നീ പോകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചോ മോളെ...... എനിക്ക് എന്തോ കേട്ടിട്ട് പേടിയാകുന്നു....." അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ഒരു മാതാവിന്റെ ആദിയായിരുന്നു... എന്നാൽ അതിനു മറുപടിയായി അവളിൽ നിന്നും വന്നത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും..... " പോകാതെ പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മ...... നമ്മുടെ അവസ്ഥ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി അറിയില്ലേ..... ഇത്രയും ശമ്പളത്തോടുകൂടിയ ജോലി വേറെ കിട്ടില്ല..... " അവൾ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "അതുകൊണ്ടുതന്നെയാ മോളെ എനിക്ക് ഇത്രയും പേടി....... രണ്ടു കൊച്ചുങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇത്രയും ശമ്പളം എന്ന് പറയുമ്പോൾ...... ഇതൊക്കെ നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണോ....." അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ തന്നോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടുള്ള ആശങ്കകളാണ് എന്ന് അറിയാവുന്നതിനാൽ തന്നെ അവരുടെ വാക്കുകൾ അവൾ അത്രത്തോളം കാര്യമായി എടുത്തില്ല.... "" വെറുതെ പഠിപ്പിക്കാൻ അല്ലല്ലോ..... ആ ഓണം കേറാമൂലയിൽ പോയി നിന്ന് പഠിപ്പിക്കണ്ടേ.... അപ്പോൾ പിന്നെ എത്രയൊക്കെ കാശു തരേണ്ടിവരും... മൂത്ത കൊച്ചിന് ഹാർട്ടിന് ചെറിയ കമ്പ്ലൈന്റ് ഉണ്ട്..... അതിനങ്ങനെ അധിക ദൂരം യാത്രയയൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ല...... മരുന്നൊക്കെ മുടങ്ങാതെ കഴിക്കുകയും വേണം...... അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു ടീച്ചറിനെ അവിടെ നിർത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നത്......." അവൾ അവരുടെ ആശങ്കകളെ അകറ്റാൻ എന്നോണം എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി...... " എന്നാലും മോളെ........ നിന്നെപ്പോലെ കല്യാണം കഴിക്കാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി ഇതുപോലെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പഠിപ്പിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ.... എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ നീ ഞങ്ങളെ എങ്ങനെ അറിയിക്കും.... ഈ ജോലി നമുക്ക് വേണ്ട മോളെ...... നീ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല..... " എന്നിട്ടും അവരുടെ മനസ്സ് തന്റെ വാദങ്ങളിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു..... " അമ്മ...... ഞാനൊരിക്കൽ പോയി കണ്ടതല്ലേ..... അതൊരു വലിയ ഫാമിലിയാ...... അവിടെ എന്തു പേടിക്കാനാ....അംഗങ്ങൾ തന്നെ കുറേയുണ്ട്... സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും പ്രായമുള്ള അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ഒക്കെ ..... എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം..... പിന്നെ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുകയാണ് എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞാൽ മതി....... " ഭവാനിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...... എങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സ് പുകയുകയായിരുന്നു....... ഒരേ ഒരു മകളാണ് പാർവണ..... അവളുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് 10 വർഷത്തോളമായി....... പൊന്നുപോലെയാണ് അവളെ നോക്കുന്നത്.... അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച കടങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല...... അതിന്റെ പിന്നാലെ ഓടിയോടി താൻ തളർന്നു..... എന്നിട്ടും മകളുടെ പഠിപ്പ് മുടക്കിയില്ല.... പോകാനായി ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യുന്ന മകളുടെ മുഖം കാണുംതോറും ആ അമ്മ മനസ്സുരുകി..... സുന്ദരിയായ മകൾ..... തൊട്ടാൽ പൊട്ടുന്ന പ്രായം... പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത ഇതുപോലെ ഒരിടത്ത് ഒറ്റയ്ക് അവൾ..... അവർക്ക് അതിനോട് യോജിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... " എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ ജോലി മതിയാക്കി ഇറങ്ങിക്കോണം കേട്ടല്ലോ....... കടമൊക്കെ നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും തീർക്കാം..... എന്റെ മോൾ അത്രേം കഷ്ടപ്പെട്ട് കടം തീർക്കണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ആഗ്രഹമില്ല...... " അവർ അവസാന വാക്ക് എന്നോണം പറഞ്ഞതും അവൾ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി...... " അമ്മ...... ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടി ആണോ...... അല്ലല്ലോ...... മനുഷ്യരെ കണ്ടാൽ അവരെ വിലയിരുത്താനും മോശം സാഹചര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും എനിക്ക് കഴിയും.... അമ്മ വെറുതെ പേടിക്കേണ്ട...... എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ മതിയാക്കി വന്നോളാം........ " പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവരുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു...... "എങ്കിൽ ഞാൻ കൂടി വരട്ടെ...... നിന്നെ അവിടെ ആക്കിയിട്ട് ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നോളാം......" "അമ്മ...... വയ്യാത്ത അമ്മ എന്റെ കൂടെ വന്നിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് തിരിച്ചു വന്നാൽ എനിക്ക് സമാധാനമായിട്ട് നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ........ കൂടെ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് വെച്ചാൽ, അവിടെ വന്നു കണ്ടിട്ട് ഇനി എന്തൊക്കെ കഥകൾ പാടി നടക്കും എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല...... എനിക്ക് സ്ഥലം ഒക്കെ കൃത്യമായി അറിയാമല്ലോ...... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് അവിടുത്തെ സാർ പിക്ക് ചെയ്യാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്........" അവൾ പറഞ്ഞതും അവർ പകുതി മനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു...... പണ്ടേ വാശി കാരിയാണ്....... ഇനി എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും അവളെ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല.... അങ്ങനെ എതിർത്താലും അവൾ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാനും പോകുന്നില്ല...... ഇനിയെല്ലാം ഈശ്വരൻ തീരുമാനിക്കട്ടെ....... ഒരു ഉറുമ്പിനെ പോലും നോവിക്കാത്ത തന്നെയും മകളെയും ഒരിക്കലും ദൈവം ദ്രോഹിക്കില്ല.... 💜💜 ഓട്ടോയിലാണ് അവർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വരെ എത്തിയത്... അവളെ ട്രെയിനിൽ കയറ്റിയ ശേഷം അവർ ആ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ തിരിച്ചു പോയി....... ബസ്സ് കയറിയിറങ്ങാൻ ഒന്നും അവരെക്കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ കഴിയാറില്ല .... വാതത്തിന്റെ ചില ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്....... അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പലതും പറഞ്ഞു എങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അവൾക്കും ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു....... പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്...... അവിടെയുള്ള ആരെയും ഒന്നിനെയും പരിചയമില്ല...... എങ്കിലും വലിയ ഒരു കുടുംബം ആണ്..... പ്രായമായ അമ്മച്ചിയും ചെറിയ കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും എല്ലാം ഉണ്ട്..... അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭയക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു...... ഒരുപാട് ദൂരം ഉള്ളതിനാൽ തന്നെ നന്നായി ഒന്നുറങ്ങി....... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പിക്ക് ചെയ്യാൻ സാർ വരുമെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് കള്ളമാണ്.... റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ഇറങ്ങിയശേഷം വീണ്ടുമൊരു ബസ്സ് കൂടി കയറണം....... അവൾ ബാഗിൽ കരുതിയിരുന്ന ആഹാരം എടുത്തു കഴിച്ചു....... ഇരമ്പലോടെ ട്രെയിൻ മുന്നോട്ട് പോയി....... ഇറങ്ങേണ്ടുന്ന സ്ഥലം എത്തിയപ്പോൾ രാത്രിയായിരുന്നു..... ഇന്ന് പോകാൻ കഴിയില്ല...... അവൾ അവിടെത്തന്നെ ലേഡീസ് വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡിൽ തങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു...... പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ റൂമെടുത്ത് താമസിക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല....... രാവിലെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള ബാത്റൂമിൽ കയറി കുളിച്ച് ഫ്രഷായവൾ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് പോയി......... മൂന്നാല് മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്....... ഒന്നുറങ്ങി എഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും വിശന്നു തുടങ്ങി...... കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന ബിസ്കറ്റും വെള്ളവും കഴിച്ചെങ്കിലും വിശപ്പ് മാറിയില്ല..... ഉച്ചയോടെയാണ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയത് ......... അടിവാരം എന്നെഴുതിയിരിക്കുന്ന ബോർഡിലേക്ക് അവൾ നോക്കി...... ഇവിടെ തന്നെയാണ് ഇറങ്ങി നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞത്....... മൊബൈൽ എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ റേഞ്ച് ഉണ്ട് ഭാഗ്യം........ മാന്വൽ സാറിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.....എടുക്കുന്നില്ല...അപ്പോൾ സാർ യാത്രയിൽ ആയിരിക്കും......അവിടെ റേഞ്ചിന് ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് അന്നേ സാർ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു....... അവിടുത്തെ ലാൻഡ് ലൈനിലേക്ക് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ...... അങ്ങനെ ആലോചിച്ചില്ലെങ്കിലും പിന്നെ അവൾ തന്നെ അത് വേണ്ട എന്ന് വെച്ചു........ ആദ്യ ദിവസമായിട്ട് ഒരു മുഷിച്ചിൽ വേണ്ട..... കുറച്ചു സമയം കാത്തിരുന്നു നോക്കാം...... ഒരു 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒരു കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു...... അതിൽ നിന്നും 35 വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഇറങ്ങി...... മാന്വൽ ...... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ആണ് പോകുന്നത്....... മറ്റുള്ള കുട്ടികളെല്ലാം പുറത്തൊക്കെ നിന്ന് പഠിക്കുകയാണ്...... സാറിന് മക്കളെ കൂടെ തന്നെ നിർത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്...... അപ്പോഴേക്കും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു..... " യാത്ര എല്ലാം സുഖമായിരുന്നോ ..... " അയാൾ സൗഹൃദത്തോടെ ചോദിച്ചു.. "ആ....... അതെ സാർ..... ഇത്തിരി ദൂര കൂടുതൽ ഉണ്ട് പക്ഷേ അത് കുഴപ്പമില്ല......" "വല്ലതും കഴിച്ചതാണോ..... ഇവിടെ അടുത്ത് നല്ല കടകൾ ഒന്നുമില്ല..... നമുക്ക് അവിടെ പോയി കഴിച്ചാൽ പോരേ......." അയാൾ ഒന്നു ചുറ്റും നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... അവൾക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ആഹാരം മോശമാകണ്ട എന്ന ഒരു ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്..... " മതിയല്ലോ സാർ......... ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട ബസ്സിൽ കയറിയത്..... " സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തു...... അതിൽ കയറി സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് അവൾ ഇരുന്നു..... മെല്ലെ ആ വാഹനം മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.... അവൾ കൗതുകത്തോടെ പുറത്തെ ഓരോ കാഴ്ചകളും കണ്ടു ഇരിക്കുകയാണ്...... കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ മുകളിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്...... വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നവർക്ക് മാത്രമേ അതിൽ കൂടെ പോകാൻ കഴിയും..... ഒരുവശം അഗാധമായ കൊക്കയാണ്...... പക്ഷേ പതിവായി യാത്ര ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ആവണം എന്ന് തോന്നുന്നു സാറിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ടെൻഷനൊന്നുമില്ല....... പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം ആ വഴി വന്ന പാർവണക്ക് ആദ്യദിവസം പോലെ തന്നെ രണ്ടാമതും ഭയം തോന്നി....... അതിനാൽ തന്നെ അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചിരുന്നു..... ആ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ തന്നെ മയങ്ങി പോവുകയും ചെയ്തു..... പിന്നെ ഉണരുന്നത് ബംഗ്ലാവിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞ് സാർ തട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ ആണ്....... ഇത്രയും സമയം ഉറങ്ങിയതിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ചളിപ്പ് തോന്നി...... അവർ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയതും രണ്ടു ജോലിക്കാർ ഓടി വന്നു...... ലഗേജ് എല്ലാം അവർ തന്നെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടു വച്ചു....... അവളെ വരവേൽക്കാൻ എന്നോണം താമസക്കാരെല്ലാം പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നതും അവരുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന ഭയവും അലിഞ്ഞില്ലാതായത് അവളറിഞ്ഞു,....... അവൾ അവിടെ ഗസ്റ്റ്‌ ആയത് കൊണ്ടും അവിടെ ഇനി സ്ഥിരതാമസം ആയതുകൊണ്ടും തന്നെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും അവളെ സ്വീകരിക്കാൻ ഹാളിൽ ആയി എത്തിയിട്ടുണ്ട്....... അവൾ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതത്തോടുകൂടി നോക്കി...... വലിയ വീടും നിറയെ ആൾക്കാരും.... ജോലിക്കാർ തന്നെ കുറേ പേരുണ്ട്.....ഒരു ജോലിക്കാരി വന്നു അവൾക്ക് കുടിക്കാനായി ജ്യൂസ് കൊടുത്തു... ആഹാരം കഴിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ കുളിച്ചതിനുശേഷം വരാമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടുതന്നെ അവളുടെ മുറി കാണിക്കാനായി ഒരു ജോലിക്കാരിയെയും കൂട്ടിയാണ് അവളെ മുകളിലേക്ക് അയച്ചത്....... 40 വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ആ സ്ത്രീഅവളുമായി മുകളിലേക്ക് പോയി..... അവളുടെ ലഗേജ് എല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ മുറിയിലേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നു..... "മോളെ..... മോൾക്ക് ചെറിയ പേടി ഉണ്ടല്ലേ..... അങ്ങനെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യം ഒന്നുമില്ല.... ഞാനിവിടെ 10 കൊല്ലമായി ജോലി ചെയ്യുന്നു...... ഇവരൊക്കെ നല്ല സ്നേഹമുള്ള ആൾക്കാര...... സ്ത്രീകളോട് മോശമായി ഇടപെടുന്നവർ ആരും തന്നെ ഇവിടെയില്ല......" അവർ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...... " എന്റെ പേര് ത്രേസ്യ...... എന്റെ ഭർത്താവ് ഇവിടെ പുറം പണിക്കാരൻ ആണ്.... ഇതിന് പുറത്തായി കാണുന്ന ഔട്ട് ഹൗസിലാണ് ഞങ്ങൾ ജോലിക്കാരെല്ലാം താമസിക്കുന്നത്..... " അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ അവർ പറഞ്ഞു..... " താഴെ കണ്ട ആൾക്കാരെല്ലാം ഈ വീട്ടിലുള്ളവരാണോ ചേട്ടത്തി .... " " അതെ മോളെ..... നാല് സഹോദരങ്ങളും അവരുടെ കുടുംബവുമാണ്."" "" മ്മ്. ശെരി ചേട്ടത്തി... "" പാർവണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന കാറും കോളും ഒഴിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ ആകാശം പോലെ ആയത് അവൾക്കു മനസ്സിലായി...... 🔅 കുളി കഴിഞ്ഞ് താഴേക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ആഹാരമെല്ലാം മേശയിൽ നിരത്തി വച്ചിരുന്നു..... നല്ല വിശപ്പുള്ളതിനാൽ തന്നെ അവൾ വേഗത്തിൽ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു..... കഴിച്ചെണീച്ചപ്പോഴാണ് ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി വന്നു സാർ വിളിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് .... അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ നേരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... 