@thanseel161
@thanseel161

Thanseel

✍ ആരൊക്കെ കൂടെ ഉണ്ടാകിലും 😍😍ഉമ്മ 😘❤ആ നിധിയില്ലെകിൽ ജീവിതം മരണത്തിനു തുല്യമാണ് 😍😎

ശ്രീമയി-13 "അപ്പോൾ നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാനും കഴിയില്ലേ അമ്മു..." അമ്മു ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകി...അത്രയും നേരം പിടിച്ചു നിർത്തിയ കണ്ണീർ അപ്പുന്റെ തോളിൽ വീണു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു...ശ്വേത അപ്പോഴേക്കും തിരിഞ്ഞു നടന്നു...അപ്പു അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ തഴുകി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "അമ്മു എന്തിനാണ് നീ കരയുന്നത്...എന്താടി...എന്താ..." "എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല അപ്പു എനിക്ക് ചുറ്റും എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്...എനിക്ക് അറിഞ്ഞുട..." "കണ്ണേട്ടൻ വന്നില്ലേ...നീ ഒറ്റക്കണോ കോളേജിലേക്ക് വന്നത്..." "കാർത്തി ഓഫീസിലേക്ക് പോയി..." അലക്ഷ്യമായി മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ കണ്ണൊക്കെ തുടച്ചു... "ശരി നീ വാ എനിക്ക് അൽപ്പം സംസാരിക്കാനുണ്ട്...നിന്നെ കാണണമെന്ന് തന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു..." "എന്താ...അപ്പു...എന്തിനാണ് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം..." "എനിക്ക് ഒരു പ്രശനവും ഇല്ല അമ്മു..നിനക്കാണ് പ്രശ്നം..." "അതേ എനിക്ക് അല്ലെങ്കിലും പ്രശ്നമാണ്...ഒന്നും വ്യക്‌തമല്ല...എനിക്ക് എന്താ സംഭവിച്ചത് എന്ന് പോലും..." "അമ്മു എന്താടാ..നീ എന്തിനാണ് ഞാൻ വന്നപ്പോഴേ കരഞ്ഞത്..." "അതൊക്കെ പറയാം...നീ എന്താ ഇവിടെ...അതും എന്റെ കോളേജിൽ..." "അതൊന്നുമില്ല അമ്മു എന്റെ ഫ്രണ്ട് ദൃശ്യ ഇല്ലേ അവളുടെ അനിയത്തി ഇവിടെ ബി.കോം സെക്കന്റ് ഇയറിലാണ്...ഞാൻ നിന്നെ കാണാമെന്ന് കരുതി ഇങ്ങോട്ടും അവൾ അങ്ങോട്ടും പോയി..." " എന്താടി പ്രശ്നം..." "അമ്മു ഒരു മിനിറ്റ്...ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് നീ എടുത്തു ചാടരുത്..." അതും പറഞ്ഞു അപ്പു ബാഗ്‌ തുറന്നു ഒരു കവർ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി...അമ്മു സാവധാനം അത് വാങ്ങിയ ശേഷം... "ഇത് എന്താ അപ്പു..." "തുറന്നു നോക്ക് നീ... എന്താണെന്ന്..." അമ്മു പതിയെ അത് തുറന്നതും അവൾക്ക് സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ടുപോയി...അവളുടെ കയ്യിൽ ഇരുന്നു ആ ഫോട്ടോകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി... "ഇത് ആരാ ഇങ്ങനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തത്..." "അമ്മു ഇതിൽ ഉള്ളത്..." "വിഷ്ണു സാർ..." "അതെനിക്ക് അറിയാം പക്ഷേ ഇതൊക്കെ എന്താ അമ്മു..." "എനിക്ക് അറിയില്ല...ഇത് എഡിറ്റ് ചെയ്തതാണ്...അതും കോളേജ് ടൂർ പോയപ്പോൾ ഞാൻ കാണാതെ എടുത്തത്...ബട്ട് ഇതെല്ലാം അന്ന് കോളേജ് മൊത്തം പാട്ടായിരുന്നു...എന്നാൽ സാർ എന്റെ അടുത്തു ഇരുന്നു സംസാരിക്കുന്നതൊക്കെ ആയിരുന്നു ആ ഫോട്ടോസ്...ഇത് ഇപ്പോൾ ഒന്നൂടി എഡിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ സാറുമായി...ആരാ ചെയ്തത്...." അമ്മു ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു.... "നിനക്കു ഇത് എവിടുന്ന് കിട്ടിയത്...ആരാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തത്..." "അമ്മു അത്....എനിക്ക് അത്ര ശരിയായി അറിയില്ല നമുക്ക് നോക്കാം..." അപ്പു കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ കൂടി പറഞ്ഞു സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു.. *********** രാവും പകലും കൊഴിഞ്ഞു വീണു...പതിവ്‌പോലെ ഒരു ദിവസം.. "ചേച്ചി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും നേരത്തെ എത്തിയല്ലോ..." ലച്ചു ബീച്ചിൽ മരത്തണലിനോട് ചേർന്നുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കെ അമ്മു അടുത്തേക്ക്‌ വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "എന്താ അമ്മുട്ടി എന്തിനാണ് നീ എന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്..." ലച്ചു എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു കൊണ്ട് തുടർന്നു... "എന്തൊരു സ്നേഹമാണ് ചേച്ചിക്ക്‌ അനിയതിയോട്...നിങ്ങൾ എന്റെ ചേച്ചി തന്നെയാണോ..." "അമ്മു വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചു ഉപയോഗിക്കണം...എന്താ നിനക്ക് വേണ്ടത്..." "നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലേ..സ്വന്തം അനിയത്തി ഇല്ല എനിക്ക് തെറ്റി...നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് എന്നെ കണ്ടേക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല പക്ഷേ ഞാൻ നിങ്ങളെ ചേച്ചയായി തന്നെയാണ് കരുതുന്നത്...എന്നിട്ടും എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യാൻ..." "അമ്മു നീ എന്തൊക്കെയാ വിളിച്ചു പറയുന്നത്...ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു എന്നാണ്..." അമ്മു ബാഗിൽ നിന്നും അപ്പു കൊടുത്ത ഫോട്ടോസ് ഉൾപ്പെടെ കുറച്ചു തെളിവുകൾ എടുത്തു നീട്ടി...അതൊക്കെ കണ്ട ശേഷം ലച്ചു തുടർന്നു... "ഇത് എന്താ അമ്മു...ഇതൊക്കെ എന്താണ്..." ലച്ചു എല്ലാം നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... അതിന് അമ്മുന്റെ കൈകളാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്...അടി കിട്ടിയ കവിളും പിടിച്ചു ലച്ചു തുടർന്നു "അമ്മു നീ എന്താ ഈ ചെയ്തത്...നിന്റെ ചേച്ചിയാണ് ഞാൻ.." "ആ തോന്നൽ നിങ്ങൾക്ക് വേണമായിരുന്നു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനിയത്തിയാണെന്ന്...നിങ്ങൾ ഒറ്റ ഒരാളാണ് ഈ കാണുന്ന ഫോട്ടോസ് ഇത്തരത്തിൽ എഡിറ്റ് ചെയ്തത്...ഇത്രയും ദിവസം മറ്റൊരു നമ്പറിലൂടെ കാർത്തികിനെ വിളിച്ചതെന്ന് ചേച്ചിയാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം... അതിന് കൂടി തെളിവ്‌ വേണോ ദാ...നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന നമ്പറിന്റെ കാൾ ലിസ്റ്റ്..." "അമ്മു ഈ നമ്പർ എന്റേതല്ല...ഞാൻ എന്തിനാണ് കാർത്തികിനെ വിളിക്കുന്നത്..." "അത് എനിക്ക് അറിയില്ല..പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം എന്നെയും വിഷ്ണു സാറിനെയും മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുക എന്നതാണ്...എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ എന്താ അഗ്രാഹിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉള്ള ബന്ധം വേർപെടുത്തി കാർത്തിക്കിന്റെ ഭാര്യ പദവി ചേച്ചിക്ക് അലങ്കാരിക്കാമെന്നോ...ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ ഇട്ടേച്ചും പോയതല്ലേ എന്നിട്ട് വീണ്ടും കാർത്തികിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ലജ്ജയില്ലേ..." "പിന്നെ ഈ ഫോട്ടോസ് ഇതെല്ലാം എഡിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നിന്നാണ്...ഇതിന്റെ കോപിസ് നിങ്ങളുടെ മുറിയിൽ നിന്നാണ്...എനിക്ക് ലഭിച്ചത്..." "നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ചേച്ചി ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്...ഈ പേരിൽ ഞാൻ ദിവസം അനുഭവിക്കുന്ന വേദന എന്താണെന്ന് അറിയോ...നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല ഒന്നും...ഞാൻ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് പാസ്റ്റിലാണോ,പ്രെസെന്റിലാണോ,അതോ ഇനി ഫ്യൂച്ചറിലാണോ അറിയില്ല...ആ എന്നോട് നിങ്ങൾ...കാർത്തിക്..." "ഇനിയും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കയറി കളിച്ചാൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ പെരുമാറുമെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല ആകെ സമനില നശിച്ച അവസ്ഥയിലാണ്...ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ വെറുതെ വിടുന്നത് അത് നിങ്ങളോടുള്ള സഹതാപം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല കുട്ടേട്ടനേയും അമ്മാവനെയും അമ്മായിയെയും കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു മാത്രം...ഉറപ്പിച്ച വിവാഹത്തിന്റെ അന്ന് ഓടിപ്പോയി അമ്മായിയെയും അമ്മാവനെയും ഏട്ടനെയുമൊക്കെ നാണംകെടുത്തി...ഒരു ബന്ധത്തിന്റെയും വില അറിയില്ല അറിയാമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യോ...നന്നാവില്ലെന്ന് അറിയാം എങ്കിലും പറയുവാ ഇനിയും ഇതൊക്കെ അവസാനിപ്പിച്ചുടെ..." "നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല,ഞാൻ പോകുവാ...ഇനി ഒരാളെ കൂടി എനിക്ക് കാണാനുണ്ട്...എന്നെ താലികെട്ടിയാളെ...." അതും പറഞ്ഞു അമ്മു വെറുപ്പോട് ലച്ചുനേ നോക്കിയ ശേഷം തിരിച്ചു ബീച്ചിലുടെ നടന്നു....തിരമാലകൾക്ക്‌ അനുസരിച്ച് അവളുടെ മനസ്സും ഇളകി മറിഞ്ഞു...കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു...അന്നത്തെ പെരുമാറ്റത്തിന് ശേഷം കാർത്തിക്കുമായി തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്ന അവസരങ്ങൾ സ്വയം ഒഴിവാക്കി...ഇപ്പോൾ കാർത്തിക്കിനോട് തനിക്കു വെറുപ്പാണ്...എപ്പോഴൊക്കെയോ മുളച്ചു വന്ന ഇഷ്ടം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിച്ചു...ഇനിയും തനിക്ക് കഴിയില്ല കാർത്തിക്കിന്റെ പെരുമാറ്റം സഹിക്കാൻ..എത്രമാത്രം കാർത്തിക് മാറിപ്പോയി...ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള വാശിയാണ് തന്നോട് ദേഷ്യത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ തീർക്കുന്നത് പക്ഷേ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല...കാർത്തിക് എന്താ ഇങ്ങനെ...അതൊക്കെ ആലോചിച്ചു വരെ.... "അമ്മു..." ശബ്ദം കേട്ട് തിരിയെ ശ്വേത.. "അമ്മു ഒരു മിനിറ്റ്..." "എന്താ ശ്വേത...." "വാ ഞാൻ പറയാം...എനിക്ക് ഇത്തിരി സംസാരിക്കണം." ശ്വേത അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിത്തം ഇട്ടു...ബീച്ചിലെ പൂഴിമണ്ണലിലൂടെ ഇരുവരും നടന്നു.. "അമ്മു ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ..." "എന്താ ശ്വേത..." "അമ്മു എന്തിനാണ് എന്നെ കാണുമ്പോൾ മുഖം തിരിക്കുന്നത്.. " "അത് എനിക്ക് അറിയില്ല..." "ഞാൻ പറയട്ടെ...എന്റെ അമ്മുസ് എന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു വച്ചേക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്..." "തെറ്റിദ്ധാരണയോ...ശ്വേത എന്താ പറയുന്നത്..." "എന്റെ അമ്മുസ് എന്നെ കാർത്തിക്കിന്റെ പ്രണയിനിയായിട്ടല്ലേ മനസ്സിലാക്കി വച്ചേക്കുന്നത്...അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ കാർത്തിക്കിന്റെ പ്രണയിനിയാണെങ്കിൽ നിന്റെ കുട്ടേട്ടൻ എന്ത് ചെയ്യും..." "കുട്ടേട്ടനോ ശ്വേത എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്...കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ കാർത്തി പറഞ്ഞു ഞാൻ ഒന്നര വർഷം മുന്നേ തൊട്ട് കാർത്തിക്കിന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന്...എനിക്ക് അറിയില്ല എന്തൊക്കെയാ എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന്..." "അതൊക്കെ ഞാൻ പറയാം...പിന്നെ എന്റെ അമ്മുട്ടിക്ക്‌ അറിയോ ഞാൻ നിന്റെ കാർത്തിക്കിന്റെ പ്രണയിനി ഒന്നുമല്ല...നിന്റെ കുട്ടേട്ടന്റെ പ്രണയിനിയാണ്...നീ തന്നെ അല്ലെ മണ്ടൂസെ എന്നെ കുട്ടേട്ടൻ വേണ്ടി കണ്ടെത്തിയത്..." "ഞാൻ...ശ്വേത എനിക്ക് ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യോ..." "എന്താടാ എന്താ വേണ്ടത്.. " "ഒന്നര വർഷം മുന്നേ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരോ...പ്ലീസ്‌..." "അതിനെന്താടാ ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാലോ എന്റെ അമ്മുന്..." ശ്വേത എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു...കാർത്തിക്കിന്റെ ഭാര്യയാണെന്നും...തന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടാണ് അമ്മു എന്നൊക്കെ... "ശ്വേത എം റീയലി സോറി...ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് ഒരുപാട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിട്ടിണ്ട്..." "അതൊക്കെ പോട്ടെ എന്റെ അമ്മു എന്നോട് സോറി ഒന്നും പറയണ്ടട്ടോ...അത് നിന്റെ ചാച്ചുന് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല..." "ചാച്ചുവോ അത് ആരാ..." "എന്റെ പെണ്ണേ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടില്ലേ...പൊട്ടി നീ എന്നെ വിളിച്ചോണ്ടിരുന്ന പേരാണ് ചാച്ചു..." "ശോ മറന്നുപ്പോയി..." അതും പറഞ്ഞു ഇരുവരും പരസ്പരം ഇറുകെ പുണർന്നു...അൽപ്പം നേരം കൂടി സംസാരിച്ചു ഇരുന്നു... **************** "മോളെ നീ ഇത് എവിടെയായിരുന്നു..." പത്മിനിയമ്മ അമ്മുന്റെ തലമുടിയിലൂടെ തഴുകി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "ഞാൻ ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ കാണാൻ പോയതാണ് അമ്മേ..." "അതിന് നീ ഫോൺ വിളിച്ചിട്ട് എടുക്കുന്നില്ലന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കണ്ണൻ ഇവിടെ കിടന്നു എന്തൊക്കെയാ കണിച്ചേ..." "ഈ ഏട്ടൻ ഇത്...ശരി ഏട്ടൻ എന്തേ..." "ഏട്ടത്തി റൂമിലുണ്ട്...ഒരുപാട് നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു..." ചക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... "ശരി ഞാൻ ചെല്ലട്ടെ..." അമ്മു സ്റ്റെപ്പ് കയറി റൂമിലേക്ക് ചെന്നതും കാർത്തിക് റൂമിനോട് ചേർന്നുള്ള ബൽക്കണയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുവായിരുന്നു... "കാർത്തി..." "വന്നോ മാഡം....നിനക്ക് എന്താ ഞാൻ ഫോൺ വിളിച്ചാൽ എടുത്താൽ..." "ഞാൻ കണ്ടില്ല കാർത്തി..." "കാണില്ല നീ...നിനക്ക് അതിനൊക്കെ എവിടന്ന സമയം.." "അതേ കാർത്തിക്...എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഫോൺ എടുക്കാൻ സമയമില്ല..." "നീ എവിടെ പോയതാണ് അമ്മു... പറഞ്ഞിട്ട് പോയികൂടെ..." "അത് എങ്ങനെയാ കാർത്തി ശരിയാവുന്നത്...സ്വന്തം ഭാര്യ കാമുകനെ കാണാൻ പോകുന്നത് ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞിട്ടാണോ പോകോ.." "അമ്മു നിർത്ത്..." "എന്തിന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്...ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിഷ്ണുന്റെ കാമുകിയാണല്ലോ അങ്ങനെയല്ലേ കരുതി വച്ചേക്കുന്നത്..." അമ്മു കാർത്തിക്കിന്റെ ഫോൺ കയ്യിൽ എടുത്തു പാസ്‌വേഡ് തന്റെ പേരായിരിക്കുമെന്ന വിശ്വസിച്ചു വാട്സാപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു കാണിച്ചു കൊടുത്തു... "അമ്മു നീ.." "ശബ്ദം ഉയർത്തണ്ട ദാ ഈ ഫോട്ടോസ് കണ്ടപ്പോൾ തനിക്ക് തോന്നിയോ...ഞാൻ വിഷ്ണുനെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന്..." അമ്മു ബാഗിലെ ഫോട്ടോസ് കൂടി എടുത്തു കാർത്തിക്കിന് നേരെ നീട്ടി.. "നിർത്ത് അമ്മു..." "എന്തിനാണ് ഞാൻ നിർത്തുന്നത്...നിങ്ങൾ എന്നെ കുറിച്ച് കരുതി വച്ചേക്കുന്ന അഭിപ്രായം കൊള്ളാം കാർത്തിക്...നന്നായിട്ടുണ്ട്...സ്വന്തം ഭാര്യയെ സംശയിക്കുന്നുണ്ടോ കാർത്തി താൻ...അതാണോ അന്ന് എന്നെ ബലംപ്രയോഗിച്ച്..." "അമ്മു സ്റ്റോപ്പ് ഇറ്റ്..." "എന്തിനാണ് കാർത്തി...എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളോട് വെറുപ്പാണ്...ഐ ഹേറ്റ് യൂ mr.കാർത്തിക് ശ്രീധർ..." "അമ്മു ഞാൻ പറയട്ടെ..." "ഈ പേരിൽ നിങ്ങൾ എന്താ എന്നോട് ചെയ്തത്...ഓരോ ദിവസവും താൻ...വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു...മിക്കപ്പോഴും കുടിച്ചിട്ട് വന്നിട്ട് ദേഷ്യം എന്നോട് തീർത്തു...പലതാവണയായി...പെട്ടെന്ന് ഉള്ള തന്റെ ഭവമാറ്റത്തിന് ഇതാണ് കാരണമെന്നിക്ക് ഇന്ന മനസ്സിലായത്..." "ഐ ഹേറ്റ് യൂ...ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വെറും മരപ്പവയാണ്...നിങ്ങളുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്ക്‌ നിന്നു തരുന്ന പാവ..." "ഇനി എന്നാണാവോ എന്നെ മടുക്കുന്നത്...മടുക്കുമ്പോൾ കുറച്ചു നോട്ടകെട്ടുകൾ കൂടി തന്നെ കാർത്തി....." "അമ്മു..." കാർത്തിക്കിന്റെ കൈ അവളുടെ കരണത് പതിഞ്ഞു...അടികിട്ടിയ കവിളും പിടിച്ചു അമ്മു തുടർന്നു... "ഇനിയും നീ ഇതുപോലെ പറഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ...കൊന്ന് കളയും അമ്മു നിന്നെ.." "എന്താ കാർത്തി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ വേദനിച്ചോ തനിക്കു...എന്നാൽ ഇത്രയും ദിവസം കൊണ്ട് എനിക്ക്‌ എത്രത്തോളം വേദനിച്ചു കാണും എന്നൊർത്തോ..." അമ്മു വീണ്ടും തുടർന്നു... "ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണ് കാർത്തി..ഏതോ ഫോട്ടോസ് കണ്ട് സ്വന്തം ഭാര്യയെ നഷ്ട്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ബലം പ്രോയോഗിച്ചു അവളെ സ്വന്തമാക്കി, ശേഷം അതേ പേരിൽ വേദനിപ്പിച്ചു....ഇനി എന്നാണോ എന്നെ വേണ്ടന്ന് തോന്നുന്നത് അന്ന് കയ്യിലേക്ക് നോട്ടകെട്ടുകൾ വച്ച് താരനും നിങ്ങൾ മടിക്കില്ല..." അതും കൂടിയായതും അമ്മുന്റെ അടുത്ത കവിളിൽ കൂടി അടി വീണു...കാർത്തിക് അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "മേലിൽ ഇത്തരം വർത്തമാനം പറയരുത് നീ..എന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന് ഓർമ വേണം..." "അത് ഓർമ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിക്കുവാ എനിക്ക് ഡിവോഴ്സ് വേണം കാർത്തി...നിങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല..." "സാധ്യമല്ല...കൈ പിടിച്ച പെണ്ണിനെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാനും...അതുപോലെ നിന്നെ പിരിയാനും എനിക്ക് കഴിയില്ല...ഒരുപാട് ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ഒരു തരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ...നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയാണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ റൂഡായി ബിഹേവ് ചെയ്യിച്ചത്...പക്ഷേ അതെല്ലാം എന്റെ പൊട്ടതാരമാണ്...അമ്മു...എല്ലാം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു നീ ഇല്ലാതെ ഇനി കാർത്തിക് ഇല്ലടി...എന്നോട് ക്ഷെമിച്ചൂടെ ഒരു തവണ..." "ഒന്ന് ക്ഷെമിക്ക് അമ്മു പ്ലീസ്‌...ഇനിയും കഴിയില്ലെടി നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ...പ്ലീസ്‌..." "അന്നത്തെ ആ നശിച്ച കാളിൽ തുടങ്ങിയതാണ് ഇതൊക്കെ...ഞാൻ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചു പോയി നിന്നെ...ഒരിക്കലും ആർക്കും വിട്ട് കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിൽ...ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു....നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഞാൻ ഒരുപാട് മാപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ട്...ഇനിയും നിനക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ സ്വാർത്ഥത എല്ലാം മാറ്റിവച്ചു നിനക്ക് ഒപ്പിട്ടു തരാം അമ്മു..." അമ്മു കാർത്തിക്കിന്റെ കൈ മാറ്റി കട്ടിലിൽ വന്നിരുന്നു...കാർത്തിക് ബൽക്കണയിൽ തന്നെ നിന്നു...എത്രയൊക്കെ ആയാലും താൻ കാർത്തികിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു... തന്റെ ജീവന്റെ പാതിയാണ്...തന്നെ നഷ്ടപ്പെടും എന്നാലോചിച്ചു ചെയ്തതാണ്...കാർത്തിക് പക്ഷേ തനിക്കു ഇവിടെ ഈഗോ മാറ്റി വച്ചെ പറ്റു...അതൊക്കെ ആലോചിച്ചു കാർത്തികിനെ നോക്കെ അവൻ ഡ്രോയേറിൽ നിന്നും ഡിവോഴ്സ് പപ്പേഴ്‌സ് കയ്യിൽ എടുത്തു... "അന്ന് നീ എനിക്ക് തന്ന പപ്പേഴ്‌സാണ് അമ്മു...സൂക്ഷിച്ചു വച്ചു..." കാർത്തിക് സൈൻ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതും അമ്മു ഓടി പപ്പേഴ്‌സ് തട്ടി പറിച്ചു കീറികളഞ്ഞു..അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു... "വേണ്ട കാർത്തി...സൈൻ ചെയ്യല്ലേ...പ്ലീസ്‌...ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിന് ഓരോന്നു ചെയ്തുപോയതാണ്...പ്ലീസ്‌ എനിക്ക് കഴിയില്ല കാർത്തി തന്നെ വെറുക്കാൻ...ഇത്രയും ദിവസം താൻ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന പേടിയിലാണ് അങ്ങനെ പെരുമാറിയത്...പക്ഷേ എനിക്ക് അതൊന്നും താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...അത്രേ ഉള്ളു പ്ലീസ് ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ ഒപ്പിടല്ലേ..." കാർത്തിക് അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി നിന്നു കൊണ്ട് തുടർന്നു... "ഐ അം സോറി...എനിക്ക് കഴിയില്ല കാർത്തി തന്നെ ഇട്ടേച്ചും പോകാൻ...ബിക്കോസ് ഐ ലൗ യൂ മോർ തെൻ എനിതിങ് ഇൻ ദാ വോൾഡ്..." കാർത്തികിനെ ഇറുകെ പുണർന്നു...കാർത്തിക് അവളുടെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരി എടുത്തു... "ഐ ലൗ യൂ അമ്മു...ഐ ലൗ യൂ സോ മച്ച്...എന്നോട് ക്ഷെമിക്കേടി..." "വേണ്ട കാർത്തി താൻ ഇങ്ങനെ ക്ഷെമ പറഞ്ഞു സ്വയം താഴണ്ട...എല്ലാം തീരട്ടെ..." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ മുത്തം നൽകിയതും കൂമ്പിയടഞ്ഞു...കാർത്തിക് അവളെ ഒന്നൂടി ഇറുകെ പുണർന്നു... "അതേ കാർത്തി എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു..." "ഇത്രയും നേരം എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതല്ലേ നീ ഇനി അവിടെ നിൽക്ക് അങ്ങനെ..." "അയ്യേ 'അമ്മ കേറി വരുംട്ടോ..." "വരട്ടെടി നീ എന്റെ ഭാര്യ അല്ലെ...എന്റെ പെണ്ണ്..." "അതൊക്കെ ശരിയാണ് പക്ഷേ ഞാൻ ക്ഷെമിക്കില്ല എന്നെ തല്ലിയില്ലേ രണ്ട് കവിളിലും നിങ്ങൾ..ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും..." "നീ പിന്നെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ലേ...അങ്ങാനൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പിടിച്ചു ഉമ്മ വെക്കണോ നിന്നെ...കുഞ്ഞു വായിൽ വന്നതൊക്കെ നിന്നെക്കാൾ വല്യ വർത്തമാനം..തല്ലിയത് കുറഞ്ഞു പോയെന്ന എന്റെ സംശയം..." കാർത്തിക്കിൽ നിന്നു അമ്മു അടർന്നു മാറി കൊണ്ട് തുടർന്നു... "ഓഹോ അപ്പോൾ എന്നെ ഇനിയും ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള തത്രപടിലാണോ...എന്നാൽ ഞാൻ പോകുവാ പോ...നമുക്ക് അംഗം വെട്ടിന് കാണാം..." "ഡീ അവിടെ നിൽക്ക്...നീ ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല...കേട്ടോടി ഉണ്ടകണ്ണി..." "പറയും...അമ്മേ എന്നെ ഈ കാർത്തി..." അമ്മു അലറി വിളിച്ചതും കാർത്തിക് അവളെ വലിച്ചു അടുപ്പിച്ചു വാ പൊത്തി പിടിച്ചു... "പിശാശ്ശേ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കേടി ദുഷ്ട്ടെ..." "എന്താടാ അവിടെ ആ പെണ്ണിനോട് കിടന്നു വഴകിടുവാണോ...അവൾ വന്നില്ലേ..." പത്മിനിയമ്മ താഴെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... "ഏയ് അതോന്നുമില്ലമ്മേ അമ്മേടെ മോളെ എന്നോട് പഠിത്തത്തെ കുറിച്ചു ഒരു സംശയം ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാണ്..." അമ്മു രണ്ട് കണ്ണും മിഴിച്ചു കാർത്തികിനെ നോക്കി...അതിപ്പോൾ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ...ശേഷം കൈക്കിട്ട് ഒരു കടി വച്ച് കൊടുത്തു... "ഡീ നിന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ..." അമ്മു കാർത്തികിനെ തള്ളി മാറ്റി കീറികളഞ്ഞ ഡിവോഴ്സ് പപ്പേഴ്‌സ് കയ്യിൽ എടുത്തു...വെസ്റ്റ് ബാസ്കറ്റിൽ ഇട്ടു...അപ്പോഴേക്കും ഫോൺ ശബ്‌ധിച്ചതും കാർത്തിക് അതും എടുത്തോണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി... *************** "അമ്മു..." ഫ്രണ്ട്സിന് ഒപ്പം ഇരിക്കെ വിഷ്ണു അവളെ വിളിച്ചു... "Mm...എന്താ സാർ..." "എനിക്ക് അൽപ്പം സംസാരിക്കാനുണ്ട്... ഒന്ന് വാ..." "ഓക്കേ വെയിറ്റ് എ മിനിറ്റ്..." ഫ്രണ്ട്സിനോട് ഇപ്പോൾ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു അവർ ഗാർഡനിലേക്ക് നടന്നു... "എന്താ സാർ എന്താ പറയാനുള്ളത്..." "അത് ഞാൻ അന്ന് ദേഷ്യത്തിലാണ് നിന്നോട് സംസാരിച്ചത് സോറി..." "ഇനി എന്താ സാറിന് പറയാനുള്ളത്...ഇനിയും ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് നാടകം കളിക്കാനാണോ..." "ഇല്ല അമ്മു എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണ് ഐ അം റീയലി സോറി...പിന്നെ ഇനി തന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഞാൻ വരില്ല...കേട്ടോ ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടുകയും ചെയ്തു..." "Mm..." "സോറി പറയാനാണ് വിളിച്ചത്...പിന്നെ ഇനി താൻ പൊക്കോ..നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടേയില്ല കരുതികൊള്ളു..." അതും പറഞ്ഞു അമ്മുന്റെ മറുപടി കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നടന്നു...അപ്പോഴേക്കും ശ്വേത അടുത്തേക്ക്‌ വന്നു... "എന്താ അമ്മു എന്താ കാര്യം..." "ഒന്നുമില്ല... സാർ ട്രാൻസ്ഫറായിന്നു അത്‌ പറയാനാണ് വിളിപ്പിച്ചത്..." "ഓ അല്ല കാർത്തിക് വന്നില്ലേ അമ്മു..." "പനി...ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് പോകുന്നില്ലെന്ന്...എന്നെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടതാ..." "വാ നീ നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം നടക്കാം..." "എനിക്കും സംസാരിക്കണം വാ..." ഇരുവരും ഗാർഡനിലുടെ നടന്നു..പക്ഷേ അവളുടെ ചലനങ്ങൾ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഒരാൾ മാറി നിന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഐ ഹേറ്റ് യൂ മിസ്സിസ് കാർത്തിക്..." ************ "അമ്മേ കണ്ണേട്ടൻ എന്തേ റൂമിൽ ഇല്ല..." അമ്മു താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ അവനേം കൊണ്ട് ഡോക്ടറിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ പോയിട്ടുണ്ട് മോളെ...." "ശോ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് കണ്ണേട്ടനോട് ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് കൊള്ളേണ്ടന്നു...ഇന്ന് ഞാനും കോളേജ് പോകുന്നില്ല ഇവിടെ നിന്നോളമെന്ന്... " "അതൊന്നും സാരമില്ല അമ്മു...പനിയും ജലദോഷം വച്ചോണ്ട് ഇരിക്കണ്ടന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ...കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയതാണ്..." അമ്മുന്റെ ഫോൺ ശബ്‌ധിച്ചു അവൾ റൂമിലേക്ക്‌ ഓടി...ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി... ഏതോ പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ,വീണ്ടും വിളിച്ചു... ഇത്തവണ അവൾ കാൾ എടുത്തു കാതോട് ചേർത്തു... "ഹലോ... ആരാ..." "ഹലോ...ഹലോ..." മറുവശത്ത് പ്രതികരണം ഒന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവൾ കട്ടാക്കി...വീണ്ടും ഇത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചു... അവസാനം ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫാക്കി തിരിയെ കാർത്തിക്... "ഹ എന്താ കാർത്തി ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്..." "എന്ത് പറയാൻ...സാധാരണ പനിയാണ്...അമ്മു..." "താൻ അങ്ങനെ പറയു...കാർത്തി ഇൻജക്ഷൻ എടുത്തോ...മെഡിസിന് എന്തേ..." കാർത്തിക് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് മെഡിസിന് വച്ചു കൊടുത്തതും അമ്മു... "അയ്യേ അലോപ്പതി ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു ഇൻജക്ഷൻ കൂടി കിട്ടിയേനെ...നശിപ്പിച്ചു..അതൊക്കെ നമ്മുടെ അവിടുത്തെ ജെയിംസ് ഡോക്ടർ പനിന്ന് പറഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് ചെന്ന മതി വല്യ സൂചി കുത്തി കേറ്റും... "പോടി അവിടന്ന്...മനുഷ്യൻ ഒന്നാമതെ വയ്യ അതിന്റെ ഇടക്കാണ് അവളുടെ ഒരു അലോപ്പതി..." "വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ലേ കാർത്തി...കാർത്തിക് വിശ്രമിക്ക് ഞാൻ താഴേക്ക്‌ പോകുവാ..." " അവിടെ നിൽക്ക് ഞാൻ വന്നപ്പോൾ നീ ആരോടാ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കാറികൊണ്ടിരുന്നത്..." "ആവോ ഏതോ റോങ് നമ്പർ...ഞാൻ ഓഫാക്കി..." "കാർത്തി കിടന്നോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം..." അമ്മു താഴേക്ക്‌ ഇറങ്ങി ചെന്നു...രാത്രി പത്മിനിയമ്മ കൊടുത്തു വിട്ട കഞ്ഞി കാർത്തികിനെ കൊണ്ട് കുടിപ്പിച്ചു... "ഒന്ന്, രണ്ട് മൂന്ന് നാല്..." മെഡിസിന് എടുത്തു എണ്ണികൊണ്ടിരിക്കെ കാർത്തിക് ചോദിച്ചു... "നീ എന്താ എണ്ണി കളിക്കുവാണോ...ഇങ്ങോട്ട് താടി..." "നിക്ക്..നിക്ക്...കാർത്തി ഞാൻ നോക്കട്ടെ..ഇതിൽ 2 മണിക്കൂർ ഇടവിട്ട് പത്തു ഗുളിക എന്ന എഴുതിയെക്കുന്നത് എന്നിട്ട് പത്തിൽ കൂടുതലുണ്ട്..." അമ്മു വീണ്ടും എണ്ണം എടുത്തു... "ഒന്ന്... രണ്ട്..മൂന്ന്............. ഏഴു.." "അമ്മു ഇങ്ങോട്ട് താ പെണ്ണേ ഞാൻ എണ്ണികൊള്ളാം..." "തെറ്റിച്ചു...തെറ്റിച്ചു...നിക്ക് ഞാൻ എണ്ണട്ടെ..." "ഇതിനെ കൊണ്ട് തോറ്റു...ദൈവമേ ഇതിനെ സ്‌പെഷ്യലായി എനിക്ക് വേണ്ടി നിർമ്മിച്ചതാണോ..." "ഇന്ന പത്തെണ്ണം ഉണ്ട്...പിടി..." "അപ്പോൾ അതോ..." "ഇത് രണ്ടു നേരം മാത്രം കഴിക്കാൻ ഉള്ളതാണ്...നിക്ക് എടുക്കട്ടേ..." "അയ്യോ വേണ്ടയെ ഞാൻ തന്നെ എടുത്തു കഴിച്ചോളാം..." "ഹും..പോ...ഞാൻ എടുത്തു തരും..." അമ്മു വീണ്ടും വേറെ ഗുളിക കയ്യിൽ എടുത്തു ശേഷം എണ്ണി തുടങ്ങിയതും... "എന്റെ പൊന്ന് അല്ലെ ഇങ്ങോട്ട് താ ഞാൻ കഴിച്ചോളാം..." "ഇന്നാ കൊണ്ടുപോയിക്കോ ഹും...ഞാൻ കിടക്കാൻ പോകുവാ ഗുഡ് നൈറ്റ്..." അവൾ ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് കട്ടിലിന് ഓരം ചേർന്ന് കിടന്നു...കാർത്തിക് മെഡിസിന് കഴിച്ചു ലൈറ്റ് ഓഫാക്കിയതും അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവച്ചു കിടന്നു... **************** ഇന്നത്തേക്ക് അമ്മു എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും കാർത്തിക്കിന് സ്വന്തമായിട്ട് രണ്ട് മാസം കടന്നു...ഇതിന് ഇടയിൽ അമ്മു നോർമലായി കൊണ്ടിരുന്ന...ഗാർഡനിൽ നിന്നും പവിഴമല്ലി പൂക്കൾ പെറുക്കി എടുക്കേ "അമ്മു..." ശ്വേത അടുത്തേക്ക്‌വന്നു... "ശ്വേത...നീ വീട്ടിലേക്ക് പോയില്ലേ..." "പോകാൻ തുടങ്ങുവാ നീ എന്താ ഇവിടെ...അതും ഒറ്റക്ക്.." "ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുവായിരുന്നു ശ്വേത..." "ഇന്നും നീ ഒറ്റയ്ക്കണോ അമ്മു കാർത്തി വന്നില്ലേ..." "ഓഫീസിൽ പോയി...ഇപ്പോൾ വരും എന്നെ കൂട്ടാൻ..." "വാ എന്നാൽ കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിൽക്കാം നമുക്ക്‌..." "ഓക്കേ...വാ..." അവർ ഇരുവരും ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചു നിന്നു കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ...ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു ഏവരും പോയി...ബസ്റ്റോപ്പിൽ അമ്മുവും ശ്വേതയും മാത്രം കാർത്തികിനെ കാത്തു നിന്നു...അമ്മു സമയം നോക്കി...അഞ്ചര മണി കഴിഞ്ഞു...സാധാരണ കാർത്തിക് വൈകുന്നതല്ല...ഇതിപ്പോൾ എന്താ പറ്റിയെ എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു ഫോൺ എടുത്തു വിളിച്ചു...റിങ് ചെയ്യുന്നത് അല്ലാതെ എടുക്കുന്നില്ല... "എന്താ അമ്മു..." "ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല കാർത്തി...ശ്വേത...നിനക്ക് വീട്ടിൽ പോകണ്ടേ..." "കാർത്തി വണ്ടി ഓടിക്കുവായിരിക്കും...ഞാൻ കാർത്തിക് വന്നിട്ട് പൊക്കൊള്ളാം..." "താമസിക്കില്ലേ...വീട്ടിൽ തിരക്കില്ലേ..." "അതൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം...അമ്മു ടെൻഷൻ അടികല്ലേ കാർത്തിക് ചിലപ്പോൾ ട്രാഫിക്കിൽ പെട്ടു കാണും...അതായിരിക്കും വൈകുന്നത്..." അമ്മു വീണ്ടും പരിഭ്രമത്തോടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി...വീണ്ടും ഫോണിൽ ട്രൈ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു...ശ്വേത ഒരുപാട് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...അൽപ്പം കഴിഞ്ഞു പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പരിൽ നിന്നും ഒരു കാൾ വന്നതും അമ്മു അറ്റൻഡ് ചെയ്തു..മറുവശത്ത് പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടതും അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ താഴേക്ക്‌ വീണു.. "കാർത്തി............" അമ്മു അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ട് താഴേക്ക്‌ ഇരുന്നു... തുടരും.....
