ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിൽ യാത്രക്കാരെ കാത്ത് നിരനിരയായി കിടക്കുന്ന ഓട്ടോകൾ.അതിനിടയിൽ നിന്നും രമേശന്റെ ഓട്ടോ ചലിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ് പ്രസാദ് തന്റെ ഓട്ടോയിൽ നിന്നും തല പുറത്തേക്കിട്ട് കൊണ്ട് രമേശനോടായി വിളിച്ച് ചോദിച്ചത്. നേരം ഇരുട്ട് വീണില്ലല്ലോടാ രമേശാ അപ്പോഴേക്കും നീ പോവുകയാണോ.. പോട്ടെ രമേശേട്ടാ ഒട്ടും വയ്യ നടുവേദനിച്ചിട്ട് പൊട്ടുന്നുണ്ട്. രമേശനിൽ നിന്നും അങ്ങനെയൊരു മറുപടി കിട്ടിയപ്പോൾ പ്രസാദ് തന്റെ ഓട്ടോയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നേരെ അവനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഇതിപ്പോൾ കുറച്ചായില്ലേടാ തുടങ്ങിയിട്ട് നിനക്കൊന്ന് പോയി ഡോക്ടറെ കാണിച്ചൂടെ. നല്ല കഥയായി.. എന്റെ പ്രസാദേട്ടാ വെറുതെ ഒന്ന് ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോകുന്നേന് കൊടുക്കണം ഫീസായി രൂപ 250 .പിന്നെ അതിനു പുറമേ അവർ എഴുതുന്ന ടെസ്റ്റ് സ്കാനിങ് എക്സറേ എല്ലാത്തിന്റേം കൂടെ ബില്ലുകൾ കഴിച്ചാൽ തന്നെ മതി ഒരു മാസത്തേക്ക് എന്റെ വയറു നിറയാൻ.രണ്ടറ്റം കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ ഞാൻ പെടുന്ന പാടറിയാലോ. മാസം എത്ര രൂപയുടെ ചെലവാ എനിക്ക് വരുന്നത് എന്നറിയൊ.വണ്ടിയുടെ അടവ് കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് അതിനുപുറമേ അവരുടെ ട്യൂഷൻ ഫീസ് വീട്ടു ചിലവ് പിന്നെ നിനച്ചിരിക്കാതെ വരുന്ന അസുഖങ്ങൾ. ഇതെല്ലാം കൂടി ഓർത്താൽ തന്നെ ചിലപ്പോൾ തലപുകയും.ഇനി ഇതിനൊക്കെ പുറമെ വരുന്ന ചിലവുകൾ അത് വേറേം ഉണ്ടല്ലോ. ബന്ധുക്കളുടെ വീടിന്റെ പാല് കാച്ചൽ പിന്നെ വിവാഹം അതുമല്ലേൽ ആരുടേലും കുഞ്ഞിന്റെ നൂല് കെട്ട് അതിനോക്കേം ഞാൻ ഒരാൾ ഈ ഓടി കിട്ടിയിട്ട് തന്നെ വേണ്ടേ.മറ്റന്നാൾ വണ്ടിയുടെ അടവ് അടയ്ക്കേണ്ടതാ ഇത് വരെ ഓടീട്ടും അതിനുള്ളത് ഒത്തിട്ടില്ല. രമേശൻ നിരാശയോടെ പറയുമ്പോൾ പ്രസാദ് അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇതൊക്കെ എല്ലായിടത്തും ഉള്ളത് തന്നെയല്ലേടാ. ആണ്.. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ ഓടിയോടി എനിക്ക് മടുത്തു പ്രസാദേട്ടാ. വൈകുന്നേരം വരെ ഇവിടെ കിടന്ന് ഓടുന്നുണ്ട് എന്നല്ലാതെ ഒന്നും എങ്ങോട്ടും എത്തുന്നില്ല. നീ നിന്റെ പ്രാരാബ്ദവും കഷ്ടപ്പാടും പറഞ്ഞ് തടി നോക്കാതിരുന്നാൽ പിന്നെ നിനക്കിങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടാൻ ഈ തടി ബാക്കി ഉണ്ടാവില്ല കേട്ടോ. അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല പ്രസാദേട്ടാ ഒന്ന് രണ്ട് വട്ടം ഞാൻ പോയി ഡോക്ടറെ കാണിച്ചതാണ്. അപ്പോഴൊക്കെ അവർ പറഞ്ഞത് ഡിസ്ക്കിന്റെ പ്രശ്നമാണെന്നാ. അതിനങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് മരുനൊന്നുമില്ല.വേണ്ടെത് നല്ല ബെഡ് റെസ്റ്റാ.ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ ബെഡിൽ ഇങ്ങനെ മലർന്നു കിടന്നാൽ പിന്നെ എന്റെ കുടുംബത്തിലെ ചിലവൊക്കെ പിന്നെ ആരു നോക്കാനാ.ഇതിപ്പോൾ വീട്ടിൽ പോയി നല്ലവണ്ണം കുഴമ്പ് തേച്ച് ഒന്നുഴിഞ്ഞ് നല്ല ചൂടുവെള്ളത്തിൽ ഒരു കുളി കുളിച്ചാൽ മാറും.കുറച്ച് മുന്നേ ഒരു ഓട്ടം പോയിരുന്നല്ലോ പത്ത് നൂറ്റമ്പത് കിലോമീറ്റർ ഓടിയില്ലേ അതിന്റെ വേദനയാണിത്. ഒക്കെ ശരിയാകുമെടാ.. പറ്റില്ലേൽ പിന്നെ ഇത്രയും ദൂരമൊക്കെ ഓടാൻ പോകണമായിരുന്നോ നീ. രമേശന്റെ ചുമലിൽ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് പ്രസാദ് ചോദിക്കുമ്പോൾ രമേശൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോടായ് ചോദിച്ചു. എന്ന്.. എന്ന് ഒക്കെ ശരിയാകുമെന്നാ.. അങ്ങനെയൊരു പ്രതീക്ഷയൊക്കെ കുറച്ച് കാലം മുന്നേ വരെയൊക്കെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമില്ല പ്രസാദേട്ടാ.