*🔥होळीला नेमके काय करायचे?* ■ घरातील प्रत्येक व्यक्तीने होळी पेटवल्यावर गाईचे तूप, ११लवंग, ७ बत्तासे, ५ विडयाची पाने, गोटा खोबरे नारळ,पुरणाची पोळी,वरणभात नैवेद्य, असे सर्व घेऊन होळीची पुजा करावी. ■ ११ प्रदक्षिणा माराव्यात नंतर गोटा खोबरे नारळ,तूप वाहावे.,नैवद्य दाखवावा, प्रार्थना करावी.यामुळे सुख समृद्धी वाढते,कष्ट दुर होतात. ■ होळीच्या दिवशी काळ्या कपडयात मूठभर काळे तीळ घेऊन ते आपल्याखिशात ठेवावेत.व रात्री होळीत प्रवाहित करावेत. त्रास निघून जातो. ■ ७ गोमती चक्र घेऊन प्रार्थना करा की शत्रु माझ्या जीवनात कोणतीही बाधा टाकू नये. माझी मनातील सर्व कामे व्यवस्थित. होऊदे असे म्हणून होळीत टाकावीत. ■ होळीच्या दुसरया दिवशी होळीची राख घरी आणुन त्यात थोडेसे मीठ,व राई,मिक्स करुन घरात व जवळ ठेवावी त्यामुळे भुतप्रेत,नजरदोष,करणीदोष होत नाही. ■ होळीच्या दिवसा पासून रोज ४० दिवसा पर्यत बजरंग बाणाचे रोज ३पाठ करावेत मनामोकामना पुर्ण होते. ■ होळीच्या दिवशी संध्याकाळी शंकराला २१गोमती चक्र वाहावेत, व्यापार व नोकरी मध्ये उन्नती होते. ■ नवग्रह दोष जाण्या साठी होळीची राख घेऊन ती अंगाला लावून स्नान करावे.व शिवलिंगास भस्म म्हणून लावावेगरीबास पुरणपोळी खावू घालावी,घरी चौमुखी दिवा लावावा. सर्वदेवाची पुजा करावी. यामुळे बाधा निवारण होते. ■ राहुचा दोष असेल तर - एक नारळाचा गोळा घेऊन त्यात गोडेतेल भरुन थोडा गुळ टाकावा.व तो नारळ अंगावरून ७ वेळा उतरवून होळीत टाकावा. त्यामुळे वर्षभर राहुचा त्रास,दोष निघून जातो.व सर्व अडलेली कामे होऊ लागतात. ■ जर नेहमी धनहानी होत असेल,पैसा टिकत नसेल तर होळीच्या दिवशी सकाळी मुख्य दरवाज्यावर गुलाल टाका व व्दिमुखी दीवा लावा त्या दिव्यात ११ काळे उडीद टाका व यावेळी प्रार्थना करा ,आणि जेव्हा दिवा विझेल तेव्हा संध्याकाळी तो दिवा होळीच्या अग्नीत टाका.हि क्रिया श्रध्देने करा. ■ दुर्घटना, संकटे,फार येत असतील तर होळीच्या दिवशी ५ लाल गुंजा ५ काळ्या गुंजा व १ नारळ घेऊन,होळीला ११प्रदक्षिणा माराव्यात व नंतर.या सर्व गुंजा व नारळ होळीला पाठ दाखवून डोक्यावरुन होळीत टाकाव्यात . ■ विवाह होत नाही,लवकर विवाह होण्यासाठी होळीचा दिवस फार चांगला आहे.या दिवशी २ विडयाची पाने,१ अख्खी सुपारी ,१ हळकुंड घेऊन शिव मंदिरात जाऊन शिवलिंगावर अर्पण. करावे,प्रार्थनाकरावी व या नंतर होळीचे दर्शन घ्यावे. व हीच क्रिया दुसरया दिवशी धुलीवंदनाला ही करावी. ते रोज रंगपंचमी पर्यत करावी लवकरच विवाहयोग येईल..... या उपयानि कोणताही फरक पडेल असा दावा नाही श्रद्धेने करावेत #⏳ज्योतिष शास्त्र

मीरा भाईंदर स्टेशनवर संध्याकाळची प्रचंड गर्दी होती. फेब्रुवारी महिन्याची सुरुवात असली तरी लोकलच्या डब्यातून बाहेर पडताना 'आदित्य' घामाने थबथबला होता. तो एका प्रायव्हेट कंपनीत साध्या क्लर्कची नोकरी करत होता. पण त्याचं स्वप्न 'बँक प्रोबेशनरी ऑफिसर' (Bank PO) बनण्याचं होतं. पगार जेमतेम १२ हजार आणि त्यात घराचा खर्च. यामुळे त्याला क्लास लावायला आणि परीक्षेचे फॉर्म भरायला नेहमीच पैशांची चणचण भासायची. ​थकलेला आदित्य कसातरी घरी पोहोचला. त्याने बूट काढले नाहीत तोच त्याची लहान बहीण, 'स्वरा' (वय १९), धावत आली. स्वरा दिसायला मोठी झाली होती, पण मनाने ती अजूनही १० वर्षांच्या मुलीसारखीच निरागस होती. तिला लहानपणी आलेल्या एका तापामुळे तिची बुद्धी पूर्णपणे विकसित झाली नव्हती. ती घरातच असायची. ​स्वरा हसत आदित्यसमोर हात पसरून उभी राहिली. "दादा... १० रुपये दे ना! दादा, प्लीज १० रुपये दे ना!" ​आदित्य आधीच वैतागून आला होता. उद्या बँक परीक्षेचा फॉर्म भरण्याची शेवटची तारीख होती आणि त्याला १५०० रुपयांची गरज होती. त्याच्या खिशात फक्त ५०० रुपये उरले होते. त्याचा संयम सुटला. त्याने स्वराला जोरात ओरडलं: "काय ग? रोज रोज १० रुपये काय मागतेस? काय करतेस त्या पैशांचं? रोज चॉकलेट खातेस का? माझ्याकडे इथे फॉर्म भरायला पैसे नाहीत आणि तुला १० रुपये हवेत? आई, हिला सांग माझ्यासमोर येत जाऊ नकोस. नुसती डोक्याला कटकट आहे." ​स्वराचा हसरा चेहरा एकदम पडला. ती मान खाली घालून रडत रडत आतल्या खोलीत निघून गेली. आईने आदित्यला समजावलं, "अरे, वेडी आहे ती. का ओरडतोस तिला?" "आई, तिला अक्कल नाही, पण मला तर टेन्शन आहे ना माझ्या भविष्याचं," आदित्य चिडून म्हणाला. ​त्या रात्री आदित्यने जेवण केलं नाही. स्वरासुद्धा कोपऱ्यात मान लपवून झोपली होती. ​काही दिवस उलटले. अचानक वातावरणात बदल झाला आणि स्वराला डेंग्यूची लागण झाली. तिची प्रकृती इतकी वेगाने खालावली की तिला मीरा रोडच्या एका मोठ्या हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट करावं लागलं. आदित्यने मित्रांकडून उधार घेऊन तिच्या उपचारासाठी पैसे उभे केले. पण नियतीच्या मनात काहीतरी वेगळंच होतं. अवघ्या चार दिवसांत, स्वराने उपचाराला साथ देणं सोडलं. जी बहीण रोज दारात उभी राहून 'दादा आला... दादा आला' म्हणून उड्या मारायची, ती कायमची शांत झाली होती. ​घरात भयानक शांतता पसरली. आई रडून रडून बेशुद्ध पडत होती. आदित्यला समजतच नव्हतं की काय घडलंय. त्याला स्वराची खूप आठवण येत होती. त्याची नजर सारखी दरवाजाकडे जायची, जणू आत्ता स्वरा येईल आणि म्हणेल, "दादा... १० रुपये दे ना!" ​दहाव्या दिवशी, आईने आदित्यला सांगितलं, "बाळा, स्वराचे कपडे आणि सामान आवरून ठेव. मला