#प्रेम कथा ## छोटीशी प्रेम कथा #मराठी प्रेम कथा #प्रेम कथा #एक हृदयस्पर्शी प्रेम कथा

आज मी तुम्हाला एक छान प्रेमकथा सांगणार आहे जी कदाचित कोणाच्या तरी आयुष्यात घडली असेल पण मला ही कथा लिहिताना खूप छान वाटतय कारण..... प्रेम.... हा एक असा शब्द आहे ज्यामध्ये प्रत्येकजण आपले आयुष्य जगतोय आणि म्हणूनच मला खूप आवडली ही गोष्ट तुम्ही नक्की वाचा आणि कमेंट करून सांगा आवडली की नाही ते चला तर मग पाहूया काय आहे विशेष ह्या प्रेमकथेत कथेचं नाव आहे 👇 #प्रेम ## छोटीशी प्रेम कथा #प्रेम कथा #प्रेम कथा #मराठी प्रेम कथा 💖 अनपेक्षित वळण💖 मीरा एका साध्या गावातून शहरात शिक्षणासाठी आली होती. तिचा स्वभाव शांत, अबोल आणि थोडासा लाजरा होता. तिला शहरातलं काहीच माहीत नव्हतं, त्यामुळे ती नेहमी गोंधळलेली असायची. एका कॉलेज फेस्टिव्हलमध्ये, मीरा खूप गर्दीत हरवली होती. तिला कोणाशी बोलायची भीती वाटत होती, तेव्हाच आदित्य तिथे आला. आदित्य कॉलेजमधील एक लोकप्रिय आणि मनमिळाऊ विद्यार्थी होता. "ए, तू नवीन आहेस का? अशी एकटी का उभी आहेस?" आदित्यने हसून विचारले. मीराने भीत भीत मान हलवली. "माझं नाव मीरा... मला थोडं... म्हणजे इथलं काही कळत नाहीये." "अरे व्वा! मीरा, छान नाव आहे! काळजी नको करूस. मी आहे ना मदतीला! मी आदित्य." असं म्हणून आदित्यने तिला फेस्टिव्हलची माहिती दिली आणि तिला खूप सहज वाटलं. सुरवातीला मीरा आदित्यपासून थोडं अंतर ठेवायची, कारण तो खूप बोलका आणि ती खूप शांत होती. पण आदित्यने कधीच तिला एकटी सोडलं नाही. तो तिला अभ्यासात मदत करायचा, शहरातल्या सुंदर जागा दाखवायचा, आणि तिचे लाजरं हसणं त्याला खूप आवडायचं. मीराच्या साधेपणावर आणि निरागसतेवर आदित्य हळू हळू प्रेम करू लागला. तिला पाहून तो नेहमी हसायचा आणि तिला चिडवायचा. मीरालाही त्याचे बोलके डोळे आणि मदतीचा स्वभाव खूप आवडू लागला. त्यांच्या दोघांची मैत्री आता प्रेमात बदलत होती, पण दोघांनीही ते व्यक्त केलं नव्हतं. एक दिवस, आदित्यने मीराला एका शांत बागेत नेले. सगळीकडे शांतता होती, फक्त दोन फुलपाखरे उडत होती. आदित्यने मीराचा हात हातात घेतला आणि म्हणाला, "मीरा, आपल्यात किती फरक आहे ना? तू शांत, मी बोलका... तू गावाकडची, मी शहरातला... पण मला हे सारं अंतर कधीच जाणवलं नाही. तुझ्यासोबत असताना मला खूप वेगळं वाटतं. हे 'अनपेक्षित वळण' माझ्या आयुष्यात तू घेऊन आली आहेस. मी तुझ्यावर प्रेम करतो, मीरा!" मीराच्या डोळ्यात आनंदाश्रू आले. तिने मान वर केली आणि पहिल्यांदाच लाज न बाळगता म्हणाली, "मी पण... आदित्य. मी पण तुझ्यावर खूप प्रेम करते." त्यांच्या प्रेमाचं नातं खूप सुंदर होतं. दोन वेगळे जग एकत्र आले होते आणि त्यांनी एकमेकांना पूर्ण केलं होतं. त्यांच्या प्रेमामुळे त्यांच्या आयुष्याला एक अनपेक्षित पण खूप गोड वळण मिळालं होतं. ही कथा तुम्हाला कशी वाटली? तुम्हाला आणखी एखादी वेगळ्या धाटणीची कथा ऐकायला आवडेल का, जसे की त्रासद प्रेमकथा किंवा काल्पनिक प्रेमकथा? नक्की comment करून सांगा किंवा WhatsApp करा ✍️ 8010278864

