കൈ എത്തും ദൂരത്ത്.. പാർട്ട്‌ 2. ജാനകി ബദ്രിയെ യെ കാണുന്നത് ആദ്യമായി കോളേജിൽ വന്ന ദിവസമാണ്.. പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുന്നതിന്റെ ചെറിയ പേടിയും വലിയ ആവേശവുമായിരുന്നു ജാനകിക്കും അവളുടെ കൂട്ടുകാരി ദിയക്കും. കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ ദിനം. റാഗിംഗ് ഉണ്ടാകുമെന്ന പേടി രണ്ടുപേർക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. കാമ്പസിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾത്തന്നെ അവർ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. കുറച്ച് സീനിയർമാർ ഫ്രഷേഴ്സിന് 'പണി' കൊടുക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി ക്ലാസ്സിലേക്ക് മുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു കൂട്ടം സീനിയർമാർ അവരെ കണ്ടത്. "ടീ ജാനു, നമുക്ക് മുങ്ങിയാലോ? അവരുടെ അടുത്ത് പോയാൽ പ്രശ്‌നമാകും," ദിയ പേടിയോടെ ജാനകിയുടെ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. "അവർ വിളിച്ചിട്ട് പോകാതിരുന്നാൽ അതിലും വല്യ പ്രശ്‌നമാകും, ദിയാ. വെറുതെ സീനാക്കണ്ട, വാ." ജാനകി ദിയയെയും കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഉള്ളിൽ ടെൻഷനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവർ നിന്നു. "ടീ, നിന്റെ പേരെന്താ?" ഗാങ് ലീഡറെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു. "ദി.. ദിയ..." ദിയ വിക്കിപ്പോയിരുന്നു. "നിന്നോടല്ല, നിന്റെ ഫ്രണ്ടിനോടാണ് പേര് ചോദിച്ചത്." അവൻ ജാനകിയെ നോക്കി. "ജാനകി വർമ്മ," ജാനകി മറുപടി പറഞ്ഞു. "വൗ! എനിക്കിഷ്ടമായി നിന്റെ പേര്. പേര് മാത്രമല്ല, നിന്നെയും." അവൻ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാർ അതുകേട്ട് ചിരിച്ചു. "ഞാൻ പറഞ്ഞതിന് നീയെന്താ മറുപടി പറയാത്തത്? ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ എനിക്ക് നന്നായി ബോധിച്ചു." അവന്റെ നോട്ടം ജാനകിക്ക് വെറുപ്പുണ്ടാക്കി. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമല്ല," ജാനകി അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഒന്നു മോഹിച്ചാൽ എന്ത് വില കൊടുത്തും അത് നേടിയെടുക്കും, ഈ ശ്രീഹരി." "നിങ്ങൾ പല പെൺകുട്ടികളെയും വരുതിയിലാക്കിയിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷെ, അതിൽ ഈ ജാനകിയെ കൂട്ടണ്ട." ജാനകി മാസ് ഡയലോഗടിച്ച് തിരിഞ്ഞുനടന്നതും, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. "ഡാ, എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വിടടാ!" "ചൂടാവല്ലേ മോളെ. നീ ആരാന്നാ നിന്റെ വിചാരം? ഡയലോഗടിച്ച് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് കരുതിയോ?" ജാനകി സഹായത്തിനായി ചുറ്റും നോക്കി. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആരും അനങ്ങുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടത്: "എന്താ ഇവിടെ പ്രശ്‌നം?" അവൾ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. "മോനെ ബദ്രി, ഇത് നമ്മുടെ പ്രശ്‌നമാണ്, നീ വെറുതെ ഇടപെടേണ്ട," ജാനകിയുടെ കൈ വിട്ടുകൊണ്ട് ഹരി പറഞ്ഞു. "ഇവൾക്ക് നിന്നെക്കൊണ്ട് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇടപെടില്ല. നേരെ മറിച്ചാണെങ്കിൽ കളിമാറും, മോനെ," മീശ പിരിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞു. "ശരിയാണോ? ഇവനെക്കൊണ്ട് ഇയാൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലേ?" ബദ്രി ജാനകിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല," ജാനകി ബദ്രിയെ നോക്കി പറഞ്ഞതും അവന്റെ മുഖം