all to share in the Eucharistic banquet. Learn the lesson Jesus taught the Twelve, and imitate our Lord’s merciful heart, filled with compassion for those who need Him the most. My generous Lord, You desire all people to come to know You and to be saved. Free me from any hesitancy or fear in sharing Your saving Truth with those who need it most. Grant me the wisdom to discern when to plant the seed, when to nurture it, and when to harvest. Use me as Your instrument to draw others into the fullness of life, where they may share in Your Eucharistic banquet of grace. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: பிப்ரவரி 14 : முதல் வாசகம் எரொபவாம் இரு பொன் கன்றுக் குட்டிகளைச் செய்தான். அரசர்கள் முதல் நூலிலிருந்து வாசகம் 12: 26-32; 13: 33-34 அந்நாள்களில் “இப்போதுள்ள நிலை நீடித்தால் அரசு தாவீதின் வீட்டுக்கே திரும்பிச் சென்றுவிடும். ஏனெனில், இம்மக்கள் எருசலேமில் உள்ள ஆண்டவரின் இல்லத்தில் பலிசெலுத்த இனிமேலும் போவார்களானால், அவர்களது உள்ளம் யூதாவின் அரசன் ரெகபெயாம் என்ற தங்கள் தலைவனை நாடும்; என்னைக் கொலை செய்துவிட்டு யூதாவின் அரசன் ரெகபெயாம் பக்கம் சேர்ந்து கொள்வார்கள்” என்று தன் இதயத்தில் எரொபவாம் சொல்லிக் கொண்டான். இதைப் பற்றித் தீரச் சிந்தித்து, அவன் பொன்னால் இரு கன்றுக் குட்டிகளைச் செய்தான். மக்களை நோக்கி, “நீங்கள் எருசலேமுக்குப் போய் வருவது பெருந்தொல்லை அல்லவா! இஸ்ரயேலரே! இதோ, உங்களை எகிப்து நாட்டிலிருந்து மீட்டுவந்த உங்கள் தெய்வங்கள்!” என்றான். இவற்றுள் ஒன்றைப் பெத்தேலிலும் மற்றொன்றைத் தாணிலும் வைத்தான். இச்செயல் பாவத்துக்குக் காரணமாயிற்று. ஏனெனில் மக்கள் கன்றுக் குட்டியை வணங்கத் தாண் வரையிலும் செல்லத் தொடங்கினர். மேலும் அவன் தொழுகை மேட்டுக் கோவில்கள் கட்டி, லேவியரல்லாத சாதாரண மக்களை அவற்றில் குருக்களாக நியமித்தான். அதுவுமின்றி, யூதாவின் விழாவுக்கு இணையாக, எட்டாம் மாதம் பதினைந்தாம் நாள் எரொபவாம் ஒரு விழாவை எற்படுத்திப் பலிபீடத்தின் மேல் பலியிட்டான். அவ்வாறே பெத்தேலிலும் தான் செய்து வைத்த கன்றுக் குட்டிகளுக்குப் பலியிட்டான். மேலும் தான் அமைத்திருந்த தொழுகை மேடுகளின் குருக்களைப் பெத்தேலில் பணி செய்யும்படி அமர்த்தினான். இவற்றின் பின்னும் எரொபவாம் தன் தீய வழியை விட்டு விலகாமல் சாதாரண மக்களைத் தொழுகை மேட்டுக் குருக்களாக அமர்த்தினான். யார் விரும்பினார்களோ, அவர்களை அவன் திருநிலைப்படுத்த, அவர்கள் தொழுகை மேட்டுக் குருக்கள் ஆயினர். இச்செயல் எரொபவாமின் வீடு பாவத்திற்கு உள்ளாவதற்கும் மண்ணிலிருந்து அழிந்தொழிந்து போவதற்கும் காரணமாயிற்று. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. பிப்ரவரி 14 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 106: 6-7a. 19-20. 21-22 (பல்லவி: 4a காண்க) பல்லவி: ஆண்டவரே! உம் மக்கள்மீது இரக்கம் காட்டி என்னை நினைவுகூரும். 6 எங்கள் மூதாதையரின் வழிநடந்து, நாங்களும் பாவம் செய்தோம்; குற்றம் புரிந்தோம்; தீமை செய்தோம். 7a எங்கள் மூதாதையர் எகிப்தில் நீர் செய்த வியத்தகு செயல்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை. - பல்லவி 19 அவர்கள் ஓரேபில் ஒரு கன்றுக்குட்டியைச் செய்துகொண்டனர்; வார்ப்புச் சிலையை விழுந்து வணங்கினர்; 20 தங்கள் ‘மாட்சி'க்குப் பதிலாக, புல் தின்னும் காளையின் உருவத்தைச் செய்துகொண்டனர். - பல்லவி 21 தங்களை விடுவித்த இறைவனை மறந்தனர்; எகிப்தில் பெரியன புரிந்தவரை மறந்தனர்; 22 காம் நாட்டில் அவர் செய்த வியத்தகு செயல்களை மறந்தனர்; செங்கடலில் அவர் செய்த அச்சுறுத்தும் செயல்களையும் மறந்தனர். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி மத் 4: 4 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! மனிதர் அப்பத்தினால் மட்டுமல்ல, மாறாக, கடவுளின் வாய்ச்சொல் ஒவ்வொன்றாலும் வாழ்வர். அல்லேலூயா. பிப்ரவரி 14 : நற்செய்தி வாசகம் திரளான மக்கள் வயிறார உண்டார்கள். ✠ மாற்கு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 8: 1-10 அக்காலத்தில் மீண்டும் பெருந்திரளான மக்கள் கூடியிருந்தார்கள். உண்பதற்கு அவர்களிடம் ஒன்றுமில்லை. இயேசு தம் சீடரை வரவழைத்து அவர்களிடம், “நான் இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது பரிவு கொள்கிறேன். ஏற்கெனவே மூன்று நாள்களாக இவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள். உண்பதற்கும் இவர்களிடம் எதுவுமில்லை. நான் இவர்களைப் பட்டினியாக வீட்டிற்கு அனுப்பி விட்டால் வழியில் தளர்ச்சி அடைவார்கள். இவர்களுள் சிலர் நெடுந்தொலையிலிருந்து வந்துள்ளனர்” என்று கூறினார். அதற்கு அவருடைய சீடர்கள், “இப்பாலைநிலத்தில் இவர்களுக்குப் போதுமான உணவு அளிப்பது எப்படி?” என்று கேட்டார்கள். அப்போது அவர் அவர்களைப் பார்த்து, “உங்களிடம் எத்தனை அப்பங்கள் உள்ளன?” என்று கேட்டார். அவர்கள் “ஏழு” என்றார்கள். தரையில் அமர மக்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார்; பின்பு அந்த ஏழு அப்பங்களையும் எடுத்து, கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்தி, பிட்டு, பரிமாறும்படி தம் சீடர்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மக்களுக்கு அளித்தார்கள். சிறு மீன்கள் சிலவும் அவர்களிடம் இருந்தன. அவற்றின்மீது அவர் ஆசி கூறிப் பரிமாறச் சொன்னார். அவர்கள் வயிறார உண்டார்கள்; மீதியாய் இருந்த துண்டுகளை ஏழு கூடைகள் நிறைய எடுத்தார்கள். அங்கு இருந்தவர்கள் ஏறக்குறைய நாலாயிரம் பேர். பின்பு அவர் அவர்களை அனுப்பிவிட்டார்; உடனடியாகத் தம் சீடருடன் படகேறித் தல்மனுத்தா பகுதிக்குச் சென்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ----------------------------------------------------------------------------- “அவர்கள் வயிறார உண்டார்கள்” பொதுக்காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் சனிக்கிழமை I 1 அரசர்கள் 12: 26-32; 13: 33-34 II மாற்கு 8: 1-10 “அவர்கள் வயிறார உண்டார்கள்” உணவளிக்கும் இறைவன்: ஒரு நகர்ப்புறப் பங்கில் இருந்த பெருஞ்செல்வந்தர் ஒருவர் தன்னிடம் உள்ள உடைமைகளை எல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து, ஆண்டவரை மட்டுமே நம்பி வாழப்போவதாக வாக்குறுதி அளித்தார். இதைக் கேட்டு, ‘அது எப்படி முடியும்?’ என்று பலரும் வியந்தார்கள். ஆனால், அவர் வாக்குறுதி அளித்தது போன்றே, தன்னிடம் இருந்த உடைமைகளை எல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு நகரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் இருந்த ஒரு குடிசையை வாடகைக்கு வாங்கி, அதில் வாழத் தொடங்கினார். வாடகை வீட்டில் வாழத் தொடங்கிய முதல் நாளில் அவர் கடவுளிடம், “கடவுளே! உம்மை நம்பி வாழ்கின்றேன். அதனால் நீரே எனக்கு உணவு தரவேண்டும்” என்று மன்றாடினார். அன்றைய நாளில் அவருக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. இரண்டாம் நாளிலும் அவர் அப்படியே மன்றாடினார். அன்றைக்கும் அவருக்கு உணவு கிடைக்கவில்லை. மூன்றாம் நாளில் அவர் கடவுளிடம், “கடவுளே! இன்று மட்டும் நீர் என் மன்றாட்டைக் கேட்டு, எனக்கு உணவளிக்கவில்லை. நான் பட்டினியில் இறந்துவிடுவேன்” என்றார். அப்பொழுது கடவுள் அவரிடம், “நான் உன் மன்றாட்டைக் கேட்டுவிட்டேன். நீதான் வெளியே சென்று பார்க்கவில்லை” என்றார். உடனே அவர் வெளியே சென்று பார்த்தார். அங்கே கட்டுமானப் பணி நடந்து கொண்டிருந்தது. அதில் ‘வேலைக்கு உணவு கிடைக்கும்’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அதைப் படித்துப் பார்த்ததும், அவர், ‘கடவுள் என் மன்றாட்டைக் கேட்டு, எனக்கு உணவளித்துவிட்டார்’ என்று கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னார். ஆம், தம்மை நம்பி வாழும் தம் மக்களுக்கு கடவுள் நிச்சயம் உணவளிப்பார். அதையே இந்த நிகழ்வு நமக்கு உணர்த்துகின்றது. இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு நான்காயிரம் பேருக்கு உணவளிப்பதைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். அது பற்றி