AD #bjpindia

मी तुमच्यासाठी एक साधी आणि गोड मराठी प्रेम कथा लिहिली आहे जी तुम्हाला आवडली तर नक्की like comment share आणि फॉलो करायला अजिबात विसरू नका 💖💖ती आणि तो पूल💖💖 मुंबईच्या धकाधकीच्या जीवनात, लोकल ट्रेनमध्ये रोज भेटणारे अनेक चेहरे असतात, पण त्या गर्दीतही काही चेहरे मनात घर करून राहतात. अशीच कथा होती आर्यन (Aryan) आणि अन्विता (Anvita) यांची. आर्यन एका मोठ्या आयटी कंपनीत कामाला होता आणि अन्विता एका प्रकाशन संस्थेत संपादिका. ते दोघेही कल्याण-सीएसएमटी (Kalyan-CSMT) लोकलच्या एकाच डब्यात, एकाच वेळी चढत असत आणि रोज त्यांची नजरभेट होई. आर्यन शांत स्वभावाचा, पुस्तके वाचण्यात मग्न असलेला. अन्विता अत्यंत बोलकी, चेहऱ्यावर कायम गोड हसू असलेली. आर्यनला तिच्या बोलक्या डोळ्यांची आणि हास्याची सवय झाली होती. तो रोज तिला पाहत असे, पण कधीही बोलण्याची हिंमत झाली नाही. एके दिवशी, दादर स्टेशनवर खूप गर्दी झाली. गर्दीमुळे अन्विताचा तोल गेला आणि तिच्या हातातून तिने वाचत असलेले पुस्तक खाली पडले. आर्यनने क्षणाचाही विलंब न लावता ते पुस्तक उचलून तिला दिले. पुस्तक होते – ‘पूल’ (Pool) नावाच्या एका कवीच्या कवितांचा संग्रह. "धन्यवाद," अन्विता म्हणाली. "तुम्ही रोज वाचता, म्हणून ओळखलं. हे माझं खूप आवडतं पुस्तक आहे." आर्यनला पहिल्यांदाच बोलण्याची संधी मिळाली होती. तो अडखळत म्हणाला, "हो, मलाही... मलाही कविता आवडतात." त्या दिवसापासून 'पूल' या कवीच्या कवितांच्या निमित्ताने त्यांचे बोलणे सुरू झाले. लोकलच्या प्रवासात त्यांची भेटण्याची वेळ 'कवीचा कट्टा' बनली. ते कविता, पुस्तके, आयुष्य आणि स्वप्नांविषयी बोलू लागले. अन्विताने एकदा आर्यनला विचारले, "तुम्ही इतके शांत का असता? कधी हसतही नाही?" आर्यन हसला आणि म्हणाला, "मी शांत नसतो, मी निरीक्षण करत असतो. मी लोकांना वाचत असतो... जसं मी रोज तुम्हाला वाचायचो... आणि आता तुम्ही मला पुस्तक दिलं आहे, तर तुम्हीही मला वाचायला लागला आहात." काही महिन्यांनी लोकलचा प्रवास संपला, कारण एका नवीन प्रोजेक्टमुळे आर्यनला नवी मुंबईत शिफ्ट व्हावे लागले. दोघांनाही ही गोष्ट खूप वाईट वाटली. निघायच्या आदल्या दिवशी, दादर स्टेशनच्या पुलावर, जिथे त्यांचे बोलणे सुरू झाले होते, तिथे त्यांनी भेटायचे ठरवले. पूल कवीच्या 'पूल' नावाच्या संग्रहातील एक कविता आर्यन अन्विताला वाचून दाखवत होता: "प्रवासाचे शेवटचे टोक नाही, तर दोन टोकांना जोडणारा धागा म्हणजे पूल असतो... आपल्या भेटी लोकलच्या प्रवासाचे टोक नसतील, तर आपल्या आयुष्याला जोडणारा पूल असेल..." अन्विताच्या डोळ्यांत पाणी आले. आर्यनने आपला हात तिच्यापुढे केला आणि म्हणाला, "मी आता ट्रेन बदलली आहे, पण माझा पूल नाही. अन्विता, तू माझ्या आयुष्यातील तो पूल आहेस, जो माझ्या सर्व स्वप्नांना माझ्या सत्याशी जोडतो. तू माझी प्रेयसी होशील?" अन्विताने आनंदाश्रूंनी 'हो' म्हटले आणि त्या पुलावर, मुंबईच्या गर्दीत, एका नव्या प्रेमकथेची सुरुवात झाली. त्यांची कथा लोकलमध्ये सुरू झाली, पण 'पूल' नावाच्या एका कवितेने त्यांना कायमचे जोडून ठेवले. अर्थात, प्रेमासाठी फक्त एका शब्दाची किंवा एका क्षणाची गरज असते... आणि तो क्षण कधी, कुठे आणि कसा येईल, हे सांगता येत नाही! #प्रेम कथा ## छोटीशी प्रेम कथा #मराठी प्रेम कथा #फक्त प्रेम कथा #प्रेम कथा