#किरण झेंडे विचार #kiran zende #🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 #किरण झेंडे विचारधारा #(किरण झेंडे स्टेटस) आयुष्य म्हणजे..... नेहमी हसणं नसतं; कधी डोळे भरून येणंही त्याचाच भाग असतो. प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर लगेच मिळेलच असं नाही, काही उत्तरं वेळ शांतपणे देतो. कधी आपण सगळ्यांसाठी चांगले असतो, तरीही कुणाच्या मनात आपण चुकतो-कारण अपेक्षा अमर्याद असतात आणि आपण फक्त माणूस असतो. आयुष्य शेवटी एवढंच शिकवतं... सगळं गमावल्यावरही मन घट्ट धरायचं, आणि सगळं मिळाल्यावरही मन नम्र ठेवायचं.

#🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 #किरण झेंडे विचारधारा #(किरण झेंडे स्टेटस) #kiran zende #किरण झेंडे विचार "सख्ख्या भावाने बहिणीला हाकलले 'मागच्या दाराने'! पण भरपार्टीत एका डॉक्टरने जेव्हा 'ते' भयंकर सत्य उघड केले, तेव्हा करोडपती भावाने सर्वांसमोर फोडला हंबरडा!" सावित्री ही अवघ्या १८ वर्षांची होती, जेव्हा तिच्या आई-वडिलांचे एका अपघातात निधन झाले. तिच्या पदरात तिचा १० वर्षांचा लहान भाऊ, 'रोहन' पडला. नातेवाईकांनी पाठ फिरवली. पण सावित्रीने हिंमत हरली नाही. तिने स्वतःचे शिक्षण सोडले, लोकांच्या शेतात मजुरी केली, दुसऱ्यांची धुणीभांडी केली, पण रोहनला कधीच पोरकेपणाची जाणीव होऊ दिली नाही. तिने स्वतःचे लग्नही केले नाही, जेणेकरून रोहनच्या शिक्षणात पैशांची कमतरता येऊ नये. रोहन हुशार होता. तो पुण्यातून इंजिनिअर झाला आणि त्याला अमेरिकेत एका मोठ्या आयटी कंपनीत नोकरी लागली. काही वर्षांतच तो करोडपती झाला. तिथेच त्याने एका अतिशय श्रीमंत आणि उच्चभ्रू कुटुंबातील मुलीशी, 'नेहाशी' लग्न केले. सावित्रीला वाटले की आपल्या कष्टाचे चीज झाले, आता आपला भाऊ सुखात राहील. अमेरिकेहून परतल्यावर रोहनने पुण्यात ५ कोटींचा एक आलिशान बंगला विकत घेतला आणि मोठ्या 'वास्तुशांती' (Housewarming) पार्टीचे आयोजन केले. तो हृदयद्रावक दिवस आणि बहिणीचा अपमान: वास्तुशांतीच्या दिवशी सावित्री पहाटेच उठून गावातून एसटी बसने पुण्यात आली. तिच्या हातात एका फाटक्या पिशवीत रोहनच्या आवडीचे घरगुती 'बेसनचे लाडू' होते आणि अंगावर एक जुनी, विटलेली सुती साडी होती. ती अतिशय आनंदाने रोहनच्या बंगल्याच्या दारात पोहोचली. रोहन सुटाबुटात पाहुण्यांचे स्वागत करत होता. सावित्रीला पाहताच त्याचा चेहरा पडला. तो धावत तिच्याजवळ आला आणि तिला बाजूला ओढत अत्यंत रागाने म्हणाला, "ताई... तू इथे यायला नको होतं! आतमध्ये माझे विदेशी क्लायंट्स आणि नेहाचे करोडपती नातेवाईक बसलेत. तुझी ही जुनी साडी आणि हा भिकाऱ्यांसारखा अवतार बघून माझी सोसायटीत बेइज्जती होईल. तू एक काम कर, कुणालाही न दिसता मागच्या दाराने किचनमध्ये जा, तिथले उष्टे खरकटे डबे आवर आणि ही पार्टी संपायच्या आत मागच्याच दाराने गावी निघून जा!" ज्या बहिणीने त्याला हाताच्या फोडासारखे जपले, तिच्याच भावाने आज तिला भिकाऱ्यासारखी वागणूक दिली होती. सावित्रीचे काळीज फाटले, डोळ्यांतून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. पण भावाची इज्जत जाऊ नये म्हणून ती निमूटपणे डोळे पुसत 