நாம் சிந்திப்போம். திருவிவிலியப் பின்னணி: இயேசு கிரேக்கப் பெண்மணியின் மகளிடமிருந்து பேயை ஓட்டியிருந்தார். அதை விடவும் அவர் காதுகேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமான மனிதருக்கு நலமளித்திருந்தார். இதையெல்லாம் கேள்விப்பட்ட மக்கள் இயேசுவின் போதனையைக் கேட்க, அவரைப் பின்தொடர்ந்து வருகின்றார். தனது போதனையைக் கேட்க வந்த மக்கள் தன்னோடு மூன்று நாள்கள் இருப்பதை அறிந்த இயேசு, அவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிடக் கூடாது. அவ்வாறு செய்தால், அவர்கள் வழியில் தளர்ந்துவிடக் கூடும் என்று அவர்களுக்கு உணவளிக்கின்றார். மேலும் இயேசுவுக்குப் பட்டினியாய் இருப்பது எவ்வளவு கொடுமையானது நன்றாக தெரிந்திருந்தது (மத் 4:2) அதனால் அவர் அவர்களுக்கு உணவளிக்கின்றார். இயேசு மக்களுக்கு உணவளித்த இந்த இந்த நிகழ்வு, அவர் மக்கள்மீது கொண்ட பரிவின் வெளிப்பாடு. நாமும் இயேசுவைப் போன்று வறியவர்கள், ஏழைகள்கள்மீது அனுதாபம் அல்ல; பரிவு கொள்ளவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவர்களுடைய துன்பத்தை நம்முடைய துன்பமாகப் பார்த்து, அவர்களுடைய வறிய நிலையைப் போக்கி, அவர்களது வாழ்வில் வளம் சேர்க்க முடியும். சிந்தனைக்கு:  பிறரது துன்பத்தைத் தன்னுடைய துன்பமாகப் பார்க்கும் ஒருவராலேயே பிறரது துன்பத்தைப் போக்க முடியும்.  பகிர்ந்து வாழ்வதாலேயே பற்றாக் குறையானது நீங்கும்.  உணவு உண்டவர்களில் ஆண்களின் தொகை மட்டுமே இடம் பெறுகின்றது. பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் தொகை இடம்பெறவில்லை. இது போன்ற புறக்கணிப்புகள் அவர்களுக்கு நேராத வண்ணம் பார்த்துக் கொள்வது அவசியம். இறைவாக்கு: ‘எல்லா உயிரினங்களின் கண்களும் உம்மையே நோக்குகின்றன! தக்க வேளையில் நீரே அவற்றுக்கு உணவளிக்கின்றீர்’ (திபா 145:15) என்பார் திருப்பாடல் ஆசிரியர் எனவே, அனைவருக்கும் உணவளிக்கும் ஆண்டவர் மீது பற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்து, அவரது கருவிகளாய் நாம் இருந்து, ஏழைகளுக்கு உணவளித்து, இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: February 13th : First reading Solomon is unfaithful; the Lord moderates his wrath A Reading from the First Book of Kings 11:29-32,12:19 At that time, when Jeroboam went out of Jerusalem, the prophet Ahijah the Shilonite found him on the road. Now Ahijah had dressed himself in a new garment; and the two of them were alone in the open country. Then Ahijah laid hold of the new garment that was on him, and tore it into twelve pieces. And he said to Jeroboam, “Take for yourself ten pieces, for thus says the Lord, the God of Israel, ‘Behold, I am about to tear the kingdom from the hand of Solomon, and will give you ten tribes (but he shall have one tribe, for the sake of my servant David and for the sake of Jerusalem, the city that I have chosen out of all the tribes of Israel). So Israel has been in rebellion against the house of David to this day. The Word of the Lord. February 13th : Responsorial Psalm Psalm 81:10–11ab, 12–13, 14–15 (R. see 11a, 9a) Response : I am the Lord your God: listen to my voice. “Let there be no strange god among you, nor shall you worship a foreign god. I am the Lord your God, who brought you up from the land of Egypt.” R.: I am the Lord your God: listen to my voice. “But my people did not heed my voice, and Israel would not obey me. So I left them in their stubbornness of heart, to follow their own designs.” R.: I am the Lord your God: listen to my voice. “O that my people would heed me, that Israel would walk in my ways! At once I would subdue their foes, turn my hand against their enemies.” R.: I am the Lord your God: listen to my voice. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia R. Alleluia. V. Open our hearts, O Lord, that we may pay attention to the words of your Son. R. Alleluia. February 13th : Gospel 'He makes the deaf hear and the dumb speak' A reading from the Holy Gospel according to St.Mark 7:31-37 At that time: Jesus returned from the region of Tyre, and went through Sidon to the Sea of Galilee, in the region of the Decapolis. And they brought to him a man who was deaf and had a speech impediment, and they begged him to lay his hand on him. And taking him aside from the crowd privately, he put his fingers into his ears, and after spitting touched his tongue. And looking up to heaven, he sighed and said to him, “Ephphatha”, that is, “Be opened.” And his ears were opened, his tongue was released, and he spoke plainly. And Jesus charged them to tell no one. But the more he charged them, the more zealously they proclaimed it. And they were astonished beyond measure, saying, “He has done all things well. He even makes the deaf hear and the mute speak.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus left the district of Tyre and went by way of Sidon to the Sea of Galilee, into the district of the Decapolis. And people brought to him a deaf man who had a speech impediment and begged him to lay his hand on him. Mark 7:31–32 Throughout Jesus’ public ministry, His actions, while purely charitable, were often deliberate and provocative. His words and deeds testified to the true meaning of the Mosaic Law by exposing the damaging legalism of many Pharisees, whose misinterpretations deeply influenced God’s Chosen People. For example, Jesus healed a man with a withered hand on the Sabbath (cf. Mark 3:1–6) and cured a man who had been lame for thirty-eight years (cf. John 5:1–18). In both cases, Jesus was accused of violating the Sabbath rest as interpreted by the Pharisaic traditions. By challenging these restrictive and erroneous interpretations, Jesus demonstrated that the Sabbath is a day for mercy, healing, and honoring God, not a burdensome observance of human traditions. Jesus boldly lived the Mosaic Law as it was intended, while challenging the erroneous practices and beliefs He encountered. Another act of deliberate and charitable provocation was Jesus’ ministry among the Gentiles. At that time, observant Jews often avoided direct interactions with Gentiles, considering them ritually unclean and outside the covenant community of Israel. Yet Jesus traveled into Gentile regions such as Tyre, Sidon, and the Decapolis. In today’s Gospel, Jesus traveled from Tyre to Sidon and then to the Decapolis, where He healed a deaf and mute man. Being predominantly Gentile regions, they were marked by pagan worship, Hellenistic culture, and lifestyles often incompatible with Jewish religious practices. It is likely that Jesus’ companions—the Twelve—were surprised and uneasy during these visits, but that was precisely the point. Their journey to these territories was itself a lesson Jesus intended to teach. By engaging with Gentiles, Jesus revealed that God’s salvation is not limited to Israel but extends to all nations, fulfilling the promise made to Abraham: “All the families of the earth will find blessing in you” (Genesis 12:3). In doing so, Jesus began preparing His disciples to shed nationalistic biases and embrace the