मी तुमच्यासाठी एक साधी आणि गोड मराठी प्रेम कथा लिहिली आहे जी तुम्हाला आवडली तर नक्की like comment share आणि फॉलो करायला अजिबात विसरू नका 💖💖ती आणि तो पूल💖💖 मुंबईच्या धकाधकीच्या जीवनात, लोकल ट्रेनमध्ये रोज भेटणारे अनेक चेहरे असतात, पण त्या गर्दीतही काही चेहरे मनात घर करून राहतात. अशीच कथा होती आर्यन (Aryan) आणि अन्विता (Anvita) यांची. आर्यन एका मोठ्या आयटी कंपनीत कामाला होता आणि अन्विता एका प्रकाशन संस्थेत संपादिका. ते दोघेही कल्याण-सीएसएमटी (Kalyan-CSMT) लोकलच्या एकाच डब्यात, एकाच वेळी चढत असत आणि रोज त्यांची नजरभेट होई. आर्यन शांत स्वभावाचा, पुस्तके वाचण्यात मग्न असलेला. अन्विता अत्यंत बोलकी, चेहऱ्यावर कायम गोड हसू असलेली. आर्यनला तिच्या बोलक्या डोळ्यांची आणि हास्याची सवय झाली होती. तो रोज तिला पाहत असे, पण कधीही बोलण्याची हिंमत झाली नाही. एके दिवशी, दादर स्टेशनवर खूप गर्दी झाली. गर्दीमुळे अन्विताचा तोल गेला आणि तिच्या हातातून तिने वाचत असलेले पुस्तक खाली पडले. आर्यनने क्षणाचाही विलंब न लावता ते पुस्तक उचलून तिला दिले. पुस्तक होते – ‘पूल’ (Pool) नावाच्या एका कवीच्या कवितांचा संग्रह. "धन्यवाद," अन्विता म्हणाली. "तुम्ही रोज वाचता, म्हणून ओळखलं. हे माझं खूप आवडतं पुस्तक आहे." आर्यनला पहिल्यांदाच बोलण्याची संधी मिळाली होती. तो अडखळत म्हणाला, "हो, मलाही... मलाही कविता आवडतात." त्या दिवसापासून 'पूल' या कवीच्या कवितांच्या निमित्ताने त्यांचे बोलणे सुरू झाले. लोकलच्या प्रवासात त्यांची भेटण्याची वेळ 'कवीचा कट्टा' बनली. ते कविता, पुस्तके, आयुष्य आणि स्वप्नांविषयी बोलू लागले. अन्विताने एकदा आर्यनला विचारले, "तुम्ही इतके शांत का असता? कधी हसतही नाही?" आर्यन हसला आणि म्हणाला, "मी शांत नसतो, मी निरीक्षण करत असतो. मी लोकांना वाचत असतो... जसं मी रोज तुम्हाला वाचायचो... आणि आता तुम्ही मला पुस्तक दिलं आहे, तर तुम्हीही मला वाचायला लागला आहात." काही महिन्यांनी लोकलचा प्रवास संपला, कारण एका नवीन प्रोजेक्टमुळे आर्यनला नवी मुंबईत शिफ्ट व्हावे लागले. दोघांनाही ही गोष्ट खूप वाईट वाटली. निघायच्या आदल्या दिवशी, दादर स्टेशनच्या पुलावर, जिथे त्यांचे बोलणे सुरू झाले होते, तिथे त्यांनी भेटायचे ठरवले. पूल कवीच्या 'पूल' नावाच्या संग्रहातील एक कविता आर्यन अन्विताला वाचून दाखवत होता: "प्रवासाचे शेवटचे टोक नाही, तर दोन टोकांना जोडणारा धागा म्हणजे पूल असतो... आपल्या भेटी लोकलच्या प्रवासाचे टोक नसतील, तर आपल्या आयुष्याला जोडणारा पूल असेल..." अन्विताच्या डोळ्यांत पाणी आले. आर्यनने आपला हात तिच्यापुढे केला आणि म्हणाला, "मी आता ट्रेन बदलली आहे, पण माझा पूल नाही. अन्विता, तू माझ्या आयुष्यातील तो पूल आहेस, जो माझ्या सर्व स्वप्नांना माझ्या सत्याशी जोडतो. तू माझी प्रेयसी होशील?" अन्विताने आनंदाश्रूंनी 'हो' म्हटले आणि त्या पुलावर, मुंबईच्या गर्दीत, एका नव्या प्रेमकथेची सुरुवात झाली. त्यांची कथा लोकलमध्ये सुरू झाली, पण 'पूल' नावाच्या एका कवितेने त्यांना कायमचे जोडून ठेवले. अर्थात, प्रेमासाठी फक्त एका शब्दाची किंवा एका क्षणाची गरज असते... आणि तो क्षण कधी, कुठे आणि कसा येईल, हे सांगता येत नाही! #प्रेम कथा ## छोटीशी प्रेम कथा #मराठी प्रेम कथा #फक्त प्रेम कथा #प्रेम कथा

