താനെന്തിനാണ് കർണാടകയ്ക്ക് പോകാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തത് അവിടെ ആരാണുള്ളത്. അറിയില്ല വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുബോ എവിടേയ്ക്ക് പോകണം എന്ന് ഒരു ഊഹവുമില്ലായിരുന്നു. അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ആവിശ്യമില്ലാതെയാണ് വഴക്കിട്ടത്. അമ്മ എപ്പോഴും പറയും നീയൊരു പെണ്ണാണ് നിലത്ത് നിൽക്ക് എന്ന്. രാത്രിസ്റ്റേഷനിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ട്രെയിൻ കാത്ത് നിന്നപ്പോ ആ വഴി കടന്ന് പോയവരേല്ലാം തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് താൻ ഒരു പെണ്ണാണ് എന്ന് അത്ര നാൾ തോന്നാത്ത ചിന്ത മനസ്സിലേയ്ക്ക് വന്നത്. എടുത്ത് ചാട്ടം ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല എന്ന് ആ നിമിഷം അവൾക്ക് തോന്നി. ഓടി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ട്രെയിനിൽ വിന്റോ സ്വീറ്റിൽ വിദൂരയിലേയ്ക്കും നോക്കി അവൾ ഇരുന്നു. ചുറ്റും കൂനാ കൂനാ ഇരുട്ട് അവിടെ ഇവിടെ ആയി വിടുകളിൽ നിന്നും വഴി വിളക്കിൽ നിന്നും ചെറിയ, ചെറിയ വെട്ടങ്ങൾ കാണാം. പെട്ടെന്ന് തന്റെ കംപാർട്ട്മെന്റിലേയ്ക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. രണ്ട് സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തി കടന്ന് പോയിട്ടുo താൻ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് ആരുമില്ലാതെ ശൂന്യമായി ഇരുക്കുന്നു. ചെറിയ ഒരു ഭയം അവളിൽ നിറയാതിരുന്നില്ല. അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തിയപ്പോ ഒരു മധ്യവയസ്കൻ കണ്ടിട്ട് തന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രായം തോന്നിക്കും അയാൾ വന്ന് തന്റെ എതിർ സ്വീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ആദ്യമായി ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാവാം ഉള്ളിലെ ഭയം വിട്ടുമാറാതെ നിന്നു.. അയാൾ ബാഗിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരു ബുക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്ന് വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഏത് പ്രായക്കാരുടെയും കയ്യിൽ ഫോൺ ആണ് കാണാറ് ബുക്ക് കണ്ടതും അവൾഅയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. അയാൾ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആ ബുക്കിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അതുകണ്ട് അവൾ ബാഗ് എടുത്ത് അവളുടെ ഫോൺ തപ്പിയെടുത്തു. . ആരും വിളിക്കാതിരിക്കാൻ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.. അതിൽ നിന്നും സ്വിമ്മ് എടുത്ത് മാറ്റി ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു. വീണ്ടും ഫോൺ ബാഗിലേക്ക് തന്നെ വച്ചു... അപ്പോഴും അയാൾ ബുക്കിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അവൾ ബാഗ് എടുത്ത് വെച്ച് സ്വീറ്റിലേയ്ക്ക് ചാരികിടന്നു കണ്ണുകൾ പതിയെ അടച്ചു. അയാൾ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. മോൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടോ ലൈറ്റ് ഓഫാക്കണോ. വേണ്ട ഞാൻ... എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല എന്നും