universal scope of God’s covenant of salvation. The healing of the deaf and mute man carries profound significance. First, by performing the miracle in predominantly Gentile territory, Jesus directed its meaning beyond the Jews to all peoples of every nation. The message is clear: By healing the man’s deafness, Jesus teaches that all must hear the saving message of the Gospel. By healing his speech impediment, Jesus further teaches that all who hear the Gospel are called to proclaim it. Though the manner of this healing—putting “his finger into the man’s ears and, spitting, touched his tongue”—is rich with symbolism, it also reveals Jesus’ personal and compassionate approach. For a deaf and mute man, spoken words alone would not have conveyed what Jesus was about to do. By using touch and visible gestures, Jesus communicated with the man in a way he could understand, engaging him personally and tenderly. This reflects the boundless compassion of Jesus, Who meets each of us where we are. Reflect today on the lesson the Twelve learned as they traveled with Jesus through Gentile and pagan regions. As followers of Christ, we must learn not only from His words but also from His actions. The Creed, the Sacraments, and the moral teachings of the Church are not meant for Catholics alone but for all people. At times, sharing the Gospel might require charitable provocation within the social circles in which we live and work. We must strive to do so in ways that people can understand, setting aside artificial or inconsequential traditions that obstruct the message. True compassion leads us to every person, making us instruments of their salvation, knowing that the message we bring is for all, so that “all the families of the earth” may find blessing in God through you. My compassionate and provocative Lord, You confidently and lovingly challenged the burdensome and restrictive traditions that had overshadowed the true spirit of the Mosaic Law, pointing Your disciples—and us—to the universal scope of Your saving mission. Grant me the courage and wisdom to be an instrument of Your Gospel to everyone I meet. Help me to love them where they are, with the tenderness and compassion You show, so that they, too, may be drawn into the joy of Your eternal Kingdom. Jesus, I trust in You #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: பிப்ரவரி 13 : முதல் வாசகம் தாவீதின் குடும்பத்திலிருந்து இஸ்ரயேல் குலம் பிரிக்கப்பட்டது. அரசர்கள் முதல் நூலிலிருந்து வாசகம் 11: 29-32; 12: 19 ஒரு நாள் எரொபவாம் எருசலேமிலிருந்து வெளியே போனபோது, சீலோவைச் சார்ந்த அகியா என்ற இறைவாக்கினர், அவனை வழியில் கண்டார். அவர் புதுச் சால்வை ஒன்று அணிந்திருந்தார். இருவரும் வயல் வெளியே தனித்திருந்தனர். அப்பொழுது அகியா தாம் போர்த்தியிருந்த புதுச் சால்வையை எடுத்து அதைப் பன்னிரு துண்டுகளாய்க் கிழித்தார். பிறகு அவர் எரொபவாமை நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறினார்: “இவற்றில் பத்துத் துண்டுகளை உனக்கென எடுத்துக்கொள். ஏனெனில் இஸ்ரயேலின் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உனக்கு இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘இதோ, நான் சாலமோன் கையினின்று அரசைப் பறித்து, பத்துக் குலங்களை உனக்கு அளிக்கப் போகிறேன். ஆயினும் என் ஊழியன் தாவீதை முன்னிட்டும், இஸ்ரயேலரின் நகர்கள் அனைத்திலிருந்தும் நான் தேர்ந்துகொண்ட எருசலேம் நகரை முன்னிட்டும் ஒரு குலம் மட்டும் அவன் கையில் இருக்கும்.’ “ தாவீதின் குடும்பத்துக்கு எதிராக அன்று கிளர்ந்தெழுந்த இஸ்ரயேலர் இன்றுவரை அவ்வாறே இருக்கின்றனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. பிப்ரவரி 13 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 81: 9-10a. 11-12. 13-14 (பல்லவி: 10a, 8c) பல்லவி: கடவுளாகிய ஆண்டவர் நானே; நீங்கள் எனக்குச் செவிசாய்ப்பீர். 9 உங்களிடையே வேற்றுத் தெய்வம் இருத்தலாகாது; நீங்கள் அன்னிய தெய்வத்தைத் தொழலாகாது. 10a உங்களை எகிப்து நாட்டினின்று அழைத்து வந்த கடவுளாகிய ஆண்டவர் நானே. - பல்லவி 11 ஆனால் என் மக்கள் என் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை; இஸ்ரயேலர் எனக்குப் பணியவில்லை. 12 எனவே, அவர்கள் தங்கள் எண்ணங்களின்படியே நடக்குமாறு, அவர்களின் கடின இதயங்களிடமும் அவர்களை விட்டு விட்டேன். - பல்லவி 13 என் மக்கள் எனக்குச் செவிசாய்த்திருந்தால், இஸ்ரயேலர் நான் காட்டிய வழியில் நடந்திருந்தால், எவ்வளவோ நலமாயிருந்திருக்கும். 14 நான் விரைவில் அவர்கள் எதிரிகளை அடக்குவேன், என் கை அவர்களின் பகைவருக்கு எதிராகத் திரும்பும். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திப 16: 14b அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! உம் திருமகனின் சொற்களை எங்கள் மனத்தில் இருத்தும்படி ஆண்டவரே, எங்கள் இதயத்தைத் திறந்தருளும். அல்லேலூயா. பிப்ரவரி 13 : நற்செய்தி வாசகம் காது கேளாதோர் கேட்கவும், பேச்சற்றோர் பேசவும், ஆண்டவர் செய்கிறார். ✠ மாற்கு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 7: 31-37 இயேசு தீர் பகுதியை விட்டு, சீதோன் வழியாகச் சென்று தெக்கப்பொலி பகுதி நடுவே வந்து, கலிலேயக் கடலை அடைந்தார். காது கேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமான ஒருவரைச் சிலர் அவரிடம் கொண்டு வந்து, அவர்மீது கை வைத்துக் குணமாக்குமாறு அவரை வேண்டிக்கொண்டனர். இயேசு அவரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியே அழைத்துச் சென்று, தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ் நீரால் அவர் நாவைத் தொட்டார்; பிறகு வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, பெருமூச்சு விட்டு, அவரை நோக்கி, “எப்பத்தா” அதாவது ‘திறக்கப்படு’ என்றார். உடனே அவருடைய காதுகள் திறக்கப்பட்டன; நாவும் கட்டவிழ்ந்தது. அவர் தெளிவாகப் பேசினார். இதை எவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவர்களுக்கு அவர் கட்டளையிட்டார். அவரது கட்டளைக்கு நேர்மாறாக இன்னும் மிகுதியாய் அவர்கள் அதை அறிவித்து வந்தார்கள். அவர்கள் அளவு கடந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தவர்களாய், “இவர் எத்துணை நன்றாக யாவற்றையும் செய்து வருகிறார்! காது கேளாதோர் கேட்கவும் பேச்சற்றோர் பேசவும் செய்கிறாரே!” என்று பேசிக்கொண்டார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------------- யாவற்றையும் நன்றாகச் செய்யும் இயேசு பொதுக்காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை I 1 அரசர்கள் 11: 29-32; 12:19 II மாற்கு 7: 31-37 யாவற்றையும் நன்றாகச் செய்யும் இயேசு காதுகேளாதவரும் பார்வையற்றவருமான பீத்தோவன்: பேராசிரியர் ஒருவர் தன்னிடம் கல்வி பயின்ற மாணவர்களிடம், “காதுகேளாமலும், பார்வையின்றியும், இன்னும் ஒருசில உடல் குறைபாடுகளுடனும் ஒரு குழந்தை பிறக்க இருக்கின்றது என்றால், அந்தக் குழந்தையை நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு மாணவர்கள் அனைவரும் ஒருமித்த குரலில், “அப்படிப்பட்ட குழந்தையைக் கருக்கலைப்பு செய்வதுதான் நல்லது” என்றார்கள். “காதுகேளாமாலும் பார்வையின்றியும், இன்னும் ஒருசில உடல் குறைபாடுகளுடனும் பிறக்கும் குழந்தையைக் கருக்கலைப்பு செய்வீர்கள் என்றால், லுட்விட் வான் பீத்தோவன் என்ற மிகப்பெரிய இசைக் கலைஞன் கருக்கலைப்பு செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்” என்றார் பேராசிரியர். ஆம், மிகப்பெரிய இசை மேதையான லுட்விட் வான் பீத்தோவன் காதுகேளாதவர், பார்வையாற்றவர், இன்னும் ஒருசில உடல் குறைபாடுகளைக் கொண்டவர். அப்படியிருந்தும் அவர் இசைத் துறையில் மிகப்பெரிய சாதனைகளைச் செய்தவர். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு காதுகேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமான ஒருவருக்கு இயேசு நலமளிப்பது குறித்து நாம் வாசிக்கின்றோம். அது பற்றி நாம் சிந்திப்போம். திருவிவிலியப் பின்னணி: இயேசு, யூதர்கள் நடுவில் மட்டுமல்லாமல், பிற இனத்தார் நடுவிலும் பணிசெய்தார். அதற்குச் சான்றாக இருப்பதுதான் இன்றைய நற்செய்தி வாசகம். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு காதுகேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமான மனிதருக்கு நலமளிப்பதைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். இயேசு இந்த மனிதருக்கு நலமளிப்பதற்குக் கையாண்ட முறை மிகவும் கவனிக்கத் தக்கது. இந்தச் சமூகம் உடல் குறைபாடுகளுடன் இருப்பவர்களை எப்படியெல்லாம் கேலியும் கிண்டலும் செய்கின்றது என்பது நாம் அறியாத ஒன்று அல்ல. அதிலும் குறிப்பாக காது கேளாத மனிதர் என்றால், அவர் எந்தளவுக்குக் கேலியும் கிண்டலும் செய்யப்படுவார் என்பதை நாம் கற்பனை செய்து பார்த்துக் கொள்ளலாம். இதையெல்லாம் நன்கு உணர்ந்தவராய் இயேசு, காதுகேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமானவரைத் தனியே அழைத்துக் கொண்டு போய்த் தம் விரல்களை அவர் காதுகளில் இட்டு, உமிழ் நீரால் அவரது நாவைத் தொடுக்கின்றார். இதனால் அவர் நலம் பெறுகின்றார். இதைப் பார்த்துவிட்டு மக்கள், “இவர் எத்துணை நன்றாய் யாவற்றையும் செய்து வருகின்றார்” என்று பேசிக் கொள்கின்றார்கள். இயேசு உடல் ஊனமற்றவர்கள் அல்லது மாற்றுத் திறனாளிகள்மீது கொண்ட அன்பு நம்மை வியக்க வைக்கின்றது. நாமும் இயேசுவைப் போன்று மாற்றுத் திறனாளிகள்மீதும், வறியவர்கள்மீது அன்பு கொண்டு வாழ்ந்தால், அவர்கள் அனுபவிக்கும் துன்பம் முற்றிலுமாகக் குறையும் என்பதில் எந்தவொரு மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. சிந்தனைக்கு:  வறியவர்கள் படும் துன்பத்தைப் போக்குவதே மிகப்பெரிய நற்பணி  அடுத்தவர்மீது நாம் கொள்ளும் அன்பு பேச்சளவில் நின்று விடாமல், செயல் வடிவம் பெறவேண்டும்  மாற்றுத் திறனாளிகள் நம்மீது எதிர்பார்ப்பது இரக்கத்தை அல்ல, மனித மாண்பையே ஆன்றோர் வாக்கு: ‘அன்பு உங்களுக்குள் வளர்வதால் அழகு வளர்கிறது. அன்பு ஆன்மாவின் அழகு’ என்பார் புனித அகுஸ்தின். எனவே, ஆன்மாவின் அழகான அன்பை ஒருவர் மற்றவர்மீது கொண்டு வாழ்ந்து இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: February 12th : First reading For the sake of my servant David, I will leave you one tribe A Reading from the first book of Kings 11: 4-13 When Solomon was old his wives turned away his heart after other gods, and his heart was not wholly true to the Lord his God, as was the heart of David his father. For Solomon went after Ashtoreth the goddess of the Sidonians, and after Milcom the abomination of the Ammonites. So Solomon did what was evil in the sight of the Lord, and did not wholly follow the Lord, as David his father had done. Then Solomon built a high place for Chemosh the abomination of Moab, and for Molech the abomination of the Ammonites, on the mountain east of Jerusalem. And so he did for all his foreign wives, who made offerings and sacrificed to their gods. And the Lord was angry with Solomon, because his heart had turned away from the Lord, the God of Israel, who had appeared to him twice and had commanded him concerning this thing, that he should not go after other gods. But he did not keep what the Lord commanded. Therefore the Lord said to Solomon, “Since this has been your practice and you have not kept my covenant and my statutes that I have commanded you, I will surely tear the kingdom from you and will give it to your servant. Yet for the sake of David your father I will not do it in your days, but I will tear it out of the hand of your son. However, I will not tear away all the kingdom, but I will give one tribe to your son, for the sake of David my servant and for the sake of Jerusalem, which I have chosen.” The Word of the Lord. February 12th : Responsorial Psalm Psalm 106:3–4, 35–36, 37 and 40 (R. see 4ab) Response : O Lord, remember us with the favour you show to your people. Blessed are they who observe what is just, who at all times do what is right. O Lord, remember me with the favour you show to your people. Visit me with your saving power. R.: O Lord, remember us with the favour you show to your people. Instead they mingled with the nations, and learned to act as they did. They also served their idols, and these became a snare to entrap them. R.: O Lord, remember us with the favour you show to your people. They even offered their sons and their daughters in sacrifice to demons. Then God’s anger blazed against his people; he was filled with horror at his heritage. R.: O Lord, remember us with the favour you show to your people. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Receive with meekness the implanted word, which is able to save your souls. R. Alleluia. February 12th : Gospel The astuteness of the Syro-Phoenician woman A reading from the Holy Gospel according to St.Mark 7:24-30 At that time; Jesus arose and went away to the region of Tyre and Sidon. And he entered a house and did not want anyone to know, yet he could not be hidden. But immediately a woman, whose little daughter had an unclean spirit heard of him and came and fell down at his feet. Now the woman was a Gentile, a Syrophoenician by birth. And she begged him to cast the demon out of her daughter. And he said to her, “Let the children be fed first, for it is not right to take the children’s bread and throw it to the dogs.” But she answered him, “Yes, Lord; yet even the dogs under the table eat the children’s crumbs.” And he said to her, “For this statement you may go your way; the demon has left your daughter.” And she went home and found the child lying in bed and the demon gone. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus went to the district of Tyre. He entered a house and wanted no one to know about it, but he could not escape notice. Soon a woman whose daughter had an unclean spirit heard about him. She came and fell at his feet. Mark 7:24–25 The context of today’s Gospel is significant. Jesus traveled to Tyre, in modern-day Lebanon, a Gentile city on the west coast of the Mediterranean Sea. Tyre was an ancient and prosperous city, known for its maritime trade and wealth. As a center of commerce and culture, it played a prominent role in the ancient world but was also frequently associated with idolatry and pagan practices in the Old Testament—practices that often opened the door to increased diabolical influence among its people. By entering Tyre, Jesus symbolically foreshadows the universality of His mission and His intention to invite all people into His Kingdom. Even though we are Christians and members of the Body of Christ, it is important to see ourselves in this woman. In a sense, we are all Gentiles, meaning that as long as we live in this world, we are exiles—tempted by demons and sin, yet longing for freedom and our true