ते बघून सारखा तिचाच विचार येतो." आदित्य जड पावलांनी स्वराच्या खोलीत गेला. तिचे कपडे गोळा करत असताना, कपाटाच्या सर्वात खालच्या कप्प्यात, एका जुन्या साडीच्या खाली त्याला एक 'काजू कतलीचा रिकामा पुठ्ठ्याचा डबा' सापडला. ​तो डबा खूप जड लागत होता. आदित्यने तो डबा बाहेर काढला. डब्याला एका जाड रबरी बँडने गच्च बांधलं होतं. आदित्यने थरथरत्या हाताने तो डबा उघडला. आणि... डबा उघडताच आदित्यच्या पायाखालची जमीन सरकली. ​त्या डब्यात चॉकलेटचे कागद किंवा खेळणी नव्हती. त्या डब्यात १०, २० आणि ५० रुपयांच्या नोटांचा खच पडला होता. खूप सारी नाणी होती. काही नोटा खूप चुरगळलेल्या होत्या. आदित्यने ते पैसे बाजूला केले, तेव्हा डब्याच्या तळाशी एक 'कागद' होता. त्या कागदावर स्वराने तिच्या मोडक्या-तोडक्या हस्ताक्षरात, लाल रंगाच्या स्केचपेनने एका मोठ्या 'लॅपटॉप' आणि 'पुस्तकाचं' चित्र काढलं होतं. ​आणि त्या चित्राच्या खाली लिहिलं होतं: "माझ्या दादाच्या परीक्षेसाठी आणि लॅपटॉपसाठी. आता दादा ओरडणार नाही." ​आदित्यला काहीच समजेना. त्याने आईला हाक मारली. आईने तो डबा बघितला आणि ती ओक्साबोक्शी रडू लागली. ती म्हणाली: "आदित्य... ही वेडी पोरगी रोज जुन्या वर्तमानपत्रांच्या पिशव्या बनवायची आणि खालच्या किराणा दुकानात देऊन यायची. तो दुकानदार तिला रोज १०-२० रुपये द्यायचा. आणि तू दिलेले १० रुपये... तिने स्वतःसाठी कधीच वापरले नाहीत रे. ती मला नेहमी सांगायची, 'आई, दादाला खूप पैसे लागतात ना शिकायला? मी दादाला पैसे देणार. मग दादा मोठा साहेब होईल आणि मला ओरडणार नाही.'" ​हे ऐकून आदित्यच्या काळजाचे तुकडे झाले. तो डबा छातीशी धरून आदित्य लहान मुलासारखा जमिनीवर बसून हंबरडा फोडून रडला. "स्वरा... मला माफ कर ग! मी किती नीच आहे. मी तुला कटकट समजलो, आणि तू... तू तुझ्या वेड्या जगातही फक्त माझ्या स्वप्नांचा विचार करत होतीस? तुझे हे १०-१० रुपये माझ्या डोळ्यांत अंजन घालून गेले ग. उठ ना स्वरा... आज दादाला तुला १० नाही, १०० रुपये द्यायचेत... उठ ना ग!" ​पण आता स्वरा कधीच परत येणार नव्हती. त्या डब्यात एकूण १६४० रुपये होते. आदित्यला बँकेचा फॉर्म भरायला १५०० रुपये हवे होते, आणि त्याच्या 'वेड्या' बहिणीने त्याच्या नकळत, स्वतःच्या इच्छा मारून त्याच्यासाठी १६४० रुपये साठवले होते. ​आज आदित्य एका मोठ्या बँकेत मॅनेजर आहे. त्याच्या अलिशान केबिनमध्ये, त्याच्या खुर्चीच्या मागे कोणत्याही देवाचा फोटो नाही. तिथे फक्त तो 'कागद' फ्रेम करून लावला आहे, ज्यावर स्वराने मोडक्या-तोडक्या अक्षरात लिहिलं होतं - "माझ्या दादाच्या परीक्षेसाठी." ​जेव्हा जेव्हा आदित्य निराश होतो, तेव्हा तो त्या कागदाकडे बघतो आणि त्याला पुन्हा उभं राहण्याची ताकद मिळते. ​कधीकधी आपण आपल्या जवळच्या माणसांच्या 'किरकिरीला' वैतागतो. आपल्याला वाटतं की ते आपल्याला समजत नाहीत. पण खरं तर, ते त्यांच्या परीने आपल्यावर निस्सीम प्रेम करत असतात. भावंडांशी कधीच रागाने वागू नका, कारण जेव्हा ती कायमची निघून जातात, तेव्हा त्यांच्या आठवणी आणि पश्चात्ताप याशिवाय आपल्या हातात काहीच उरत नाही. #🤗 जुन्या आठवणी

पुण्याच्या प्रसिद्ध फर्ग्युसन कॉलेज रोडवर (FC Road) संध्याकाळची वेळ होती. तरुण मुला-मुलींची गर्दी, कॅफेमधला गोंगाट आणि वाहनांचा आवाज. तिथेच, एका कोपऱ्यात, जिथे महापालिकेची मोठी कचराकुंडी होती, तिथे एक ६५-७० वर्षांचा म्हातारा बसला होता. त्याचा अवतार बघण्यासारखा नव्हता. अंगावर एकच फाटका शर्ट, वाढलेली दाढी, जटा झालेले केस आणि अंगाला दुर्गंधी येत होती. तो कचऱ्यातून काहीतरी शोधून खात होता. येणारे-जाणारे लोक त्याला बघून नाक मुरडत होते. काही टवाळखोर पोरं त्याला दगड मारून पळून जात होती. "ए वेड्या! ए सायंटिस्ट! काय शोधतोय कचऱ्यात?" तो म्हातारा कोणाकडेच बघत नव्हता. त्याच्या हातात एक 'विटकरीचा तुकडा' (Red Brick Piece) होता. तो त्या तुकड्याने फुटपाथवर आणि समोरच्या भिंतीवर काहीतरी 'गिचमिड' लिहित होता. लोक हसून म्हणायचे, "बघा, वेडा काहीतरी नक्षी काढतोय." त्याच वेळी, तिथून 'समीर' एका लग्सरी कार मधून जात होता. समीर आता शहराचा 'जिल्हाधिकारी' (Collector) झाला होता. त्याला आज कॉलेजच्या कार्यक्रमात प्रमुख पाहुणे म्हणून बोलावलं होतं. समीरची नजर त्या म्हाताऱ्यावर पडली. गाडी सिग्नलला थांबली होती. समीरने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. त्या म्हाताऱ्याने भिंतीवर जे लिहिलं होतं, ते बघून समीरचे डोळे विस्फारले. ते काही गिचमिड नव्हतं. ती 'कॅल्क्युलसची अवघड समीकरणं' (Complex Calculus Integration Problems) होती. आणि ती इतकी अचूक होती की, एखाद्या सामान्य प्रोफेसरलाही सोडवायला वेळ लागेल. समीरने ड्रायव्हरला ओरडून सांगितलं, "गाडी थांबव! आताच्या आता!" समीर गाडीतून उतरला. तो आपला सूट-बूट सावरत त्या कचराकुंडीजवळ गेला. सुरक्षारक्षक आणि लोक बघत राहिले. "कलेक्टर साहेब या वेड्यापाशी का जात आहेत?" समीर त्या म्हाताऱ्याच्या जवळ गेला. दुर्गंधी येत होती, पण समीरला त्याचं भान नव्हतं. तो भिंतीवरची ती गणितं वाचत होता. आणि त्याला त्याच्या बालपणीची आठवण झाली. त्याच्या शाळेत एक शिक्षक होते - 'देशपांडे सर'. जे गणिताचे जादूगार होते. ते नेहमी म्हणायचे, "गणितात देव असतो रे! आणि हे जग एक समीकरण आहे." पण २० वर्षांपूर्वी, देशपांडे सरांच्या