'मागच्या दाराने' किचनमध्ये जाऊन बसली. तो भयंकर प्रसंग आणि सत्याचा स्फोट: पार्टी रंगात आली होती. रोहन हातात माईक घेऊन सर्वांसमोर भाषणात सांगत होता की, "मी आज जो काही आहे, तो फक्त आणि फक्त माझ्या स्वकष्टाने आणि हुशारीने आहे. मी शून्यातून विश्व निर्माण केलंय!" तेवढ्यात पार्टीत शहरातले अत्यंत नामांकित आणि वयस्कर सर्जन, 'डॉक्टर देशपांडे' यांची एंट्री झाली. ते रोहनचे फॅमिली डॉक्टर होते. रोहनने आनंदाने त्यांचे स्वागत केले. पण डॉ. देशपांडे यांची नजर कोपऱ्यातून पाणावलेल्या डोळ्यांनी बघणाऱ्या सावित्रीवर पडली. ते थेट सावित्रीकडे गेले. त्यांनी सर्वांसमोर त्या जुन्या साडीतल्या सावित्रीचे चक्क पाय धरले! संपूर्ण पार्टीत स्मशानशांतता पसरली. रोहन आणि त्याची पत्नी नेहा अवाक् होऊन बघत होते. "डॉक्टर, तुम्ही हे काय करताय? ती एक साधी गावरान बाई आहे..." रोहन अडखळत म्हणाला. डॉ. देशपांडे रोहनकडे वळले. त्यांचा चेहरा रागाने लाल झाला होता. त्यांनी अत्यंत कठोर आणि थरथरत्या आवाजात सर्वांसमोर असा काही खुलासा केला की तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! "रोहन... तू शून्यातून विश्व निर्माण केलं नाहीस, तू या 'माऊलीच्या' आयुष्याची राखरांगोळी करून स्वतःचा इमला उभा केलास! तू विसरलास का? १५ वर्षांपूर्वी जेव्हा तुझ्या दोन्ही किडन्या (Kidneys) निकामी झाल्या होत्या आणि तू हॉस्पिटलच्या बेडवर मृत्यूच्या दारात होतास... तेव्हा याच ताईने स्वतःच्या आयुष्याची पर्वा न करता, स्वतःची एक किडनी तुला दान केली होती! एवढंच नाही, तर तुझ्या ऑपरेशनसाठी आणि अमेरिकेच्या तिकीटासाठी तिने स्वतःच्या वाट्याची पिढीजात शेतजमीन विकली आणि आयुष्यभर अविवाहित राहिली!" डॉक्टरांनी रोहनच्या छातीवर बोट ठेवत पुढचे वाक्य उच्चारले, "आज तू ज्या करोडोंच्या संपत्तीचा आणि प्रतिष्ठेचा अहंकार दाखवतोयस ना... तो अहंकार ज्या शरीरातून येतोय, ते शरीर आणि तो श्वास या फाटक्या साडीतल्या बहिणीच्या उधारीवर चालतोय! जिने स्वतःचा अवयव काढून तुला दिला, तिलाच आज तू 'मागच्या दाराची' लायकी दाखवलीस?" हे ऐकताच रोहनच्या हातातला माईक खाली पडला. त्याच्या सासरच्या मंडळींच्या आणि नेहासकट सर्वांच्या डोळ्यांतून पाणी आले. रोहनला त्याच्या भयंकर पापाची जाणीव झाली होती. तो धावत गेला आणि त्याने सावित्रीचे पाय धरून असा काही हंबरडा फोडला की अख्खा बंगला हादरला! "ताई... मला माफ कर ताई! पैशाच्या मस्तीत मी आंधळा झालो होतो. मी खूप मोठा पापी आहे!" रोहन जमिनीवर डोकं आपटून रडत होता. पण सावित्रीने अत्यंत शांतपणे रोहनला बाजूला केले. तिने ती बेसनाच्या लाडूंची पिशवी टेबलावर ठेवली आणि म्हणाली, "रोहन, मी तुला माझी किडनी दिली, कारण तू माझा भाऊ होतास. पण आज तू मला मागच्या दाराने हाकललंस... तिथेच माझं काम संपलं. इथून पुढे तू तुझ्या पैशांच्या आणि प्रतिष्ठेच्या दुनियेत सुखी राहा. मी पुन्हा कधीच तुझी लाज काढायला या मोठ्या बंगल्यात येणार नाही!" सावित्री मागे न पाहता त्या बंगल्याच्या मुख्य दरवाजातून कायमची निघून गेली. आणि मागे उरला तो फक्त रोहनचा पश्चात्ताप आणि पैशांच्या गर्वावर पडलेली कर्माची सर्वात मोठी चपराक!