home in Heaven. Even though Jesus entered a house in Tyre and “wanted no one to know about it,” this desire set the stage for His encounter with this woman. It was not only a moment of grace for her but also a moment of teaching for His disciples—and for us. First, we read that even though Jesus entered the house secretly, “he could not escape notice.” While He may have gone unnoticed by many in Tyre, this woman recognized Him. She was on a mission, driven by love for her daughter. She did not seek Jesus for selfish reasons but because her heart longed for her daughter’s deliverance from a demon. This reveals the universal and irresistible desire for God’s mercy, present in every soul open to His grace. Additionally, when our hearts are aflame with charity for others, especially family, Jesus’ divine presence will not escape our notice. Charity sharpens our spiritual sensitivity to God’s grace and truth, enabling us to find Him by following the promptings of spiritual love. When the woman pleads with Jesus to drive the demon out of her daughter, His response is surprising: “Let the children be fed first. For it is not right to take the food of the children and throw it to the dogs” (Mark 7:27). This was not an insult but a truthful and deliberate statement. No one—neither Gentile, Jew, nor Christian—has a right to God’s power and mercy. By expressing this fact, Jesus gave the woman an opportunity to reveal two qualities that are irresistible to Him: faith and humility. Her response, “Lord, even the dogs under the table eat the children’s scraps” (Mark 7:28), is a beautiful declaration of both. Faith is the recognition of God’s power and goodness, while humility acknowledges that we are unworthy of His mercy. Though it may seem counterintuitive, admitting our unworthiness does not distance us from God—it draws Him closer. A humble heart, devoid of a sense of entitlement, always moves God to pour out His power and grace. Because this Gentile woman manifested both, her daughter was healed. Reflect today on the profound union of faith and humility. First, ponder how deeply you believe that God is the ultimate answer to life. Do you seek Him and His will above every other desire? Secondly, as your faith is purified, examine whether you struggle with an entitlement mindset. Do you approach God with the expectation of His blessings, or do you, like the Syrophoenician woman, humbly acknowledge your unworthiness while trusting fully in His mercy? Pray her beautiful prayer today, and trust that our Lord will irresistibly pour forth His grace upon you. My merciful Lord, with the Syrophoenician woman, I profess my faith in You. Help me to believe that You alone are the answer to every need in my life and in the lives of those I love. With that faith, I also profess my unworthiness. Yet if it be Your will, dear Lord, pour Your grace into my heart and into the hearts of all who seek You. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: பிப்ரவரி 12 : முதல் வாசகம் என் உடன்படிக்கையை நீ மீறினதால், உன் அரசைக் கூறு கூறாக்குவோம். தாவீதின் பொருட்டு ஒரு கோத்திரத்தை உன் மகனுக்கு அளிப்போம். அரசர்கள் முதல் நூலிலிருந்து வாசகம் 11: 4-13 அந்நாள்களில் சாலமோன் முதுமை அடைந்தபோது, அவருடைய மனைவியர் அவர் இதயத்தை வேற்றுத் தெய்வங்களைப் பின்பற்றும்படி மாற்றிவிட்டனர். அதனால் அவர் உள்ளம் தம் தந்தை தாவீதின் உள்ளத்தைப்போல் கடவுளாகிய ஆண்டவருக்கு முற்றிலும் பணிந்திருக்கவில்லை. சாலமோன் சீதோனியரின் தேவதையான அஸ்தரேத்தையும் அம்மோனியரின் அருவருப்பான மில்கோமையும் வழிபடலானார். இவ்வாறு சாலமோன், ஆண்டவர் பார்வையில் தீயதெனப் பட்டதைச் செய்தார். தம் தந்தை தாவீது ஆண்டவரை முழுமையாகப் பின்பற்றியது போன்று அவர் செய்யவில்லை. சாலமோன் எருசலேமுக்கு எதிரில் இருந்த மலையில் மோவாபியரின் அருவருப்பான கெமோசுக்கும் அம்மோனியரின் அருவருப்பான மோலேக்குக்கும் தொழுகை மேடுகளைக் கட்டினார். இப்படியே தங்கள் தெய்வங்களுக்குத் தூபம் காட்டிப் பலியிடுவதற்காக, வேற்றினத்தாரான தம் மனைவியர் எல்லாருக்கும் சாலமோன் இவ்வாறு செய்து கொடுத்தார். ஆண்டவர் சாலமோன்மீது சினமுற்றார். ஏனெனில் தமக்கு இருமுறை காட்சியளித்திருந்த இஸ்ரயேலின் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடமிருந்து அவர் இதயம் விலகிச் சென்றது. வேற்றுத் தெய்வங்களைப் பின்பற்ற வேண்டாம் என்று ஆண்டவர் அவருக்குக் கட்டளையிட்டிருந்தும், அக்கட்டளையை அவர் கடைப்பிடிக்கவில்லை. ஆகையால் ஆண்டவர் சாலமோனை நோக்கி, “நான் உன்னோடு செய்த உடன்படிக்கையையும், நான் உனக்கு விதித்த நியமங்களையும் மீறி, நீ இவ்வாறு நடந்துகொண்டதால் உன் அரசை உன்னிடமிருந்து பறித்து அதை உன் பணியாளனுக்குக் கொடுக்கப்போவது உறுதி. ஆயினும் உன் தந்தை தாவீதின் பொருட்டு, உன் காலத்தில் நான் இதைச் செய்யமாட்டேன். உன் மகன் கையினின்று அதைப் பறித்து விடுவேன். ஆயினும் அரசு முழுவதையும் பறித்துவிடாமல், என் அடியான் தாவீதின் பொருட்டும் நான் தேர்ந்து கொண்ட எருசலேமின் பொருட்டும் ஒரு குலத்தை உன் மகனிடம் விட்டுவைப்பேன்” என்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. பிப்ரவரி 12 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 106: 3-4. 35-36. 37,40 (பல்லவி: 4a காண்க) பல்லவி: ஆண்டவரே! உம் மக்கள்மீது இரக்கம் காட்டி என்னை நினைவுகூரும்! 3 நீதிநெறி காப்போர் பேறுபெற்றோர்! எப்போதும் நேரியதே செய்வோர் பேறுபெற்றோர்! 4 ஆண்டவரே! நீர் உம் மக்கள்மீது இரக்கம் காட்டும்போது என்னை நினைவுகூரும்! அவர்களை நீர் விடுவிக்கும்போது எனக்கும் துணை செய்யும்! - பல்லவி 35 வேற்றினத்தாரோடு கலந்து உறவாடி, அவர்களின் வழக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டனர்; 36 அவர்களின் தெய்வச் சிலைகளைத் தொழுதனர்; அவையே அவர்களுக்குக் கண்ணிகளாயின. - பல்லவி 37 அவர்கள் தங்கள் புதல்வர், புதல்வியரைப் பேய்களுக்குப் பலியிட்டனர்; 40 எனவே, ஆண்டவரின் சினம் அவர்தம் மக்களுக்கெதிராகப் பற்றியெரிந்தது; தமது உரிமைச் சொத்தை அவர் அருவருத்தார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யாக் 1: 21 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! உங்களிடம் மிகுந்துள்ள தீமையை அகற்றி, உங்கள் உள்ளத்தில் ஊன்றப்பட்ட வார்த்தையைப் பணிவோடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். அதுவே உங்களை மீட்க வல்லது. அல்லேலூயா. பிப்ரவரி 12 : நற்செய்தி வாசகம் சிறு பிள்ளைகள் சிந்தும் சிறு துண்டுகளை நாய்க்குட்டிகள் தின்னுமே! ✠ மாற்கு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 7: 24-30 அக்காலத்தில் இயேசு புறப்பட்டுத் தீர் பகுதிக்குள் சென்றார். அங்கே அவர் ஒரு வீட்டிற்குள் போனார்; தாம் அங்கிருப்பது எவருக்கும் தெரியாதிருக்க வேண்டுமென்று விரும்பியும் அதை மறைக்க இயலவில்லை. உடனே பெண் ஒருவர் அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு உள்ளே வந்து, அவர் காலில் விழுந்தார். அவருடைய மகளைத் தீய ஆவி பிடித்திருந்தது. அவர் ஒரு கிரேக்கப் பெண்; சிரிய பெனிசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் தம் மகளிடமிருந்து பேயை ஓட்டிவிடுமாறு அவரை வேண்டினார். இயேசு அவரைப் பார்த்து, “முதலில் பிள்ளைகள் வயிறார உண்ணட்டும். பிள்ளைகளுக்குரிய உணவை எடுத்து நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுவது முறையல்ல” என்றார். அதற்கு அப்பெண், “ஆம் ஐயா, ஆனாலும் மேசையின் கீழிருக்கும் நாய்க்குட்டிகள் சிறு