#

📔 കഥ

📔 കഥ - ശി . - ShareChat
760 views
1 hours ago
#

📔 കഥ

സുന്ദരി രചന: അച്ചു വിപിൻ പാത്രത്തിൽ അരച്ചു വെച്ച മഞ്ഞൾ മെല്ലെ കയ്യിൽ എടുത്തു മുഖത്തും ശരീരത്തും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചു ഞാൻ...അൽപ സമയത്തിനു ശേഷം മെല്ലെ കുളത്തിലിറങ്ങി ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു...വെള്ളത്തിൽ കൈ കൊണ്ട് ഓളങ്ങൾ വരുത്തി കുളും കുളും എന്ന ഒരു ശബ്ദവുമുണ്ടാക്കി പുതിയതായി മേടിച്ച ലക്സിന്റെ സോപ്പ് പടവിൽ നിന്നുമെടുത്തു കയ്യിലിട്ടു പതച്ചു ശരിക്കും ഒന്ന് തേച്ചു കുളിച്ചു... നീരാട്ട് കഴിഞ്ഞു തോർത്തെടുത്തു ദേഹം തുടച്ച ശേഷം തുണിക്കിടയിൽ വെച്ച കണ്ണാടിയെടുത്തു ഞാൻ പ്രതീക്ഷയോടെ മുഖം നോക്കി....ഛെ.....ദേഷ്യം സഹിക്ക വയ്യാതെ അതെടുത്തു ഒരേറു കൊടുത്തു ചാടി തുള്ളി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ വീട്ടിലേക്കോടി..... ഒക്കെ പറ്റിപ്പ...അമ്മെ ഒന്നിങ്ങട് വന്നേ ഈ സോപ്പും ക്രീമും എല്ലാം പറ്റിപ്പ...ഇതൊക്കെ തേച്ചാ വെളുക്കുo എന്ന് പറയണതൊക്കെ നുണയാമ്മേ ....ഒരെട്ടാം ക്ലാസ്കാരിക്കു താങ്ങാൻ പറ്റാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു അത്... താടക്കു കയ്യും കൊടുത്ത് നിക്കണ അമ്മയോട് കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല ഞാൻ... എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വളരെ വൈകി ഇണ്ടായ മോളാണ് ഞാൻ...എന്റെ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും നല്ല നിറം ഉണ്ട് എന്നിട്ടു ഞാൻ മാത്രം എന്തേ കറുത്ത് പോയി...അത് പോട്ടെ കറുത്ത് മാക്കാച്ചികാട പോലെ ഇരിക്കണ എനിക്ക് അവർ സുന്ദരി എന്ന് പേരിട്ടത് എന്തർഥത്തില എന്ന് ഇപ്പഴും എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ ... കാക്ക പെറ്റിട്ടതാണോ,ടാർ കമിഴ്ന്നു വീണതാണോ എന്ന് വരെ ചോദിച്ച ആളുകൾ ഉണ്ട്..ആരും എന്റെ മനസ്സ് കണ്ടില്ല എല്ലാരും എന്റെ കറുത്ത നിറത്തെ പരിഹസിച്ചു....കളിയാക്കുന്നവർ ഒരു മനുഷ്യജീവി ആണെന്ന പരിഗണന കൂടി തന്നില്ല...അപ്പഴും അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ കൈവിട്ടില്ല... ഞാൻ ഉണ്ടായി രണ്ടു വർഷത്തിന് ശേഷം എനിക്ക് ഒരനിയത്തി കൂടി ഉണ്ടായി....അത് എന്റെ ഐശ്വര്യം കൊണ്ടാണ് എന്ന് അവരെപ്പഴും പറയുമായിരുന്നു... അനിയത്തി നല്ല വെളുത്തു തുടുത്തു സുന്ദരിയായിരുന്നു...ആ ഒരൊറ്റ കാരണത്താൽ ആയിരുന്നു എനിക്കവളോട് അസൂയ...എന്റെ പേര് ശരിക്കും അവൾക്ക് ആണ് ചേരുന്നതെന്ന് പലപ്പഴും എനിക്ക് തോന്നിട്ടുണ്ട് ... പരിഹാസം സഹിക്ക വയ്യാതെ പലപ്പഴും ഞാൻ ആത്മഹത്യയെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് .....ഒരിക്കൽ കയർ എടുത്തു ഫാനിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങാൻ നോക്കി പക്ഷെ ഫാൻ പൊട്ടി തലയിൽ വീണാലോ എന്നോർത്തു ആ ശ്രമം പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു ..രാത്രി മുറ്റത്തിറങ്ങാൻ പേടിയായ കൊണ്ടാണ് കിണറ്റിൽ ചാടി മരിക്കാഞ്ഞത്..കുരുടാൻ തിന്നാൽ ശ്വാസം മുട്ടുമെന്നും,മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് തീ കൊളുത്തിയാൽ പൊള്ളുമെന്നും ഒക്കെയുള്ള ഭയം ആ പ്രവൃത്തികളിൽ നിന്നും എന്നെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു... ഉറക്കത്തിൽ അറിയാതെ മരിച്ചു പോകണേ എന്നായിരുന്നു അടുത്ത പ്രാർത്ഥന പിറ്റേ ദിവസം ഉറങ്ങി എണീറ്റ് കണ്ണ് തുറക്കുന്നതോടെ അതും നടന്നില്ലല്ലോ ദൈവമേ എന്നോർത്തു സങ്കടപ്പെടും... എന്നേക്കാൾ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു അനിയത്തിക്ക്..എന്നെ കളിയാക്കുന്നവരെ അവൾ നാക്കു കൊണ്ട് നേരിട്ടു...സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം ഞാൻ നന്നായി ഡാൻസ് കളിക്കുമായിരുന്നു.. ഒരിക്കൽ സ്കൂൾ ആനിവേഴ്സറിക്കു കുട്ടിക്ക് നിറമില്ല അതോണ്ട് മേക് അപ്പ് ഇട്ടാൽ കാണില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഗ്രൂപ്പ് ഡാൻസിൽ നിന്നും ടീച്ചർ മാറ്റിയപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും പൊടിഞ്ഞത് ചോരയായിരുന്നു....ചേച്ചിയെ കളിപ്പിക്കാത്ത ഡാൻസിൽ ഞാനും ഇല്ല ടീച്ചറെ എന്ന് പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്നും എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി പോന്ന എന്റെ പൊന്നനിയത്തിയുടെ മുഖം ഇന്നും കണ്മുന്നിൽ ഉണ്ട്... ഞാൻ വളർന്നു എന്റെ കറുപ്പ് കൂടിയതല്ലാതെ ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല..നാട്ടിലെ ചെക്കന്മാർ അനിയത്തിയെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കുമ്പോൾ പുറകെ വരുന്ന എന്നെ നോക്കി അയ്യേ കാക്കതമ്പ്രാട്ടി എന്ന് വിളിച്ചു കളിയാക്കാറാണ് പതിവ്...അനിയത്തിക്ക് കണ്ണ് കിട്ടാതിരിക്കാൻ ആണോ ചേച്ചി കൂടെ പോകുന്നത് എന്ന് കവലയിൽ വെച്ച് ഒരുത്തൻ ചോദിച്ചതോടെ അവളുടെ കൂടെയുള്ള പോക്കും ഞാൻ നിർത്തി... അപകർഷതാ ബോധം എന്നെ മാനസികമായി അലട്ടിയിരുന്നു...എപോഴും എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസം തന്നത് അനിയത്തിയാണ്... എന്താമ്മേ ഞാൻ കറുത്തുപോയത് എന്ന് അമ്മേടെ മടിയിൽ തല വെച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചോദിക്കുമായിരുന്നു..നെറ്റിയിൽ അമർത്തി യൊരുമ്മയാണ് അതിനുള്ള മറുപടി... 'പെണ്ണ് കറുത്തതാ' എന്ന കാരണം പറഞ്ഞു എനിക്ക് വന്ന എത്രയോ ആലോചനകൾ മുടങ്ങിയിരുന്നു..നിങ്ങള് പെണ്ണിനെ ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ വെച്ചോണ്ടിരിക്കാൻ ആണോ തീരുമാനിച്ചേക്കണത്.. എന്തേലും കുറവുള്ള ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ട് മോളെ കെട്ടിക്കു ഭാനുവേടത്തി എന്ന് അമ്മായി അമ്മയോട് പറയുന്ന കേട്ട് ഓപ്പോൾക്കു ഇച്ചിരി നിറം കുറവാ ശരി തന്നെ പക്ഷെ കാണാനും മിണ്ടാനും നടക്കാനും പറ്റും... ഈ നിറം കറുത്തതു ഒരു കുറവായി ഞങ്ങൾ കരുതണില്ല ... നിങ്ങടെ ഒക്കെ മനസ്സിൽ ഉള്ള കറുപ്പിന്റെ അത്രം വരില്ല അമ്മായി എന്റെ ഓപ്പോളുടെ പുറമെ ഉള്ള കറുപ്പ്.....ഇത്രേം പറഞ്ഞനിയത്തി എന്റടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു കണ്ടോളു ഓപ്പോളേ കെട്ടാൻ 'രാജകുമാരൻ' വരും.... അങ്ങനെ ഒരു രാജകുമാരൻ എന്നെ കാണാൻ പിന്നെ വന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം ....ഇപ്പോൾ എന്റെ കറുപ്പിന്റെ കാര്യം ഞാൻ ഓർക്കാറില്ല..ദൈവം നിറം ഒഴിച്ച് ബാക്കി എല്ലാം എനിക്ക് തന്നു... കൂടാതെ എന്തിനും ഏതിനും ഒപ്പം നിക്കുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും അനിയത്തിയും ഉണ്ട്.. ഇതൊക്കെ തന്നെ ധാരാളം..കാഴ്ചയില്ലാത്ത, ചെവി കേൾക്കാത്ത ,കണ്ണുകാണാത്ത ഒത്തിരി ആളുകൾ ഉണ്ടിവിടെ... ഞാൻ ഇച്ചിരി നിറത്തിന്റെ പേരിൽ സങ്കടപെട്ടാൽ അവരൊക്കെ എന്തുമാത്രം സങ്കടപെടണം..അവരെ ഒക്കെ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ നിറം ഒരു കുറവേയല്ല... പഠനം കഴിഞ്ഞു അടുത്തുള്ള സഹകരണബാങ്കിൽ എനിക്ക് ജോലി കിട്ടി...അവിടെയും കളിയാക്കലിന് കുറവൊന്നുമില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം ... ഞാൻ ഇപ്പൊ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല ...എന്റെ മാനേജർ നീരജ് നായർ ഒരു യുവ കോമളൻ ആണ് കൂടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളായ സഹപ്രവർത്തകരുടെ ഇടയിൽ താരമാണ് കക്ഷി...ഞാൻ പിന്നെ പുള്ളിയുടെ മുന്നിൽ ഒന്നും ചെന്ന് പെടാറില്ല എന്നെ കണ്ടു പുള്ളിയുടെ ഒരു ദിവസം പോകരുതല്ലോ... ഒരിക്കൽ എന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസം ഒരു മഞ്ഞസാരി ഉടുത്താണ് ഞാൻ ബാങ്കിൽ പോയത് അതും അനിയത്തിയുടെ നിർബന്ധം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ചെയ്തത..അവിടെ ചെന്ന് കയറിയതും കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ കളിയാക്കൽ തുടങ്ങി അയ്യേ!! ഇതെന്ത് ഇടിവെട്ട് നിറമാ സുന്ദരി... സാരി മാത്രേ കാണുന്നുള്ളല്ലോ ആളെ കാണാനില്ലല്ലോ?അവർ എല്ലാരും ചിരി തുടങ്ങി .. അവരുടെ ചിരിയുടെ മുഴക്കം എന്റെ കാതുകളെ അലോസരപ്പെടുത്തി...എന്റെ മുഖത്ത് വന്ന ദൈന്യത ആരുടേം കണ്ണിൽ പെടാതിരിക്കാൻ വല്ലാതെ പാടു പെട്ടു ഞാൻ.. ഒപ്പിടാൻ വേണ്ടി മാനേജരുടെ മുറിയിൽ കയറി..ഒപ്പിട്ട ശേഷം മേശപ്പുറത്തു വെച്ച ഫയൽ എടുക്കുന്നതിനിടെ ആണ് ഞാൻ അത് കേട്ടത്...ഹാപ്പി ബർത്ഡേയ് ടു യു...തന്റെ പേര് ശരിക്കും ഇന്നാടോ തനിക്കു ചേർന്നത്...തന്നോട് പറയാമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല എന്നാലും പറയാതെ വയ്യ ഈ മഞ്ഞ സാരിയിൽ താൻ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു.... ഞാൻ മെല്ലെ മുഖമുയർത്തി നോക്കി... 'സുന്ദരി'......... ഒരാണിന്റെ വായിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന ആദ്യത്തെ അംഗീകാരം... ആ വാക്കുകൾ എനിക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു..ഒരു സ്ത്രീ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങന്നതു ശരിക്കും അവൾക്കു വേണ്ടിയല്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത് മറിച്ചു ഒരു പുരുഷൻ( അത് ഭർത്താവോ കാമുകനോ കൂട്ടുകാരനോ ആവാം )അവൾ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കാനാണ്... ഞാനും ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു പുരുഷന്റെ വായിൽ നിന്നും അത് കേട്ടിരിക്കുന്നു ....മറക്കാനാകാത്ത ദിനം.... എവിടെയോ മറന്നു വെച്ച പൊടി പിടിച്ച കണ്ണാടി എടുത്തു ഞാൻ മുഖം നോക്കി... ചന്ദനം മാത്രം മുഖത്ത് അലങ്കാരമായി കൊണ്ടു നടന്ന ഞാൻ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം കണ്ണെഴുതി പൊട്ടു തൊട്ടു...എന്റെ അനിയത്തി സന്തോഷം സഹിക്ക വയ്യാതെ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... അവൾ എന്നെ കാണാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ബാങ്കിൽ വരും..അവളുടെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ ഏട്ടനാണ് നീരജ് സാർ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്... അവർ തമ്മിൽ വലിയ കൂട്ടായിരുന്നു... ഓരോ ദിവസവും അമ്മയുടെ സാരി ഉടുത്തു ഞാൻ ബാങ്കിൽ പോയി..കളിയാക്കുന്ന മുഖങ്ങളെ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് നേരിട്ടു.... അന്ന് ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു..ഉമ്മറത്ത് പത്രം വായിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആണ് വീടിനു നേരെ നടന്നു വരുന്ന ആളിനെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്... നീരജ് സർ.... സർ എന്താ ഇവിടെ... ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിനിടെ അനിയത്തി ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.. വരൂ ഏട്ടാ... ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട ഓപ്പോളേ ഏട്ടൻ വന്നത്..വഴിയൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ലല്ലോ അല്ലെ? ഏയ് ഇല്ല ഒക്കെ കൃത്യമായിരുന്നു... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... സാർ എന്തിനാകും ഇപ്പൊ ഇങ്ങട് വന്നത് എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു .. അനിയത്തി പോയി അച്ഛനേം അമ്മേം വിളിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു... അൽപസമയത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം സർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..എനിക്ക് നിങ്ങടെ മകളെ വിവാഹം ചെയ്താൽ കൊള്ളാം എന്നുണ്ട്..നിങ്ങൾക്ക് സമ്മതം ആണോന്നു അറിഞ്ഞിട്ടു വേണം എന്റെ വീട്ടിൽ അറിയിക്കാൻ... അനിയത്തിയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു...ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മയുടെ പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു...'ഭാഗ്യവതി' ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... അച്ഛനും അമ്മയും വല്ലാതായി ...ആരും കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. അതിപ്പോ ചേച്ചി നിക്കുമ്പോ എങ്ങനാ മോനെ അനിയത്തിയെ......അച്ഛൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു... അനിയത്തിയോ? ഞാൻ സുന്ദരിയെ എനിക്ക് കല്യാണം കഴിച്ചു തരുമോ എന്നാണ് ചോദിച്ചത്... ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഞെട്ടി..സന്തോഷം കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..എന്റെ കൈകൾ അമ്മ ഇറുക്കി പിടിച്ചു... നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കും വിരോധമില്ലല്ലോ അല്ലെ? എന്ത് വിരോധം മോനെ സന്തോഷമേയുള്ളൂ ഞങ്ങളുടെ വലിയ ഒരു ആധിയാണ് മോൻ ഇറക്കി വെച്ചത്..എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമുണ്ട് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു ... എന്നാ ഞാൻ ഇറങ്ങാ... വഴി വരെ സുന്ദരി എന്റെ കൂടെ ഒന്ന് വരാമോ ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കണം..ഞാൻ അച്ഛന്റെ നേരെ നോക്കി ... പൊക്കോ എന്നച്ഛൻ തലയാട്ടി ... സുന്ദരിയെ എനിക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു തരാൻ വീട്ടുകാർക്ക് സമ്മതാ...പക്ഷെ തനിക്കു എന്നെ ഇഷ്ടായോ എന്ന് എനിക്കറിയണം... എന്നെ ഇഷ്ടാണോ? എന്നോടുള്ള സഹതാപം ഓർത്താണെൽ വേണ്ട സർ..ഞാനും സാറും ചേരില്ല....നമ്മൾ തമ്മിൽ രാവും പകലും പോലെ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്..കറുമ്പിയെ കെട്ടിയാ ആളുകൾ സാറിനെ കളിയാക്കും... നാട്ടുകാരുടെ ചിലവിൽ അല്ല ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്... താൻ കറുത്ത് പോയത് തന്റെ കുറ്റമല്ല...പിന്നെ ആ കറുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം അല്ല തന്റെ മനസ്സിന്റെ നന്മ മാത്രേ ഞാൻ നോക്കിയുള്ളൂ..നിറത്തിൽ അല്ല മറിച്ചു ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ആണ് കാര്യം...എന്റെ ഭാര്യ ആയിരിക്കാൻ ഉള്ള എല്ലാ ഗുണഗണങ്ങളും തനിക്കുണ്ട് അതിൽ ഞാൻ തൃപ്തനാണ്... തന്റെ നിറം ഒരു കുറവായി ഞാൻ കാണുന്നില്ല ... എന്റെ അമ്മയും കറുത്തിട്ടാണ് ആ അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ആണ് ഞാൻ ജനിച്ചത് അമ്മയും തന്നെ പോലെ പരിഹാസം കേട്ടിട്ടുണ്ട് അപ്പൊ എന്റെ അച്ഛൻ അമ്മയെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിക്കുവാണ് ചെയ്തത്... ഞാൻ എന്റെ അച്ഛന്റെ മകൻ ആണ് അച്ഛൻ അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ച പോലെ എനിക്കും തന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കണം എന്നുണ്ട്.. ഇഷ്ടാണ് എനിക്ക് ഒരുപാട് ... തിരിച്ചും അങ്ങനെ ആയാൽ എനിക്ക് സന്തൊഷമേയുള്ളൂ...വീട്ടുകാരെ കൂട്ടി വരട്ടെ ഞാൻ... എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..ഇത്തവണ എനിക്കെന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആയില്ല...ഞാൻ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു... സാരമില്ല പോട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞാ മനുഷ്യൻ എന്നെ അരികിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തുമ്പോൾ ഈ ലോകത്തിലെ സൗന്ദര്യം മുഴുവൻ എന്നിലേക്ക്‌ പ്രവഹിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി എനിക്ക്..... NB:തൊലി വെളുപ്പല്ല ഒരാളുടെ സൗന്ദര്യം...മനസ്സിന്റെ നന്മ,സ്നേഹം എന്നിവയാണ് യഥാർഥത്തിൽ ഒരുവളെ/ഒരുവനെ കൂടുതൽ സുന്ദരൻ/സുന്ദരി ആക്കുന്നത്... ശുഭം
775 views
1 hours ago
#

📔 കഥ

Full partt രണ്ടാമതൊരുണ്ണി.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നു മാസത്തോടെ ഗർഭിണി ആയപ്പോഴേ ഉറപ്പിച്ചതാ അടുത്ത കുട്ടി ഉടനെയൊന്നും വേണ്ടെന്ന്.. ആദ്യത്തെത് പെൺകുട്ടി ആയിരുന്നു.. ദേവൂട്ടി.. മോൾക്ക് ആറു മാസം ആയപ്പോഴേ ഞാൻ പാതി വഴിയിൽ നിർത്തിയ എന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഇറങ്ങി.. എങ്കിലും മാക്സിമം ടൈം കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ സ്പെൻഡ്‌ ചെയ്തു.. ന്യൂജനറേഷൻ അമ്മമാരെ പോലെ പാലൂട്ടാൻ എനിക്കൊരു മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ദേവൂട്ടിക്ക് മൂന്നര വയസു വരെ പാലൂട്ടി.. അതു കൊണ്ടു തന്നെ മോൾക്ക് നല്ല ആരോഗ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവളുടെ പ്രായത്തിൽ ഉള്ള കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ പനിയും കഫകെട്ടും വന്നു പോകുമ്പോൾ ഒരു ജലദോശ പനി പോലും മോൾക്ക് വന്നില്ല.. മൂന്ന് വയസ് ആയപ്പോഴേക്കും മോള് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി, എനിക്ക് കളിക്കാൻ കൂട്ടിന് ആരുമില്ലെന്ന്.. വീട്ടിലെ ഒറ്റ മകൻ ആയോണ്ട് വീട്ടിൽ വേറെ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഇല്ലാ.. സ്കൂൾ അവധികളിൽ വിരുന്നു വരുന്ന ചേച്ചിമാരുടെ കുട്ടികൾ വന്നാൽ പിന്നെ ദേവൂട്ടിക്ക് ഉത്സവമാണ്.. ദേവൂട്ടിക്ക് നാലു വയസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് ഞാൻ വീണ്ടും ഒരമ്മയാവാൻ പോവുകയാണെന്ന സൂചന കിട്ടിയത്.. ഡേറ്റ്നു രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ആവുന്ന ഞാൻ ഡേറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും ആവാതിരുന്നപ്പോൾ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് പോരുന്ന വഴിക്ക് പ്രെഗ്നസി ടെസ്റ്റർ വാങ്ങി.. റിസൾട്ട്‌ പോസിറ്റീവ് ആയിരുന്നു.. വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഉത്സവം പോലായിരുന്നു.. പ്രത്യേകിച്ച് ദേവുട്ടിക്ക്.. കാണുന്നവരോടെല്ലാം എന്റമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ഒരു കുഞ്ഞാവ ഉണ്ടെന്ന് വിളിച്ച് പറയുകയായിരുന്നു അവൾ.. എപ്പഴും എന്റടുത്തു വന്ന് വയറിൽ തല വെച്ചു നോക്കീട്ട് പറയും, അമ്മേ കുഞ്ഞാവ കരയുന്നുണ്ട്.. അമ്മിഞ്ഞ കൊടുക്ക്‌ എന്നൊക്കെ.. എന്നാലും അവളെ ഞാൻ തന്നെ എടുക്കണം, കുളിപ്പിക്കണം, മാമു കൊടുക്കണം, ഉറക്കണം തുടങ്ങിയ എല്ലാ വാശികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.. എല്ലാവരും രണ്ടു മാസം ആയിട്ട് ചെക്കപ്പിന് പോയാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ചെറിയ വയറു വേദന കാരണം ഒന്നര മാസം ആയപ്പോഴേ പോയി.. ഡോക്ടർ സ്കാൻ ചെയ്തപ്പോൾ പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ലെന്നും മൂന്നാഴ്ച റെസ്റ്റ് വേണംന്നും പറഞ്ഞു.. എന്റെ കൂടെ സ്കാൻ ചെയ്യാൻ കേറിയ രണ്ടു പേരുടെയും വളർച്ച കുറവ് കൊണ്ട് കളയാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.. തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ടതൊക്കെ വാങ്ങി കൂട്ടുവായിരുന്നു ഏട്ടനും.. റെസ്റ്റ് പറഞ്ഞോണ്ട് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി അടുത്ത ദിവസം.. എന്റമ്മ ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കസിന്റെ കുഞ്ഞിനെ പോലത്തെ ആധ്യ കുട്ടി മതിയെന്ന് ആയിരുന്നു ദേവുട്ടിയുടെ ആഗ്രഹം.. അവൾക്ക് കിട്ടുന്ന മിട്ടായി പാതി കുഞ്ഞാവക്ക് എന്നും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടു തരും.. എപ്പോഴും എന്റെ വയറിൽ ഉമ്മ വെക്കും.. ഏട്ടനെയും അനിയനെയും കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളിൽ എല്ലാം ഞാൻ പഞ്ഞിക്കിട്ടു.. പണ്ട് എനിക്ക് കിട്ടിയതെല്ലാം വീട്ടണമല്ലോ.. അതിനു ഞങ്ങൾ പെങ്ങന്മാർക്ക് കിട്ടണ അവസരമാണ് ഈ ഗർഭകാലം.. നിന്റെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞിട്ട് മുതലും പലിശയും ചേർത്ത് തരാംന്ന് അവരും പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചക്ക് ഉറങ്ങി എണീറ്റു വരുമ്പോഴാണ് ചെറിയ ബ്ലീഡിങ് കണ്ടത്.. അതോടെ എനിക്ക് ടെൻഷൻ ആയി.. രാത്രി എട്ടു മണി ആയപ്പോഴേക്കും ബ്ലീഡിങ് കൂടി.. ഉടനെ തന്നെ ഏട്ടനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.. ഏട്ടൻ പെട്ടന്ന് വന്നു.. ദേവൂട്ടി നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു.. അവളെ അച്ഛനെ ഏല്പിച്ചു ഞാനും ഏട്ടനും അമ്മയും കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി.. ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ അബോർഷൻ ആവാതിരിക്കാനുള്ള ഇൻജെക്ഷൻ വെച്ചു..അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്തു.. സമയം പോവുന്തോറും എന്റെ വയറു വേദന കൂടി കൂടി വന്നു..പുലർച്ചെ ആയപ്പോഴേക്കും നല്ല ബ്ലീഡിങ് ആയി.. ലേബർ റൂമിൽ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗർഭിണികൾ എല്ലാം എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു..അവരിൽ ചിലർക്കും തുടക്കത്തിൽ ബ്ലീഡിങ് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്.. എങ്കിലും എന്റെ ആധിക്ക് കുറവ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് കിട്ടാനായി സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു.. രാവിലെ ഡോക്ടർ വന്ന് സ്കാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ള് പിടയുകയായിരുന്നു..ഒരു കുഞ്ഞാവയെ സ്വപ്നം കണ്ടു നടക്കുന്ന എന്റെ ദേവൂട്ടിയോട് എന്തു പറയും..എന്റെ കുഞ്ഞിനെ തിരിച്ചെടുക്കല്ലേ ഭഗവാനെ എന്ന് മനസ്സുരുകി ദൈവത്തെ വിളിച്ചു.. ഗർഭം അലസി പോയെടാ എന്ന് ഡോക്ടർ പറയുമ്പോൾ ബോൾഡ് ആയ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയത് ദേവൂട്ടിയെ ഓർത്തായിരുന്നു..എങ്ങനെ പറയും ഞാൻ മോളോട് അവളുടെ കുഞ്ഞാവ മരിച്ചു പോയെന്ന്..എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് ലേബർ റൂമിനു മുൻപിൽ ഉള്ള എല്ലാവരും എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് നിക്കുന്ന ദേവൂട്ടിയും കരഞ്ഞു.. അടുത്ത ദിവസം എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് വയറിൽ തല വെച്ച് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞാവ മരിച്ചു പോയല്ലേ എന്നു പറയുമ്പോൾ ദേവൂട്ടിയുടെ കണ്ണും നിറഞ്ഞിരുന്നു.. സാരല്ല മോളെ.. അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ഇനിയും പുതിയൊരു കുഞ്ഞാവ ഉണ്ടാവും എന്നു പറയുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടിലും ഒരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞിരുന്നു.. ആ പുതിയ കുഞ്ഞാവക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണ് ദേവുട്ടി..