पत्नीचा आणि मुलाचा एका भीषण अपघातात मृत्यू झाला होता. त्या धक्क्याने सर वेडे झाले होते आणि ते कुठेतरी गायब झाले होते. समीरने थरथरत्या हाताने त्या म्हाताऱ्याच्या खांद्यावर हात ठेवला. "सर? देशपांडे सर?" त्या म्हाताऱ्याने मान वर केली. त्याचे डोळे रिकामे होते. त्यात कोणतीच ओळख नव्हती. तो फक्त हसला आणि म्हणाला, "बाळा, हे गणित चुकलंय बघ. इथे 'X' नाही, 'Y' पाहिजे. हे जग चुकलंय..." त्या एका वाक्याने समीरला खात्री पटली. हा आवाज तोच होता. समीरच्या डोळ्यातून अश्रूंच्या धारा लागल्या. ज्या शिक्षकाने त्याला घडवलं, ज्याच्यामुळे आज तो 'कलेक्टर' झाला होता, तो गुरु आज कचऱ्यात अन्न शोधत होता आणि लोक त्याला दगड मारत होते. समीर तिथेच, त्या कचऱ्याच्या ढिगाऱ्यात गुडघ्यावर बसला. त्याने त्या म्हाताऱ्याचे घाणेरडे, चिखलाने माखलेले पाय आपल्या हाताने धरले आणि त्यावर डोकं ठेवलं. गर्दी जमली होती. लोक फोटो काढत होते. समीर ओरडला, "ए फोटो काय काढताय? लाज वाटत नाही तुम्हाला? ज्या माणसाला तुम्ही 'वेडा' समजून दगड मारलेत ना... ते तुमचे आणि माझे 'बाप' आहेत ज्ञानाने. हे 'प्राध्यापक विनायक देशपांडे' आहेत. ज्यांनी हजारो इंजिनिअर्स आणि डॉक्टर्स घडवलेत. आज नियतीने त्यांची परीक्षा घेतली, आणि तुम्ही समाजाने त्यांना नापास केलं." समीरने स्वतःचा कोट काढला आणि सरांच्या अंगावर घातला. त्याने जवळच्या हॉटेलमधून पाणी आणलं आणि स्वतःच्या हाताने सरांचा चेहरा धुतला. देशपांडे सर शांत होते. ते फक्त समीरकडे बघत होते. कदाचित त्यांच्या स्मृतीच्या पडद्यावर काहीतरी अस्पष्ट आठवत असावं. समीरने त्यांना आपल्या सरकारी गाडीत बसवलं. तो त्यांना आपल्या घरी घेऊन गेला. त्यांना आंघोळ घातली, नवीन कपडे दिले आणि पोटभर जेवण दिलं. जेवताना देशपांडे सर अचानक थांबले. त्यांनी समीरकडे बघितलं आणि विचारलं, "बाळा... ते इंटीग्रेशनचं गणित सुटलं का रे तुझं?" समीर रडत हसला. "नाही सर... तुम्ही शिकवाल तरच सुटेल." समीरने पुढचे ५ वर्षे देशपांडे सरांचा सांभाळ केला. औषधोपचाराने त्यांची स्मृती पूर्ण परत आली नाही, पण त्यांना हे समजलं की आपण सुरक्षित आहोत. समीर रोज संध्याकाळी ऑफिसवरून आला की पाटी-पेन्सिल घेऊन सरांच्या समोर बसत असे. आणि देशपांडे सर, ज्यांना स्वतःचं नाव आठवत नसे, ते मात्र समीरला गणिताची अवघड समीकरणं अगदी सफाईदारपणे शिकवत असत. ज्या दिवशी देशपांडे सर वारले, त्या दिवशी समीरने त्यांच्या अंत्यविधीसाठी एकही दिवस सुट्टी घेतली नाही. तो म्हणाला, "सरांची शिकवण होती - कर्म करत राहा. मी रडणार नाही, कारण त्यांनी मला गणितातल्या शून्यातून विश्व निर्माण करायला शिकवलंय." रस्त्यावरचा प्रत्येक वेडा किंवा भिकारी हा जन्मताच तसा नसतो. कोणाचं नशीब कधी फिरेल सांगता येत नाही. ज्या हातांनी आज तुम्ही दगड मारताय, त्या हातांनी कधीतरी कोणाचं भविष्य घडवलं असेल. शिक्षकांचा आणि बुजुर्गांचा आदर करा, परिस्थिती कशीही असो. कारण ज्ञान कधीच म्हातारं होत नसतं आणि ते कधीच कचरा होत नसतं. #🙏प्रेरणादायक / सुविचार

रोहित १० वर्षांचा असताना त्याचे वडील वारले. त्यानंतर दोन वर्षांनी त्याच्या आईने, **'सुधा'**ने, समाजाचा विरोध पत्करून 'शंकर' नावाच्या एका साध्या क्लार्कशी दुसरं लग्न केलं. रोहितला हे कधीच मान्य नव्हतं. त्याला वाटायचं, "हा परका माणूस माझ्या बाबांची जागा घ्यायला आलाय." रोहित कधीच शंकरला 'बाबा' म्हणाला नाही. तो नेहमी त्यांना "ए" किंवा "तुम्ही" म्हणायचा. शंकरने खूप प्रयत्न केले रोहितशी बोलायचे, त्याला जवळ घ्यायचे, पण रोहित नेहमी त्यांना झिडकारायचा. वर्षे सरली. रोहित २३ वर्षांचा झाला. इंजिनिअर होऊन त्याला बंगलोरला नोकरी लागली. तो घर सोडून गेला. तो फक्त आईशी फोनवर बोलायचा. शंकरशी तो कधीच बोलला नाही. काही दिवसांपूर्वी अचानक बातमी आली - सुधाला (आईला) हार्ट अटॅक आला आणि ती गेली. रोहित तडक गावी आला. अंत्यसंस्कार झाले. घरात आता फक्त रोहित आणि शंकर (सावत्र बाबा) उरले होते. रोहितला शंकरचा प्रचंड राग येत होता. त्याला वाटत होतं, "आता आई गेलीये, या परक्या माणसाचा आणि माझा काय संबंध? याने आता माझ्या घरातून निघून जावं." तेरावं झाल्यावर रोहित शंकरपाशी गेला आणि तोरा दाखवत म्हणाला, "बघा शंकरराव, आता आई नाहीये. त्यामुळे तुमचं आणि माझं नातं संपलं. हे घर माझ्या वडिलांचं (सख्ख्या) आहे. मला हे घर विकायचं आहे. तुम्ही तुमची सोय बघा आणि उद्यापर्यंत रूम खाली करा." शंकर शांत होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर दुखः होतं, पण रोहितच्या वागण्याचं आश्चर्य नव्हतं. ते फक्त एवढंच म्हणाले, "हो बाळा. मला माहित होतं हा दिवस येणार आहे. मी माझी बॅग भरली आहे. मी आजच निघतो." शंकर यांनी आपली जुनी, मळकी पत्र्याची पेटी उचलली. त्यांनी रोहितकडे एकदा शेवटचं भरल्या डोळ्यांनी बघितलं आणि ते घराबाहेर पडले. ते कुठे जाणार हे त्यांनी सांगितलं नाही. रोहितला हायसं वाटलं. "सुटलो एकदाचा!" त्याने कपाट आवरलं. कपाटात शंकरने एक 'जुनी डायरी' आणि 'बँकेचे काही कागद' ठेवले होते. रोहितला वाटलं, "नक्कीच या म्हाताऱ्याने आईच्या नावावर काहीतरी कर्ज काढून ठेवलं असणार." रागाने त्याने ती फाईल उघडली. आणि आतले कागद वाचताना... रोहितच्या पायाखालची जमीन सरकली. ते 'होम लोन' (Home Loan) चे कागद होते. रोहितला माहित होतं की हे घर त्याच्या सख्ख्या