#(किरण झेंडे स्टेटस) #🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 #किरण झेंडे विचारधारा #kiran zende #किरण झेंडे विचार शहरातील एका नामांकित वृद्धाश्रमात (Old Age Home) पार्वतीबाई गेली तीन वर्षे राहत होत्या. त्यांचे दोन्ही मुले, सुधीर आणि अमित, शहरातले बडे व्यावसायिक होते. दोघांकडेही आलिशान गाड्या, बंगले आणि नोकरचाकर होते. पण या दोन्ही करोडपती लेकांच्या घरात जन्मदात्या आईसाठी एक छोटीशी खोली नव्हती. "आईच्या जुन्या विचारांमुळे आमच्या स्टँडर्ड ऑफ लिव्हिंगला (Standard of living) प्रॉब्लेम होतो," असं कारण देऊन त्यांनी पार्वतीबाईंना वृद्धाश्रमात आणून सोडले होते. सुरुवातीला मुले महिन्या-दोन महिन्यातून एकदा यायची. मग तीही येणं बंद झालं. पार्वतीबाई रोज आश्रमाच्या दारात डोळे लावून बसायच्या, पण कोणीही येत नसे. त्यांच्याकडे स्वतःची एक जुनी लाकडी पेटी होती, जिला त्यांनी एक भक्कम कुलूप लावले होते. त्या ती पेटी कुणालाच हात लावू देत नसत. आश्रमातल्या सर्वांना वाटायचे की त्या पेटीत पार्वतीबाईंचे जुने दागिने आणि सोने-नाणे आहे. तो भयंकर दिवस आणि लालसेचा कळस: एक दिवस अचानक सुधीरला वृद्धाश्रमाच्या मॅनेजरचा फोन आला. "सुधीर साहेब, तुमच्या आईचे काल रात्री हृदयविकाराच्या झटक्याने निधन झाले आहे. त्यांनी तुमच्यासाठी ती 'लाकडी पेटी' ठेवली आहे. अंत्यसंस्कारासाठी लवकर या." आई गेल्याचे दुःख बाजूलाच राहिले, पण सुधीर आणि अमितच्या डोळ्यांत चमक आली. "आईच्या त्या पेटीत नक्कीच तिचे जुने आणि खानदानी दागिने असतील! आपण लवकरात लवकर तिथे पोहोचलं पाहिजे." दोन्ही भाऊ घाईघाईने आश्रमात पोहोचले. त्यांनी आईचे अंत्यसंस्कार अगदी कोरडेपणाने आणि घाईघाईत उरकले. त्यांच्या डोळ्यांत एक थेंबही पाणी नव्हते, कारण त्यांचे सर्व लक्ष त्या लाकडी पेटीवर होते. अंत्यसंस्कार संपताच त्यांनी मॅनेजरकडून ती पेटी ताब्यात घेतली. मॅनेजर म्हणाला, "आईंनी जाताना सांगितलं होतं की ही पेटी फक्त माझ्या मुलांसमोरच उघडा." पायाखालची जमीन सरकवणारा थरार: दोन्ही भावांनी आश्रमाच्या हॉलमध्ये सर्वांसमोर एक हातोडा मागवला आणि तोडून त्या पेटीचे कुलूप काढले. पेटी उघडताना त्यांच्या मनात सोन्या-चांदीचे इमले उभे राहत होते. पण... पेटीचे झाकण उघडताच आतले दृश्य पाहून सुधीर आणि अमितच्या चेहऱ्यावरचा रंगच उडाला. तिथे कोणतेही दागिने, सोने किंवा पैशांचे बंडल नव्हते. त्या पेटीत फक्त तीन