ഒക്കെ ശരിയാകുമെന്ന് കരുതുന്നു എന്നല്ലാതെ അതിനപ്പുറത്തേയ്ക്കുള്ള ചിലവുകളാണ് ഓരോ ദിവസം കൂടി കൂടി വരുന്നത്.പിന്നെ ഇത്ര ദൂരം ഓടാൻ പോയത് വണ്ടിയുടെ അടവിന്റെ കാര്യം ഓർത്തിട്ടാ.ഇതുണ്ടായിട്ട് തന്നെ എങ്ങും എത്തുന്നില്ല ഇനി ഇതിന്റെ ഓട്ടം കൂടി നിലച്ചാൽ തീർന്നു. ഒന്നെങ്കിൽ നമുക്ക് നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടിനനുസരിച്ചുള്ള വരുമാനം കിട്ടണം അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ വീട്ടിലിരിക്കുന്ന ഭാര്യമാർക്ക് ഒരു പിടുത്തം വേണം.ഇത് രണ്ടുമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഓരോ കൂലിപണിക്കാരന്റെയും അവസ്ഥ ഇതൊക്കെ തന്നെ. എടാ മക്കളെ നിനക്ക് സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ചേർത്താൽ പോരായിരുന്നോ.ഇതിപ്പോൾ വലിയ സ്കൂളിൽ കൊണ്ട് പോയി ചേർത്തിട്ടല്ലേ ഇപ്പോൾ മാസം ഇങ്ങനെ ഒരു തുക ഫീസായി കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പിന്നെ അതിന്റെ പുറമേ ട്യൂഷൻ ഫീസ് വേറേം.പവിത്രയ്ക്ക് നല്ല പഠിപ്പൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ.കുട്ടികൾക്ക് നാലക്ഷരം പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ അവളെ കൊണ്ട് പറ്റില്ലേ.പിന്നെ എന്തിനാണ് മാസം 1000 രൂപ കൊടുത്തിട്ട് നീ പിള്ളേരെ ഇങ്ങനെ ട്യൂഷന് വിടുന്നത്. അതൊക്കെ അവളുടെ നിർബന്ധം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു പോയാൽ അപ്പോൾ തന്നെ സങ്കടത്തിന്റെയും പ്രാരാബ്ദത്തിന്റേയും കെട്ടഴിക്കാൻ തുടങ്ങും അവൾ.പിന്നെ മക്കളെ കാര്യത്തിലും ഉണ്ട് അവൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി. ഞാൻ പഠിച്ച സിലബസ് ആണോ ഇപ്പോൾ ഉള്ളത് രമേശേട്ടാ.. ഒക്കെ മാറിപ്പോയി നമ്മൾ പഠിച്ചതും കൊണ്ട് ഇരുന്നാലേ നമ്മുടെ മക്കൾ എങ്ങും എത്തില്ല.ട്യൂഷന് വിട്ടാലെ മക്കൾ വല്ലതും പഠിക്കൂ.മാസം 1000 അല്ലേ ഉള്ളൂ അതൊക്കെ രമേശേട്ടനെ കൊണ്ട് നിസാരമെന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ എടുക്കാനുള്ളതല്ലേ ഉള്ളൂ.പിന്നേ എന്റെ കയ്യിൽ നോട്ട് കെട്ട് അടുക്കി വച്ചിരിക്കയല്ലേ അവൾ പറയുമ്പോഴേക്കും അതീന് വലിച്ചെടുക്കാൻ.ഇതൊക്കെ ആരോട് പറയാനാ പ്രസാദേട്ടാ. പിന്നെ കുട്ടികളെ സർക്കാർ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിനും അവൾക്ക് ഒരേ പിടിവാശിയായിരുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരുടേയും മക്കളൊക്കെ നല്ല നിലയിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മക്കൾ മാത്രം സർക്കാർ സ്കൂളിൽ പോവുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊന്നും പറ്റില്ല.അവർക്കും നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം വേണം.നമുക്ക് ആകെക്കൂടി വേണ്ടത് മനസമാധാനമല്ലേ പ്രസാദേട്ടാ.അപ്പോ പിന്നെ അവളുടെ പിടിവാശിക്ക് നിന്നു കൊടുത്തു അത്ര തന്നെ.പിന്നെ പിള്ളേര് പഠിക്കട്ടന്നേ അവരൊക്കെ പഠിച്ചു നല്ല നിലയിൽ ആകുമ്പോൾ നമ്മൾ കഷ്ടപ്പെട്ടതൊക്കെ വെറുതെയായില്ലല്ലോ എന്നൊരു തോന്നൽ അന്ന് നമ്മുടെ മനസിൽ വരുമല്ലോ.അതൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ മറ്റെല്ലാം മറക്കും. ഉം.. അതും ശരിയാ എന്നാ നീ വിട്ടോ.. പിന്നെ ബീനയോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടേ വരൊള്ളൂന്. പറയാം പ്രസാദേട്ടാ.. പറഞ്ഞിട്ട് രമേശൻ തന്റെ ഓട്ടോ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.