പറഞ്ഞവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഒരു നേരം പോക്കിന് ഫോണൊന്നും ഇല്ലേ കയ്യിൽ. സാധാരണ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കില്ല അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ.. അതുകേട്ട് അവൾ പറഞ്ഞു എന്റെ എന്റെ കംപ്ലൈന്റ് ആണ് ബാഗിലുണ്ട്.. വായിക്കുന്ന ശീലം ഉണ്ടോ ഇന്നാ ബുക്ക് ഇത് വായിച്ചോളൂ എന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ അവളുടെ നേരെ ആ ബുക്ക് നീട്ടി. വായിക്കുന്ന ശീലം ഉണ്ടാേ ഇന്നാ ഈ ബുക്ക് വായിച്ചോളു. എന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ അവളുടെ നേരേ ബുക്ക് നീട്ടി. അവൾ ഒന്നു മടിച്ചാണെങ്കിലും ബുക്ക് വാങ്ങി, വായനാശീലം കുറവായതുകൊണ്ടാണ് വാങ്ങാൻ മടി കാണിച്ചതും.. അവൾ അത് വാങ്ങി അതിലേയ്ക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്നോട്. നിമ്ന വിജയ് എന്ന എഴുത്ത്കാരിയുടെതോണ്. ആരാണ് ആ എഴുത്ത് കാരി എന്നറിയുക പോലുമില്ല അല്ലെങ്കിലും താനാരേയാണ് അറിയുക. കുറച്ച്പ്രമുഖഎഴുത്ത്കാരേഅറിയാം. അല്ലാതെ ആരേയും അറിയില്ല എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ആ ബുക്ക് തുറന്ന് അത് വായിക്കാൻ നേരം അവൾ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. എന്തേ വായിക്കുന്നില്ലേ.... ആ വായിക്കുന്നുണ്ട്, എന്നും പറഞ്ഞവൾ വീണ്ടും ബുക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി അപ്പോൾ അയാൾ ചോദിച്ചു എന്താ മോളുടെ പേര്.. ദേവിക....അവൾ പേര് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും ബുക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി വായന തുടങ്ങി,. മറ്റെന്തോ ചോദിക്കണമെന്ന് അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ദേവിക ബുക്കിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ മൗനം പാലിച്ചു.. വായിക്കാൻ ശരിക്കും മടിയുള്ളതുകൊണ്ടാവാം ആദ്യമൊക്കെ പലതും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ വായിച്ച് മുമ്പോട്ട്പോയി.. വായനയിൽ താൽപര്യം തോന്നിതുടങ്ങിയാൽ ഉറങ്ങാതെ നേരം വെളുപ്പിക്കാം എന്ന് ഒറ്റ കാരണം കൊണ്ട് ബുക്കിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച് വായന തുടങ്ങി. വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായത് , വായനയിലൂടെ കിട്ടുന്ന സമാധാനവും സന്തോഷവും മറ്റും എവിടെയും കിട്ടില്ല എന്നുള്ളത്.... അവൾ യാത്രയെ ഏറ്റവുമധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് വിൻന്റോ സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണുന്നതിലായിരുന്നു. ആ പുസ്തകം വായിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോ മുതൽപിന്നീട് അതുമാത്രo ശ്രദ്ധിക്കാനേ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അയാൾ ഒന്നുറങ്ങി കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ അതിൽ തന്നെ നോക്കി വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ചോദിച്ചു.. ദേവിക ഉറങ്ങിയില്ലേ.... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ദേവിക എവിടെ പോകുന്നതാ,... കർണാടകയിൽ.... ഞാൻ ഒരു ജോലിക്ക് ജോയിന്റ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതാണ്.. അവൾ വെറുതെ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു. എന്ത് ജോലിക്ക് അയാൾ ചോദിച്ചു.. വായിച്ചു തീരാറായത് കൊണ്ട് വീണ്ടും അവൾ ബുക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ രണ്ടാമതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവൾ സമയം നോക്കി മൂന്നു മണി... വായന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ഒരു ഭാരം നെഞ്ചിലേറ്റിയത്പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. നിമ്ന വിജയ് ആമുഖത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ അതിൽ കണ്ടു. അവൾ വീണ്ടും അയാളെ നോക്കി അയാൾ മുകളിലെ ബെർത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്. അയാൾ എപ്പോൾഅതിൽകയറി.. ബുക്ക് വായിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ചെറുതായി തന്നിലേയ്ക്ക് വന്ന ഉറക്കം അവളിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി.. അവൾ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടിരുന്നു. വായിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ദൂരേ നിന്നുള്ള വീടുകളിലെ ലൈറ്റുകൾ മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ വെട്ടo പോലെ കാണാമായിരുന്നു. ഇപ്പോ വഴിവിളക്കുകൾ മാത്രമായി. അഞ്ച് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ പുറത്ത് കാക്ക കളുടേയും കിളികളുടേയും ശബ്ദം കേട്ട് തുടങ്ങി വഴി വിളക്കുകളോടൊപ്പം വീടുകളിലെ വെട്ടവും കണ്ട് തുടങ്ങി. ഉറങ്ങികിടന്ന നഗരം വീണ്ടും പുതുപുലരിയയിൽ പുതു പ്രതീക്ഷയോടെ ഉണർന്നു. ഉറങ്ങിക്കിടന്ന നഗരം വീണ്ടും പുതു പുലരിയിൽ പുതു പ്രതീക്ഷയോടെ ഉണർന്നു.. അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ചുറ്റുംപ്രകാശം പരന്നിരുന്നു. അവൾ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. കിളികളുടെ ശബ്ദം പോലെ എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. കാതുകളിൽ തുളച്ച് കയറും പോലെ വാഹനങ്ങളുടെ ഇരബൽ കേട്ട് തുടങ്ങി .. കീ യടിച്ച് സ്പീഡിൽ പോകുന്ന ബൈക്കുകൾ എന്തിനാണിത്ര സ്പീഡ്.. അമ്മപറയും പോലെ ഇവനൊക്കെ ആർക്ക് വായു ഗുളിക വാങ്ങാൻ പോവുകയാണ്... പതിയെ പോയാലും അവിടെ എത്തുകയില്ലേ.... ആ സമയം കംപാർട്ട്മെന്റിലേയ്ക്ക് ഒരു പയ്യൻ ചായയും ചെറുകടിയുമായി വന്നു. അതുകണ്ട് ദേവിക അടുത്തിരുന്ന അയാളെ വിളിച്ചു... സർ ചായ കുടിക്കുന്നില്ലേ.... അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങാൻ ഉള്ളതല്ലേ,ഇനി വീട്ടിൽ പോയിട്ടേ കുടിക്കുന്നുള്ളു. ആ പയ്യൻ ചായയുമായി അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു തിരിച്ചുവിട്ടു. അതെന്താ ദേവികയ്ക്ക് വേണ്ടാത്തത് എന്നെ പോലെ അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങുകയാണോ. അടുത്ത് വന്നപ്പോഴാ കാണുന്നത് അയാളുടെ പാത്രത്തിലെ അഴുക്ക്.. ഒറ്റയ്ക്ക്പുറത്ത്പോയിശീലമില്ലാലേ.. ഹോസ്റ്റലിൽനിന്നും മറ്റും പടിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ഇതൊക്കെ ശീലമാണ്. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് കഴിക്കുന്ന സംതൃപ്തി മറ്റെവിടെ ചെന്നാലും കിട്ടില്ലമോളെ... സർ അടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ആണ് ഇറങ്ങുന്നെതെന്ന് പറഞ്ഞു അപ്പോ അവിടെയാണോ താമസം.. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പോകണം മകൾ വണ്ടി യായിട്ട് വരാമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. കർണ്ണാടകയിൽ താമസിക്കുന്ന സാറിന് എങ്ങനെ മലയാളം അറിയാം... ഞാൻ മലയാളിയാണ് പതിനേഴാം വയസ്സിൽ നാട് വിട്ട് കർണ്ണാടകയിൽ എത്തിയതാ. കർണ്ണാടക്കാരിയെ തന്നെ കെട്ടി ഇവിടെയങ്ങ് സെറ്റിലായി. മൂന്ന് പെൺ മക്കളാണ് എനിക്ക് അഞ്ച് വർഷം മുബ് പനി വന്നതാ അവരുടെ അമ്മയ്ക്ക്, അങ്ങനെ അവൾ ഞങ്ങളെ വിട്ട് പോയി, ഇപ്പോ എന്റെ മക്കൾക്ക് അമ്മയും അച്ഛനുമൊക്കെ ഞാനാ. അത് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അയാൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. പാവം ഭാര്യയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോ അയാളുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു അത്രയ്ക്കും സ്നേഹമായിരുന്നിരിക്കണം അവർ തമ്മിൽ. ചില ബന്ധങ്ങൾ അങ്ങനെയാ എത്ര നാൾ ഒരുമിച്ച് താമസിച്ചാലും കൊതി തീരില്ല അവർ നമ്മെ വിട്ട് പോകുബോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു നോവായി എന്നും നിലനിൽക്കും. മറ്റ് ചിലത് ജീവിച്ചിരിക്കുബോൾ ഒരു വിലയും കൊടുക്കില്ല മരിച്ച് കഴിയുബോയാകും അവരുടെ വില ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഇത് ഇപ്പോ ഏത്കൂട്ടത്തിൽ പെടും ഏതെങ്കിലും കൂട്ടത്തിൽ പെടട്ടേ ഞാനെന്തിന് ചികഞ്ഞ് അന്യേഷിക്കണം. സർ ഇപ്പോ എവിടെ പോയതാ... ദേവിക സർ എന്ന് വിളിക്കുബോ ഏതോ വലിയ ഉദ്ദോഗം നേടി നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഫീലിങ്ങ് വരുന്നു. അത് കൊണ്ട് ആ വിളി വേണ്ട ഞാൻ വീടിനോടുത്തുള്ള പ്രൈമറി സ്കൂളിലെ പ്യൂൺആണ് എന്റെ പേര് അശോകൻ എന്നാ ദേവിക എന്നെ അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചോളൂ. ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയതാ ആലുവയിലെ എന്റെ തറവാട്ടിൽ കുറച്ച് സ്ഥലം കിടപ്പുണ്ട്. അച്ഛന്റെ അമ്മയുടെ മരണശേഷം ഞങ്ങൾ ആ സ്ഥലം വീതം വച്ചു . ഇന്നലെ അതിന്റെ ആധാരമായിരുന്നു. എന്നിട്ട് അങ്കിളിന്റെ വീതം.. ദേവിക പറഞ്ഞു നിർത്തി.. എനിക്ക് വീതം ഒന്നുo കിട്ടിയില്ല കുട്ടി. പിന്നെന്തിനാ അങ്കിൾ പോയത്,. അച്ഛൻ നേരത്തെ മരിച്ചു.. പിന്നെ ഉണ്ടായത് അമ്മയായിരുന്നു , അമ്മ ഒത്തിരി നാൾ കിടന്നകിടപ്പ് കിടന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് പോയി അന്വേഷിക്കാനൊന്നും സാധിച്ചില്ല... കുട്ടികൾക്ക് ഇവിടം വിട്ടു പോകാൻ താല്പര്യം ഇല്ല.പിന്നെ അവർ പഠിക്കാൻ പോകുന്നത് കാരണം അവിടെ പോയി അമ്മയേ നോക്കാനും പറ്റിയില്ല.ഇടയ്ക്ക് പോയി കാണുമായിരുന്നു കാശുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരുപാട് സഹായം ചെയ്തിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ അവരുടെ കണക്കിൽ അതൊന്നും പെട്ടില്ല. ഭാഗം വെച്ചപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും അമ്മയെ നോക്കിയ കണക്ക് നിരത്തി.. ഞാൻ എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്റെ ഷെയറും അവർക്ക് കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരിച്ചു പോന്നു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/47819/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