ചുവന്നു. കലിപ്പിൽ അവളെ നോക്കി, അവൾ അവന് മുഖം കൊടുക്കാതെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു. "ടീ ജാനു, നീയെന്തിനാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?" ദിയ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എനിക്കറിയാം തെറ്റാണെന്ന്. ഞാൻ കാരണം അവർ തമ്മിൽ ഒരു പ്രശ്‌നം വേണ്ടെന്ന് കരുതിയാണ്." "എന്തായാലും നീ കാണിച്ചത് തെണ്ടിത്തരമായിപ്പോയി," ദിയയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജാനകിക്ക് സങ്കടമായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് അവിടുന്ന് ഓടി. ഓടിച്ചെന്ന് അവൾ കണ്ടത് വരാന്തയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ബദ്രിയെയാണ്. "അതെ ചേട്ടാ, ഒന്നു നിന്നെ!" അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "മ്മ്, എന്താ?" കലിപ്പിൽത്തന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു. "അത്... അത് പിന്നെ... നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു പ്രശ്‌നം വേണ്ടെന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്." "അതിന് ഞാൻ നിന്നോട് എന്തേലും പറഞ്ഞോ?" അവൻ വീണ്ടും കലിപ്പിൽത്തന്നെ പറഞ്ഞു. "ഇയാൾ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." അവൾ നിഷ്കളങ്ക ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടും അവൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ നടന്നു. അവൾ അവന്റെ പിറകെ പോയി. "ഒന്നു ക്ഷമിക്ക് ചേട്ടാ..." അവൻ അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി. വീണ്ടും നടന്നു. "പ്ലീസ്... ഒന്നു ക്ഷമിച്ചൂടെ?" സഹികെട്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്നു, അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. "നിനക്കിപ്പോൾ എന്താ വേണ്ടത്?" "എനിക്ക് ഇയാൾ ക്ഷമിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "ക്ഷമിച്ചു. എന്തേ, പോരെ?" അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതും, "ഒന്ന് ചിരിച്ചു പറ മാഷേ. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഞാൻ ഇയാളുടെ ജൂനിയറല്ലേ..." അതിന് അവൻ അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി അവിടെനിന്ന് നടന്നുപോയി. അവൻ നടന്നുപോകുന്നതും നോക്കി ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ അവൾ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നു. അപ്പോഴും അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, അവളെ പിന്തുടരുന്ന രണ്ട് കണ്ണുകൾ. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ പലരും പറഞ്ഞും നേരിട്ടുമെല്ലാം അവൾ ബദ്രി എന്ന 'സഖാവിനെ' അറിയുകയായിരുന്നു. ആദ്യം ബഹുമാനം, പിന്നെ അത് ഇഷ്ടമായി മാറി. സഖാവ് ഫൈനൽ ഇയറായതുകൊണ്ടും, കോളേജിലെ പല പെൺകുട്ടികളുടെയും ക്രഷ് ആയതുകൊണ്ടും അവൾ പേടിയോടെ ഇഷ്ടം തുറന്നുപറഞ്ഞു. അവൻ ഉടൻതന്നെ 'നോ' പറഞ്ഞു. എങ്കിലും, അവൾ അവസരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം അവനോടുള്ള സ്നേഹം പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ............. "ടീ ജാനു, നിനക്ക് എഴുന്നേൽക്കാറായില്ലേ?" കിർത്തിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ജാനകി ഉണർന്നത്. കണ്ണുകൾ തുറന്ന് മൊബൈലെടുത്ത് സമയം നോക്കി. ആറര. ബദ്രിയുടെ മിസ്ഡ് കോൾ കിടക്കുന്നു. അവൾ തിരിച്ചുവിളിച്ചു. "ജാനു, നീ ഇറങ്ങിയോ?" "ഇല്ല. സമയം ആവുന്നതേ ഉള്ളൂ. അച്ഛൻ..." "നീ എത്തുമ്പോഴേക്കും ഇവിടെ ഉണ്ടാകും ".