वडिलांनी बांधलं होतं. पण त्याला हे माहित नव्हतं की, त्याचे सख्खे वडील दारूच्या व्यसनात खूप मोठं कर्ज मागे ठेवून गेले होते. घर बँकेच्या जप्तीत निघालं होतं. त्या फाईलमध्ये एक 'नोट' (Letter) होती, जी शंकरने सुध्दासाठी (रोहितच्या आईसाठी) लिहिली होती, पण ती कधी दिलीच नव्हती. "सुधा, आज मी माझ्या प्रॉव्हिडंट फंडाचे (PF) आणि निवृत्तीचे सगळे पैसे भरून या घराचं शेवटचं कर्ज फेडलं आहे. आता हे घर पूर्णपणे 'रोहित'चं झालं आहे. त्याला कधी सांगू नकोस की त्याच्या सख्ख्या बापाने घर गहाण ठेवलं होतं, नाहीतर त्याच्या मनात वडिलांबद्दलचा आदर कमी होईल. मी 'सावत्र' आहे, हे मला माहित आहे. तो माझा तिरस्कार करतो, हे ही माहित आहे. पण माझं प्रेम खोटं नाही ग. मी त्याला कधीच 'माझा मुलगा' म्हणू शकलो नाही, पण मी त्याला कधीच 'परका' मानलं नाही. तुझ्या मृत्यूनंतर मी हे घर सोडून जाईन, कारण मला माहित आहे त्याला माझा चेहरा आवडत नाही. पण त्याला सांग, बाळा, हे घर तुझंच आहे, मी फक्त त्याचा 'चौकीदार' होतो." रोहितच्या हातातून ती डायरी गळून पडली. ज्या माणसाला तो आयुष्यभर 'परका' आणि 'घराचा ताबा घेणारा' समजत होता, त्या माणसाने स्वतःची पूर्ण कमाई घालवून रोहितचं घर वाचवलं होतं... फक्त यासाठी की रोहितला रस्त्यावर यावं लागू नये. आणि बदल्यात त्याला काय मिळालं? अपमान आणि हकालपट्टी? रोहित अनवाणी पायाने रस्त्यावर धावत सुटला. "बाबा... बाबा!" आज पहिल्यांदा त्याच्या तोंडातून 'बाबा' शब्द बाहेर पडला होता. तो बस स्टँडवर पोहोचला. समोर शंकर एसटीत चढत होते. रोहितने धावत जाऊन त्यांचे पाय धरले आणि तो लहान मुलासारखा रडला. "मला माफ करा बाबा! मी चुकलो... मी रक्ताच्या नात्यालाच सर्वस्व मानलं, पण प्रेमाच्या नात्याला ओळखू शकलो नाही. तुम्हीच माझे खरे बाबा आहात. मला सोडून नका जाऊ!" शंकरने त्याला उचलून छातीशी लावलं. आज अनेक वर्षांनी बाप-लेकाची गळाभेट झाली होती... एका स्मशानाच्या शांततेनंतर आणि एका डायरीच्या खुलाशानंतर! नात्यांना 'रक्ताची' गरज नसते, त्यांना फक्त 'विश्वासाची' आणि 'त्यागाची' गरज असते. 'सावत्र' म्हणजे वाईटच असं नसतं. कधीकधी रक्ताची माणसं जी जखम देतात, त्यावर फुंकर मारायला देवाने पाठवलेला तो 'सावत्र' माणूसच असतो. माणसाला ओळखा, रक्ताला नाही. #🙏प्रेरणादायक / सुविचार

पुण्यातील एका प्रतिष्ठित कॉन्व्हेंट स्कूलच्या (Convent School) प्रिन्सिपलच्या केबिनबाहेर पालकांची रांग लागली होती. सगळे श्रीमंत, सुटाबुटातले पालक आपल्या मुलांच्या ॲडमिशनसाठी आले होते. एसी असूनही तिथे पालकांचा रुबाब आणि परफ्युमचा वास दरवळत होता. तेवढ्यात तिथे एक माणूस आला. नाव त्याचं 'कोंडिबा'. कोंडिबाची अवस्था बघून सगळ्यांनी नाकाला रुमाल लावला. त्याचे कपडे गटारातल्या काळ्या पाण्याने माखले होते. अंगाला एक तीव्र, मळमळणारा घाणेरडा वास येत होता. पायातले बूट फाटलेले होते आणि हातात एक प्लास्टिकची पिशवी होती. तो पालिकेत 'गटार साफ करणारा' (Manual Scavenger) कामगार होता. तो केबिनच्या दारात उभा राहिला. तिथे उभ्या असलेल्या एका श्रीमंत पालकाने, मिस्टर देशमुखांनी, शिपायाला ओरडून सांगितलं, "अहो, हे काय चाललंय? या भिकाऱ्याला आत कसं येऊ देता? किती घाण वास येतोय त्याचा. त्याला बाहेर हाकला, आमची मुलं इन्फेक्शनने आजारी पडतील." कोंडिबाने मान खाली घातली. तो दरवाजाच्या बाहेरच कोपऱ्यात उभा राहिला. शिपाई त्याला म्हणाला, "ए कोंडिबा, तुला सांगितलंय ना, शाळा सुटल्यावर येत जा. आता साहेब मिटिंगमध्ये आहेत. चल निघ." कोंडिबा काकुळतीने म्हणाला, "दादा, फक्त दोन मिनिटं. मला परत कामावर जायचंय. आज शेवटची तारीख आहे फी भरण्याची. जर आज पैसे भरले नाहीत, तर त्या पोरीचं वर्ष वाया जाईल." हे ऐकून देशमुखांना हसू आलं. "काय रे? तू गटार उपसणारा... तुझी पोरगी या कॉन्व्हेंट स्कूलमध्ये शिकणार? आरशात तोंड बघितलंस का? सरकारी शाळेत टाक की." तिथे उभ्या असलेल्या इतर पालकांनीही कुत्सितपणे हसून त्याला अपमानित केलं. तेवढ्यात प्रिन्सिपल मॅडम बाहेर आल्या. त्यांनी कोंडिबाला पाहिलं. त्या रागात असतील असं सगळ्यांना वाटलं. पण प्रिन्सिपल मॅडम धावत कोंडिबाच्या जवळ गेल्या. त्या घाणेरड्या कपड्यातल्या कोंडिबाला त्यांनी वाकून नमस्कार केला. सगळे पालक शॉक झाले. मॅडम म्हणाल्या, "या कोंडिबा भाऊ... आत या." कोंडिबा लाजत म्हणाला, "नको मॅडम, आतली कार्पेट खराब होईल. मी इथेच बाहेरून पैसे देतो." त्याने आपल्या मळक्या पिशवीतून चुरगळलेल्या, दमट झालेल्या १००-५० च्या नोटा आणि काही चिल्लर टेबलवर ओतली. "मॅडम, हे घ्या १५ हजार रुपये. मोजून घ्या. त्या 'गौरी'ची फी आहे." मिस्टर देशमुखांना राहवलं नाही. त्यांनी विचारलं, "मॅडम, हा गटार साफ करणारा... आणि याची मुलगी गौरी तुमच्या शाळेत शिकते? आणि तुम्ही याला इतका मान का देताय?" प्रिन्सिपल मॅडमच्या डोळ्यात पाणी आलं. त्या म्हणाल्या: *"मिस्टर देशमुख, तुम्हाला माहित आहे हा माणूस कोण आहे? ज्या गौरीची फी भरण्यासाठी हे आलेत, ती यांची सख्खी मुलगी नाहीये. ती एक अनाथ मुलगी आहे. १० वर्षांपूर्वी कोंडिबाची स्वतःची मुलगी, 'सखू', डेंग्यूने वारली. कारण त्यांच्या वस्तीत गटार तुंबलं होतं आणि उपचाराला पैसे नव्हते. त्या दिवशी कोंडिबाने शपथ घेतली की, 'आज पैशावाचून माझी पोरगी गेली, पण यापुढे माझ्या वस्तीतल्या कोणत्याही अनाथ मुलीचं शिक्षण पैशावाचून थांबणार नाही.' गेली १० वर्षे हा माणूस रोज सकाळी ६ वाजता गटारात उतरतो. तुमच्या-आमच्या घरातली घाण साफ करतो. त्याबदल्यात त्याला जे तुटपुंजे पैसे मिळतात, त्यातले स्वतःला वडापाव खाण्यापुरते पैसे ठेवतो आणि बाकीचे सगळे पैसे साठवून आपल्या शाळेतल्या ५० अनाथ मुलींच्या शिक्षणाचा खर्च उचलतो. तुमच्या अंगाला महागडा परफ्युम आहे, पण तुमचे विचार संकुचित आहेत. आणि याच्या अंगाला गटाराचा वास आहे, पण याचं मन चंदनापेक्षा सुगंधी आहे. तुम्ही स्वतःच्या मुलासाठी फी भरता, हा माणूस दुसऱ्यांच्या मुलांसाठी आयुष्य गटारात घालवतोय."