85 വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായം വരുമെങ്കിലും നല്ല ചുറുചുറുക്കുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത്.... " സാർ വിളിച്ചിരുന്നോ?" നല്ല പ്രായമുള്ള മനുഷ്യനായത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ബഹുമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു...... " മോള് സാറേ എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട..... ഇവരൊക്കെ വിളിക്കുന്ന പോലെ വല്യപ്പച്ച എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി......"" മനസ്സുനിറഞ്ഞാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക് മനസ്സിലായി.... "മനസ്സിലായി....." അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം കേട്ടില്ല എന്ന് വീണ്ടും പറഞ്ഞു... " മനസ്സിലായി വല്യപ്പച്ച...... " അത് കേട്ട് അദ്ദേഹം ചിരിച്ചതും അവൾക്ക് സ്വന്തം മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഫീലാണ് തോന്നിയത്...... " മോളുടെ സ്വന്തം വീടുപോലെ കരുതാം.... ഇവിടെ ആരുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നാലും എന്നോടോ ഇവളോടോ പറഞ്ഞാൽ മതി കേട്ടോ..... " അയാൾ അടുത്തിരിക്കുന്ന ഭാര്യയെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു..... "പിന്നെ ഒരു കാര്യം..... ഏഴു മണി കഴിഞ്ഞാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങണ്ട....." അതുകേട്ടതും അവൾ അല്പം ഭയത്തോടെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.... " കൊച്ചു പേടിക്കേണ്ട... പ്രേതം ഒന്നുമില്ല...... സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ വല്ല വന്യമൃഗങ്ങളും ഉണ്ടോ എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല..... അറിയാത്ത സ്ഥലമല്ലേ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചേക്ക്.... " അവൾ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു....... 🔅 മുത്തശ്ശനോട് സംസാരിച്ചു താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോഴാണ് താഴെ സോഫയിൽ ആയി ഒരു സുന്ദരൻ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്..... കണ്ടാൽ അത്യാവശ്യവും ഡീസന്റ് ലുക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും ചെറിയ കോഴിത്തരം ഒക്കെ പാർവണയുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ട്...... നന്നായി ഒന്ന് സ്കാൻ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് താൻ വായി നോക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു എന്ന് മനസ്സിലായത്..... അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ ശരിക്കും ചമ്മി.... "ഹലോ....... ഇയാളല്ലേ പുതിയ ടീച്ചർ..... വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അകത്തായിരുന്നു.... എന്താ പേര്?...." " പാർവണ" അവൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... ദൈവമേ വലിയ കോഴിയാണല്ലോ ഇത്...... അങ്ങനെ ആലോചിച്ച് നിന്നപ്പോഴാണ് അയാൾ വീണ്ടും ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടത് " ഞാനെന്തൊരു വായ് നോക്കി ആണെന്നല്ലേ ഇയാൾ ഇപ്പോൾ ചിന്തിച്ചത്.... സത്യായിട്ടും വായിനോക്കിയതല്ല കേട്ടോ..... എന്റെ പേര് ആദം..... അല്ലറ ചില്ലറ കുരുത്തക്കേട് കയ്യിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ എത്ര പ്രശ്നക്കാരൻ ഒന്നുമല്ല..... " പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ് ആദം ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി..... അപ്പോൾ മുകളിൽ നിന്ന് ആദത്തിനോളം തന്നെ പ്രായം വരുന്ന മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഇറങ്ങി വന്നു..... "ആ വരുന്നതാണ് അലക്സ്....... ആൺപിള്ളേരിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കുറവ് ഇവന് ആണ്..... ഇവൻ സദാസമയം ഈ വീട്ടിൽ തന്നെ കാണും.... തനിക്കൊരു കൂട്ട് ആവും കേട്ടോ...." പാർവണ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവർ രണ്ടുപേരോടും വലിയ കൂട്ടായി..... ആദത്തിന് 26 ഉം അലക്സിന് 24 ഉം വയസ്സുണ്ട്.... എങ്കിലും അവൾ രണ്ടുപേരെയും പേര് തന്നെയാണ് വിളിച്ചത്..... "പിന്നെ പാർവണ..... ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഓരോ അനിയത്തിമാരും ഉണ്ട് കേട്ടോ...... ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കുകയാണ്.... ആറുമാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ ക്ലാസ്സ് കഴിയും....." " ആൺപിള്ളേർ ഉള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഈ പ്രായത്തിലുള്ള പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുവരേണ്ട എന്ന് ഞാൻ മാനുവലിനോട് പറഞ്ഞതാ... ഇപ്പോ കണ്ടില്ലേ.. " എവിടെനിന്നോ ആ ശബ്ദം ചെവിയിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി....... ആദവും അലക്സും പോലും ഞെട്ടി എന്ന് തോന്നുന്നു....... അവർ ദയനീയമായി നോക്കിയപ്പോൾ പാർവണ മുഖം കുനിച്ചു ........ പുതിയ ഇടമാണ്.... എത്ര നല്ല കുടുംബത്തിലും എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ആകില്ല..... എത്ര നല്ല ആൾക്കാർക്കിടയിലും ഇത്തരക്കാരുണ്ടാകും എന്നറിയാം.... എങ്കിലും ആദ്യദിവസം തന്നെ ഇതുപോലെ ഒരു വാക്ക് അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല....... അതു പറഞ്ഞ സ്ത്രീ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അപ്പോഴേ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു...... പാർവണ അപ്പോൾ തന്നെ ആദമിനെയും അലക്സിനെയും നോക്കി ഒരു വിളറിയ ചിരി ചിരിച്ച് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു...... അവരുടെ വാക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് അവളിൽ നിന്നു മായുന്നില്ലായിരുന്നു..... വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവൾക്കുള്ള ചായയുമായി ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി മുറിയിൽ എത്തി...... "കുഞ്ഞ്...... എന്ത് ആലോചിച്ചിരിക്കുകയാണ്....?" "ചേട്ടത്തി...... താഴെ സ്റ്റൈറിന്റെ വലതുഭാഗത്തുള്ള മുറിയിൽ താമസിക്കുന്നത് ആരാ?" അവൾ അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.... "എന്താ മോളെ..... മോളെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ.....?" അവരുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നും തന്നെ ആ പറഞ്ഞ സ്ത്രീ പ്രശ്നക്കാരിയാണ് എന്ന് പാർവണക്ക് മനസ്സിലായി...... "അത് മേരി മാഡം...... എന്അലക്സാണ്ടർ സാറിന്റെ മമ്മ..... സാറിനോടുള്ള പേടി കാരണം ഇവരെ ആരും ഒന്നും പറയാറില്ല...... പക്ഷേ പുള്ളിക്കാരിക്ക് അലക്സാണ്ടർ സാറിനെ പേടിയാണ് കേട്ടോ...... മറ്റുള്ള സാറന്മാരുടെ ഭാര്യമാരെല്ലാം പാവങ്ങളാണ്....... ഇവർ ഒരെണ്ണം മാത്രം മരുന്നിനും വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ആയിപ്പോയി......" പറയുന്നതിനിടയിലും ത്രേസ്യ ചേട്ടത്തി ആരെങ്കിലും വരുന്നോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്..... " ഈ അലക്സാണ്ടർ സാർ എവിടെയാ? " "" സാർ എന്തോ മീറ്റിങ്ങിനു പോയിരിക്കുകയാണ്..... ഓഫീസിന്റെയും എസ്റ്റേറ്റിന്റെയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത് സാറാണ്..... ഇടയ്ക്ക് ഒരു സമയത്ത് എസ്റ്റേറ്റും കമ്പനിയും എല്ലാം വലിയ നഷ്ടത്തിൽ ആയത് ആണ്...... പിന്നെ അലക്സാണ്ടർ സാർ ഒരൊറ്റ ആളിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൊണ്ടാണ് വീണ്ടും നല്ല നിലയിൽ ആയത്......പക്ഷേ സാർ അടങ്ങിയിരിക്കില്ല.... എപ്പോഴും പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും..... ഓഫീസിനടുത്ത് സാറിന് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് ഉണ്ട്..... അവിടെയാണ് കൂടുതൽ തങ്ങുന്നത്..... "" " അതെന്താ സാറിന് മാത്രം അങ്ങനെ ഒരു പേര്...... ആദ്യം പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ വലിയ പ്രായമുള്ള ആളാണെന്ന് കരുതി... പക്ഷേ ഇന്ന് കണ്ട ആളിന്റെ മോനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ചെറുപ്പക്കാരൻ ആണ് എന്ന് മനസ്സിലായത്... " " ഇവിടുത്തെ സാറില്ലേ സാമുവൽ സാർ..... അലക്സാണ്ടർ സാറിന്റെ വല്യപ്പച്ചൻ...... സാറിന്റെ അപ്പന്റെ പേരാണ് അലക്സാണ്ടർ...... അപ്പനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് സാറിട്ട പേര് ആണ്.....സാറ് ഇങ്ങോട്ട് വരാത്തതാണ് നമുക്കൊക്കെ നല്ലത്... സാറൊരു പ്രത്യേക പ്രകൃതക്കാരനാണ്... ദേഷ്യം വന്നാൽ അച്ഛനാണോ അമ്മയാണോ എന്നൊന്നും നോക്കാറില്ല.." ചേട്ടത്തി പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ദൈവമേ ആ കാട്ടാളൻ ഉടനെയെങ്ങും ഇങ്ങോട്ട് വരല്ലേ എന്ന് അവൾ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു....... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ തന്നെ അവൾ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി...... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/50131/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