പുനർജ്ജന്മം 7 ജോയൽ റൂമിലേക്ക് വന്നതും സാൻവി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. ​ജോയൽ (അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും, പറഞ്ഞു  : "അതെ, ഡ്രസ്സ് change ചെയ്തത് ഞാൻ അല്ല." ​അത് കേട്ടതും അവിടെയുള്ള നേഴ്‌സ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി. ​ജോയൽ (നേഴ്സിനോട്): "അതെ, ഇവൾ ബ്രാൻഡ് മാത്രമേ ധരിക്കാറുള്ളൂ. അതാ." ​അവർ അമർത്തി മൂളിക്കൊണ്ട് റൂം വിട്ടുപോയി. ​ജോയൽ: "അതെ, രാത്രി, ആക്സിഡന്റ്, ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ... എനിക്ക് വേറെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നു." ദേഷ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അവളോട് അവൻ പറഞ്ഞു.അവൾദേഷ്യത്തിൽ മുഖം തിരിച്ചു.. ​ജോയൽ: "അതെ, പിന്നെ..." അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നതും അവൾ പെട്ടെന്ന് പില്ലോ എടുത്ത് അവൻ്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. അവൻ അത് ക്യാച്ച് പിടിച്ചു. ​ജോയൽ (ചിരിയടക്കി, ഗൗരവത്തോടെപറഞ്ഞു. "അതെ മേഡം ഓഫീസിൽ... എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നാൽ ഉണ്ടല്ലോ..." ​സാൻവി: "ദേഷ്യം വന്നാൽ എന്താ?" ​ജോയൽ: "ദേഷ്യം വന്നാൽ കുന്തം!" അതും പറഞ്ഞ് അവൻ അവളുടെ ഫോൺ അവൾക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. ​ജോയൽ: "അതെ, പെട്ടെന്ന് ആരെയെങ്കിലും വിളിക്ക്. എന്നിട്ട് ഇവിടെ വരാൻ പറ. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് പോകണം. തണുത്തിട്ട് വയ്യ." അവൻ ഷർട്ട് കുടഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. ​അവൾ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തത് ആദ്യം നോക്കിയത് ജെറിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് ആയിരുന്നു. ഫ്രണ്ട്‌സിൻ്റെ കൂടെ ഒരുപാട് ഹാപ്പിയായുള്ള ഫോട്ടോസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവൻ്റെ മെസ്സേജ് ഉണ്ടോന്ന് ആകാംഷയോടെ നോക്കി. എന്നാൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ​ജോയൽ: "അതെ, ഫോൺ കുത്തിയിരിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ചെയ്യ്." ​സാൻവി (അവനെ നോക്കാതെ): "നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോകാം.... എനിക്ക് ആരെയും വിളിക്കാൻ ഇല്ല." ​ജോയൽ: "അതെ, ഇയാൾക്ക് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലേ?" ​സാൻവി: "ഇല്ല. എന്തെ?" ​ജോയൽ: "ഞാൻ പോവാ, ഇനി നീയായി നിൻ്റെ കാര്യമായി. അഹങ്കാരത്തിന് മാത്രം ഒരു കുറവും ഇല്ല." അത് പറഞ്ഞ് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ പൂട്ടി ബെഡിൽ ചാരി ഇരുന്നു. ​..... ​അവൻ വരാന്തയിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. ​അവൻ അത് എടുത്തു. അത് ശ്രുതിയായിരുന്നു. ​ജോയൽ: "എന്താണ്, നിൻ്റെ പട്ട girls പിരിഞ്ഞോ?" ​ശ്രുതി: "മ്മ്, ഏകദേശം... അതൊക്കെ പോട്ടെ. നിൻ്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ?" ​ജോയൽ: "എനിക്കായി നോമ്പ് നോറ്റിരിക്കുന്ന നിന്നെ മറന്ന് ഞാൻ വേറെ കെട്ടുമോ?" ​ശ്രുതി: "ഡാ നാറി, സത്യം പറ. സുമേച്ചി പറഞ്ഞല്ലോ നിൻ്റെ ഫ്രണ്ട് വൈഫുമായി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്." ​ജോയൽ: "Ohh, നിൻ്റെ ഫ്രണ്ട്‌സും നിന്നെപ്പോലെ കുടുംബശ്രീ പരദൂഷണ ഗാങ് ആണോ?" ​ശ്രുതി: "പോടാ... നിന്നെ കണ്ടു ഡൗട്ട് അടിച്ചു വിളിച്ചതാ. നീ കാര്യം പറ." ​ജോയൽ: "അതെ, ഒരു ദുർബല നിമിഷത്തിൽ എനിക്ക് സംഭവിച്ചുപോയതാ..." ​ശ്രുതി: "അയ്യോ, അന്നമ്മോ!" ​ജോയൽ: "ഡീ, പതുക്കെ! ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ. അവൾ എൻ്റെ സിഇഒ ആണ്. നമ്മൾ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ചെറിയ ഒരു ആക്സിഡന്റ്. പിന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വേറെ നൂലാമാലകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞതാ." ​ശ്രുതി: "Ohh, അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ കരുതി നിന്നെപ്പോലത്തെ ഒരു ദാരിദ്ര്യംവാസിക്ക് എങ്ങനെ പെണ്ണ് കിട്ടിയെന്ന്." ​ജോയൽ: "ഡീ, വേണ്ട!" ​ശ്രുതി: "Ohh, ഞാൻ മറന്നു,നീ അന്നമ്മ യുടെ രാജകുമാരൻ ആണല്ലോ "അതെ കളിയാക്കേണ്ട, ഞാൻ രാജകുമാരൻ തന്നെയാ... "യെസ് സ്വപ്നത്തിൽ ആണെന്ന് മാത്രം... "ഡീ... . എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്."രാജകുമാരൻ ഫോൺ വെച്ചാലും.. ​ജോയൽ: "ഡീ, നീ അത്യാവശ്യമായി 2000 അയക്ക്..." ​ശ്രുതി: "എൻ്റെ കൈയിൽ ഒന്നുമില്ല." ​ജോയൽ: "അതെ, നിനക്ക് നുണ പറയാൻ ഒട്ടും അറിയില്ല. പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ..." ​ശ്രുതി: "ഡാ, എത്രയായി എന്ന് വല്ല ഓർമ്മയും ഉണ്ടോ?" ​ജോയൽ: "പിന്നല്ലാതെ, ഇന്നലെ വരെ ഓർത്തെയുള്ളൂ. നിൻ്റെ എല്ലാ പൈസയും ശമ്പളം കിട്ടിയാൽ തരണമെന്ന്." ​ശ്രുതി: "അന്ന് കാക്ക മറന്നു പറക്കും." ​ജോയൽ: "പറന്നില്ലെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. നീ അയക്ക്." ​ശ്രുതി: "Ohh, ശരി." ​.... ​സാൻവി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവൾക്ക് നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എത്തി വലിഞ്ഞു പുറത്തേക്ക് നോക്കി—ജോയൽ പോയോ എന്നറിയാൻ. ​അപ്പോഴാണ് ഒരു നേഴ്‌സ് വന്നത്: "അതെ, ഈ ബില്ല് അടക്കണമായിരുന്നു. കൂടെ ആരും ഇല്ലേ?" ​"അത്... അത് പിന്നെ..." സാൻവി ചുറ്റും നോക്കി. ബാഗ് കാറിലാണോ എന്ന് ഓർത്ത് അവൾ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു. "ഇപ്പൊ ചെയ്യാം." ബിൽ വാങ്ങിയ ശേഷം അവൾ ജോയലിനെ വിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഫോൺ ബാറ്ററി തീർന്ന് ഓഫ് ആയി. ​'ഓഹ് ഗോഡ്, ഇനി എന്ത് ചെയ്യും.' അവൾ തലമുടി  കൈകൾ കോർത്തു വലിച്ചു... ഞാൻ അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പേ ചെയ്തോളാം.. ഓക്കേ അതും പറഞ്ഞു നേഴ്‌സ് പോയി.. അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് മരുന്നുമായി ​ആദ്യം കണ്ട നേഴ്‌സ്  വന്നത്.. മെഡിസിൻ നൽകുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ അവർ ചോദിച്ചു.. "അതെ, നിങ്ങളുടെ ലവ് മാര്യേജ് ആണോ?" ​"എന്താ?" സാൻവി ഞെട്ടി. ​"ഹേ, ചുമ്മാ ചോദിച്ചതാ... പിന്നെ ഹസ്ബൻഡ് ഇപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് പോയി. ഇയാളെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കണേ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാ പോയത്." ​അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചതായി ഭാവിച്ചു. മെഡിസിൻ വാങ്ങി.. 'ഓഹ് ഗോഡ്, ആ ദുഷ്ടൻ പോയോ? ഇനി എന്ത് ചെയ്യും.' അവൾ ടെൻഷൻ കൊണ്ട് നഖം കടിച്ചു, പുതപ്പ് തലവഴി മൂടി കിടന്നു. ​ഡോർ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ കരുതി ബില്ലടിക്കാൻ വന്നവർ ആയിരിക്കും. ​"അതെ, ഞാൻ പിന്നെ..." പുതപ്പ് മാറ്റി അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുന്നിൽ പുതിയ ഷർട്ടുമിട്ട് നിൽക്കുന്ന ജോയലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ചെറുതായി ഒന്ന് ആശ്വസിച്ചെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല. ​"ഭാര്യ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ ഇയാൾ പോയി ഷർട്ട് മാറ്റിയോ?" നേഴ്‌സിൻ്റെ ചോദ്യം. ​"ഇവൾ ഡെലിവറി റൂമിൽ ഒന്നുമില്ലല്ലോ. ഞാൻ ടെൻഷൻ അടിച്ച് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാൻ?" ജോയൽ ചിരിച്ചു മറുപടി പറഞ്ഞു.. നേഴ്‌സ് ചെറുചിരിയോടെ അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി നടന്നുപോയി. ​സാൻവി അവനെ തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി. ​"അതെ, എനിക്ക് തണുത്തിട്ട് വയ്യായിരുന്നു. ഇവിടെ അടുത്ത് ഷോപ്പുണ്ട്," so ​"ടോ, പറയുന്ന വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചു ഉപയോഗിക്കണം..." ​"ഞാൻ അതിനെന്താ പറഞ്ഞത്?" ​"'കുന്തം'... അതും പറഞ്ഞു അവൾ മുഖം തിരിച്ചു." ​"അതെ, മേഡത്തിന് ജെറി സാറിനെ വിളിക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു ചോദിച്ചു. ഞാൻ വിളിക്കാം." ​"നീ വിളിച്ചാൽ അവൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാൻ പോകുന്നൊന്നുമില്ല," സാൻവി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു ​"അത് വിളിച്ചാലല്ലേ അറിയാൻ പറ്റൂ." ​"ഇപ്പൊ നീ അവനെ വിളിക്കേണ്ട." ​"ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ? ഈ കുരിശ് എൻ്റെ തലയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് ഒഴിവാക്കട്ടെ?" ​"അതിന് ഞാൻ നിൻ്റെ തലയിൽ കയറി നിന്നോ?" ​"ഏകദേശം അതുപോലെ തന്നെയാ." ​"അതെ, നീ അവനെ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഉറങ്ങിപ്പോകും. എനിക്ക് വല്ലതും പറ്റിയാൽ പ്രതിയാകുന്നത് നീയാണ്. ഓർമ്മിച്ചോ!" ​"അതെ, ഇത് വലിയ കുരിശ് ആയല്ലോ. എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം. അമ്മച്ചി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാനും ചോദിക്കാനുമുള്ള ആൾക്കാരുണ്ട് ഇയാളെ പോലെയല്ല..." #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