गोष्टी होत्या: १. एक फाटलेला आणि मळका लहान मुलांचा शर्ट. २. एक तुटलेली प्लॅस्टिकची खेळण्यातील कार. ३. आणि एक जुनी, पिवळी पडलेली डायरी! सुधीरने संतापाने ती डायरी उघडली. त्या डायरीच्या शेवटच्या पानावर पार्वतीबाईंनी थरथरत्या हाताने एक पत्र लिहिले होते. पत्रावर त्यांच्या अश्रूंचे अनेक डाग पडले होते. पत्रात लिहिले होते: > "माझ्या काळजाच्या तुकड्यांनो, सुधीर आणि अमित... > तुम्हाला वाटलं असेल ना की या पेटीत तुमचे खानदानी दागिने असतील? बाळांनो, ते दागिने तर मी कधीच विकले. सुधीर, तू जेव्हा इंजिनिअरिंगला होतास आणि तुझी फी भरायला पैसे नव्हते, तेव्हा मी माझं मंगळसूत्र आणि पाटल्या विकल्या होत्या. अमित, तुला बिझनेस सुरू करण्यासाठी मी माझे उरलेले सर्व दागिने आणि गावाकडची जमीन विकली होती. > माझ्याकडे सोने-नाणे काहीच उरले नव्हते. माझं खरं सोनं फक्त तुम्ही दोघे होता! या पेटीत सुधीरचा बालपणीचा तो फाटका शर्ट आहे, जो मी रात्री कुशीत घेऊन झोपायचे, कारण मला माझ्या लेकाचा वास यायचा. अमित, ही तुझी तीच तुटलेली कार आहे, जिच्याशी खेळताना तू मला पहिल्यांदा 'आई' म्हणाला होतास. या आश्रमात कुणीच भेटायला येत नसे, तेव्हा या दोन निर्जीव गोष्टीच माझा आधार होत्या. > आणि हो... या पत्रासोबत एक पावती जोडली आहे. आश्रमात दुसऱ्या लोकांचे कपडे शिवून आणि पापड लाटून मी २० हजार रुपये जमा केले आहेत. ते पैसे मी आश्रमाला माझ्या अंत्यसंस्कारासाठी (Funeral) आधीच देऊन ठेवले आहेत. कारण... माझ्या करोडपती लेकांना त्यांच्या आईच्या लाकडांसाठी स्वतःच्या खिशातला एक रुपयाही खर्च करावा लागू नये! > तुम्ही सुखी राहा... तुमची दुर्दैवी आई." हे पत्र वाचून पूर्ण हॉलमध्ये स्मशानशांतता पसरली. सुधीर आणि अमितच्या हातातून ते पत्र गळून पडले. त्यांनी त्या जुन्या शर्टाला आणि खेळण्याला पाहिले. क्षणात त्यांचा करोडोंचा अहंकार मातीत मिसळला. सुधीर आणि अमित तिथेच जमिनीवर गुडघे टेकून बसले आणि त्यांनी असा काही हंबरडा फोडला की आश्रमाच्या भिंतीही हादरल्या! "आई... आम्हाला माफ कर आई! आम्ही पैशांसाठी आंधळे झालो होतो ओ..." ते दोघेही छाती बडवून रडत होते. पण आता खूप उशीर झाला होता. ज्या हातांनी त्यांच्यासाठी स्वतःचे सर्वस्व विकले, ते हात आता कायमचे शांत झाले होते. पैशांच्या लालसेपोटी त्यांनी आपली आई गमावली होती, आणि आता आयुष्यभर त्यांच्या वाट्याला फक्त पश्चात्तापाचे अश्रू उरले होते!