பிள்ளைகள் சிந்தும் சிறு துண்டுகளைத் தின்னுமே” என்று பதிலளித்தார். அப்பொழுது இயேசு அவரிடம், “நீர் இப்படிச் சொன்னதால் போகலாம்; பேய் உம் மகளை விட்டு நீங்கிற்று” என்றார். அப்பெண் தம் வீடு திரும்பியதும் தம் பிள்ளை கட்டிலில் படுத்திருக்கிறதையும் பேய் ஓடிவிட்டதையும் கண்டார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ----------------------------------------------------------------------------- "நீர் இப்படிச் சொன்னதால் போகலாம்” பொதுக்காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் வியாழக்கிழமை I 1 அரசர்கள் 11: 4-13 II மாற்கு 7: 24-30 “நீர் இப்படிச் சொன்னதால் போகலாம்” ஹட்சன் டைலரின் தாழ்ச்சி: சீனாவிற்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு சென்று, ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஆண்டவர் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்தவர் ஹட்சன் டைலர் (Hudson Taylor). ஒருமுறை இவரது நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் இவர் செய்த அளப்பரிய பணிகளைப் பார்த்துவிட்டு, இவரை மிகவும் புகழ்ந்து பேசியபோது, இவர் அவரிடம், “நீ என்னை இவ்வளவு புகழ்ந்து பேசும் அளவுக்கு நான் ஒன்றுமே இல்லை. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், சீனாவிற்கு நற்செய்தியை அறிவிக்க மிகவும் பலவீனமான ஒரு மனிதரைக் கடவுள் தேடிக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுதுதான் மிகவும் பலவீனமான மனிதனான நான் கிடைத்தேன். கடவுள் என்னைக் கொண்டு சீனாவில் நற்செய்தி அறிவிக்க வைத்தார்” என்றார். ஆம், கடவுளின் வார்த்தையைச் சீனாவில் உள்ள மக்களுக்கு அறிவித்து, ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஆண்டவரிடம் கொண்டு வந்திருந்த போதும், ஹட்சன் டைலர் மிகவும் தாழ்ச்சியோடு இருந்தார். இன்றைய நற்செய்தியில் கிரேக்கப் பெண்மணி இயேசுவிடம் தாழ்ச்சியோடு பேசியதால், தன்னுடைய மகளிடமிருந்து பேய் நீங்கப் பெறுவது குறித்து வாசிக்கின்றோம். அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். திருவிவிலியப் பின்னணி: யூத சமயத் தலைவர்களிடமிருந்து தொடர்ந்து எதிர்ப்புகள் வந்த வண்ணமாய் இருந்ததால், சில காலத்திற்கு ஓய்வெடுக்கவும், அதே நேரத்தில் தன்னுடைய சீடர்களுக்குத் தனது பாடுகளைப் பற்றி விளக்கிக் கூறவும், இயேசு பிறவினத்தார் பகுதிக்கு வருகின்றார். அப்போதுதான் அவர் கிரேக்கப் பெண்மணியைச் சந்திக்கின்றார். தனது மகளிடமிருந்து பேயை ஓட்டுமாறு அவர் இயேசுவிடம் கேட்கின்றபோது இயேசு அவரிடம், “முதலில் பிள்ளைகள் வயிறார உண்ணட்டும்” என்கிறார். இயேசுவின் இவ்வார்த்தை, “முதலில் யூதருக்கும், அடுத்துக் கிரேக்கருக்கும் – அதாவது நற்செய்தியை நம்பும் ஒவ்வொருவருக்கும் – அந்த மீட்பு உண்டு” புனித பவுலின் வார்த்தைகளை நமக்கு நினைவுபடுத்துகின்றன (உரோ 1:16, 15:8). இயேசு இவ்வாறு சொன்னாலும், கிரேக்கப் பெண்மணி, “மேசையின் கீழிலிருக்கும் நாய்க் குட்டிகள் சிறு பிள்ளைகள் சிந்தும் சிறு துண்டுகளைத் தின்னுமே” என்கிறார். அந்தப் பெண்மணி இவ்வாறு சொல்வதற்கு உள்ளத்தில் மிகுந்த தாழ்ச்சி இருந்திருக்க வேண்டும். அதனால் இயேசு அவரிடம், “நீ இப்படிச் சொன்னதால் போகலாம்; பேய் உம் மகளை விட்டு நீங்கிற்று” என்கிறார். இங்கு நாம் ஓர் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது என்னவெனில், கிரேக்கப் பெண்மணி இஸ்ரயேலின் கடவுளான ஆண்டவரில் நம்பிக்கை கொண்டது. அதே நேரத்தில் இஸ்ரேயலின் அரசனாக இருந்த சாலமோன் கடவுளின்மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமல், வேற்று தெய்வங்களின் மீது நம்பிக்கை கொள்கின்றான். இதனால் அவனுடைய அரசு உடைந்து போகிறது. இது குறித்து இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் படிக்கின்றோம். ஆகவே, நாம் கிரேக்கப் பெண்மணியைப் போன்று உண்மைக் கடவுளான ஆண்டவரில் நம்பிக்கை கொண்டு, அவர்முன்பு தாழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து, அவர் தரும் ஆசியைப் பெறுவோம். சிந்தனைக்கு:  தாழ்ச்சியே கடவுளின் ஆசியைப் பெறுவதற்கு முதல் படி  பதவி உயர உயர பணிவு வரவேண்டும்  கடவுள் தாழ்ச்சிநிறைந்த நெஞ்சத்தில் குடி கொள்கின்றார். இறைவாக்கு: ‘கடவுள் முன்பாக தாழ்ச்சியோடு நடந்து கொள்வதைத் தவிர வேறு எதை ஆண்டவர் உன்னிடம் கேட்கிறார்?’ (மீக் 6:8) என்பார் மீக்கா இறைவாக்கினர். எனவே, நாம் கடவுள் முன்பு தாழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: February 11th : First reading The Queen of Sheba saw all the wisdom of Solomon A Reading from the first book of Kings 10:1-10. In those days: When the queen of Sheba heard of the fame of Solomon concerning the name of the Lord, she came to test him with hard questions. She came to Jerusalem with a very great retinue, with camels bearing spices, and very much gold and precious stones. And when she came to Solomon, she told him all that was on her mind. And Solomon answered all her questions; there was nothing hidden from the king that he could not explain to her. And when the queen of Sheba had seen all the wisdom of Solomon, the house that he had built, the food of his table, the seating of his officials, and the attendance of his servants, their clothing, his cupbearers, and his burnt offerings that he offered at the house of the Lord, there was no more breath in her. And she said to the king, “The report was true that I heard in my own land of your words and of your wisdom, but I did not believe the reports until I came and my own eyes had seen it. And behold, the half was not told me. Your wisdom and prosperity surpass the report that I heard. Happy are your men! Happy are your servants, who continually stand before you and hear your wisdom! Blessed be the Lord your God, who has delighted in you and set you on the throne of Israel! Because the Lord loved Israel for ever, he has made you king, that you may execute justice and righteousness.” Then she gave the king one hundred and twenty talents of gold, and a very great quantity of spices and precious stones. Never again came such an abundance of spices as these that the queen of Sheba gave to King Solomon. The Word of the Lord. February 11th : Responsorial Psalm Psalm 37:5–6, 30–31, 39–40 (R. 30a) Response : The mouth of the just man utters wisdom. Commit your way to the Lord; trust in him, and he will act, and make your uprightness shine like the light, the justice of your cause like the noon-day sun. R.: The mouth of the just man utters wisdom. The mouth of the just man utters wisdom, and his tongue tells forth what is just. The law of his God is in his heart; his steps shall be saved from stumbling. R.: The mouth of the just man utters wisdom. But from the Lord comes the salvation of the just, their stronghold in time of distress. The Lord helps them and rescues them, rescues and saves them from the wicked: because they take refuge in him. R.: The mouth of the just man utters wisdom. Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Your word, O Lord, is truth; sanctify us in the truth. R. Alleluia. February 11th : Gospel It is what comes out of a man that makes him unclean A reading from the Holy Gospel according to St.Mark 7:14-23 At that time: Jesus called the people to him again and said to them, “Hear me, all of you, and understand: There is nothing outside a person that by going into him can defile him, but the things that come out of a person are what defile him.” And when he had entered the house and left the people, his disciples asked him about the parable. And he said to them, “Then are you also without understanding? Do you not see that whatever goes into a person from outside cannot defile him, since it enters, not his heart but his stomach, and is expelled?” (Thus he declared all foods clean.) And he said, “What comes out of a person is what defiles him. For from within, out of the heart of man, come evil thoughts, sexual immorality, theft, murder, adultery, coveting, wickedness, deceit, sensuality, envy, slander, pride, foolishness. All these evil things come from within, and they defile a person.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: When he got home away from the crowd his disciples questioned him about the parable. He said to them, “Are even you likewise without understanding? Do you not realize that everything that goes into a person from outside cannot defile, since it enters not the heart but the stomach and passes out into the latrine?” Mark 7:17–19 We experience varying levels of intimacy in our relationships. Some acquaintances, such as neighbors or colleagues, we only know superficially, while with a spouse, sibling, or close friend, we share a much deeper bond. Yet, even in the most intimate human relationships—such as that of a longtime married couple—we never achieve perfect knowledge of the other person. Similarly, our relationship with Christ must continually deepen. Unlike human relationships, however, God already knows us perfectly—better than we know ourselves. Still, He invites us to grow in knowledge and love of Him as He gradually reveals Himself to us. This ongoing process will continue not only in this life but even in eternity, as we behold the Beatific Vision. In Heaven, our union with God will be ever-expanding, as we enter more deeply into the infinite mystery of His divine presence. In today’s Gospel, Jesus revealed Himself more clearly to His closest companions than He did to the crowds. His self-revelation came by way of an intimate teaching about the “parable” He taught to the people. In this context, Jesus’ parable was not a traditional parable but a short and direct statement that used symbolic language to convey a deeper spiritual truth. He taught the crowd: “Hear me, all of you, and understand. Nothing that enters one from outside can defile that person; but the things that come out from within are what defile” (Mark 7:14–15). While seemingly straightforward, this teaching is called a parable because it invites contemplation and requires deeper understanding to grasp its full spiritual significance. In this parable, Jesus’ teaching challenged the crowd’s preconceived notions regarding purity and holiness. By addressing the heart as the true source of defilement, He invited His listeners to move beyond mere external observance of the law and to focus instead on the inner disposition of their souls. It’s also important to understand that He taught His close disciples in a more intimate way than He taught the crowds. After teaching the crowds, Jesus and His disciples went “home,” where they questioned Him about the parable. This intimate moment teaches us that personal prayer is our own “home,” where we encounter Christ away from the distractions of the world. It is there that we must approach Him daily with questions—not out of doubt, but from a desire to know Him more deeply. Questions lead to attentive listening, understanding, and intimacy. At the beginning of our relationship with God, He often speaks in more general terms. For those going through an initial conversion, Jesus’ general teachings are life-changing. As we mature in our faith and seek to deepen our relationship with God, we must see ourselves among Jesus’ close companions as they grew in holy intimacy. Doing so requires daily effort and intentionality. Just as a married couple cannot grow closer without meaningful communication, so too must we open our hearts to God each day, speaking honestly and listening attentively to His voice. Without this, our relationship with Him risks remaining superficial. Reflect today on the ways you approach your relationship with Christ. Do you seek Him in the quiet of your personal “home,” asking questions and listening attentively? Consider how you can make your prayer life more intentional, opening your heart to deeper understanding and communion with Him. Just as a loving spouse or a close friend takes time to speak and listen, so too must you dedicate time daily to converse with our Lord, allowing Him to lead you into the depths of His divine wisdom and love. My intimate Lord, You desire to reveal Yourself to me, to draw me into Your presence, and to converse with me more profoundly each day. Grant me the desire to know You, the resolve to listen attentively, and the grace to understand the depths of Your truth. Draw me ever closer, dear Lord, into a loving and intimate relationship with You. Jesus, I trust in You! #Bible reading

Bible reading: February 10th : First reading 'Listen to the prayer your servant makes in this place' A Reading from the First Book of Kings 8: 22-23,27-30 In those days: Solomon stood before the altar of the Lord in the presence of all the assembly of Israel, and spread out his hands towards heaven, and said, “O Lord, God of Israel, there is no God like you, in heaven above or on earth beneath, keeping covenant and showing steadfast love to your servants who walk before you with all their heart. “But will God indeed dwell on the earth? Behold, heaven and the highest heaven cannot contain you; how much less this house that I have built! Yet have regard to the prayer of your servant and to his plea, O Lord my God, listening to the cry and to the prayer that your servant prays before you this day, that your eyes may be open night and day towards this house, the place of which you have said, ‘My name shall be there’, that you may listen to the prayer that your servant offers towards this place. And listen to the plea of your servant and of your people Israel, when they pray towards this place. And listen in heaven your dwelling place, and when you hear, forgive.” The Word of the Lord. February 10th : Responsorial Psalm Psalm 84:3, 4, 5, and 10, 11 (R. 2) Response : How lovely is your dwelling place, O Lord of hosts! My soul is longing and yearning for the courts of the Lord. My heart and my flesh cry out to the living God. R.: How lovely is your dwelling place, O Lord of hosts! Even the sparrow finds a home, and the swallow a nest for herself in which she sets her young, at your altars, O Lord of hosts, my king and my God. R.: How lovely is your dwelling place, O Lord of hosts! Blessed are