722 views
1 hours ago
#

📔 കഥ

Full part ☞ഏത് പെണ്ണും കൊതിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവ്☜ " രാജീവേട്ടാ, ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം തുറന്നങ്ങ് പറയാ, എന്റെ സങ്കല്‍പ്പത്തിലുള്ള ഭര്‍ത്താവ് ഇങ്ങനെന്നും അല്ലട്ടോ" മീനാക്ഷി നല്ല ചൂടിലായിരുന്നു. രാജീവ് അവളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു " എന്റെ മീനുക്കുട്ടി, പിന്നെ നിന്റെ സങ്കല്‍പ്പത്തിലുള്ള ഭര്‍ത്താവ് എങ്ങനാ..?" മീനു രാജീവിനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി " എന്തായാലും നിങ്ങളെപ്പോലെ അല്ല" ഒന്നു നിറുത്തിയിട്ട് അവള്‍ തന്റെ സങ്കല്‍പ്പത്തിലെ ഭര്‍ത്താവിനെ കുറിച്ച് വാചാലയായി " എന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വീർപ്പ് മുട്ടിക്കുന്ന, വീട്ടിലെ ജോലി തിരക്കിൽ പെട്ട് നെട്ടോട്ടമോടുന്ന എന്നെ പിറകിലൂടെ വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കൊഞ്ചുന്ന, ഞാന്‍ പറയുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം എന്നെ കൊണ്ടു പോകുന്ന, ഈ ലോകത്ത് എന്നെക്കാള്‍ ഏറെ വേറെ ആരെയും സ്നേഹിക്കാത്ത ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെയാണ് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത്. എന്നിട്ട് എനിക്ക് കിട്ടിയതോ, ഇതുപോലെ ഒന്നിനും സമയമില്ലാത്ത ഒരാളിനേയും" രാജീവ് മീനുവിനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു " എന്റെ മീനുകുട്ടി, ഞാന്‍ ഈ ഓടി നടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നതൊക്കെ നമ്മള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി തന്നെയല്ലേ" മീനുവിന്റെ മുഖത്ത് പുച്ഛം " എന്നിട്ട് എന്ത് ഉണ്ടാക്കി എന്നാ പറയുന്നത്, ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബൈക്കും വിറ്റു കഴിഞ്ഞയാഴ്ച. ഈ വീട്ടില്‍ അത്രമാത്രം ചിലവൊന്നും ഇല്ല. സത്യം പറ, നിങ്ങള്‍ ഈ കാശൊക്കെ എന്താ ചെയ്യുന്നത്" മീനുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു " ഞാന്‍ അറിയാതെ നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്താ ഇത്രയും ചിലവ്, നിങ്ങള്‍ ഓടി നടന്ന് അധ്വാനിച്ച് കിട്ടുന്നതിന്റെ കാല്‍ ഭാഗം പോലും നിങ്ങള്‍ ഈ വീടിന് വേണ്ടി ചിലവാക്കുന്നില്ല. എന്തിനാ പൊന്നു പോലെ കൊണ്ടു നടന്ന ആ ബൈക്ക് വിറ്റത്" അവളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ രാജീവ് പരുങ്ങി " അതൊന്നും പറഞ്ഞാല്‍ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. ഒരു കുടുംബം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടു പോകാനുള്ള പാട് എനിക്കേ അറിയൂ. സാധനങ്ങള്‍ക്ക് ഒക്കെ ഇപ്പോ എന്താ വിലാ" മീനു രാജീവിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് ദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി " രാജീവേട്ടൻ എന്താ ഈ പറയണേ, ഈ വീട്ടില്‍ ഞാനും നിങ്ങളും മാത്രല്ലേ ഒള്ളൂ. ഇവിടുത്തെ ചിലവ് എത്ര വരും എന്ന് എനിക്കും അറിയാന്‍ സാധിക്കും. പറയാന്‍ മടിയാവുന്നു, ന്നാലും പറയാ, നല്ലൊരു ഭക്ഷണം ഈ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് എത്ര മാസായി എന്ന് അറിയോ ഏട്ടന്" രാജീവ് അവളുടെ മുന്നില്‍ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. മീനു തുടര്‍ന്നു " എന്നും കോഴി ബിരിയാണി വേണം എന്നൊന്നും ഞാന്‍ പറയണില്ലല്ലോ, വല്ലപ്പോഴും മീനെങ്കിലും വാങ്ങി തന്നൂടെ. എന്റെ വീട്ടില്‍ പോയാ ഞാന്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അച്ഛന്‍ മേടിച്ചു തരും. പക്ഷെ ഇപ്പോ എന്നെ വീട്ടിലും പറഞ്ഞയക്കുന്നില്ല. എന്നെ ഇങ്ങനെ കൊല്ലാ കൊല ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ എന്ത് തെറ്റാ ഏട്ടനോട് ചെയ്തേ" അവളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ രാജീവ് മൗനം പാലിച്ചു. രാജീവന്റെ മൗനം അവളെ കൂടുതല്‍ ചൊടിപ്പിച്ചു " സത്യം പറ രാജീവേട്ടാ, ഞാന്‍ അറിയാതെ നിങ്ങള്‍ക്ക് വേറെ വല്ല പെണ്ണുങ്ങളോടും അവിഹിത ബന്ധം ഉണ്ടോ. ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറഞ്ഞോ, ഞാന്‍ മാറി തരാം" രാജീവ് ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് പോയി. അവള്‍ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. അവളെ ഒരിക്കലും കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം, അവരുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ട് വര്‍ഷമായി. ആദ്യത്തെ ഒന്നര വര്‍ഷം വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ആയിരുന്നു അവര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷെ ഈ ആറു മാസമായി രാജീവിന് സാരമായ മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പഴയത് പോലെ അവളുടെ കൂടെ സമയം ചിലവഴിക്കാറില്ല. മുഴുവന്‍ സമയവും ജോലി ജോലി എന്നും പറഞ്ഞ് ഓടി നടക്കുന്നു. അവള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആഹാരങ്ങൾ പോലും നൽകാറില്ല. അവന്‍ പറയുന്ന ആഹാരങ്ങളേ കഴിക്കാവൂ. അങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും നിര്‍ബന്ധം പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി അവന്‍ ഈ ആറു മാസമായിട്ട്. അവനിലെ ഈ മാറ്റം അവള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലായിരുന്നു. രാജീവിന് മറ്റേതോ പെണ്ണുമായി അവിഹിതം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഈ മാറ്റങ്ങള്‍ എന്ന് മീനുവിന്റെ ചില കൂട്ടുകാരികള്‍ പറയുക കൂടി ചെയ്തപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് അവനോട് വെറുപ്പായി. രാജീവിന്റെ അവിഹിത ബന്ധം കണ്ടെത്താന്‍ അവള്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഫോണിലെ ബാലൻസ് തീർന്നത് കാരണം വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാന്‍ അവള്‍ രാജീവന്റെ ഫോണ്‍ ചോദിക്കാന്‍ വീടിന്റെ ടറസിൽ നില്‍ക്കുന്ന രാജീവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ആ സമയം രാജീവ് ആരുമായോ വാട്സാപ് ചാറ്റിൽ ആയിരുന്നു. അവന്‍ തനിക്ക് വന്ന വോയ്സ് മെസേജ് കേൾക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. മീനുവിനെ കണ്ടതും രാജീവ് ഫോണ്‍ ഓഫാക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു. " സത്യം പറ രാജീവേട്ടാ, ഏതാ ആ പെണ്ണ്. ആ ഫോണ്‍ ഒന്ന് തന്നേ" രാജീവ് അവളെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു " ഒന്നു പോ മീനു, അവളുടെ ഒരു സംശയം. അത് എന്റെ കാമുകി ഒന്നും അല്ല. കൂട്ടുകാരന്‍ അയച്ചു തന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കോമഡി ഫോണ്‍ സംഭാഷണമാണ്" അവള്‍ രാജീവിനോട് ഫോണ്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. പക്ഷെ അവള്‍ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും അവന്‍ ഫോണ്‍ കൊടുക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. മീനുവിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു " അപ്പോ, രാജീവേട്ടൻ എന്നെ ചതിക്കായിരുന്നല്ലേ ഇത്രയും നാള്‍. ഫോണ്‍ തരാന്‍ നിങ്ങള്‍ മടിക്കുന്നതിൽ നിന്നും എനിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലാക്കാൻ പറ്റും. ഞാന്‍ അത്ര പൊട്ടി ഒന്നും അല്ല. ഞാന്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവാ. എന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരരുത്" ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അവള്‍ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ എല്ലാം എടുത്ത് പോകാനൊരുങ്ങി. രാജീവ് അവളെ തടഞ്ഞെങ്കിലും,‍ അവന്‍ പറയുന്നതൊന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അവള്‍ പോകുന്നത് നിസ്സഹായനായി നോക്കി നില്‍ക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞൊള്ളൂ. മീനു വീട്ടിലെത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അച്ഛനും അമ്മയും അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജീവ് അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി. രാജീവിനെ കണ്ടതും അവള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് ഓടി. അമ്മ വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറി. അച്ഛന്‍ അവനെ വെറുപ്പോടെ നോക്കി. വീട്ടിനകത്തേക്ക് കയറാന്‍ ശ്രമിച്ച അവനെ അച്ഛന്‍ തടഞ്ഞു " വേണ്ട, കയറേണ്ട. വന്ന കാര്യം എന്താച്ചാ പറഞ്ഞിട്ട് പോവാം" രാജീവ് അച്ഛനെ ദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി, എന്നിട്ട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു " ഇല്ല അച്ഛാ, കയറുന്നില്ല. ഞാന്‍ മീനുനെ കൊണ്ടു പോകാന്‍ വന്നതാണ്. അവളെ എന്റെ കൂടെ പറഞ്ഞയക്കണം" അച്ഛന്റെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു " നാണമില്ലല്ലോടാ നായേ നിനക്ക്, സ്വന്തം ഭാര്യ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു പെണ്ണുമായി ബന്ധം പുലർത്താൻ. നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ആഭാസന്റെ കൂടെ ഇനി ഞങ്ങളുടെ മകളെ പറഞ്ഞയക്കില്ല. നമുക്ക് ഇനി കോടതിയില്‍ വെച്ച് കാണാം" രാജീവിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. പൊട്ടിക്കരയാൻ തോന്നി അവന്, പക്ഷെ തന്റെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു കെട്ടി നിയന്ത്രണത്തിലാക്കി അവന്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി " വേണ്ട അച്ഛാ, കോടതിയും പോലീസും ഒന്നും വേണ്ട... ഞാന്‍ പോവാം. നിങ്ങളുടെ മകളെ എന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു തരുമ്പോൾ അവളെ ഒരിക്കലും കരയിപ്പിക്കാതെ സന്തോഷത്തോടെ നോക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പ് തന്നിരുന്നു. പക്ഷെ ആ ഉറപ്പ് ദൈവത്തിന് അങ്ങട് ഇഷ്ടായില്ല തോന്നുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് വിട്ടുമാറാത്ത തലവേദനയുടെ രൂപത്തില്‍ മീനുക്കുട്ടിക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരി വന്നു. ആ തലവേദനയെ ഞങ്ങള്‍ നിസ്സാരമായി കണ്ടെങ്കിലും, അവളെ ചികിത്സിച്ചിരുന്ന എന്റെ സഹപാഠി ആയിരുന്ന ഡോക്ടര്‍ രഞ്ജിനി പറഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്" രാജീവ് കുറച്ച് സമയം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. " എന്റെ മീനുന്റെ ശരീരത്തെ ക്യാന്‍സര്‍ കാർന്ന് തിന്ന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന്" രാജീവ് കരച്ചിൽ അടക്കാന്‍ പാടുപ്പെട്ടു " എനിക്ക് അറിയായിരുന്നു അച്ഛാ ഈ വിവരം എന്റെ മീനു അറിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ക്ക് അത് താങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് അവളിൽ നിന്നും ഞാന്‍ ഈ കാര്യം മറച്ചുവെച്ചത്. അവള്‍ പോലും അറിയാതെ ഞാന്‍ അവളെ ചികിത്സിക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛാ ഇത്രയും നാള്‍. ഞാന്‍ കാണുന്ന ജോലിക്ക് ഒക്കെ പോയി കാശ് ഉണ്ടാക്കിയതും, എന്റെ ബൈക്ക് വിറ്റതും എല്ലാം എന്റെ മീനുവിനെ ചികിത്സിക്കാനായിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് വേണ്ടി ആരുടെയും മുന്നില്‍ കൈ നീട്ടാൻ ഞാന്‍ ഒരുക്കമല്ല" അച്ഛന്‍ രാജീവിന്റെ മുന്നില്‍ മാപ്പ് അപേക്ഷിച്ച് കൈകള്‍ കൂപ്പി നിന്നു. രാജീവ് അച്ഛന്റെ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു " അരുത് അച്ഛാ, അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനാണെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊക്കെയേ സംഭവിക്കൂ" രാജീവ് ഒന്നു നിറുത്തിയിട്ട് തുടര്‍ന്നു " അവള്‍ക്ക് ഇറച്ചിയും മീനും ഒന്നും മേടിച്ചു കൊടുക്കാതിരുന്നത് ചികിത്സയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിൽ തന്നെ അസുഖം മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചതിനാൽ, അസുഖം പൂര്‍ണമായും ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കാം എന്ന് ഡോക്ടര്‍ ഉറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അന്ന് വാട്സാപിൽ മെസേജ് അയച്ചത് ഡോക്ടര്‍ ആയിരുന്നു. ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റാതെ എന്റെ മീനുക്കുട്ടിക്ക് മുന്നില്‍ ഇത്രയും കാലം ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായും, ചതിയനായും എല്ലാം ഞാന്‍ ജീവിച്ചത് അവള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി ആയിരുന്നു" രാജീവ് പറഞ്ഞ് തീര്‍ന്നതും മീനാക്ഷി അവനെ വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. " എന്തിനാ രാജീവേട്ടാ, ഈ പാപിക്ക് വേണ്ടി...? ഉപേക്ഷിക്കായിരുന്നില്ലേ എന്നെ....?" രാജീവ് മീനാക്ഷിയെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു " ഒരു ആപത്ത് വരുമ്പോള്‍ പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കാനല്ല നിന്റെ കഴുത്തില്‍ ഞാന്‍ താലി കെട്ടിയത്. ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ ദാ ഇങ്ങനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കാനാ" രാജീവിന്റെ മൊബൈല്‍ ശബ്ദിച്ചു. ഡോക്ടര് ആയിരുന്നു അത് " രാജീവ്, തലവേദനയുടെ കാര്യവും പറഞ്ഞ് മീനാക്ഷിയെ ചികിത്സിക്കുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇത് വരെ എല്ലാം പോസിറ്റീവ് ആണ്. അവള്‍ക്ക് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ട്. ഇനി ചികിത്സയുടെ രണ്ടാം ഘട്ടമാണ്, അവളുടെ സഹായമില്ലാതെ ‍ഇനി ചികിത്സ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോവാൻ സാധിക്കില്ല" ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞ് തീരും മുന്നേ ഇങ്ങേ തലക്കൽ മീനാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം " ഡോക്ടര്‍ ഒന്നു കൊണ്ടും പേടിക്കേണ്ട, രാജീവേട്ടൻ എന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും തളരില്ല" സിനാസ് അലി #repost
648 views
1 hours ago
#പാരിജാതംപൂക്കുമ്പോൾ :19 "അങ്കിൾ അമ്മു മിസ്സിങ് ആയിട്ടിപ്പോൾ മണിക്കൂർ 6 കഴിഞ്ഞു,.. ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയുന്നതല്ലാതെ ഇത്രയും നേരമായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞോ നിങ്ങളുടെ പോലീസിന്? " "നോക്ക് മോനെ,. നിന്റെ വിഷമം എനിക്ക് മനസിലാകും,. ഞങ്ങൾ ആ കുട്ടിയുടെ നമ്പർ ട്രേസ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്,. ബട്ട്‌ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആണ് കാണിക്കുന്നത്,.. " സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷണർ ജേക്കബ് മാത്യു, വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു,. അദ്ദേഹം രവീന്ദ്ര വർമയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്ത് കൂടിയാണ്,. "പിന്നെ ഈ ഇടയ്ക്കു മാവോയിസ്റ്റുകളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു വരുന്നുവെന്ന് ഇന്റലിജെൻസ് റിപ്പോർട്ട്‌ ഉണ്ട്,. അവർ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാനുള്ള സാധ്യതയും തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റില്ല !" അങ്ങനൊന്നും ഉണ്ടാവരുതെന്ന് അവൻ ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു,. "ടെൻഷൻ അടിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല,. പലയിടത്തും ഇങ്ങനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ സംഭവങ്ങൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്,.. " കാർത്തിക്ക് ശ്വാസമടക്കി ഇരുന്നു,.. എന്റെ അമ്മു !" ****** ഇളം കാറ്റിൽ പാരിജാതപ്പൂക്കളുടെ മണം നാസിക തുമ്പിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയപ്പോഴാണ് അമ്മു കണ്ണ് തുറന്നത്,... നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു,.. എവിടെയാണ് താൻ? അമ്മു ചുറ്റും നോക്കി,. നിലത്ത് വിരിച്ച പുൽപ്പായയിലാണ് താൻ കിടക്കുന്നത്,. അതിന് ചുറ്റും പൂക്കൾ വിതറിയിരിക്കുന്നു,. അമ്മു എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു,. അമ്മു മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ വാതിൽക്കൽ വരെ നടന്നു,... ശരീരം തളർന്നു pokunnu,. ഇല്ല തുറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല, ആകെയുള്ളത് ഒരു ഒറ്റപ്പാളി ജനലാണ്,. അമ്മു അവിടെ ചെന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ വീക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു,. അതും പറ്റുന്നില്ല തന്നെക്കാൾ ഉയരത്തിലാണത്,.. എന്തായാലും അന്തരീക്ഷം വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ താനിപ്പോൾ സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് ദൂരത്തിലാവാനാണ് സാധ്യത,. ആരായിരിക്കും തന്നെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോന്നത്,.. മുഖം ശരിക്കും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,. അതിന് മുൻപേ അവർ തന്റെ ബോധം കെടുത്തിയിരുന്നു,. അമ്മു പ്രതീക്ഷയോടെ കതകിൽ മുട്ടി,... "ഈസ്‌ എനിബഡി ഔട്ട്‌ ദെയർ,... പ്ലീസ് ഹെല്പ് മീ, പ്ലീസ് ഓപ്പൺ ദി ഡോർ !" പുറത്ത് കാല്പെരുമാറ്റവും അടച്ചുള്ള സംസാരവും കേട്ടു,. ഇനി വല്ല മാവോയിസ്റ്റുകളും ആണോ? " അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഭയം തോന്നി,. ആരോ കുറ്റിയെടുക്കുന്നു,.. അമ്മു പുറകിലേക്ക് മാറി,. ഇരുട്ടിൽ നിന്നും മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിലേക്ക് കടന്ന് വന്ന രൂപം കണ്ട് അവളൊന്ന് ഞെട്ടി,. ********** "സാർ വീ ഗെറ്റ് ദി ടവർ ലൊക്കേഷൻ,.." "ടെൽ മി,. വെയർ ഈസ്‌ ദാറ്റ്‌? " "ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ആകുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് ഉള്ള ടവർ ലൊക്കേഷൻ ഓപ്പൺ ഫോറെസ്റ്റ്നടുത്താ,.. " "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ കാർത്തി,. മാവോയിസ്റ്റുകളാവും !" അവനത് അത്ര വിശ്വാസം വന്നില്ല,. "ഒരു മിനിറ്റ് അങ്കിൾ,. എനിക്ക് രേഷ്മയോട് സംസാരിക്കണം !" "യാ ഷുവർ !" കാർത്തിക്കിനെ കണ്ടതും രേഷ്മ കരയാൻ തുടങ്ങി,... "കാർത്തിഏട്ടാ നമ്മുടെ ഭവ്യ !" "എനിക്കറിയണം രേഷ്മ എന്താ സംഭവിച്ചത്? " അവൾ ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവനും പറഞ്ഞു,.. "നിങ്ങളെന്തിനാ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയത്? ആർക്കായിരുന്നു അസുഖം? " "അത് പിന്നെ ഭവ്യക്ക്,. ബി.പി കുറഞ്ഞത് പോലെ,. " "ബി.പി കുറഞ്ഞെന്നോ? " "അത് പിന്നെ കാർത്തിയേട്ടാ അവൾ !" രേഷ്മയെ ആകെ വിയർത്തു,. എങ്ങനെ പറയും ഭവ്യ പ്രെഗ്നന്റ് ആണെന്ന്,. അവൾ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമായിരുന്നു അത്,... "പറയ്യ് !" "കാർത്തിക്ക് . ഇത് സംഭവ സ്ഥലത്ത് നിന്നും കിട്ടിയതാ,. പിടിച്ചു വണ്ടിയിൽ കേറ്റിയപ്പോൾ നിലത്ത് വീണതാണ്,. താൻ ഒന്ന് നോക്കിക്കോളൂ,.. പിന്നെ ഈ കുട്ടിയുടെ മൊഴി അനുസരിച്ച് അവർ മുഖം മൂടിയെന്തോ ധരിച്ചിരുന്നു ! " കാർത്തിക്ക് ഓരോന്നായി പരിശോധന നടത്തി,. അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും നിലത്ത് വീണ കവറിൽ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ലോഗോ ഉണ്ടായിരുന്നു,. കാർത്തിക്ക് അത് തുറന്നു നോക്കി,. അതിൽ പ്രഗ്നൻസി പോസറ്റീവ് റിപ്പോർട്ട്‌ കണ്ട കാർത്തിക്ക് ഒന്ന് ഞെട്ടി,. അപ്പോൾ ഇതിനാണവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയത്,. അമ്മു 3 മാസം പ്രെഗ്നന്റ് ആയിരുന്നു,. ഇതുവരെ അവൾ ഒന്ന് സൂചിപ്പിക്കുക കൂടി ചെയ്തില്ല,. "സത്യമാണ് കാർത്തിയേട്ടാ അവൾ പ്രെഗ്നന്റ് ആയിരുന്നു,. കാർത്തിയേട്ടനോട് അവൾക്ക് തന്നെ പറയണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിച്ചത് കൊണ്ടാ ഞാൻ പറയാതിരുന്നത് !" ഇപ്പോൾ അമ്മു തന്റെ അരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നവൻ ആത്മാർഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു,. അവനത് കവറിൽ തിരികെ വെച്ചു, പെട്ടന്നാണ് ഒരു ചെയിൻ നിലത്തേക്ക് വീണത്,. കാർത്തി അത് കയ്യിലെടുത്തു,.. ഇത് ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്,. കാർത്തിക്ക് മനസ്സിൽ ഓർത്തു,. ********** "രോഹിത്,,, " അമ്മുവിന് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,.. രോഹിത്തിൽ നിന്നും ഇങ്ങനൊരു നീക്കം,. അവൻ അരികിലേക്ക് വന്നതും അമ്മു പുറകോട്ട് മാറി,. അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുൻപെങ്ങും ഇല്ലാത്ത അസാധാരണമായ ഒരു ഭയം നിറഞ്ഞു,. പുറകിൽ ഒരു കല്ലിൽ അവളുടെ കാൽ തട്ടി, അമ്മു വീഴാൻ പോയതും രോഹിത് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു,... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത വികാരങ്ങൾ അവൾ കണ്ടു,. ആ നോട്ടത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത നേരിടാൻ കഴിയാതെ അമ്മു വിറച്ചു,... "എന്നെ വിട് രോഹിത് !"