രമേശനും പ്രസാദും അയൽക്കാരാണ്.രമേശനിൽ നിന്നും മൂന്നു വയസിന്റെ വ്യത്യാസമുണ്ട് പ്രസാദിന്.തമ്മിൽ കളിക്കൂട്ടുകാരാണെങ്കിലും രമേശൻ എന്നും ബഹുമാനത്തോടെ പ്രസാദിനെ ഏട്ടാ എന്ന് കൂട്ടിയെ വിളിക്കാറുള്ളൂ.പോകുന്ന വഴി അടുത്ത് കണ്ട പെട്ടിക്കടയുടെ മുന്നിൽ നിർത്തി തന്റെ രണ്ട് പെൺമക്കൾക്കുള്ള ചോക്ലേറ്റും മിഠായിയും വാങ്ങാൻ രമേശൻ മറന്നില്ല.അതില്ലാതെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ രണ്ടു കുറുമ്പികളും കൂടി തന്നെ ബാക്കി വയ്ക്കില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ തന്നെ രമേശന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. അവരെ കാണുമ്പോഴാണ് എല്ലാ പ്രാരാബ്ദവും വിഷമങ്ങളും മറക്കുന്നത് തന്നെ. എല്ലാവരും പറയും പെൺകുട്ടികൾ ഒരു ഭാരമാണെന്ന്.പക്ഷേ തന്നെ സംബന്ധിച്ച് തന്റെ രണ്ട് രാജകുമാരിമാരാണ് അവർ. അവരുടെ ആ കൊലുസിന്റെ കിലുക്കം മതി തന്റെ വീടുണരാൻ.അവരുടെ മണി കിലുക്കം പോലെയുള്ള ആ പൊട്ടിച്ചിരിയും കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കുറുമ്പും വാശിയും പിണക്കങ്ങളും ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ തന്നെ മനസ് നിറയും.ഏതൊരു സങ്കടവും ഉള്ളിൽ നിന്ന് പമ്പകടക്കാൻ അത്രയും തന്നെ ധാരാളം. ഓർത്ത്‌ കൊണ്ട് രമേശൻ കുറച്ച് കൂടി സ്പീഡിൽ ഓട്ടോ മുന്നോട്ട് വിട്ടു.പോയിട്ട് വേണം ഒന്ന് കുഴമ്പിട്ട് കുളിക്കാൻ.നടുവിന്റെ മിന്നി പിടിത്തം അതിപ്പോൾ ഒന്ന് കൂടി അധികരിച്ചത് പോലെ. ഹാളിൽ നിന്നും ഉറക്കെയുള്ള ടീവിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് പവിത്ര മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു നോക്കിയത്.തന്റെ രണ്ട് മക്കളും ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ടുണ്ട് അതിന്റെ ബഹളം ആണിത്.വന്ന വഴിയെ പൊന്നുവിന്റെ പണിയായിരിക്കും ടീവി ഓൺ ചെയ്തത്.പവിത്രയുടെ തലവെട്ടം കണ്ടതും കുഞ്ഞൂട്ടൻ അവളോടായ് ചോദിച്ചു. അച്ഛനിതുവരെ വന്നില്ലേ അമ്മേ.. ഇല്ല.. എല്ലാവരും ഓട്ടോയും സൈഡാക്കി വീട്ടിൽ പോയാലും നിന്റെ അച്ഛന് നേരമാകില്ലല്ലോ.ഓട്ടം ഇല്ലെങ്കിൽ പോലും കൂട്ടുകാരോട് സൊറയും പറഞ്ഞ് ആ കവലയിൽ തന്നെ അങ്ങ് കൂടിക്കോളും.ഉള്ള നേരം ഇവിടെ വന്ന് കുറച്ച് നേരം ബാക്കിയുള്ളവരോട് ഒന്ന് മിണ്ടി പറഞ്ഞിരുന്നൂടെ.അതെങ്ങനെയാ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ മാത്രം നാവാട്ടം ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ. പവിത്ര മുറുമുറുക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞൂട്ടൻ അതിന് പ്രത്യേകിച്ചൊരു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അല്ലെങ്കിലും കുഞ്ഞൂട്ടൻ ശിവപ്രിയ അവൾ അങ്ങനെയാണ്.രമേശന്റെ തനിസ്വഭാവമാണ് അവൾക്കെന്നാണ് നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കാരുമൊക്കെ അവളെ പറ്റി പറയുക.വയസ് എട്ട് ആകുന്നേയുള്ളൂവെങ്കിൽ പോലും ഇപ്പോഴേ അവൾക്ക് പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞൊരു പക്വതയുണ്ട്.രമേശനെപ്പോലെ തന്നെ ആവശ്യത്തിലധികം ആരുമായും അങ്ങനെ സംസാരിക്കാനും അടുക്കാനുമൊന്നും അവളെ കിട്ടില്ല.ഒന്നിനോടും അങ്ങനെ കൊതിയും ആർത്തിയും ഒന്നുമില്ലതാനും.ഒരു പെൺകുട്ടി ആയിരുന്നിട്ട് പോലും വലിയ ഒരുക്കമോ മോടിയിലുള്ള നടത്തമൊ ഒന്നും തന്നെ അവളിൽ ഇല്ല.ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം പോലെ ആ ഒരു ലൈൻ ആണ് കുഞ്ഞൂട്ടന്.