#किरण झेंडे विचार #kiran zende #किरण झेंडे विचारधारा #🙏सोमवार भक्ती स्पेशल🌟 #(किरण झेंडे स्टेटस) "सख्ख्या भावाने बहिणीला हाकलले 'मागच्या दाराने'! पण भरपार्टीत एका डॉक्टरने जेव्हा 'ते' भयंकर सत्य उघड केले, तेव्हा करोडपती भावाने सर्वांसमोर फोडला हंबरडा!" सावित्री ही अवघ्या १८ वर्षांची होती, जेव्हा तिच्या आई-वडिलांचे एका अपघातात निधन झाले. तिच्या पदरात तिचा १० वर्षांचा लहान भाऊ, 'रोहन' पडला. नातेवाईकांनी पाठ फिरवली. पण सावित्रीने हिंमत हरली नाही. तिने स्वतःचे शिक्षण सोडले, लोकांच्या शेतात मजुरी केली, दुसऱ्यांची धुणीभांडी केली, पण रोहनला कधीच पोरकेपणाची जाणीव होऊ दिली नाही. तिने स्वतःचे लग्नही केले नाही, जेणेकरून रोहनच्या शिक्षणात पैशांची कमतरता येऊ नये. रोहन हुशार होता. तो पुण्यातून इंजिनिअर झाला आणि त्याला अमेरिकेत एका मोठ्या आयटी कंपनीत नोकरी लागली. काही वर्षांतच तो करोडपती झाला. तिथेच त्याने एका अतिशय श्रीमंत आणि उच्चभ्रू कुटुंबातील मुलीशी, 'नेहाशी' लग्न केले. सावित्रीला वाटले की आपल्या कष्टाचे चीज झाले, आता आपला भाऊ सुखात राहील. अमेरिकेहून परतल्यावर रोहनने पुण्यात ५ कोटींचा एक आलिशान बंगला विकत घेतला आणि मोठ्या 'वास्तुशांती' (Housewarming) पार्टीचे आयोजन केले. तो हृदयद्रावक दिवस आणि बहिणीचा अपमान: वास्तुशांतीच्या दिवशी सावित्री पहाटेच उठून गावातून एसटी बसने पुण्यात आली. तिच्या हातात एका फाटक्या पिशवीत रोहनच्या आवडीचे घरगुती 'बेसनचे लाडू' होते आणि अंगावर एक जुनी, विटलेली सुती साडी होती. ती अतिशय आनंदाने रोहनच्या बंगल्याच्या दारात पोहोचली. रोहन सुटाबुटात पाहुण्यांचे स्वागत करत होता. सावित्रीला पाहताच त्याचा चेहरा पडला. तो धावत तिच्याजवळ आला आणि तिला बाजूला ओढत अत्यंत रागाने म्हणाला, "ताई... तू इथे यायला नको होतं! आतमध्ये माझे विदेशी क्लायंट्स आणि नेहाचे करोडपती नातेवाईक बसलेत. तुझी ही जुनी साडी आणि हा भिकाऱ्यांसारखा अवतार बघून माझी सोसायटीत बेइज्जती होईल. तू एक काम कर, कुणालाही न दिसता मागच्या दाराने किचनमध्ये जा, तिथले उष्टे खरकटे डबे आवर आणि ही पार्टी संपायच्या आत मागच्याच दाराने गावी निघून जा!" ज्या बहिणीने त्याला हाताच्या फोडासारखे जपले, तिच्याच भावाने आज तिला भिकाऱ्यासारखी वागणूक दिली होती. सावित्रीचे काळीज फाटले, डोळ्यांतून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. पण भावाची इज्जत जाऊ नये म्हणून ती निमूटपणे डोळे पुसत 'मागच्या दाराने' किचनमध्ये जाऊन बसली. तो भयंकर प्रसंग आणि सत्याचा स्फोट: पार्टी रंगात आली होती. रोहन हातात माईक घेऊन सर्वांसमोर भाषणात सांगत होता की, "मी आज जो काही आहे, तो फक्त आणि फक्त माझ्या स्वकष्टाने आणि हुशारीने आहे. मी शून्यातून विश्व निर्माण केलंय!" तेवढ्यात पार्टीत शहरातले अत्यंत नामांकित