അമ്മു ഭയത്തോടെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ! "നീയെന്തിനാ അളകനന്ദ പേടിക്കുന്നത്,. ഞാൻ നിന്റെ ഹർഷനാണ് !" അമ്മു കാര്യം മനസിലാവാതെ അവനെ നോക്കി, . "വാട്ട്‌? " "നിനക്കെന്നെ മനസിലായില്ലേ? " "നീയെന്തൊക്കെയാ രോഹിത് ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കൊന്നും മനസിലാവുന്നില്ല !" അമ്മു അവനെ തള്ളി മാറ്റി ! "നോക്ക് അളകനന്ദ,. ദേ ഇവിടെ വെച്ചാണ് നമ്മളെ അവൻ ഇല്ലാതാക്കിയത്,..." "പ്ലീസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ ഇറ്റ് രോഹിത്,. ആര് ആരെ ഇല്ലാതാക്കിയ കാര്യവാ നീയീ പറയുന്നത്? അളകനന്ദ ആരാണ്? ഞാൻ ഭവ്യയാണ് " "അതേ,. നീ ഭവ്യയാണ്,. എന്നാൽ നീ അളകനന്ദയും ആണ്,. നീ ചോദിച്ചില്ലേ എനിക്ക് നിന്നോട് മുൻജന്മ ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന്? ഉണ്ട് അനന്തപുരിയിലെ അളകനന്ദ രാജകുമാരി,. നീ പ്രണയിച്ച ഹർഷനാണ് ഞാൻ,.. നമ്മൾ പ്രണയബദ്ധരായിരുന്നു നമുക്കിടയിലേക്കാണ് അവൻ ആ അഭിമന്യു കടന്ന് വന്നത്,.. മനസിലായില്ല? " "ഇല്ല !" "കാർത്തിക്ക് !" അമ്മു ഞെട്ടലിൽ അവനെ നോക്കി,.. "പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാൻ മാത്രം അകലത്തിലായിപ്പോയോ നമ്മൾ? " "പ്ലീസ് രോഹിത്,. ഞാൻ അളകനന്ദയല്ല, കാർത്തിക്ക് അഭിമന്യുവും അല്ല,. ഇത് നീ പറഞ്ഞത് പോലെ പുനർജന്മവും അല്ല,... എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോണം രോഹിത്,. നീയിത് എവിടെയാ എന്നെ കൊണ്ട് വന്നത്? " അവൾ കരയുമെന്നായി,.. "ശരി നിനക്കെന്നെ ഓർമയില്ല,. പക്ഷേ നിനക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഓർക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് നോക്ക്,. " അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങി,... ചുറ്റും കണ്ടതെല്ലാം ഒരു നാനൂറ് വർഷം പഴക്കമുള്ളത് പോലെ തോന്നിച്ചു,. "നീ ഇതിന് മുൻപ് ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടോ? " ഇവിടം തനിക്ക് നല്ല പരിചയമുണ്ട്,. മറക്കാനാവാത്തതെന്തോ ഇവിടെ ഉണ്ട്,... പക്ഷേ ഇതിന് മുൻപ് താനിവിടെ വന്നിട്ടില്ല,... പിന്നെങ്ങനെയാണ് ഇത്ര അടുപ്പം തനിക്ക് ഇവിടത്തോട് തോന്നുന്നത്? "ദേ നോക്ക്,. പാരിജാതം,.. " രോഹിത് അവളെ വൃക്ഷചുവട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി,.. "നിനക്കറിയുവോ എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഈ പൂക്കൾ നിനക്കിത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതായതെന്ന്? എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും പാരിജാതപ്പൂക്കൾ നിന്നെ തേടിയെത്തുന്നതെന്ന്? " അമ്മു ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി,... "ദാ ഈ മരം അത് നീ നട്ടതാണ്, ഇതിൽ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ആദ്യ പൂക്കൾക്ക് വേണ്ടി ഒരു രാത്രി മൊത്തം അന്ന് നീ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നു,. എന്നാൽ ആ രാത്രി ഇരുട്ടി വെളുക്കുംമുൻപ് കൊഴിഞ്ഞു വീണ പൂക്കളിൽ നമ്മുടെ രക്തക്കറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അളകനന്ദ,. ഇനി പറയ് നീയൊന്നും ഓർക്കുന്നില്ലേ? " അവ്യക്തമായ കുറേ ചിത്രങ്ങൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു,. അതേ അന്നിവിടെ ചിതറിത്തെറിച്ച രക്തം തന്റേത് കൂടിയായിരുന്നു,. അതേ ഹർഷനെ തനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ട്, തന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചാണ് അഭിമന്യു ഹർഷന്റെ ജീവനെടുത്തത്,.. അവളുടെ തലയിലാകെ ഒരു പെരുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു,. ഒരില കൊഴിയും പോലെ,അമ്മു നിലത്തേക്ക് വീണു,... ********** "കാർത്തിക്ക് നീയെങ്ങോട്ടാ? " "അമ്മു അപകടത്തിലാണച്ഛാ, എനിക്കവളെ രക്ഷിച്ചേ പറ്റു,.. " "എങ്ങോട്ടാണെന്നെങ്കിലും പറ കാർത്തി? " അവൻ മറുപടി കൊടുത്തില്ല, ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു,.. "ജേക്കബ് !" രവീന്ദ്ര വർമ്മ അയാളെ പ്രതീക്ഷയോടെ വിളിച്ചു,... "ഫോളോ ഹിം !" അയാൾ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകർക്ക് നിർദേശം കൊടുത്തു,.. "ജേക്കബ്,. എന്റെ കുട്ടികൾ !" "ഡോണ്ട് വറി മിസ്റ്റർ വർമ്മ,. രണ്ട് പേരെയും ആപത്തൊന്നും കൂടാതെ ഞാൻ തിരിച്ചെത്തിക്കും,.. !" ************* കാർത്തിക്ക് ഫോറെസ്റ്റ്നോട്‌ ചേർന്ന് വണ്ടി നിർത്തി,.. ഇനിയും അഞ്ചാറ് കിലോമീറ്റർ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാനുണ്ട്,. വണ്ടിയുമായി ഉള്ളിലേക്ക് പോവുക എന്നത് റിസ്ക് ആണ്,. അവൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു,. വെറും ഊഹാഭോഗങ്ങൾ വെച്ച് മാത്രമാണ് ഇവിടേക്ക് വന്നത്.. രോഹിത് പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട് ഇങ്ങനൊരു ഇടത്തെക്കുറിച്ച്,. പിന്നെ ടവർ ലൊക്കേഷനും ഇവിടെത്തന്നെ കാണിച്ചപ്പോൾ മനസ്സ് പറയുന്നു, അവൾ ഇവിടെത്തന്നെ കാണുമെന്നു,... കാർത്തി ചെയിൻ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു,. സംശയം ശരിയായിരുന്നു,. വഴിയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന പേഴ്സ് അത് അമ്മുവിന്റെതാണ്,.. കാർത്തിക്ക് പേഴ്‌സ് തുറന്നു,.. അതേ അമ്മുവിന്റെ തന്നെയാണ്,. ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ചെയ്ത ശേഷം വഴിയിലുപേക്ഷിച്ചതായിരിക്കണം,. . കാർത്തിക്ക് ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു,. അന്ന് അമ്മു എടുത്ത തന്നെ കിസ്സ് ചെയ്യുന്ന ചിത്രമായിരുന്നു വാൾപേപ്പർ,. അവളെ മര്യാദയ്ക്ക് ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോലും കാലം കുറേ ആയി,. തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാണവൾ, താൻ മനസിലാക്കാൻ ഏറെ വൈകിപ്പോയവൾ ! തന്റെ ജീവന്റെ പാതി,. കാർത്തിക്ക് നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി, .. *********** "രോഹിത്,. എന്താ നിന്റെ പ്ലാൻ? അവളെ ഇവിടെ ഇട്ടേക്കാനാണോ ഉദ്ദേശം? " അജയ് ചോദിച്ചു,... "കാർത്തി നിന്നെ വെറുതേ വിടുമെന്നാണോ കരുതിയത്? " ജോസഫ് അവനെ നോക്കി,.. "അവളെന്റെ മാത്രം പെണ്ണാ,. അവളിൽ അവനൊരു അധികാരവുമില്ല !" "ഏതോ ഒരു ബാബ,. നിന്റേതും അവളുടേതും കാർത്തിയുടെതുമൊക്കെ,. ആരുടെയൊക്കെയോ പുനർജന്മമാണെന്ന് പറഞ്ഞു,. നീയത് വിശ്വസിച്ചു,. എന്നാൽ അവളത് വിശ്വസിക്കുമോ? സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ മറന്ന് അവൾ നിന്റെ കൂടെ പോരുമോ? "ഭർത്താവ്,... ഒരു താലിച്ചരടിൽ കെട്ടിയിടേണ്ടവളാണോ ഭാര്യ?? എന്നെങ്കിലും അവളവന്റെ ഭാര്യയാണെന്ന പരിഗണന അവനവൾക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ? അവളോട് മാത്രമാണോ പ്രിയയോട് എന്താ അവൻ ചെയ്തത്? ബാബ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമൊന്നുമല്ല, കാർത്തി അവളെ ഡിസർവ് ചെയ്യണില്ല,. കഴിഞ്ഞ ജന്മം അവൻ കാരണം വേർപിരിയേണ്ടി വന്നു എന്നാൽ ഈ ജന്മം അവളെ വിട്ട് കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല !" രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു,... *****---***** ഊഹം തെറ്റിയില്ല, ഇവിടെത്തന്നെ ആണവന്റെ സങ്കേതം,. അമ്മു എവിടെയായിരിക്കും? അരണ്ട വെളിച്ചം കടന്ന് വരുന്നത് ആ കുടിലിൽ നിന്നാണ്,. പക്ഷേ എങ്ങനെ അകത്ത് കടക്കും,. മൂന്നുപേരും കാവൽ നിൽക്കുകയല്ലേ? അവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചേ പറ്റൂ,. കാർത്തിക്ക് ഒരു കല്ലെടുത്ത് എതിർദിശയിലേക്കെറിഞ്ഞു,. വിചാരിച്ചത് പോലെ ആളനക്കം കേട്ട അവർ അവിടേക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു,.. കാർത്തിക്ക് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഉള്ളിൽ കയറി,.. ആളനക്കം കേട്ടതും അമ്മു ഒന്ന് വിറച്ചു,.. "ആരാ !" കാർത്തിക്ക് അവളുടെ വാ പൊത്തി,.. "ഒച്ചയുണ്ടാക്കല്ലേ അമ്മൂ,. ഇത് ഞാനാ,... " "കാർത്തി !" ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ അമ്മു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്നു,. "എന്തൊക്കെയാ കാർത്തി ഇവിടെ നടക്കണത്? രോഹിത് എന്തിനാ എന്നെ? " കാർത്തിക്ക് അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരൽ വെച്ചു,.. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവളവന്റെ മുഖം കണ്ടു,.. ഇരുവരും കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി നിന്നു,.. "എനിക്ക് കാർത്തിയോട് !" "അവർ തിരിച്ചു വരും മുൻപ് നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങാം !" അമ്മു അനങ്ങിയില്ല,.. "വാ അമ്മൂ !" പുറത്ത് വീണ്ടും കാൽപ്പെരുമാറ്റം,. അവർ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കാം,.. അമ്മു പേടിയോടെ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു,.. കാർത്തിക്ക് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു,.. "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു കാർത്തി നീ വരുമെന്ന് !" കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു,. "നിനക്കെന്നോട് എന്തോ പറയാനില്ലേ അമ്മൂ,.. " "കാർത്തി അറിഞ്ഞൂലെ? " "മ്മ് എങ്കിലും അത് നിന്റെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ടാൽ മതി !" അമ്മു അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ ഉടലിനോട് ചേർത്തു,.. പിന്നെ അവന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു, . "കൺഗ്രാറ്റ്സ് കാർത്തി,. നിങ്ങളൊരു അച്ഛനാകാൻ പോകുന്നു !" ഇരുവരും കരഞ്ഞു പോയി,.. "എങ്ങനെ പുറത്ത് പോകും കാർത്തി? " "അറിയില്ല,. തൽക്കാലം റിസ്ക് ആണ് ! നീയെന്താ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാത്തത്? " "എനിക്ക് കഴിക്കാൻ തോന്നിയില്ല കാർത്തി !" "എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലേ അമ്മൂ? " അവൻ പൊതി തുറന്നു,. ഒരു വാ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി,.. അത് കഴിച്ചപ്പോൾ അമ്മുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു,..... "കാർത്തിക്കും നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്,. " അമ്മുവും ഒരുരുള അവന് നേരെ നീട്ടി,. "ഐ ആം റിയലി സോറി അമ്മു !" കാർത്തിക്ക് അവളുടെ നെറുകിൽ ചുംബിച്ചു,. "എന്താണെന്നറിയില്ല അമ്മു,. ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനേക്കാളേറെ നിന്നോട് ചേർന്നിരിക്കാനാ മനസ്സ് പറയുന്നത്,.. " അമ്മു അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു,. "ഐ ലവ് യൂ കാർത്തി !" "ഞാനും നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു അളകനന്ദ,.. " വാതിൽക്കൽ രോഹിത്,.. അവന്റെ കൈയിൽ തോക്കുണ്ട്,. അമ്മു ഞെട്ടലിൽ കാർത്തിക്കിൽ നിന്നകന്ന് മാറി,. കാർത്തി രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് എഴുന്നേറ്റു,.. "നോക്ക് രോഹിത് ഇത് തമാശകളിയല്ല,.. അമ്മു !" "ഞാനും സീരിയസ് ആണ് കാർത്തി.. നീ ഇവളെത്തേടി വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു !" "പ്ലീസ് രോഹിത്,. ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാക്കരുത്,. കാർത്തി എന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണ് !" "കൊള്ളാലോ നിന്റെയും മനസ്സ് മാറിയോ അളകനന്ദ? " "ശരിയായിരിക്കും രോഹിത് മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ നിന്റെ അളകനന്ദ ആയിരുന്നിരിക്കാം എന്നാൽ ഈ ജന്മത്തിൽ കാർത്തിയാണെന്റെ ഭർത്താവ്,. എന്റെ,.. " "നിന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ അല്ലേ? " "നോക്ക് രോഹിത്,. നമുക്ക് ഈ വയലൻസ് അവസാനിപ്പിക്കാം,. സംസാരിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താം,. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ പോകാൻ അനുവദിക്കണം,. കണ്ടില്ലേ നീ,. ഷീ ഈസ്‌ സോ ടയേർഡ് !" "നീ എന്തിനാ കാർത്തി അവളെക്കുറിച്ച് ബോതർ ചെയ്യുന്നത്,. " "കാരണം അവളെന്റെ ഭാര്യയാണ്,. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയാണ്,... ഐ ലവ് ഹെർ !" ഒരു വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി,.. "കാർത്തി !" അമ്മു അലറി വിളിച്ചു,.. കാർത്തിക്ക് നിലത്തേക്ക് വീണു,.. (തുടരും )
#

📔 കഥ

📔 കഥ - അനുശ്രീ പാരിജാതം പൂക്കുമ്പോൾ - 19 - ShareChat
1.1k views
3 hours ago
Share on other apps
Facebook
WhatsApp
Copy Link
Delete
Embed
I want to report this post because this post is...
Embed Post
Share on other apps
Facebook
WhatsApp
Unfollow
Copy Link
Report
Block
I want to report because