* हे ऐकून तिथे स्मशानशांतता पसरली. देशमुखांची मान शरमेने इतकी खाली गेली की त्यांना कोंडिबाकडे बघायची हिंमत होत नव्हती. कोंडिबा फक्त हसला, हात जोडले आणि म्हणाला: "साहेब, वास पोटाला नसतो, वास कामाला नसतो... वास फक्त माणसाच्या विचारांना असतो. माझी पोरं शिकली, तर ती गटारात नाही, मोठ्या खुर्चीवर बसतील... यातच मला स्वर्ग मिळतो." त्या दिवशी त्या एसी ऑफिसमध्ये कोंडिबाचा तो 'घाणेरडा वास' सगळ्यांना पवित्र वाटू लागला. माणूस काय काम करतो यावरून त्याची उंची मोजू नका, तो ते काम कोणत्या उद्देशाने करतो, हे महत्त्वाचं आहे. समाजसेवा करण्यासाठी खिसा नाही, तर काळीज मोठं असावं लागतं. कोणाच्या मळक्या कपड्यांना नावं ठेवण्याआधी, त्याच्या स्वच्छ मनाला ओळखायला शिका. #🙂Positive Thought

शाळेत बाई म्हणाल्या : आपल्या आवडत्या विषयावर निबंध लिहा.. एका मुलाने निबंध लिहिला... विषय - *दगड* 🤦‍♀️ 'दगड' म्हणजे 'देव' असतो.. कारण तो आपल्या आजूबाजूला सगळीकडे असतो.. पाहीलं तर दिसतो.. अनोळख्या गल्लीत तो कुत्र्यापासून आपल्याला वाचवतो.. हायवे वर गाव केव्हा लागणार आहे ते दाखवतो.. घराभोवती कुंपण बनून रक्षण करतो.. स्वैयंपाक घरात आईला वाटण करून देतो.. मुलांना झाडावरच्या कैऱ्या, चिंचा पाडून देतो.. कधीतरी आपल्याच डोक्यावर बसून भळाभळा रक्त काढतो आणि आपल्या शत्रूची जाणीव करून देतो.. माथेफिरू तरुणांच्या हाती लागला तर,, काचा फोडून त्याचा राग शांत करतो.. रस्त्यावरच्या मजुराचं पोट सांभाळण्यासाठी स्वत:ला फोडुन घेतो.. शिल्पकाराच्या मनातलं सौंदर्य साकार करण्यासाठी छिन्निचे घाव सहन करतो.. शेतकऱ्याला झाडाखाली क्षणभर विसावा देतो.. बालपणी तर स्टंप, ठिकऱ्या, लगोरी अशी अनेक रूपं घेऊन आपल्याशी खेळतो.. सतत आपल्या मदतीला धावून येतो, देवा'सारखा.. मला सांगा,, 'देव' सोडून कोणी करेल का आपल्यासाठी एवढं ?? बाई म्हणतात - तू 'दगड' आहेस,, तुला गणित येत नाही.. आई म्हणते - काही हरकत नाही,, तू माझा लाडका 'दगड' आहेस.. देवाला तरी कुठे गणित येतं ! नाहीतर त्याने फायदा-तोटा बघितला असता.. तो व्यापारी झाला असता." आई म्हणते - दगडाला शेंदुर फासून त्यात भाव ठेवला की,, त्याचा 'देव' होतो ~ म्हणजे, 'दगड' च 'देव' असतो ~ 🎁🏆🏅 #🎓जनरल नॉलेज

एका जुन्या इमारतीत त्या वैद्याचे घर होते. घराच्या मागच्या भागात त्याने संसार थाटला होता आणि पुढच्या भागात दवाखाना. त्याच्या पत्नीची सवय होती कि, दवाखाना उघडण्यापूर्वी संसाराला लागणारी, त्या दिवसाच्या सामानाची एक चिठ्ठी, ती दवाखान्यात ठेवत असे. पूजाअर्चा करून वैद्य महाराज दवाखान्यात येत आणि भगवंताचे नाव घेऊन ती चिठ्ठी उघडत. पत्नीने ज्या गोष्टी त्यात लिहिल्या आहेत, त्यांच्यासमोर ते त्या वस्तूंचे भाव लिहीत असत आणि त्याचा हिशेब करत असत. नंतर मग परमात्म्याची प्रार्थना करून म्हणत, "हे दयाघना भगवंता, मी केवळ तुझ्याच आदेशानुसार, तुझी भक्ती सोडून, इथे या दुनियादारीच्या चक्रात येऊन बसलो आहे." वैद्यजी कधीच आपल्या तोंडाने रोग्याला फ़ीस मागत नसत. कुणी द्यायचे तर कुणी नाही, परंतु एक बाब निश्चित होती, कि त्या दिवसाच्या सामानाचा लावलेल्या हिशेबाची रक्कम पूर्ण झाली कि नंतर आलेल्यांकडून ते काहीच फीस घेत नसत, मग तो येणारा रोगी कितीही पात्र आणि श्रीमंत असो. एक दिवस वैद्याने दवाखाना उघडला. गादीवर बसून परमात्म्याचे स्मरण करून पैशाचा हिशेब लावण्यासाठी चिठ्ठी उघडली आणि ते अवाक झाले, एकटक बघतच राहिले. काही क्षण त्याचे मन भरकटले, डोळ्यासमोर तारे चमकायला लागले. परंतु दुसऱ्याच क्षणी त्याने आपल्या मनावर नियंत्रण मिळवले. गव्हाचे पीठ, तेल-तूप-मीठ, तांदूळ-डाळ या सामानानंतर पत्नीने शेवटी लिहिले होते, "मुलीचे लग्न येत्या २० तारखेला आहे, तिच्या लग्नाला, हुंड्याला लागणारे सामान" काही वेळ विचार करून बाकी सगळ्या सामानांची किंमत लिहून लग्नाला लागणाऱ्या सामानासमोर त्याने लिहिले, "हे काम भगवंताचे आहे, तो जाणे आणि त्याचे काम जाणे." नेहेमीप्रमाणे काही रोगी आले, त्यांना वैद्याने औषधी दिली. या दरम्यान एक मोठीशी कार त्यांच्या दवाखान्यासमोर येऊन थांबली. वैद्याने काही खास लक्ष दिले नाही, कित्येक कार त्यांच्याकडे येत असत. आधी आलेले रोगी औषधी घेऊन चालले गेले. तो सूट-बुटातला साहेब कारमधून बाहेर आला आणि नमस्कार म्हणत बेंचवर बसला. वैद्य म्हणाला, “आपल्याला जर औषधी पाहिजे असेल तर आपण इकडे स्टूल वर या म्हणजे मी आपली नाड़ी परीक्षा करू शकेल आणि कुणा इतरांसाठी औषधी हवी असेल तर रोगाचे, स्थितीचे वर्णन करा.” ते साहेब म्हणू लागले, "वैद्यजी, तुम्ही मला ओळखले नाही का? माझे नाव कृष्णलाल आहे. आणि आपण तरी कसे ओळखणार, कारण मी १५-१६ वर्षानंतर आपल्याकडे आलो आहे. आपल्याला मी आपल्या