കക്ഷി ഇപ്പോൾ മൂന്നാം ക്ലാസിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ആൾ പൊന്നു ഹരിപ്രിയ കുഞ്ഞൂട്ടന്റെ നേരെ വിപരീദം ആണവൾ.ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ പവിത്രയുടെ സ്വഭാവമാണ് അവൾക്ക്.അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ പൈസയുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നൊന്നും അവൾക്കറിയേണ്ട കാര്യമില്ല.അവൾ എന്തെങ്കിലും കണ്ടു മോഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വാശിയും കരച്ചിലും പിണക്കവും ഒക്കെയാണ് അവളുടെ മെയിൻ കലാപരിപാടി.അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നടക്കാൻ ഒക്കെ പൊന്നൂന് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തെ മേക്കപ്പാണ് അവൾക്ക്.പവിത്ര തന്നെയാണ് അതൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതും.കുഞ്ഞൂട്ടനാകട്ടെ ഒരു കാര്യവും ചെയ്തു കൊടുക്കേണ്ട.എല്ലാം കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്തവൾ സ്കൂളിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളും. ഒരു പെൺകുട്ടിയായിട്ടും അവളെ എന്താണ് ഇങ്ങനെ കുഞ്ഞൂട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നതെന്നാകും അല്ലേ സംശയം.അത് മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല പവിത്ര ഗർഭിണിയായിരുന്നപ്പോൾ അവളോട് എല്ലാവരും പറയുമായിരുന്നു അവളുടെ വയറ്റിൽ ഉള്ളത് ഒരു ആൺകുട്ടിയാണെന്ന്. അങ്ങനെ കേട്ട് കേട്ട് അവളും മോഹിച്ചു തനിക്ക് പിറക്കാൻ പോകുന്നത് ഒരാൺകുട്ടി തന്നെയാകുമെന്ന്.അവനെ കുഞ്ഞൂട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കണം എന്നവൾ അന്നേ കരുതിയതാണ്.പ്രസവിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ അറിയുന്നത് ജനിച്ചത് ഒരു പെൺകുഞ്ഞാണെന്ന്.ഒരാൺകുട്ടിക്കായി ഒരുപാട് മോഹിച്ചതല്ലേ അപ്പോൾ പിന്നെ ആ പേരിലെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്തണ്ട എന്ന് കരുതി അവൾ അവനെ കുഞ്ഞൂട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചു.പിന്നെ എല്ലാവരും വിളിച്ച് ആ പേര് അവൾക്ക് സ്ഥിരമായി. ഈ ടീവിക്ക് മുന്നിലിരിക്കാതെ രണ്ടാൾക്കും പോയി നാലക്ഷരം വായിച്ചു പഠിച്ചൂടെ. പവിത്ര മക്കൾക്ക് നേരെ ഒച്ചയിട്ടതും അതിനുള്ള മറുപടി പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞൂട്ടനാണ്. ഞങ്ങൾ ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പൊ വന്നതല്ലേയുള്ളൂ അമ്മേ ഇനി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് പഠിക്കാമല്ലോ.. പൊന്നുവിന്റെ കണ്ണ് ടീവിയിൽ ആണെങ്കിൽ കുഞ്ഞൂട്ടന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ തുറന്നു വച്ച വാതിലിനു വെളിയിലേക്കാണ്.നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ അവൾക്ക് അച്ഛൻ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന നോട്ടവും ചിന്തയുമാണ്.ശരിക്കും ഒരു അച്ഛൻകുട്ടി തന്നെയാണവൾ. രമേശന്റെ ഓട്ടോ വന്നു മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടതും പവിത്ര വേഗം ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.അവൻ ഓട്ടോറിക്ഷ ഷെഡിൽ കയറ്റി നിർത്തിയിട്ട് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ പവിത്ര ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവനേയും കാത്തു നിൽപ്പുണ്ട്.അവനെ കണ്ട ഉടനെ തന്നെ അവളുടെ നോട്ടം ചെന്നത് അവന്റെ കൈകളിലേക്കാണ്.