एक प्रेम कथा जी मला खूप आवडली आणि ती तुमच्यासाठी लिहितोय नक्की वाचा आणि कमेंट करून सांगा आवडली की नाही ते चला तर मग पाहूया काय आहे विशेष ह्या प्रेमकथेत कथेचं नाव आहे👇 💕नेटवर्क' पलीकडचं प्रेम💕 ## छोटीशी प्रेम कथा #मराठी प्रेम कथा #प्रेम कथा #प्रेम कथा #फक्त प्रेम कथा मीरा आणि आर्यनची ओळख एका 'प्रोफेशनल नेटवर्किंग ॲप' वर झाली. मीराने एका आंतरराष्ट्रीय हॅकॅथॉनमध्ये सहभाग घेतला होता आणि तिची मेहनत पाहून आर्यनने तिला ‘कनेक्ट’ होण्याची रिक्वेस्ट पाठवली. मीराला वाटलं, ‘हाही इतर स्टार्टअप फाउंडर्ससारखाच असेल.’ पण आर्यनने ‘Hi’ न म्हणता थेट तिच्या हॅकॅथॉनच्या प्रोजेक्टवर चर्चा सुरू केली. मीराला हे आवडलं. दोघांमध्ये रोज रात्री उशिरापर्यंत चॅटिंग सुरू झालं. गप्पा फक्त तंत्रज्ञान किंवा करिअरवर नव्हत्या, तर आयुष्यातील लहान-सहान गोष्टींवरही होत्या. आर्यन पुणे-मुंबईमध्ये त्याचा स्टार्टअप वाढवण्यात बिझी होता, तर मीरा नाशिकमध्ये कॉलेजमध्ये. दोघांनी एकमेकांना कधी पाहिलं नव्हतं. फक्त व्हॉइस नोट्स आणि फोटोमध्ये एकमेकांचा आवाज आणि चेहरा परिचित होता. त्यांचा 'नेटवर्क' कनेक्शन कधी 'फीलिंग' कनेक्शनमध्ये बदललं, हे त्यांनाही कळलं नाही. एक दिवस मीराने आर्यनला विचारलं, "आपण खरंच प्रेमात आहोत का, आर्यन? कारण आपण एकदाही भेटलो नाही आणि मी नाशिकची, तू मुंबईचा." आर्यनने शांतपणे उत्तर दिलं, "प्रेम म्हणजे फक्त 'डेटिंग' करणं किंवा रोज भेटणं नसतं, मीरा. प्रेम म्हणजे एकमेकांना समजून घेणं, एकमेकांच्या स्वप्नांना साथ देणं आणि एकमेकांच्या गैरहजेरीतही सोबत असल्याची भावना असणं. आपल्यात ते आहे. तू नाशिकची आणि मी मुंबईचा असलो तरी आपण एकमेकांच्या 'नेटवर्क'मध्ये परफेक्ट बसतो." मीराने हसून उत्तर दिलं, "व्वा! एका स्टार्टअप फाउंडरकडून किती रोमान्टिक उत्तर! पण या 'व्हर्च्युअल लव्हस्टोरी'ला प्रत्यक्षात कधी आणायचं?" आर्यन म्हणाला, "पुढच्या महिन्यात, पुण्यात माझा स्टार्टअप लॉन्च होत आहे. तू येणार?" मीराने लगेच होकार दिला. तो दिवस उजाडला. भव्य लॉन्च इव्हेंटमध्ये मीरा स्टेजसमोर उभी होती. आर्यनला पहिल्यांदा प्रत्यक्ष पाहिलं आणि मीरा क्षणभर हरखून गेली. तो जसा व्हॉइस नोट्समध्ये होता, तसाच शांत, आश्वासक आणि हुशार. लॉन्च झाल्यावर आर्यन स्टेजवरून खाली उतरला. गर्दीतून वाट काढत मीरा त्याच्याजवळ गेली. "अभिनंदन, आर्यन!" "थँक्स, मीरा," तो हसला. मीरा बोलायला सुरुवात करणार, तोच एक सुंदर, मॉडेलसारखी दिसणारी मुलगी धावत आली आणि आर्यनच्या मिठीत शिरली. "कन्ग्रॅच्युलेशन्स, स्वीटहार्ट! तू कमाल केलीस!" मीराच्या पायाखालची जमीन सरकली. तिला वाटलं, "हाच तो मोठा धोका असतो, 'ऑनलाइन' प्रेमात. मी वेडी!" ती काही बोलणार, त्याआधीच त्या मुलीने मीराकडे पाहून विचारलं, "ओह, सॉरी! तू कोण?" आर्यनने शांतपणे उत्तर दिलं, "अदिती, ही मीरा. आणि मीरा, ही अदिती. माझी 'बिजनेस पार्टनर'." मीराच्या चेहऱ्यावरचा तणाव कमी झाला. पण तितक्यात अदिती हसून म्हणाली, "आणि हो, मीरा, मी आर्यनची एक्स-गर्लफ्रेंड आहे. पण आता आम्ही फक्त चांगले मित्र आणि बिझनेस पार्टनर आहोत. त्याने तुझ्याबद्दल खूप सांगितलं आहे. तुमच्या 'व्हर्च्युअल लव्हस्टोरी'ला आता 'रिअल लाईफ'ची गरज आहे. काय मग, तयार आहेस?" मीरा हसली आणि आर्यनकडे पाहिलं. आर्यनने मीराचा हात हातात घेतला आणि म्हणाला, "आपलं प्रेम 'नेटवर्क' पलीकडचं आहे, मीरा. या 'लॉन्च'चा मुहूर्त तुझ्यासाठीच साधला होता." मीराने आनंदाश्रूंनी त्याला मिठी मारली. आजच्या युगातील ही प्रेमकथा होती, जिथे 'लाईक्स' आणि 'फॉलोअर्स'पेक्षा एकमेकांबद्दलचा आदर आणि विश्वास महत्त्वाचा होता. जर तुम्हाला ही गोष्ट आवडली तर नक्की like comment share करायला विसरू नका आणि फॉलो करायला अजिबात विसरू नका!

AD #bjpindia