मागच्या मुलाखतीबद्दल सांगतो, म्हणजे सारे काही समजून येईल. जेव्हा मी पहिल्यांदा आलो होतो ना तेव्हा मी स्वतःहून आलो नव्हतो, खरे तर ती ईश्वरी योजनाच होती. ईश्वराला माझ्यावर कृपा करण्याची इच्छा झाली होती, कारण त्याला माझे घर आबाद करायचे होते, माझ्या जीवनात भरभरून सुख आणायचे होते. आणि आपली ती पहिली भेट आठवली, कि आज देखील ईश्वराच्या त्या साहजिक कृपेच्या प्रसंग आठवणीने, मी विनम्र होतो, नतमस्तक होतो, अशब्द होतो. झाले असे होते कि मी आपल्या पैतृकांच्या घरी जात होतो. अगदी आपल्या दवाखान्याच्या समोर माझी कार पंक्चर झाली. ड्राईवर कारचे चाक काढून पंक्चर लावायला चालला गेला. आपण बघितले कि मी उन्हामध्ये कारजवळ उभा आहे. आपण माझ्याजवळ आलात आणि दवाखान्याकडे बोट दाखवून आत यायला विनंती केली, इथे खुर्चीमध्ये सावलीत बस म्हणून म्हणालात. आंधळ्याला काय दोन डोळेच पाहिजे असतात, मी खुर्चीमध्ये येऊन बसलो. आपण मला यथोचित गूळ-पाणी देऊन तृप्त केले. का कोण जाणे पण ड्राइवरने देखील काही जास्तच वेळ घेतला होता. दुपार झाली होती. एक छोटीशी मुलगी आपल्या गादीपाशी उभी होती आणि म्हणत होती, "चला ना बाबा, मला भूक लागली आहे. आपण तिला म्हणत होता, बाळा थोडा धीर धर,, जाऊ यातच आपण. मी हा विचार केला कि इतक्या वेळचा आपल्याजवळ बसलो आहे आणि माझ्यामुळे आपण जेवायला देखील जाऊ शकत नाहीत. म्हणून काहीतरी औषधी विकत घेऊन टाकू, म्हणजे माझ्या बसण्याचा भार हलका होईल, काही उद्देश प्राप्त होईल. मी आपल्याला बोलता बोलता म्हणालो, "वैद्य महाराज, मागच्या ५ - ६ वर्षांपासून मी इंग्लंडमध्ये राहतो, व्यवसाय करतो तिथे. इंग्लंडला जाण्यापूर्वीच माझे लग्न झाले आहे, पण संतती-सुखापासून मात्र अजून वंचित आहे. इथे भारतात देखील बरेच इलाज केले, तिथे इंग्लंडमध्ये देखील दाखवले, पण पदरी निराशाच पडली आहे. आपण म्हणालात, "भगवंतापासून निराश होऊ नका, तो अत्यंत दयाळू आहे, तो खूप मोठा दाता आहे. आपण म्हणालात, लक्षात ठेवा त्याच्या कोषागारात कशाचीही कमी नाही. कशाचीही आस तो पूर्ण करतो. संतती, धन-दौलत, इज्जत, सुख-दुःख, जीवन-मृत्यु, सारे काही त्याच्याच हातात आहे. ते कुणा वैद्य किंवा डॉक्टरच्या हातात नसते. ते कोणत्या औषधाने मिळत नाही. जे काही व्हायचे असते ते सारे भगवंताच्या आदेशाने होत असते. संतती जरी द्यायची असेल तरी दाता तोच आहे. आजदेखील तो प्रसंग जशाच्या तसाच माझ्या नजरेसमोर आहे. माझ्याशी हे सारे बोलत असताना, आपण एकीकडे औषधाच्या पुड्या बांधत होतात. सगळ्या औषधी आपण दोन भागात विभाजित करून, दोन वेगवेगळ्या पाकिटात टाकल्या, आणि मला विचारून एका पाकिटावर माझे नाव टाकले, आणि दुसऱ्यावर माझ्या पत्नीचे. माझ्या हातात ते सुपूर्द करून औषधी घेण्याची विधी आपण समजावलीत. मी ताबडतोब ती औषधी घेतली. कारण त्याच्यामागे फक्त आपल्याला काही पैसे देणे हा उद्देश होता. परंतु आपण पैसे घेण्याला नकार दिला. ‘बस, ठीक आहे’ म्हणालात. जेव्हा मी आग्रह केला तेव्हा आपण म्हणालात कि आजचे खाते बंद झाले आहे. मला काहीच समजले नाही. परंतु या दरम्यान आपल्याकडे एक व्यक्ती आला. त्याने आपली चर्चा ऐकून मला सांगितले कि आजचे खाते बंद झाले म्हणजे वैद्य महाराजांना आजच्या दिवसाची घरेलू खर्चासाठी लागणारी राशी, जी त्यांनी भगवंताला मागितली होती, तेवढी भगवंताने त्यांना रोग्यांमार्फत दिली आहे. त्याशिवाय ते अधिक पैसे कुणाकडूनही घेत नाही. मी काहीसा परेशान झालो कारण मी माझ्या मनानेच लज्जित झालो. माझे विचार किती निम्न होते आणि हा सरलचित्त वैद्य किती महान आहे. मी जेव्हा घरी जाऊन पत्नीला औषधि दाखवली आणि सारा प्रसंग तिच्यासमोर उभा केला तेव्हा तिला भगवतदर्शनाचा आनंद झाला, तिच्या डोळ्यातून पाणी आले, मन भरून आले, आणि ती म्हणाली ते वैद्य म्हणजे कुणी व्यक्ती-माणूस नसून माझ्यासाठी तो देवतारूप माध्यम बनून आला आहे. आजवर एवढी सारी औषधी घेतली, एवढे वैद्य, हकीम, डॉक्टर झाले, आज मला माझ्या मनीची इच्छा पूर्ण करणारा भगवंत या वैद्याच्या रूपाने, या औषधी स्वरूपाने भेटला आहे. हे औषध माझ्या संततीसुखाचे कारण आहे, आपण दोघेही श्रद्धेने हे औषध घेऊ यात. कृष्णलाल वैद्याला पुढे सांगू लागला, आज माझ्या घरी दोन फूल उमलले आहेत. आम्ही दोघे पति-पत्नी हरघडीला आपल्यासाठी प्रार्थना करत असतो. इतक्या वर्षात व्यवसायामुळे मला वेळच मिळत नव्हता कि स्वतः येऊन आपल्याला धन्यवादाचे दोन शब्द बोलावे म्हणून. इतक्या वर्षांनी आज भारतात आलो आहे आणि कार केवळ आणि मुद्दाम इथेच थांबवली आहे. वैद्यजी आमचा सारा परिवार इंग्लंडमध्ये सेटल झाला आहे. केवळ माझी एक विधवा बहीण आणि तिची मुलगी इथे भारतात असते. आमच्या त्या भाच्चीचे लग्न या महिन्याच्या २१ तारखेला होणार आहे. का कोण जाणे जेव्हा-जेव्हा मी आपल्या भाच्चीसाठी काही सामान खरेदी केले तेव्हा माझ्या डोळ्यासमोर आपली ती छोटीशी मुलगी यायची आणि मग प्रत्येक सामान मी डबल खरेदी करायचो. मी आपल्या विचारांना, तत्वाला, मूल्यांना जाणत होतो, कि संभवतः आपण हे सामान न घेवोत, परंतु असे वाटत होते कि माझ्या सख्ख्या भाच्चीच्या बरोबर मला नेहेमी जो चेहरा दिसत आहे, ती पण माझी भाच्चीच तर आहे. माझे तिच्याशी एक नाते त्या भगवंताने असे जोडले आहे, आणि म्हणून आपण त्या नात्याला नकार देणार नाही, कारण माझ्या भाच्चीबरोबर या भाच्चीचा ‘भात भरण्याची’ माझी ज़िम्मेदारी त्याने