मी तुम्हाला एक काळजाला भिडणारी, भावनाप्रधान आणि थोडीशी विरहाची किनार असलेली प्रेमकथा सांगतो. 👉👉👉"पत्रातील शेवटचा शब्द"👈👈👈 कोकणातील एका शांत गावात, समुद्राच्या किनाऱ्यावर, सुयोग आणि मीरा यांची प्रेमकथा फुलली होती. सुयोग एक उत्साही तरुण चित्रकार, जो मासेमारीच्या बोटी, जुनी घरं आणि लाटांचे रंग आपल्या कॅनव्हासवर उतरवत असे. मीरा, त्याच गावातील शिक्षिका, जी कवितांची आणि सुयोगच्या चित्रांची वेडी चाहती होती. त्यांचे प्रेम समुद्राच्या लाटांसारखे शांत आणि खोल होते. ते एकमेकांसाठी बनलेले आहेत, याची त्यांना खात्री होती. त्यांनी लवकरच लग्न करण्याचा निर्णय घेतला. पण नशिबात काहीतरी वेगळेच लिहिले होते. एका वादळी रात्री, मासेमारीला गेलेल्या सुयोगच्या वडिलांना वाचवताना, सुयोग स्वतः गंभीर जखमी झाला. त्याला शहरात मोठ्या रुग्णालयात हलवण्यात आले. त्याच्या दोन्ही हातांना आणि डोळ्यांना जबर मार लागला होता, ज्यामुळे तो दृष्टी आणि हातांची पकड गमावून बसला. मीराला जेव्हा हे समजले, तेव्हा तिने नोकरी सोडली आणि दिवस-रात्र त्याची सेवा केली. तिने त्याला परत पाहण्याची आणि पुन्हा चित्रे काढण्याची आशा दिली. पण सुयोग पूर्णपणे खचला होता. "मीरा," तो अंधारात म्हणाला, "माझ्या चित्रात रंग भरणारी तूच होतीस. आता मी चित्रकार राहिलो नाही. तू तुझ्या आयुष्यात पुढे जा." मीरा त्याला सोडून गेली नाही. ती म्हणाली, "सुयोग, चित्रकार मन आणि डोळ्यांनी असतो, हातांनी नाही. मी तुझी दृष्टी बनेन आणि तू पुन्हा चित्र काढशील." पण सुयोगच्या मनात आत्मविश्वासाचा एक काळा पडदा पडला होता. त्याला वाटले, मीरा त्याच्याशी फक्त सहानुभूतीमुळे आहे. त्याने मीराला वारंवार दूर लोटण्याचा प्रयत्न केला. त्याने तिच्या पत्रांना उत्तर देणे बंद केले, फोन उचलणे बंद केले. त्याला वाटले की, तिच्यावर प्रेम करणारा माणूस म्हणून तिला मुक्त करणे हेच योग्य आहे. मीराला त्याचे दुःख आणि गोंधळ समजत होता, पण तिचा विश्वास डगमगला नाही. तिने त्याला शेवटचे एक पत्र लिहिले. ते पत्र त्याच्या हातात देऊन ती निघून गेली. त्या पत्रात फक्त एकच वाक्य होते: 'माझ्या प्रेमावर विश्वास ठेव... मी तुझी वाट पाहीन. तू तुझे पहिले चित्र पूर्ण कर, आणि फक्त एक शब्द लिही. मी परत येईन.' मीरा गेली. सुयोग एकाकी पडला. त्याने स्वतःला खोलीत बंद केले. आठवडा, महिना, वर्ष... तो फक्त अंधारात बसून होता. त्याला मीराच्या पत्रातील ते वाक्य सतत आठवत होते. एक दिवस, त्याला अचानक कोकणची आणि मीराची आठवण तीव्र झाली. त्याने डोळे मिटले आणि मनात मीराचे हसणे, तिचे बोलणे, आणि समुद्राच्या लाटांचा आवाज आठवला. त्याने थरथरत्या हातांनी कॅनव्हास घेतला. दृष्टी नसतानाही, फक्त भावनांच्या बळावर त्याने रंगांचे डबे उघडले. त्याला जे वाटत होते, ते त्याने कॅनव्हासवर उतरवले. ती एक कलाकृती नव्हती, तर त्याच्या मनातील वेदना, प्रेम आणि पश्चात्तापाचा एक कोलाहल (Chaos) होता. अखेरीस, चित्र पूर्ण झाल्यावर त्याने पॅलेटमधील लाल रंग घेतला आणि खाली वाकला. त्याला मीराने सांगितलेला 'तो एक शब्द' आठवला. त्याने चित्राच्या खाली मोठ्या, थरथरत्या अक्षरात तो शब्द लिहिला: "मी" मीराची अट होती, की 'मी' या शब्दासोबत त्याला 'येणार' लिहायचे आहे, 'तुझा' लिहायचे आहे, किंवा 'प्रेम करतो' लिहायचे आहे. पण सुयोगने फक्त 'मी' हा शब्द लिहिला. त्याला हे सांगायचे होते की, आज इतक्या वर्षांनी, त्याने स्वतःला स्वीकारले आहे. तो अपूर्ण नाही. तो पुन्हा 'मी' (स्वतः) म्हणून उभा राहिला आहे. दुसऱ्याच दिवशी, सुयोग जेव्हा डोळ्यांची पट्टी काढून बाहेर आला (डॉक्टरांनी सांगितले होते की त्याला अंधत्व पूर्ण नाही, फक्त काही काळ दृष्टी गेलेली) आणि त्याने पाहिले... तर त्याच्या दारासमोर मीरा उभी होती. तिने ते पत्र कधीच पोस्ट केले नव्हते. ती गावाबाहेरच्या एका छोट्याशा खोलीत राहात होती, रोज त्याला खिडकीतून पाहत होती, त्याच्या पहिल्या चित्राच्या 'मी' शब्दाची वाट पाहत. ती हसली आणि म्हणाली, "सुयोग, मला माहीत होतं, जेव्हा तू स्वतःला स्वीकारशील, तेव्हाच तू मला परत स्वीकारशील. तुझा 'मी' हा शब्द माझ्यासाठी 'आपण' आहे." त्यांनी एकमेकांना मिठी मारली. त्यांची कथा इथे संपली नाही, ती तिथे सुरू झाली, जिथे सुयोगने 'मी' या शब्दाने स्वतःला आणि त्यांच्या प्रेमाला परत मिळवले. सार 👉: खरे प्रेम प्रतीक्षा करते, विश्वास ठेवते आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, आपल्याला पुन्हा स्वतःला शोधायला मदत करते. #एक हृदयस्पर्शी प्रेम कथा #प्रेम कथा #हृदयस्पर्शी प्रेम कथा ## छोटीशी प्रेम कथा #प्रेम कथा

AD #bjpindia