എല്ലാരും അറിഞ്ഞോ അച്ഛൻ വരുന്നത്...." "ഇല്ല... ഇപ്പൊ അറിഞ്ഞാൽഅവരാണോ നിങ്ങൾക്ക് ചിലവിന് തരുന്നത്... പേടിയുണ്ടോ നിനക്ക്..."  എന്താ..പേടിയുണ്ടോ നിനക്ക്?"   "എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല." "അങ്ങനെയാണ് വേണ്ടത്. നീ ഇങ്ങോട്ട് വാ, ബാക്കി ഇവിടെ വന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം." ഫോൺ വെച്ച ശേഷം അവൾ ബാൽക്കണിയിൽ പോയി നിന്നു. മൂന്നാം നിലയിലെ ഈ ഫ്ലാറ്റും ഈ നഗരവുമാണ് കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി അവളുടെ ലോകം. "ടീ, റെഡിയാവുന്നില്ലേ?" കീർത്തി വന്നു ചോദിച്ചു. "ആവണം. സമയമുണ്ടല്ലോ," ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ സഖാവ് വിളിച്ചിട്ട് എന്ത് പറഞ്ഞു?" "എന്തു പറയാൻ? അവൻ ഇപ്പോഴും പണ്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ. ഒരു മാറ്റവുമില്ല." "ആഗ്രഹിച്ചതൊക്കെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്, ജാനകി," കിർത്തി അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു. "അവൻ മാറിയില്ലെങ്കിലും ഞാൻ ഒരുപാട് മാറി. എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമില്ല." "കഴിഞ്ഞതൊക്കെ ദുഃസ്വപ്നം പോലെ മറക്കണം. ജീവിതം ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. നീ പെട്ടെന്ന് റെഡിയാവ്. നിന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുവിട്ട് വേണം എനിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകാൻ." കിർത്തി അകത്തേക്ക് പോയി... .. ....................... കിർത്തി ജാനകിയെ ട്രെയിനിൽ കയറ്റിവിട്ടു. "ടീ, എത്തിയാൽ വിളിക്കണം. അതോ അവിടെ എത്തിയാൽ നമ്മളെയൊക്കെ മറക്കുമോ?" "സത്യമായും ഓർക്കാൻ ചാൻസില്ല!" ജാനകി കണ്ണുറുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പോടീ," കിർത്തി മുഖം കൊട്ടി. "എന്റെ പൊന്ന് കിർത്തി, ഞാൻ നിന്നെ ഓർക്കാതിരിക്കുമോ? എനിക്ക് ഓർക്കാൻ നിങ്ങളൊക്കെയില്ലേ ഉള്ളൂ?" ജാനകി ചിരിച്ചു. "ഇതാണ് എന്റെ ജാനു. എന്നും ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരിയും കുസൃതിയും നിറഞ്ഞ ജാനു. അങ്ങനെ തന്നെയാവണം എന്നും." അത് പറയുമ്പോൾ കിർത്തിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ബദ്രിയുടെ ഫ്രണ്ടാണ് കിർത്തി. പരിചയപ്പെട്ട നാൾ മുതൽ ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിന്റെ സ്നേഹവും കരുതലുമായി കൂടെ നിന്നവൾ. ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ ജാനകി അവളെ കൺമറയും വരെ നോക്കിനിന്നു. പിന്നെ അവളുടെ സീറ്റിൽ പോയി ഇരുന്നു. ആളുകളുടെ തുറിച്ചുനോട്ടവും പിറുപിറുക്കലും കേൾക്കുമ്പോൾ ഓടിയൊളിച്ചിരുന്ന ജാനകിയിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ അവളുടെ ഹൃദയം കരിങ്കല്ലുപോലെയായെന്ന് അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നി. അവൾ സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്ന് കണ്ണുകളടച്ചു. ഉള്ളിലെന്നോ തളച്ചിട്ട ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. പതിവുപോലെ വളരെ സന്തോഷത്തിൽ അന്നും കോളേജിൽ പോയ ദിവസം... വരാൻ പോകുന്ന ദുരന്തങ്ങളറിയാതെ... .............. ഐ കമിങ് സർ... "എത്തിയോ തമ്പുരാട്ടി... എന്താ ഇത്രയും നേരം വൈകിയത്?" "സോറി സർ... അത്... അത് പിന്നെ ബസ് കിട്ടിയില്ല..." ജാനകിയുടെ സ്വരം നേർത്തു. "ദിവസവും ഓരോ കാരണം! നിയൊക്കെ കുറ്റിയും പറിച്ചു വരുന്നത്പഠിക്കാൻ തന്നയാണോ..." "Srry.. എനി ആവർത്തിക്കില്ല..." "ജാനകി നിനക്കുള്ള ലാസ്റ്റ് വാണിംഗാണ്.. കയറി ഇരിക്ക്.".." "Thank you സർ..." ജാനകി ദിയയുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു... "ഇന്നും