मला दिली आहे. वैद्याचे डोळे आश्चर्याने उघडेच्या उघडेच राहिले आणि सौम्य आवाजात म्हणाले, ''कृष्णलालजी, आपण जे काही म्हणत आहात ते मला काहीच समजेनासे झाले आहे, ईश्वराची काय माया आहे हे त्याचे तोच जाणे. आपण माझ्या ‘श्रीमती’च्या हाताने लिहिलेली हि चिठ्ठीबघा" असे म्हणून वैद्यांनी ती चिठ्ठी कृष्णलालजींना दिली. तिथे उपस्थित सारे ती चिठ्ठी बघून हैरान झाले, कारण "लग्नाचे सामान" याच्यासमोर लिहिले होते ''हे काम परमेशाचे आहे, त्याचे तोच जाणे" कंपित आवाजात वैद्य म्हणतात, "कृष्णलालजी, विश्वास करा कि आजपावेतो कधीही असे झाले नाही कि पत्नीने चिठ्ठीवर आवश्यकता लिहिली आहे आणि भगवंताने त्याची व्यवस्था केली नाही. आपण सांगितलेली संपूर्ण हकीकत ऐकून असे वाटते कि भगवंताला माहित होते कि कोणत्या दिवशी माझी श्रीमती काय लिहिणार आहे. अन्यथा आपल्याकडून इतक्या दिवस आधीपासून या सामान खरेदीचा आरम्भ परमात्म्याने कसा करवून घेतला असता? "वाह रे भगवंता, तू महान आहेस, तू दयावान आहेस. मी खरंच हैरान आहे कि तो कसे आपले रंग दाखवतो आहे." *चातकाची तहान किती | तृप्ति करूनि निववी क्षिती ||१||* *धेनु वत्सातें वोरसे | घरीं दुभतें पुरवी जैसें ||२||* *पक्कान्न सेवुं नेणती बाळें | माता मुखीं घालीं बळें ||३||* *एका जनार्दनीं बोले | एकपण माझें नेलें ||४||* वैद्यजी पुढे म्हणतात, "जेव्हापासून मला समजू लागले, केवळ एकच पाठ मी वाचला आहे. सकाळी उठून तुझी भक्ती करण्यासाठी मी अजून जिवंत आहे म्हणून त्या परमात्म्याचे आभार मानायचे, संध्याकाळी आजचा दिवस चांगला गेला म्हणून त्याचे आभार मानायचे, खाताना, झोपताना, श्वास घेताना, असा हरघडीला त्याचे स्मरण करायचे, त्याचे आभार मानायचे. *दळिता कांडिता | तुज गाईन अनंता ||१||* *न विसंबे क्षणभरी | तुझे नाम गा मुरारी ||२||* *नित्य हाचि कारभार | मुखी हरि निरंतर ||३||* *मायबाप बंधुबहिणी | तू बा सखा चक्रपाणि ||४||* *लक्ष लागले चरणासी | म्हणे नामयाची दासी ||५||*. 🌺||ब्रम्हान्डनायक श्री सद्गुरु स्वामी समर्थ महाराज की जय||🌺 #🙏श्री गुरुदेव दत्त💐

#🌹फक्त तुझ्यासाठी.. विद्याधर पंत अगदी तरूणपणा पासून पत्रिका बघायचे.सचिवालयात नोकरी करत होते तेव्हा सकाळी सात ते नऊ ते जागे वर बसायचे, पून्हा संध्याकाळी घरी आल्यावर चहा झाला की पून्हा आपल्या जागेवर येऊन बसायचे ते रात्री दहा पर्यंत . शास्त्री वाडीतलं त्यांच दोन खोल्यांच घर.त्याना व्यत्यय नको म्हणून घरात टि व्ही नव्हता. पण ना कधी बायकोनी तक्रार केली ना दोन्ही मुलांनी वाडीची काॅमन गॅलरी त्या मुळे सगळ्या बिऱ्हाडाची दारं सताड उघडी. त्यात पंतांची दोन्ही मुलं दिसायला तरतरीत आणि अभ्यासात फारच हुशार. त्या मुळे अनेक घरातले ते भावी जावई च होते.पंतांची पत्नी मात्र कधी कुणाकडे टी व्ही बघायला जायची नाही. एकतर चहा पाण्याचं बघावं लागायचं आणि ती म्हणायची येणाऱ्यांचे प्रश्न ऐकण्यातच मला खूप काही मिळतं. भगवंताने आपल्याला किती सुखी ठेवलय याची पून्हा पून्हा जाणीव होते आणि मी पून्हा पून्हा भगवंताची करूणा भाकते. ना ना प्रश्न घेऊन आगतिक होऊन लोक आशेने यायचे आणि पंतानी आस्थेने केलेलं मार्गदर्शन ऐकून समाधानाने परतायचे. पंत स्वतःज्ञानेश्वर माऊलींचे परमभक्त ते त्यांचच तत्वज्ञान मनापासून मांडायचे. आयुष्यात अट्टाहास उपयोगाचा नाही, ध्यास चांगल्या गोष्टीचा धरावा पण हाव कशाचीच धरू नये. नसते तोडगे, व्रत वैकल्य फार क्वचीत त्यांच्या तोंडातून निघत नाहीतर नामःस्मरण आणि प्रार्थना या वरच पंतांची निष्ठा असे. आता सेवा निवृत्त झाल्यावर त्यांचा जागेवर बसायचा अवधी वाढला आधी सकाळी सात ते नऊ पंत जागेवर बसायचे आता नऊ ते दूपारी एक ही वेळ ठरली. तरी आटोपतं घ्यायला तीन वाजायचे. त्या साठी वहिनीना कोण आटापिटा करावा लागायचा, दोन वाजल्या पासून "अहो पान वाढलय, भात निवून चाललाय चा घोषा त्याना लावावा लागायचा तेंव्हा कुठे तीन सव्वातीन ला पंत पानावर बसायचे.एकादशीला पंत जागेवर बसायचे नाहीत. पण एकादशीला ते जेवायचेही नाहीत वहिनींचा आग्रह म्हणून दोन खजूर आणि ग्लासभर दूध घ्यायचे. इतकी वर्ष पंत पत्रिका बघत होते त्यांच भाकीत चुकत नाही अशी किर्ती त्यानी मिळवली होती. पण आताशा पंत म्हणायला लागले होते की जगा वेगळा प्रश्न घेऊन कधी कोणी आला नाही. सगळी एकजात नवग्रहाच्या परीघातली माणंस त्यांचे प्रश्न समस्या ही परिघातल्या. पण असं म्हणता म्हणता एक दिवस तनूजा मस्तकार पत्ता शोधत पंतांच्या दाराशी आली. ऊंच शेलाटी, गोरीपान, सुलोचना नाव शोभेल असे डोळे आणि सुहासिनी नाव ठेवावं असं चेहर्‍यावर हास्य. आपल्या दोन्ही मुलांची लग्न झाली आहेत म्हणून नाहीतर आपण हिला आपली सून करून घेतली असती असा विचार वहिनींच्या मनात आला.एरवी त्या पुढे पुढे करत नसत पण हिला बघून तिच्या स्वागताला स्वतः पुढे आल्या, तिची विचारपूस केली. इतक्या गोड सुंदर मुलीला कुठली समस्या भेडसावत असेल?या विचाराने त्या कातरल्या.पंत जागेवर बसले होते. हिचा नंबर यायला जरा वेळ लागला. पण तनूजा पंतांसमोर बसली आणि तिच्या नंतर कोणी नव्हतं याचं वहिनीनाच बरं वाटलं, आता कोणी यायला नकोच म्हणून त्यानी दहा मिनिटं आधीच दार लोटून घेतलं तनूजा ची पत्रिका बघून पंत भलतेच प्रसन्न झाले. अशी बावनकशी पत्रिका फार क्वचीत हाताशी लागते. दैवाने भरभरून तर दिलय आणखी काय हवं या सुहास्य वदनेला? आणि पंतांना जो जगा वेगळा प्रश्न हवा होता तो हिच्या मुखातून बाहेर पडला. ती म्हणाली घरच्यांशी बोलायच्या आधी मला तुमचा सल्ला हवाय. तुमच्या धाकट्या सुनेची मी मैत्रीण. तिच्या लग्नाच्या वेळी मी यु के ला होते नाहीतर करवली म्हणून मिच उभी राहिले असते. माझा प्रश्न असा आहे की मला बरीच स्थळं सांगून येतायत. न बघता पाहता काही ठिकाणाहून होकार ही येतायत. पण तुझ्या मनात कोणी तरी आहे?