२० फेब्रुवारी १७०७.... मराठ्यांनी आलमगीर औरंगजेबाची आणि मोगल सैन्याची हालत इतकी खराब करून टाकली होती की औरंगजेबाच्या अखेरच्या काही दिवसाचे वर्णन करताना मनूची लिहीतो..., “त्याच्या छावणी इतकी घाणेरडी जागा पृथ्वीवर दूसरी नसेल. दररोज असंख्य माणसे, जनावरे मरून एकच घाण सुटलेली असते. जनावरांप्रमाणे मेलेल्या माणसांना दोरी बांधून ओढुन नेतात आणि अंगावार असेल नसेल ते सर्व लुबाडून कोठे खड्डा दिसेल त्यात टाकून देतात प्रवासी लोकात सर्वात मोठा धाक मराठयांचा आणि मराठ्यांच्या हातून सुटावे तो बादशाहचे जकात लुबाडणारे अधिकारी काय कमी आहेत ? अशी या बादशाहची अवस्था आहे.... ” १६८१-८२ साली खुद्द औरंगजेब लाखोंचे सैन्य घेऊन दक्षिणेत उतरला तो आदिलशाही, कुतुबशाही आणि मराठ्यांचे पारिपत्य करण्यासाठी, १६८६-८७ या दोन वर्षात त्याने आदिलशाही आणि कुतुबशाही नेस्तनाबूत केल्या पण आपल्या आयुष्याच्या अखेरपर्यंत मराठ्यांचे पारिपत्य करणे आलमगीर औरंगजेबाला जमले नाही आणि त्यातच २० फेब्रुवारी १७०७ रोजी औरंगजेबाचा चिंताग्रस्त अवस्थेत मृत्यू झाला स्वतःला जग जिंकणारा आलमगिर समजणाऱ्या औरंगजेबासारख्या एकछत्री अंमल असलेल्या बलाढ्य बादशाह विरुध्द मराठ्यांनी आपल्या साहस, चिवटपणा, स्वार्थत्याग, स्वाभिमान आणि राष्ट्रप्रेमाने धारिष्ट दाखवले ही साधी गोष्ट नाही... #🙏शिवदिनविशेष📜 #📜इतिहास शिवरायांचा #😇आमचे प्रेरणास्थान: छत्रपती🙏 #🚩शिवरायांचे भक्त #🚩मी शिवबा भक्त