അവിടം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടതും പവിത്രയ്‌ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു ഞാൻ രമേശേട്ടനോട്‌ എത്ര ദിവസമായി പറയുന്നു വരുമ്പോൾ വായനശാലയിൽ നിന്നും ആ ബുക്ക് ഒന്ന് വാങ്ങി കൊണ്ടുവരാൻ.എത്ര പറഞ്ഞാലും മറവി തന്നെയാ.ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമോ ഒരു മറവി. ബാക്കിയുള്ളവരാണെങ്കിൽ ഇവിടെ വെറുതെയിരുന്ന് മടുത്തു.ഇത്തിരി നേരം എന്തെങ്കിലും വായിച്ചിരിക്കാം എന്ന് വച്ചാൽ ഒരു ബുക്ക് കിട്ടണമെങ്കിൽ രണ്ടും മൂന്നും മാസം രമേശേട്ടന്റെ പിന്നാലെ നടന്ന് ആ കയ്യും കാലും പിടിച്ച് പറയണം എന്നാലും ഒടുക്കത്തെ മറവിയാണ്. പവീ ഞാൻ എത്രയോ കിലോമീറ്റർ ദൂരം ഓടി തളർന്നിട്ടാണ് ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത്.എനിക്ക് എന്റെ നടുമുഴുവൻ വേദനിച്ചു പൊട്ടുന്നുണ്ട്.നീ എനിക്ക് കുളിക്കാൻ ഇത്തിരി ചൂടുവെള്ളം വെയ്ക്ക്. പറ്റുമെങ്കിൽ ഒരു കട്ടൻചായ കൂടി ഇട്ടുതാ. ആ.. പിന്നെ ആ കുഴമ്പ് ഒന്ന് ചൂടാക്കി അതും ഇങ്ങേടുത്തോ.. രമേശന്റെ ആ പറച്ചിൽ പവിത്രയ്ക്ക് ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിലും എന്നെ ഈ അടുക്കളയിൽ കിടന്ന് പുകയാൻ തന്നെയല്ലേ പറ്റുകയുള്ളൂ.എല്ലാവർക്കും സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം.ബാക്കിയുള്ളവരെ പറ്റി ആർക്കും ഒരു ചിന്തയും ഇല്ല.ഒക്കെ സമയത്ത് നടക്കണം അല്ലാതെ ഇപ്പോൾ എന്താ.. നൊടിഞ്ഞു കൊണ്ട് പവിത്ര അടുക്കളയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രമേശൻ കുഞ്ഞൂട്ടനിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി അവളുടെ മുഖത്ത് സങ്കടമാണ്.അതല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയാണ് അച്ഛനെ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അച്ഛനെക്കാൾ വേദന ആ മകൾക്കാണ്.രമേശൻ അവളെ നോക്കി ഒന്നുമില്ലടാ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണടച്ചു കാണിക്കുമ്പോൾ അവളും ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പൊന്നു അവന്റെ കാലിൽ ചുറ്റികഴിഞ്ഞിരുന്നു.രമേശൻ തന്റെ കയ്യിൽ മറച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന പൊതിയെടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്തു.അത് പിന്നെ അവളുടെ അവകാശമാണ് കുഞ്ഞൂട്ടനെങ്ങാനും ആദ്യം അത് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ അന്നവൾ അവിടെ ബഹളം വെച്ച് പൊളിക്കും. കുഞ്ഞനും കൂടി കൊടുക്കണേ പൊന്നൂ.. പൊന്നുവിന്റെ കയ്യിൽ പൊതി കിട്ടിയാൽ പിന്നെ കുഞ്ഞൂട്ടന് കിട്ടുന്ന കാര്യം സംശയമാണെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ടാണ് രമേശൻ അങ്ങനെ പ്രത്യേകം എടുത്തു പറഞ്ഞതും. ആ.. താല്പര്യമില്ലാത്ത തരത്തിൽ ഒന്ന് മൂളിയിട്ട് പോന്നു പൊതിയുമായി അകത്തേയ്ക്ക് ഓടി. എന്നിട്ടും കുഞ്ഞുട്ടൻ ആ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ നിന്നും ഒന്നനങ്ങിയിട്ട് കൂടിയില്ല.അവൾക്ക് പിന്നെ അത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ഒരു പരാതിയുമില്ല.അങ്ങനെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരുന്നോളും കക്ഷി. പവിത്ര അടുക്കളയിലേക്ക് പോയിട്ട് പത്ത് മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞു.ചായ ഇനി കിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുഴമ്പിന്റെ കുപ്പിയുമെടുത്ത് രമേശൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.കുഴമ്പ് അടുപ്പിൽ കാട്ടി ഒന്ന് ചൂടാക്കണം എന്നിട്ട് വേണം അതൊന്ന് നടുവിൽ തിരുമ്മി പിടിപ്പിക്കാൻ.