आणि वयस्कर सर्जन, 'डॉक्टर देशपांडे' यांची एंट्री झाली. ते रोहनचे फॅमिली डॉक्टर होते. रोहनने आनंदाने त्यांचे स्वागत केले. पण डॉ. देशपांडे यांची नजर कोपऱ्यातून पाणावलेल्या डोळ्यांनी बघणाऱ्या सावित्रीवर पडली. ते थेट सावित्रीकडे गेले. त्यांनी सर्वांसमोर त्या जुन्या साडीतल्या सावित्रीचे चक्क पाय धरले! संपूर्ण पार्टीत स्मशानशांतता पसरली. रोहन आणि त्याची पत्नी नेहा अवाक् होऊन बघत होते. "डॉक्टर, तुम्ही हे काय करताय? ती एक साधी गावरान बाई आहे..." रोहन अडखळत म्हणाला. डॉ. देशपांडे रोहनकडे वळले. त्यांचा चेहरा रागाने लाल झाला होता. त्यांनी अत्यंत कठोर आणि थरथरत्या आवाजात सर्वांसमोर असा काही खुलासा केला की तिथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाच्या पायाखालची जमीनच सरकली! "रोहन... तू शून्यातून विश्व निर्माण केलं नाहीस, तू या 'माऊलीच्या' आयुष्याची राखरांगोळी करून स्वतःचा इमला उभा केलास! तू विसरलास का? १५ वर्षांपूर्वी जेव्हा तुझ्या दोन्ही किडन्या (Kidneys) निकामी झाल्या होत्या आणि तू हॉस्पिटलच्या बेडवर मृत्यूच्या दारात होतास... तेव्हा याच ताईने स्वतःच्या आयुष्याची पर्वा न करता, स्वतःची एक किडनी तुला दान केली होती! एवढंच नाही, तर तुझ्या ऑपरेशनसाठी आणि अमेरिकेच्या तिकीटासाठी तिने स्वतःच्या वाट्याची पिढीजात शेतजमीन विकली आणि आयुष्यभर अविवाहित राहिली!" डॉक्टरांनी रोहनच्या छातीवर बोट ठेवत पुढचे वाक्य उच्चारले, "आज तू ज्या करोडोंच्या संपत्तीचा आणि प्रतिष्ठेचा अहंकार दाखवतोयस ना... तो अहंकार ज्या शरीरातून येतोय, ते शरीर आणि तो श्वास या फाटक्या साडीतल्या बहिणीच्या उधारीवर चालतोय! जिने स्वतःचा अवयव काढून तुला दिला, तिलाच आज तू 'मागच्या दाराची' लायकी दाखवलीस?" हे ऐकताच रोहनच्या हातातला माईक खाली पडला. त्याच्या सासरच्या मंडळींच्या आणि नेहासकट सर्वांच्या डोळ्यांतून पाणी आले. रोहनला त्याच्या भयंकर पापाची जाणीव झाली होती. तो धावत गेला आणि त्याने सावित्रीचे पाय धरून असा काही हंबरडा फोडला की अख्खा बंगला हादरला! "ताई... मला माफ कर ताई! पैशाच्या मस्तीत मी आंधळा झालो होतो. मी खूप मोठा पापी आहे!" रोहन जमिनीवर डोकं आपटून रडत होता. पण सावित्रीने अत्यंत शांतपणे रोहनला बाजूला केले. तिने ती बेसनाच्या लाडूंची पिशवी टेबलावर ठेवली आणि म्हणाली, "रोहन, मी तुला माझी किडनी दिली, कारण तू माझा भाऊ होतास. पण आज तू मला मागच्या दाराने हाकललंस... तिथेच माझं काम संपलं. इथून पुढे तू तुझ्या पैशांच्या आणि प्रतिष्ठेच्या दुनियेत सुखी राहा. मी पुन्हा कधीच तुझी लाज काढायला या मोठ्या बंगल्यात येणार नाही!" सावित्री मागे न पाहता त्या बंगल्याच्या मुख्य दरवाजातून कायमची निघून गेली. आणि मागे उरला तो फक्त रोहनचा पश्चात्ताप आणि पैशांच्या गर्वावर पडलेली कर्माची सर्वात मोठी चपराक!