സഖാവിന്റെ വായിലുള്ളത് മുഴുവൻ കേട്ടിട്ട് വരുകയാണല്ലേ..." "ചെറുതായി.." "ഇത് ഇപ്പൊ സ്ഥിരം കലാപരിപാടി ആണല്ലോ മോളെ .." "എന്താ ചെയ്യാ... സഖാവിന്റെ മനസ്സിലേക്കുള്ള വഴി തുറക്കേണ്ടേ ." "പാവം കാമുകിയുടെ രോദനം " ദിയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ജാനകി അവളെ നോക്കി കോഞ്ഞനം കുത്തി *************************************************ജാനകിയും ദിയയും കോളേജ് വിട്ടുവരുമ്പോയാണ് മര ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന സഖാവിനെ കണ്ടത്.. "ടീ ദിയ ഞാൻ ഒന്ന് സഖാവിനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് വരാം... ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ്.. "എന്റെ ജാനു നിനക്ക് രാവിലെ കിട്ടിയത് ഒന്നും പോരെ...എനി നാളെ രാവിലെ കൈ നീട്ടി വാങ്ങിക്കാം....," "ടീ ദിയാ.. പ്ലീസ് ടീ.... "വെരി സോറി മോളെ.. അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാതെ നിൽക്കാ ഇന്ന് നേരത്തെ പോണം.. "എന്നാ നീ വിട്ടോ. ഞാൻ അടുത്ത ബസിൽ വന്നോളാം." ജാനകി ധൃതിയിൽ മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നുതുടങ്ങി. "ടീ ജാനു...!" ദിയ വീണ്ടും പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. "ടീ... നീ പോയിക്കോ! ഞാൻ വന്നോളാം!" തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ജാനകി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഓഹ് ഇവളൊരു കാര്യം! പ്രേമം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചാൽ ഇങ്ങനെ ആകുമോ ദിയ സ്വയം പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്ന് പോയി.. *******************-----*****************----**--**** എന്താണ് സഖാവേ... ഈ മരച്ചുവട്ടിൽ, ...?" ജാനകി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അടുത്തുചെന്നു. "തേങ്ങ പറിക്കാൻ! നിനക്കിപ്പൊ എന്താ വേണ്ടത്?" ബദ്രി കലിപ്പിൽ പറഞ്ഞു "എനിക്ക് സഖാവിന്റെ കൈ ചേർത്തു പിടിച്ചു ഈ വരാന്തയില്ലൂടെ നടക്കണം.. എന്നിട്ട് ചോദിക്കുന്നവരോടക്കെ പറയണം ഞാൻj സഖാവിന്റെ സഖിയാണെന്ന്.." ജാനകി കണ്ണുറുക്കി,  അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ... ബദ്രി അവളെ തീക്ഷ്ണമായി നോക്കി, ദേഷ്യം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചോദിച്ചു: "നിനക്ക് ഇത് വരെ വീട്ടിൽ പോകാറായില്ലേ? തേരാ പാര ചുറ്റി നടക്കാതെ വീട്ടിൽ പോടീ! എന്നെക്കൊണ്ട് കൂടുതൽ പറയിക്കരുത്." അപ്പോഴേക്കും ഒരു പെൺകുട്ടി അവിടേക്ക് വന്നു: "ജാനകി!" "എന്താ?" എന്ന ഭാവത്തിൽ ജാനകി അവളെ നോക്കി. "നിന്നെ ആർട്‌സ് ക്ലബ്ബ് സെക്രട്ടറി അർജന്റായി വിളിക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് ചെല്ലണം." ആ പെൺകുട്ടി പറഞ്ഞു. "ദാ വരുന്നു!" ജാനകി ബദ്രിയെ നോക്കി സൈറ്റ് അടിച്ചു കാണിച്ച്, അവളോടൊപ്പം പോയി. ബദ്രിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വന്നെങ്കിലും അത് പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. .    .................................... ബദ്രി പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. സ്‌ക്രീനിൽ നോക്കി. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ. അവൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. "ഹലോ സഖാവേ, ഇത് ഞാനാണ്... ദിയ." "ആ... ദിയ! എന്താ ഈ സമയത്ത് വിളിച്ചത്?" "അത്... അത് പിന്നെ... ജാനകി... അവൾ ഇതുവരെ വീട്ടിലെത്തിയില്ല..." ദിയ അത് പറഞ്ഞതും ബദ്രി ഞെട്ടി, കയ്യിലെ പുസ്തകം താഴെ വീണു! ..... #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