തന്റെ പിന്നിൽ രമേശന്റെ നിഴൽ കണ്ടതും പവിത്ര നിർത്തി വച്ച മുറുമുറുക്കൽ തുടർന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് എന്തെങ്കിലും ഇഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടോ താല്പര്യങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നൊന്നും ആർക്കും അറിയേണ്ട. ഒക്കെ അവനവന്റെ കാര്യം മാത്രം.ഇവിടെയുള്ളവർക്കെന്താ നേരം പോകാനായിട്ട് ഒരു മൊബൈൽ ഉണ്ടല്ലോ.. ഉള്ള സമയം മുഴുവൻ അതിൽ തോണ്ടി ഇരുന്നാൽ മതി.ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കയ്യിലുള്ളത് ഒരു കട്ട പെട്ടി ഫോണും.നല്ലൊരു ഫോൺ വാങ്ങി തരാൻ പറഞ്ഞാൽ അതും കേൾക്കില്ല.എപ്പൊ നോക്കിയാലും ദാരിദ്ര്യം പറച്ചിൽ മാത്രം ബാക്കി.എനിക്ക് മടുത്തു ഈ അടുക്കളയിൽ കിടന്ന് പുകഞ്ഞ് പുകഞ്ഞ്.. അടുപ്പിലെ കനലിൽ കാട്ടി കുഴമ്പ് ചൂടാക്കുമ്പോഴൊക്കെ രമേശൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട് പവിത്രയുടെ ഈ എണ്ണി പെറുക്കലുകളെ.വായനശാലയിൽ നിന്നും അവൾക്കുള്ള ബുക്ക് എടുത്തു കൊണ്ടുവരാത്തതിന്റെ പരാതിയും ദേഷ്യവുമാണ് അവൾ ഈ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നതത്രയും. പവിത്രേ ഞാൻ ബുക്ക്‌ മനപ്പൂർവം എടുത്തു കൊണ്ട് വരാഞ്ഞതല്ല.ഇന്നൊരു ലോങ്ങ്‌ ട്രിപ്പ് ഓട്ടം കിട്ടി പോയി വന്നപ്പോഴേക്കും സതീശൻ വായനശാല അടച്ച് വീട്ടിൽ പോയി.നാളെ നേരത്തെ തന്നെ ബുക്ക് എടുത്തു വെയ്ക്കാം.നീ വന്ന് എന്റെ നടുവിൽ ഈ കുഴമ്പ് ഒന്ന് പുരട്ടി താ. പറഞ്ഞിട്ട് രമേശൻ വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.പവിത്ര ഇപ്പൊ വരും കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വരും എന്ന് കരുതി നോക്കിയിരുന്ന രമേശന് നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു ബാക്കി.അവൾ ഇനി വരില്ല എന്ന് ഉറപ്പായതും തന്റെ ഉള്ളം കയ്യിലേക്ക് കുറച്ചു കുഴമ്പിനെ എടുത്ത് അവൻ തന്നെ തന്റെ നടുവിൽ പതിയെ തേച്ചു തുടങ്ങി.കയ്യെത്തുന്നിടത്തൊക്കെ അവൻ കുഴമ്പ് തേച്ചു.ഇല്ല.. നല്ല വേദനയുള്ളിടതൊന്നും കുഴമ്പ് എത്തുന്നില്ല. സാരമില്ല ഇന്നിപ്പോൾ ഇത്രയൊക്കെ മതി അവൻ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. കുഴമ്പ് തേച്ച് ഒരു പത്ത് മിനിറ്റോളം മാത്രമേ രമേശന് ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്കും തന്നെ നടു കഴച്ചു പൊട്ടുന്ന വേദന കൊണ്ട് കുളി കഴിഞ്ഞ് എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് കിടന്നാൽ മതി എന്നൊരു ചിന്ത മാത്രമേ അവനപ്പോഴുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.പവിത്രയോട് ചൂടുവെള്ളത്തിനാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിൽ കൂടിയും വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പ് മാറിയ ചൂടുപോലും ആ വെള്ളത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്നോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടോ അടുപ്പ് കത്തിക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടോ എന്തോ എപ്പോഴാ ചെമ്പിലൊഴിച്ച് വച്ചിരുന്ന വെള്ളമാണ് അങ്ങനെ തന്നെ അവൾ കുളിമുറിയിൽ കൊണ്ട് ഒഴിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് രമേശന് മനസിലായി. ഒട്ടും പരാതി കൂടാതെ അവൻ വേഗം കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വന്നു.ഡ്രസ്സ് മാറി അവൻ ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കാണുന്ന കാഴ്ച പവിത്രയും പൊന്നുവും കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.കുഞ്ഞൂട്ടൻ അപ്പോഴും പുസ്തകവും തുറന്നു വച്ച് അതിനു മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.