they who dwell in your house, forever singing your praise. Turn your eyes, O God, our shield; look on the face of your anointed. R.: How lovely is your dwelling place, O Lord of hosts! One day within your courts is better than a thousand elsewhere. The threshold of the house of God I prefer to the dwellings of the wicked. R.: How lovely is your dwelling place, O Lord of hosts! Gospel Acclamation Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Bend my heart, O God, to your decrees, grant me mercy by your law. R. Alleluia. February 10th : Gospel You get round the commandment of God to preserve your own tradition A Reading from the Holy Gospel according to St.Mark 7:1-13 At that time: When the Pharisees gathered to Jesus, with some of the scribes, who had come from Jerusalem, they saw that some of his disciples ate with hands that were defiled, that is, unwashed. (For the Pharisees and all the Jews do not eat unless they wash their hands properly, holding to the tradition of the elders, and when they come from the market-place, they do not eat unless they wash. And there are many other traditions that they observe, such as the washing of cups and pots and copper vessels and dining couches.) And the Pharisees and the scribes asked him, “Why do your disciples not walk according to the tradition of the elders, but eat with defiled hands?” And he said to them, “Well did Isaiah prophesy of you hypocrites, as it is written, ‘This people honours me with their lips, but their heart is far from me; in vain do they worship me, teaching as doctrines the commandments of men.’ You leave the commandment of God and hold to the tradition of men.” And he said to them, “You have a fine way of rejecting the commandment of God in order to establish your tradition! For Moses said, ‘Honour your father and your mother’; and, ‘Whoever reviles father or mother, must surely die.’ But you say, ‘If a man tells his father or his mother, ‘Whatever you would have gained from me is Corban’ (that is, given to God)— then you no longer permit him to do anything for his father or mother, thus making void the word of God by your tradition that you have handed down. And many such things you do.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Why do your disciples not follow the tradition of the elders but instead eat a meal with unclean hands?” He responded, “Well did Isaiah prophesy about you hypocrites, as it is written: ‘This people honors me with their lips, but their hearts are far from me; in vain do they worship me, teaching as doctrines human precepts.’” Mark 7:5–8 Isaiah’s prophecy rings as true for us today as it did when Isaiah spoke it and when Jesus quoted it. Worship of God must come from our hearts, from the depths of our beings. Only then is worship authentic. Humans are complex. We are made up of body and soul. Though we have a physical heart, the “heart” Isaiah and Jesus are speaking of is spiritual in nature, essentially the human will. God created us with a free will, meaning we alone are the source of the decisions we make, though our good choices are always assisted by God’s grace. When God speaks to us, revealing His Divine Will, He communicates to us through the use of our intellect. The intellect, enlightened by both natural reason and divine grace, identifies the good we must choose and proposes that good to the will. The will, moved by God’s grace, cooperates in freely choosing it or rejecting it. This cooperation reflects the cooperation between God’s action and our freedom. When we freely choose the good, we open ourselves to the grace of charity which perfects our will. Charity strengthens us and enables us to love with God’s own love, allowing us to live out the divine commandment to love God above all things and our neighbor as ourselves. This alignment of our intellect, will, and actions with God’s will is what makes our worship authentic and our lives holy. This loving worship was absent from the practices of the Pharisees and scribes, whose devotion had become purely external. Their “worship” was steeped in pride, reducing their religious observance to a display of self-righteousness rather than a freely graced expression of love for God. Jesus’ rebuke, however, was not an act of condemnation but one of love. He sought to challenge their hypocrisy, convict their hearts, and call them into an authentic relationship with God rooted in true worship. Their refusal to respond with humility and repentance led many of them to plot against Him, culminating in His Crucifixion. This rejection of divine love reveals that their worship remained vain, as their hearts were closed to the grace that transforms external observance into a living relationship with God. When you reflect on your own external acts of worship, do they flow from a heart fully devoted to God? What motivates you when you attend Mass, recite prayers, or perform works of charity? Is your worship a genuine expression of love for God, or is it sometimes reduced to routine or mere obligation? We would all do well to listen attentively to Jesus’ rebuke of the Pharisees and scribes, examining our own hearts to discern whether we, too, are guilty of falling into externalism or prideful worship. True worship requires humility, sincerity, and an openness to God’s transforming grace, which alone can elevate our external actions into a genuine offering of love. The greatest and purest act of worship is to unite ourselves fully with the sacrifice of Christ in the Holy Mass, offering ourselves—body, mind, and soul—as a living sacrifice to God in loving obedience and complete trust. At Mass, the priest adds a drop of water to the chalice containing the wine. The water and wine are then consecrated into Christ Himself. That one drop of water represents us. Authentic worship will begin with us making that internal offering, united to the external ritual of the Mass, and flow into every other part of our lives. Reflect today on every external act of devotion and charity you perform, especially your participation in the Mass. Listen to Jesus’ loving rebuke of the Pharisees and scribes, and use His words to examine your life. Where weakness, sin, pride, or empty routine are found, seek to replace them with heartfelt worship so that your entire life becomes an offering of authentic love and worship of God. My Lord and my God, You alone are worthy of all my love, all my devotion, and the purity of my worship. Please reveal to me the ways in which my worship lacks authenticity, and grant me the grace to love You freely and wholeheartedly. Purify my heart so that my worship may glorify You and advance Your Kingdom. Jesus, I trust in You. #Bible reading