पंतानी मधेच विचारलं पण बर्‍याच वर्षात तुमची गाठभेट नाही? तशी ती हासून म्हणाली अगदी बरोबर! बाबांची बदली वारखडी ला झाली तेव्हा मी चवथ्या इयत्तेत होते. शाळेसाठी आम्हाला जिल्ह्याच्या गावी जावं लागायचं, आमच्या शेजारी प्रभुदेसाई काका होते. ते एस टी मधे असल्याने आम्हाला शाळेत न्यायला ते बस घराशी आणायचे. आमच्या बरोबर काकांचा मुलगाही असायचा 'प्रसन्न '. मी सहाव्या इयत्तेत असताना बाबांची बदली इथे झाली आणि आम्हाला वारखडी सोडावी लागली. ज्या दिवशी आम्ही शिफ्ट होणार होतो त्या दिवशी प्रसन्न ने मला प्रपोज केलं मी सहावीतली मुलगी तो दहावी पास झालेला मुलगा. त्याला काय कळतय आणि मला काय कळतय अशातली परिस्थिती. पण मी त्याला हो म्हणाले. मला आवडेल तुझ्याशी लग्न करायला असं जास्तीचं वाक्य उस्फुर्त पणे म्हणाले. त्याने हात धरला मी धरू दिला, त्याने जवळ घेतलं मी निसंकोच त्याला बिलगले. त्याने माझ्या डोळ्यात पाहिलं मी त्याला डोळे भरून पाहून घेतलं. पण त्या नंतर आज ता गायत आमची भेट नाही. कधी तीव्रतेने तो आठवला ही नाही. माझं शिक्षण माझं करियर यातच मी रमून गेले पण आता लग्नाचा विषय निघाल्यावर मला तो आठवतो. त्याने त्या दिवशी माझ्या डोळ्यात किती खोल खोल पाहिलं होतं याची जाणीव होते, त्याला बिलगताना आपण लहान नव्हतो याची ग्वाही मन मला देतं. पण हे मी कुणाला सांगू शकत नाही, संपर्क करायला माझ्याकडे त्याचा पत्ता, नंबर नाही. म्हणजे वारखडी ला गेले तर डोळे मिटून मी त्या घरी जाऊ शकेन पण वारखडी ला जायचं तर मला घरी ठोस कारण सांगावं लागेल. आणि अंदाजपंचे मी हे बोलू शकत नाही तुम्ही पत्रिका बघून सांगू शकलात की असा योग आहे की नाही?तो मला भेटणार आहे की नाही?तर मी घरी बोलून बघेन.मग त्याची परिस्थिती कशी ही असो आवस्था कशी ही असो मला फरक पडत नाही. पण इतक्या वर्षात त्याने तुला भेटायचा जराही प्रयत्न केला नाही?पंतानी विचारलं केलाही असेल किंवा नसेल केला. पण निर्णय घ्यायच्या आधी मला त्याच्या समोर जायचंय. त्याने मोकळं केलं की मी पून्हा येईनच पत्रिका घेऊन तुमच्या कडे. पंत मनापासून हासले. वहिनीना इशाऱ्याने म्हणाले "जगावेगळा प्रश्न मिळाला".वहिनी ऐकतच होत्या. त्यांना कल्पना आलीच होती.दोघांना भेटव म्हणत त्यानी मुरलीधराला नकळत हात जोडलेच होते. पंत एरवी फार अलीप्तपणे पत्रिका बघत. शक्यतो कसलीही जबाबदारी ते स्वतःवर घेत नसत पण आज त्यांनी ती तयारी दाखवली. तनूजा ला म्हणाले तुझ्या आई बाबांना पाठव, मी त्यांच्याशी बोलतो. तनूजा संकोचली. तसा तिच्या कडून फोन घेऊन पंतानीच फोन लावला. पंत स्वतः बोलवत आहेत म्हंटल्यावर तनुजाचे आई बाबा हजर झाले. जे तनुजा त्यांना सांगायला अवघडत होती ते गुपीत पंतानी पुढाकार घेऊन सांगितलं.हे असं काही असेल याची त्या दोघांना खरच कल्पना नव्हती. येणार्‍या प्रत्येक स्थळाला कार्टी नाही म्हणतेय तेव्हाच सांगायचं ना,आई तिरसटून म्हणाली. तुम्ही ऐकून घेतलं असतत? आयुष्यात फक्त एका होकाराच्या बोलीवर ती आयूष्य पणाला लावते आहे हे तुम्हाला पटलं असतं? मुळात तुमचा या वर विश्वास बसला असता?पंतांनी शांतपणे विचारलं. पण हे कसं शक्य आहे?नाईलाज झाल्या सारखा प्रश्न विचारला. पंत हसले म्हणाले आर्किटेक्ट जेव्हा इमारतीचा आराखडा तुमच्या समोर ठेवतो तेव्हा इमारत उभी रहात नाही. ती तुम्हालाच परीश्रम पुर्वक ऊभी करावी लागते.फक्त आराखडा समोर असला तर बांधकाम सोपं जातं ज्योतिष शास्त्राचंही असच आहे. माझ्या समोर अप्रतिम आराखडा आहे.फार सुंदर प्रभावी पत्रीका आहे तुमच्या मुलीची. हिच्या जन्मा नंतर च तुमची भरभराट झाली असेल. या न्यायाने तुम्ही लेकीचं देणं लागता. त्या साठी तरी त्या मुलाचा शोध घ्या,परम शिवभक्त सज्जन भोळासाम आहे तिच्या नशिबात. सुखाने संसार करेल तुमची मुलगी. प्रयत्न तर करून बघा. पंतांच्या सांगण्या वरून तनूजाचे आई बाबा वारखडीला गेले.जूनी ओळख स्मरून प्रभुदेसाई घरानी त्यांच स्वागतच केलं गाव फार बदललं नसलं तरी प्रभुदेसाईंची परिस्थीती पहिल्या पेक्षा बरीच सुधारलेली दिसत होती.तनूजाच्या वडिलांनी येण्याचं कारण सांगितल्यावर प्रभुदेसाई भडकलेच म्हणाले लग्नाचा विषय काढला की भोसडीचा गेली तीन वर्ष नुसताच पूंगी वाजवतोय कुणाला तरी प्राॅमीस केलय कुणाला तरी प्राॅमीस केलय धड तोंडाने नाव सांगितलं असतं तर मिच हुडकून काढलं असतं तुम्हाला.पण म्हणायचा नाव नाही सांगणार तिच्या आई बापानी तिचं ऐकलं नसेल तर उगीच तिला डागण्या नकोत. तनूजाचे बाबा हसले म्हणाले डागण्या कसल्या आमची लेक ही त्याचाच ध्यास घेऊन बसली आहे. पण प्रसन्न आहे कुठे?आईने विचारलं, किती वर्ष झाली त्याला बघून. त्याचे बाबा म्हणाले त्याला बघायला आता वर्ष दीड वर्ष थांबावं लागेल कारण कालच तो नर्मदा प्रदिक्षणेला बाहेर पडलाय. आता दोन तीन दिवस अमरकंटक ला राहून त्याची पदयात्रा सुरू होईल. पण तनूजा कसली दीड वर्ष थांबायला😀 पाठीला सॅक लाऊन ती पण गेली अमरकंटक ला.आता दोघांना भेटवायची जबाबदारी मैय्याची. चं गो