അവൾക്ക് പിന്നെ അച്ഛൻ ഒപ്പമിരുന്നാലേ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചാൽ തൊണ്ടയ്ക്ക് താഴേക്ക് ഇറങ്ങുകയുള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞ് പവിത്ര എപ്പോഴും അവളെ ശാസിക്കുന്നത് കാണാം.തന്റെ കുട്ടിക്ക് തനിക്കൊപ്പമിരുന്നല്ലാതെ കഴിക്കുന്ന ശീലമില്ല. കുഞ്ഞുട്ടാ.. രമേശന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു വിളി കേൾക്കാൻ കാതോർത്തിരുന്നത് പോലെ കുഞ്ഞൂട്ടൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് അച്ഛനൊപ്പം വന്നിരുന്നു.രമേശൻ തന്നെയാണ് പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് അവൾക്കും അവനുമുള്ള ചോറ് വിളമ്പിയെടുത്തത്.അങ്ങനെ ഒരാൾ അരികെ വന്നിരുന്നു എന്നൊരു ഭാവം പോലും പവിത്ര കാണിച്ചില്ല. പിള്ളേരെ ട്യൂഷന്റെ ഫീസ് കൊടുക്കണം.. ശ്രീന ഇപ്പോൾ രണ്ടുമൂന്നു തവണയായി ഇവരോട് പറഞ്ഞു വിടുന്നു. ആ.. രണ്ട് രണ്ടുദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് കൊടുക്കാം പവി.. രമേശൻ മറുപടി പറയുമ്പോൾ പവിത്ര ദേഷ്യത്തിൽ അവനെയൊന്ന് നോക്കി. ഞാൻ ഫീസ് കൊടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് മാത്രമാണൊ രമേശേട്ടൻ കേട്ടത്.ഇതിപ്പോൾ ആദ്യത്തെ തവണയല്ല അവൾ ഫീസ് ചോദിക്കുന്നത്.മൂന്നാലു തവണയായി അവൾ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു വിടുന്നു ഇനിയും അവധി പറയാൻ പറ്റില്ല.പുലർച്ചെ ഇവിടുന്നിറങ്ങി പോകുന്ന രമേശേട്ടൻ കയറി വരുന്നത് നട്ട പാതിരായ്ക്കല്ലേ.. അതുവരെയുള്ള ഓട്ടമൊക്കെയില്ലേ എന്നിട്ടും പിള്ളേരെ ട്യൂഷൻ ഫീസ് കൊടുക്കാൻ കയ്യിൽ പൈസയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ.. ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല പവി നാളെ വണ്ടിയുടെ ലോൺ അടയ്ക്കണം. രമേശേട്ടന്റെ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം നടന്നു പോയാൽ മതിയല്ലോ ബാക്കിയുള്ളവരാ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലയും കുനിച്ചു നിൽക്കേണ്ടത്.നേരം വെളുത്താൽ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുന്നത് ശ്രീനയുടെ മുഖത്തേയ്ക്കാണ്.പിള്ളേരെ പഠിപ്പിക്കാൻ പൈസ ഇല്ലേൽ പിന്നെ അവരെ വീട്ടിലിരുത്തികൂടെ എന്നെങ്ങാനും അവൾ ചോദിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കും. പവിത്ര തന്റെ പതിവ് എണ്ണിപെറുക്കൽ തുടങ്ങിയതും രമേശൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് 500 ന്റെ നോട്ടെടുത്തു അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്ത് കൊണ്ട് അവളോടായി പറഞ്ഞു. ഇന്നാ പവി രാവിലെയാക്കണ്ട ഇപ്പോൾ തന്നെ ഈ പൈസ കൊണ്ട് പോയി ശ്രീനക്ക് കൊടുത്തേക്ക്. രമേശേട്ടൻ എന്നെ കളിയാക്കിയതായിരിക്കുമല്ലേ.. ഞാൻ പൈസ ചോദിച്ചതിന്റെ ദേഷ്യം. അല്ല പവി ഞാൻ കാര്യമായി തന്നെ പറഞ്ഞതാ നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് രണ്ടുമൂന്നു തവണയായി അവൾ പൈസക്ക് ചോദിക്കുന്നു എന്ന്. നേരം വെളുക്കട്ടെ എന്നെക്കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ പോകാൻ വയ്യ. മുറുകിയ സ്വരത്തിൽ തന്നെയാണ് പവിത്ര അതും പറഞ്ഞത്.അതോടെ രമേശൻ നിശബ്ദമായിരുന്ന് ചോറ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. സത്യത്തിൽ അവന്റെ തൊണ്ടയ്ക്ക് താഴേക്ക് ഒരു വറ്റ് പോലും ഇറങ്ങാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു അവനിൽ.അവന്റെ ഉള്ളിലെ അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത മുഴുവൻ വണ്ടിയുടെ അടവിന് ഇനി എവിടെ തെണ്ടി പൈസയുണ്ടാക്കും എന്നതായിരുന്നു.