​കോളേജിലെ ആ പഴയ ലൈബ്രറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ജനാലയ്ക്കൽ ഇരുന്നാണ് ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചത്. കയ്യിലുള്ള പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അവൾ നോക്കിയിരുന്നത് പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്കായിരുന്നു. ​ഒടുവിൽ ഒരു ധൈര്യത്തിന് ഞാൻ ഒരു കത്തു കൊടുത്തു. മറുപടി വരുമെന്നോ, വന്നാൽ തന്നെ അത് അനുകൂലമായിരിക്കുമെന്നോ ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, പിറ്റേന്ന് അതേ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​അതിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: ​"നിന്റെ കത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് മഴയുടെ മണമുണ്ട്. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇഷ്ടം വെയിലുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളാണ്." ​എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. നിരാശയോടെ ഞാൻ നടന്നു. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒരു വൈകുന്നേരം കോളേജ് വിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നല്ല വെയിൽ. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ അവൾ വന്നു നിന്നു. ​"എന്താ... വെയിലുള്ള വൈകുന്നേരമായിട്ടും ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?" അവൾ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു. ​"എനിക്ക്... എനിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല." ഞാൻ വിക്കി. ​അവൾ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു പറഞ്ഞു: "അക്ഷരങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ നിന്റെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ആ സംസാരം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുമുണ്ട്." ​അന്ന് ആ വെയിലത്ത് നടക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ യാത്ര തുടങ്ങുകയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഇന്നും മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ പഴയ കത്തുകൾ എടുത്തു നോക്കാറുണ്ട്. അവൾ ഇന്നും പറയും, "നിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ മഴയുടെ മണമാണ്." ​ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിക്കും. കാരണം, എനിക്കറിയാം... അവളാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ തോരാത്ത മഴയും തെളിയുന്ന വെയിലും. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