അടവ് അടയ്ക്കാൻ വച്ച പൈസയാണ് ഇപ്പോൾ കുട്ടികളുടെ ട്യൂഷൻ ഫീസിന് എന്നും പറഞ്ഞ് പവിത്രയ്ക്കെടുത്തു കൊടുത്തത്. ബാക്കിയുള്ള പൈസയ്ക്കും നേരം വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യം കണ്ടെത്തും അത് പവിത്രയാണ് കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിലേ അതിശയിക്കേണ്ടതുള്ളൂ.തലയ്ക്കു മീതെ പെരുകുന്ന കടമോർത്തപ്പോൾ അവന് ചോറ് ഇറങ്ങിയില്ല.കൈ കുടഞ്ഞു രമേശൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുഞ്ഞൂട്ടൻ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടുത്തമിട്ടു. അച്ഛന് മതിയായിട്ടാടാ.വൈകുന്നേരം പ്രസാദേട്ടൻ ചായയും കടിയുമൊക്കെ വാങ്ങി തന്നിരുന്നു. ആണോ.. എന്നിട്ടാണൊ അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കൊന്നും കൊണ്ടുവരാതെ വന്നത്.. ചോദ്യം പൊന്നുവിന്റെ വകയാണ്.അവൾക്ക് പിന്നെ എത്ര കിട്ടിയാലും തികയില്ലല്ലോ. അച്ഛൻ നേരത്തെ നിനക്ക് ജിലേബി കൊണ്ട് തന്നില്ലേ പൊന്നൂ.. രമേശൻ എന്തെങ്കിലും പറയും മുന്നേ തന്നെ കുഞ്ഞൂട്ടൻ അവളോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. അച്ഛൻ പൊറോട്ടയും ഇറച്ചിയും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവും എന്നിട്ട് ബാക്കിയുള്ളവരെ പറ്റിക്കാൻ കുറച്ച് ജിലേബിയും പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ട് വന്നു അതല്ലേ അച്ഛാ സത്യം. പവിത്രയിൽ നിന്നും പറിച്ചു വെച്ചത് പോലെ കിട്ടിയ തനികൊണം അതേ പടി പൊന്നു പുറതെടുത്തു. കുഞ്ഞൂട്ടൻ കഴിച്ചോ അച്ഛൻ കൈ കഴുകിയിട്ട് വരാം. പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ എഴുന്നേറ്റു പോകുമ്പോൾ കുഞ്ഞൂട്ടൻ വല്ലായ്മയോടെ അവനെ നോക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. കൈകഴുകി വന്ന രമേശൻ പവിത്രയെ ഒന്നു നോക്കി അവളുടെ മുഖം വീർത്തു കെട്ടി തന്നെ ഇരിക്കുകയാണ്. നിനക്കിവിടെ ഇങ്ങനെ വെറുതെ ഇരുന്നിട്ടല്ലേ പവീ മുഷിപ്പ് തോനുന്നത്.നിന്റെ ഇവിടുത്തെ പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞാൽ കുറച്ചുനേരം നിനക്ക് അമ്മയുടെ അടുതൊക്കെ പോയിരുന്നൂടെ.അവിടെ ആകുമ്പോൾ നിനക്ക് മിണ്ടി പറഞ്ഞിരിക്കാൻ ഏടത്തിയും കൂട്ടുണ്ടല്ലോ. ഓ ഇനിയിപ്പൊ അങ്ങോട്ട് പോകാത്ത ഒരു കുറവേയുള്ളൂ എന്നിട്ട് വേണം അമ്മായിയമ്മയും അവിടുത്തെ മൂത്ത മരുമോളും കൂടി ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കുറ്റം പറയാൻ.മൂന്നാല് കൊല്ലം ആ തറവാട്ടിൽ തന്നെയല്ലേ പെറ്റു കിടന്നിരുന്നത്.ഒടുക്കം മടുത്തിട്ടാ അവിടുന്ന് ഒന്ന് ഇറങ്ങിയത് തന്നെ. എന്നിട്ട് പിന്നേം അവിടെ പോയിരുന്നോളാൻ.. ഞാൻ എന്തായാലും അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചേരില്ലല്ലോ.അമ്മയ്ക്കാണേൽ പിന്നെ പണ്ടേ മൂത്ത മരുമകളോടാണല്ലോ താല്പര്യവും.ഞാനെന്തോ എവിടുന്നോ വലിഞ്ഞു കേറി വന്നു എന്നുള്ള ഒരു ഭാവമാണ് അമ്മെക്കെപ്പോഴും. അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാണ് പവി.പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് സീമേടത്തിയോട് ഒരല്പ സ്നേഹക്കൂടുകൾ ഉണ്ടാകും അത് ആദ്യമായി വീട്ടിൽ കയറി വന്ന മരുമകൾ എന്ന നിലയ്ക്കാണ്.അല്ലാതെ അമ്മ നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു കാണുനൊന്നുമില്ല. നീ വരുന്നോ ഞാനെന്തായാലും ഒന്ന് വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരാം.. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/51140/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