എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് വലിയ താൽപര്യം ഉണ്ടായിട്ടല്ല, പിന്നെ കൂട്ടുകാരിയുടെ മകളാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അമ്മ നിർബന്ധിച്ചിട്ടാണ്. ഇതല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടി വരും. നിഹ മോൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഇപ്പോൾ ഈ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്. എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്നത് പോലെ തൻറെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കാം പക്ഷേ എൻറെ കുഞ്ഞിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല എൻറെ പെങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായിട്ടല്ല എൻറെ കുഞ്ഞായിട്ടാണ് അവൾ വളരേണ്ടത്." പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ മനു പറഞ്ഞിട്ട് പോയ വാക്കുകൾ ആണ് ഗീതികയുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിയത്. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു വഴിപിരിഞ്ഞു പോയ അമ്മയുടെ പഴയ കൂട്ടുകാരി സുനന്ദ ആൻ്റിയെ ഇടക്ക് ഗുരുവായൂർ വച്ച് കണ്ടതിൻ്റെ പിറ്റെ ആഴ്ച്ച ആണ് അവർ ആദ്യമായി ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. അവർ ഒരേ നാട്ടുകാർ ആയിരുന്നു. അമ്മയുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെയും അവരുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെയും സാമ്പത്തിക അന്തരം കാരണം അമ്മയെ ഒരു പലചരക്ക് കടക്കാരൻ കല്യാണം കഴിച്ചപ്പോൾ അവരെ ഒരു ഗവൺമെൻ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഭാര്യയാക്കി. തൻ്റെ അച്ഛൻ ഗോപനും അമ്മ രേണുവിനും രണ്ടു മക്കൾ ഗീതിക എന്ന താനും ഗോപിക എന്ന അനിയത്തിയും. അച്ഛൻറെ കടയൊക്കെ താൻ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അടച്ചു പൂട്ടേണ്ടി വന്നു. നാട്ടിലൊക്കെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകൾ വന്നപ്പോൾ ആ ചെറിയ പലചരക്ക് കടയിലേക്ക് ആരും വരാതെയായി. പോരാത്തതിന് കാലത്തിനു അനുസരിച്ച് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി ആ കട തുടർന്ന് കൊണ്ട് പോകാൻ അച്ഛന് താൽപര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ അച്ഛൻ വീട്ടിൽ കൃഷിയും കാര്യങ്ങളുമായി കൂടി. അതിൽ നിന്നുള്ളതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ പഠിത്തത്തിന് പോലും തികയാതെ ആയപ്പോൾ അമ്മ അടുത്തുള്ള പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായി പോയി തുടങ്ങി. പിന്നെ അങ്ങോട്ട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ നടന്നു തുടങ്ങി. താൻ ഇപ്പോൾ പിജി ലാസ്റ്റ് സെമസ്റ്റർ ആണ്. മാത്സ് ആണ് സബ്ജക്ട് ഇത് കഴിഞ്ഞ് നെറ്റ് എഴുതി കോളജ് അധ്യാപിക ആവണം എന്നാണ് തനിക്ക്. ഗോപിക ഡിഗ്രി സെക്കൻ്റ് ഇയർ ആണ്. പഠിക്കാൻ അത്ര മിടുക്കി അല്ല. തട്ടി മുട്ടി വല്ല വിധേനേം അവൾ ഡിഗ്രി വരെ എത്തി. പക്ഷേ അവൾക്ക് തയ്‌ക്കാൻ നല്ല കഴിവാണ്. തൻ്റെ ബ്ലൗസും ചുരിദാറും ഒക്കെ അവൾ തന്നെയാണ് തയ്ക്കുന്നത്. അങ്ങനെ സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഒക്കെ നാട്ടിൽ ഉള്ളവർക്കും തയ്ച്ചു കൊടുത്തു അവളുടെ ചിലവിനുള്ളതൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. താനും അടുത്തുള്ള കുട്ടികൾക്കൊക്കെ ട്യൂഷൻ എടുക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് ഒരു ജോലി കിട്ടി നന്നായി ജീവിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നിടത്താണ് ഇങ്ങനെയൊരു കല്യാണ ആലോചന. സുഹൃത്തിൻ്റെ മകനാണ് ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആണ് എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മക്കും ഓകെ ആയി. മനു എന്ന് അഭിമന്യുവിന് ഒരു സഹോദരി കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവര് രണ്ടു പേരും ഇരട്ടകൾ ആയിരുന്നു. അഭിരാമിയെ നാല് വർഷം മുൻപ് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയച്ചതാണ്, ഗവൺമെൻറ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആയ രാഹുൽ ആയിരുന്നു അഭിയുടെ ഭർത്താവ്. രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവർക്ക് ഒരു മകൾ ജനിച്ചു അനിഹ എന്ന നേഹ മോൾ. പക്ഷേ കുഞ്ഞിന് ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു ആക്സിഡൻ്റിൽ അവർ മരിച്ചു. അന്ന് മുതൽ കുഞ്ഞ് ഇവരുടെ സംരക്ഷണയിലാണ് രാഹുലിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നു കണ്ടു പോകും പക്ഷേ ഈയിടെയായി രാഹുലിന്റെ സഹോദരൻ കുഞ്ഞിനെ അവർക്ക് വിട്ടു നൽകണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അത് കുഞ്ഞിൻറെ പേരിലുള്ള സ്വത്ത് കണ്ടിട്ടാണെന്ന് സംശയം തോന്നിയത് കൊണ്ട് അവർ അഡ്വക്കേറ്റിനെ സമീപിച്ചു. രാഹുലിൻ്റെ സഹോദരൻ രോഹൻ വിവാഹിതനായത് കൊണ്ട് അവിടെ കുഞ്ഞിന് ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം കൂടെ കിട്ടും എന്ന് പറഞ്ഞ് വാദിക്കാൻ ആവും എന്ന് വക്കീൽ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് കുഞ്ഞിനെ കരുതി വിവാഹമേ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ മനു വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറായത്. അഭിരാമി മരിക്കുമ്പോൾ മനുവിന് റോഷ്നി എന്ന ഒരു കുട്ടിയുമായി അടുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അഭിരാമി മരിച്ചു കുഞ്ഞിൻറെ ചുമതല മനു ഏറ്റെടുക്കുന്നത് അവൾക്ക് താൽപര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ വഴക്കാവുകയും അവൻ ആ ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തെന്ന് സുനന്ദ ആൻ്റി വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞു. ആൻ്റിയുടെ ഭർത്താവ് ജയചന്ദ്രൻ അങ്കിൾ മകളുടെ മരണത്തിൻ്റെ ആഘാതത്തിൽ വോളണ്ടറി റിട്ടയർമെൻ്റ് എടുത്തതാണ്. അദ്ദേഹം തഹസിൽദാർ ആയിട്ടാണ് റിട്ടയർ ആയത്. ഇതിപ്പോൾ കുഞ്ഞിൻറെ കസ്റ്റഡി സംബന്ധമായ കേസ് ഉണ്ടാവുകയാണെങ്കിൽ മനു ഒരു വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ആവും നല്ലതെന്ന് വക്കീൽ പറഞ്ഞതിൻ പ്രകാരം അവർ ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും ആരും കുഞ്ഞിനെയും കൂടി സ്വന്തമായി കണ്ടു സ്നേഹിക്കാൻ തയ്യാർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ വന്നതെല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ കുഞ്ഞുള്ള സ്ത്രീകളുടെ ആലോചനയാണ് അങ്ങനെ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് വഴിമുട്ടി നിന്ന് നേരത്താണ് അവർ അമ്മയെ അമ്പലത്തിൽ വച്ച് കാണുന്നത്. അമ്മയ്ക്ക് രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മൂത്തയാളായ തന്നെ അവരുടെ മകനായ മനുവിന് കൊടുക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. കാര്യങ്ങളെല്ലാം അങ്കിളും ആൻറിയും കൂടെ നേരത്തെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു ദിവസം നേഹ മോളെയും കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞെങ്കിലും പെണ്ണുകാണാൻ വന്ന ദിവസം മനുവേട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ആശങ്ക ഉണ്ടാക്കി. അദ്ദേഹത്തിന് ഒരിക്കലും തന്നെ സ്നേഹിക്കാനും അംഗീകരിക്കാനും പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഈ ജീവിതം എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകും എന്ന് എനിക്ക് ആശങ്ക തോന്നി. തനിക്ക് നല്ലൊരു ബന്ധമാണ് കിട്ടാൻ പോകുന്നത് എന്ന് അച്ഛൻറെയും അമ്മയുടെയും പ്രതീക്ഷ തല്ലിക്കെടുത്താനും തോന്നിയില്ല. ആകെ വീണ്ടും 40 സെൻ്റ് സ്ഥലവും വീടും പിന്നെ അമ്മയുടെ ചെറിയൊരു ജോലിയും വച്ച് തങ്ങളെ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകും എന്ന് ആശങ്ക പെട്ടിരുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം ഈ ഇടയാണ് തെളിഞ്ഞത്. അങ്ങനെ താനും അ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം പറഞ്ഞു. എല്ലാ ചിലവും അവർ ഏറ്റെടുത്തു കൊള്ളാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും തനിക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും കരുതണം എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആഭരണത്തിൽ പകുതിയും അതായത് 10 പവൻ, പിന്നെ ഒരു 5 പവൻ കൂടെ എടുക്കാമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു. അമ്മ കൂടിയിരുന്ന ഒരു ചിട്ടി പിടിച്ചു 5 പവൻ സ്വർണവും പിന്നെ ബാക്കിയിൽ കല്യാണ ചിലവും നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. താലികെട്ട് ഗുരുവായൂർ വച്ച് നടത്താമെന്നും പിന്നീട് നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് റിസപ്ഷൻ നടത്താമെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. അച്ഛൻറെ ഉത്തരവാദിത്വം ഇല്ലാത്ത സ്വഭാവം അമ്മയെ പലപ്പോഴും വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നു. രണ്ടു പെൺമക്കൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും എന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ അച്ഛൻ ആ വസ്തുവിൽ വാഴക്ക് തടമെടുത്തും വെള്ളം കോരിയും നടക്കുന്നത് കണ്ട് അമ്മ നെടുവീർപ്പിടുന്നത് താൻ പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കുലയും പച്ചക്കറിയും വിളിക്കുന്നതിൽ പകുതി അമ്മയെ ഏൽപ്പിക്കുന്നിടത്ത് അച്ഛൻറെ ഉത്തരവാദിത്വം തീർന്നു. ബാക്കി തുകയ്ക്ക് വളവും മറ്റുമൊക്കെ വാങ്ങി അടുത്ത കൃഷി തുടങ്ങുന്നത് കാണാം. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്ത് അവർ ചിലവുകളെ കുറിച്ച് ഒക്കെ വഴക്കിടുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് പിന്നെപ്പിന്നെ അവരുടെ ഇടയിൽ മൗനം മാത്രമായി. അമ്മ ജോലിക്ക് പോയി ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു പിന്നീട് അല്പം മുതിർന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ചെലവുകൾക്ക് ഉള്ളത് ഞങ്ങൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങിയതോടെ അമ്മയ്ക്ക് ആശ്വാസമായി. എന്നാലും മക്കളെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് അയക്കാനുള്ളതൊന്നും ആ സ്ത്രീ കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ല എന്ന് അവർക്കറിയാം. ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്ത ഏക സന്തതിക്ക് അമ്മയെ കെട്ടിച്ച് വിട്ട് ബാധ്യത തീർത്ത അമ്മയുടെ വീട്ടുകാർ അച്ഛൻറെ കട പൂട്ടിയതിൽ പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല. അപ്പോഴേക്കും അമ്മാവനാണ് കുടുംബത്തിൻറെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയിരുന്നത്. അമ്മയും ഞങ്ങൾ രണ്ട് മക്കളും അവരുടെ തലയിൽ ആകുമോ എന്ന് അവർ ഭയന്നതിന് കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. അച്ഛൻറെ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്താണ് അച്ഛന് കട ഇട്ടുകൊടുത്തത്. പിന്നെ അവിടത്തെ അപ്പൂപ്പനും അച്‌ഛമ്മയും ഒക്കെ മരിച്ചതോടെ അമ്മയുടെ കാര്യമാണ് ശെരിക്കും കഷ്ടത്തിൽ ആയത്. അമ്മയുടെ ഈ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒക്കെ അറിയാവുന്നതിനാൽ തനിക്ക് ഈ വിവാഹം വേണ്ട എന്ന് പറയാനും തോന്നിയില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ വിധി പോലെ വരട്ടെ. എന്തായാലും താൻ മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ എന്ന് ഓർത്ത് അവൾ സമാധാനിച്ചു. വിവാഹ തീയതി അടുക്കും തോറും മനുവിന്റെ ഒട്ടും സൗഹാർദ്ദപരമല്ലാത്ത മുഖമാണ് അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്. തൻ്റെ നമ്പർ ഒക്കെ സുനന്ദ ആൻ്റി വാങ്ങി കൊണ്ട് പോയെങ്കിലും അയാൾ അവളെ ഒരു വട്ടം പോലും വിളിച്ചില്ല. അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ അവളുടെ അഭിമാനം അനുവദിച്ചില്ല. വിവാഹത്തിന് 10 ദിവസം മുൻപ് വിവാഹ വസ്ത്രവും താലിയും ഒക്കെ എടുക്കാൻ അവളും അമ്മയും അനിയത്തിയും കൂടി ചെന്നപ്പോൾ സുനന്ദ ആൻ്റിയും അങ്കിളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ മനുവേട്ടന് ലീവ് ഇല്ല എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അമ്മയും ഗോപുവും അത് വിശ്വസിച്ചെങ്കിലും ഗീതികയ്ക്ക് സത്യം അറിയാമായിരുന്നു. അയാൾക്ക് ഈ വിവാഹമേ താൽപര്യം ഇല്ല എന്ന് അവളെക്കാൾ നന്നായി വേറെ ആർക്ക് മനസ്സിലാവാൻ ആണ്!! അവൾക്കുള്ള കല്യാണപ്പട്ട് സുനന്ദയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഇളം പിങ്ക് കളറിലുള്ള ലൈറ്റ് വെയിറ്റ് കാഞ്ചീപുരം സാരിയുടെ വില കണ്ട് അവർ ഞെട്ടി. അവിടുത്തെ സെയിൽസ് ഗേൾസ് അത് അവളെ ഉടുപ്പിച്ചപ്പോൾ നന്നായി ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനും ഗോപുവിനുമുള്ള ഡ്രസ്സും അവർ എടുത്തു. നേഹ മോൾക്ക് പിങ്ക് കളറിലുള്ള പട്ടുപാവാടയാണ് എടുത്തത്. അതിനുശേഷം തനിക്ക് വേണ്ടി അവർ വീണ്ടും കുറച്ച് ഡ്രസ്സുകൾ എടുത്തു. മൂന്നാല് സാരികളും ചുരിദാറും കുർത്തയും ജീൻസും ടോപ്പും എല്ലാം ഉൾപ്പെടും. ഗോപുവിനും അവർ ഒന്ന് രണ്ട് ഡ്രസ്സുകൾ എടുത്തു. അവരും തങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം അവർ എടുക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രൈസ് ടാഗിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് വീട്ടിൽ ഇടനുള്ള ഡ്രെസ്സും ഇന്നറും കൂടെ എടുത്തിട്ടാണ് അവിടത്തെ ഷോപ്പിംഗ് അവസാനിപ്പിച്ചത്. അവിടുന്ന് നേരെ പോയത് ജൂവലറിയിൽ ആണ്. കനം കുറഞ്ഞ ഒരു മാലയും ചെറിയൊരു താലിയുമാണ് താൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. സുനന്ദ ആൻറിക്കും അതിഷ്ടമായെന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ വിവാഹ മോതിരവും, തനിക്ക് വേണ്ടി വേറെ ആഭരണങ്ങളും അവർ എടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തങ്ങളുടെ വല്ലായ്മ കൂടി. "സുനു എന്തിനാ ഇതൊക്കെ?" തൻ്റെ അമ്മ ദയനീയമായി അവരോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു. "ഇതൊക്കെ ഞാനെൻറെ മരുമോൾക്ക് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നതല്ലേ രേണു. ഇനി ഇങ്ങനെയൊന്നും വാങ്ങാൻ എനിക്ക് വേറെ ആരുമില്ലല്ലോ നീ ദയവു ചെയ്തു തടസ്സം ഒന്നും പറയരുത്." പിന്നെ അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ അവിടുന്ന് മൊത്തം 20 പവൻ സ്വർണം തനിക്ക് വേണ്ടി എടുത്തു. ഗോപുവിനും എന്തെങ്കിലും എടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ അത് ശക്തമായി എതിർത്തപ്പോൾ അവർ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവിടന്ന് ഇറങ്ങി ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു തങ്ങളെ വീട്ടിലും വിട്ടിട്ട് ആണ് അവർ പോയത്. തനിക്ക് അന്നത്തെ ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ തന്നെ വിലയ്ക്കെടുക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അവർ പറഞ്ഞപോലെ സ്നേഹം കൊണ്ടാവും എന്നൊക്കെ ഓർത്ത് സമാധാനിച്ചു. വിവാഹത്തിൻ്റെ തലേന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും ഗുരുവായൂരിലേക്ക് എത്തി ചേർന്നിരുന്നു. ട്രെയിനിൽ എത്താമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിനായി സുനന്ദ ആൻറി ഒരു കാർ ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നു. അവരിങ്ങനെ ഓരോ ഉപകാരം ചെയ്യുമ്പോഴും അമ്മയുടെ ശ്വാസംമുട്ടൽ കൂടിവരുന്നത് അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. അച്ഛനാണെങ്കിൽ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റേതായ ഏതോ ലോകത്തും. ഗോപുവിനും ആശങ്ക തന്നെയായിരുന്നു. അന്ന് ഷോപ്പിങ് കഴിഞ്ഞു വന്നതിന്റെ അന്ന് തന്നെ ഇത് നമുക്ക് ചേരുമോ എന്ന് അവൾ അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നത് താൻ കേട്ടു. സാമ്പത്തികമായി ചേരില്ല പക്ഷേ സുനന്ദ അവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുമെന്ന് അമ്മ ഉറപ്പു പറയുന്നത് കേട്ടു. ഇങ്ങനെയുള്ള തങ്ങളുമായി ഒരുപാട് അന്തരം ഉള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ ചേച്ചി എങ്ങനെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യും എന്നവൾ പിന്നെയും ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു. അപ്പോഴേക്കും താൻ പോയി ഗോപുവിനെ വിളിച്ചു, അമ്മയെ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു വിഷമിപ്പിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു. അവളതോടെ പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല എങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിലെ പോലെ തന്റെ മനസ്സിലും ആശങ്കകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ തനിക്ക് പറ്റുമായിരുന്നു. ഗുരുവായൂർ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഒരു ഹോട്ടലിൽ തന്നെയായിരുന്നു റൂം ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. അമ്മാവൻ മാത്രമേ തങ്ങൾക്ക് അടുത്ത ബന്ധുവായി ഉള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന് യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് പിറ്റേന്ന് നാട്ടിൽ വച്ച് നടത്തുന്ന റിസപ്ഷനിൽ പങ്കെടുത്ത് കൊള്ളാം എന്ന് അറിയിച്ചു. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും അങ്കിളിന്റെ സഹോദരിയും ഭർത്താവും മക്കളും മരുമക്കളും ഒക്കെ ഉണ്ട്. അവരൊക്കെ തങ്ങളോട് മിണ്ടാനൊന്നും വലിയ താൽപര്യം കാണിച്ചില്ല. തനിക്കും ഗോപുവിനും ഒരു മുറി കിട്ടി. അന്നത്തെ രാത്രി അവൾക്ക് ഒരല്പം പോലും ഉറങ്ങാൻ സാധിച്ചില്ല. വെറുതെ ഗോപിയുവിനെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു. ചെന്നപ്പോൾ മനുവേട്ടനെ കണ്ടിട്ടും ഒരു നോട്ടം പോലും തൻറെ നേർക്ക് തന്നില്ല. ഇത്രക്ക് ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടെങ്കിൽ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും എന്ന് ഓർക്കാതെ ഇരുന്നില്ല. ആകെയുള്ള ഒരു ആശ്വാസം നേഹ മോളാണ്. അവൾ സുനന്ദ ആൻ്റിയുടെ കൈയിലും മടിയിലും ഇരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനുവേട്ടൻ്റെ അപ്പച്ചി തന്നോട് എന്തോ വൈരാഗ്യം ഉള്ളത് പോലെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ മുഖം വലിച്ചു കയറ്റി വച്ചിരുന്നു. അവരുടെ മക്കളും ഭർത്താവും തങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തിയതെ ഉള്ളൂ. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ റെഡി ആക്കാനുള്ള ബ്യൂട്ടീഷ്യൻ എത്തി. അവർ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സാരി ഉടുപ്പിച്ച് മേക്കപ്പ് ഒക്കെ ചെയ്ത് റെഡി ആക്കി. ദക്ഷിണ കൊടുക്കാൻ നേരം അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയും തലേന്ന് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് തനിക്ക് തോന്നി. പാവം ഇന്നലെ മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വീകരണം കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവണം. മനുവേട്ടനും അത്യാവശ്യം പിശുക്കി കുറച്ചെന്തോ പറഞ്ഞതല്ലാതെ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല് ആകെ സുനന്ദ ആൻറി മാത്രമേ നന്നായി ഇടപെട്ടുള്ളൂ. അമ്പലത്തിൽ ചെന്ന് തങ്ങളുടെ ഊഴം എത്തുന്നത് വരെ കാത്ത് നിന്നു. വേറെയും വിവാഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവിടെ ഊഴം അനുസരിച്ച് മാത്രമേ കേറാൻ പറ്റൂ. തങ്ങളെ അപ്പോഴേക്കും ചേർത്ത് നിർത്തി ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ എടുത്തിരുന്നു. അതിനു ശേഷം തങ്ങളുടെ ഊഴം എത്തിയതും താലി കെട്ടിയതും സിന്ദൂരം ചാർത്തിയതും എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ കഴിഞ്ഞു. പരസ്പരം മാലയും കൂടി ചാർത്തിയപ്പോൾ അവിടത്തെ ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇന്നൊരു ദിവസം ഹോട്ടലിൽ തങ്ങിയിട്ട് നാളെ വെളുപ്പിന് അവിടുന്ന് തിരിക്കാമെന്ന് തീരുമാനം ആയി. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തങ്ങൾ നിന്ന ഹോട്ടലിലെ റെസ്റ്റോറൻ്റിൽ ഏർപ്പാട് ആക്കിയിരുന്ന സദ്യ കഴിച്ചു. അമ്മയും അച്ഛനും ഗോപുവും എല്ലാം അന്ന് തന്നെ തിരികെ പോകും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തനിക്ക് കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആയില്ല. എല്ലാവരും കൂടെ തന്നെ മാത്രം ഇങ്ങനെ ഒരു തുരുത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആക്കി പോകുന്ന പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. "നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടെങ്കിൽ അമ്മയോട് പറയാതെ ഇരിക്കരുത്." അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആശങ്ക അവൾ കണ്ടു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ അമ്മയെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിക്കാതെ അവൾ കരച്ചിൽ മതിയാക്കി. ഗോപുവിനും അവളെ അവിടെ വിട്ടിട്ട് പോകുന്നത് വിഷമം തന്നെയായിരുന്നു. അവർ പോയതും അപ്പച്ചിയും കുടുംബവും പോകാൻ ഇറങ്ങി. അത് അവൾക്ക് പകുതി ആശ്വാസം കൊടുത്തു. അവരുടെ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത നോട്ടം ഇനിയും ഇന്നും കൂടെ സഹിക്കണ്ടല്ലോ. അവർ റിസപ്ഷന് എത്തിക്കൊള്ളാമെന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഇറങ്ങിയത്. സുനന്ദ ആൻറി അടുത്ത് വന്ന് തന്നെ ആദ്യം താൻ തലേന്ന് നിന്ന റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. എന്നിട്ട് തൻ്റെ മുടിയിലെ സ്ലൈഡ് ഒക്കെ മാറ്റാൻ സഹായിച്ചു. അതിനു ശേഷം സാരിയും മാറ്റി തന്നോട് കുളിച്ചിട്ട് വരാൻ പറഞ്ഞു. രാവിലെ മുതൽ കെട്ടിയ വേഷം അഴിച്ച് ഒന്ന് കുളിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ആശ്വാസമായി. അവർ എന്നിട്ട് തനിക്ക് ഉടുക്കാൻ ഒരു സെറ്റും മുണ്ടും തന്നു. എന്നിട്ട് എല്ലാവരെയും കൂട്ടി വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ തൊഴാൻ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്പലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഹോട്ടൽ ലോബിയിൽ അവൾ മനുവിനെ കണ്ടു. അവനും വേഷമൊക്കെ മാറിയിട്ടുണ്ട്. നേഹ മോളെയും എടുത്ത് അവരെയും കാത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞു വീണ്ടും അവളെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അവൻറെ കയ്യിലിരുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അവൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ ഓമനിക്കാൻ മടി തോന്നി ഇനിയിപ്പോൾ അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ! തനിക്ക് പിന്നാലെ വന്ന സുനന്ദ ആൻറി മനുവെട്ടൻ്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി. "അമ്പലത്തിൽ പോകുമ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ നല്ലോണം ശ്രദ്ധിക്കണം കൈവിട്ട് ഓടിയാൽ പാടാണ് അതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പുറത്ത് നിൽക്കാം. നിങ്ങൾ പോയി തൊഴുതു വന്നാൽ മതി." നടപ്പന്തൽ എത്തിയപ്പോൾ സുനന്ദ ആൻറി പറയുന്നത് കേട്ട് മനുവേട്ടൻ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പല്ല് കടിച്ചു. "എങ്കിൽ പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങണ്ടായിരുന്നല്ലോ." "അതു പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾ പോയി തൊഴുതു വാ." അവർ നിർബന്ധം പിടിച്ചു. മനുവെട്ടൻ പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. "നീയും കൂടെ ചെല്ലൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ തിരക്കിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട് പോകും." അവർ തന്നോട് പറഞ്ഞു. അവൾ തൻ്റെ അവസ്ഥയെ പഴിച്ച് അവൻറെ പുറകെ നടന്നു. അവൻ തിരക്കായത് കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ കൂടെ ഉണ്ട് എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയിരുന്നു. ശ്രീകോവിലിനു മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ലാത്തത് പോലെ. "വാ പോകാം" അവൻറെ വാക്കുകൾ ആണ് അവളെ ഉണർത്തിയത്. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന് പിന്നാലെ നടന്നു. പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മോളെയും കളിപ്പിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആൻറിയെ കണ്ടു. മനുവേട്ടൻ വന്ന് കുഞ്ഞിനെ അവരുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണം അവർ എല്ലാവരും കൂടെ ഹോട്ടലിലെ റസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നു തന്നെയാണ് കഴിച്ചത്. "മനു നീ ഗീതി മോളെ നിൻ്റെ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ. മോൾക്ക് രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഡ്രെസ്സും മറ്റുമൊക്കെ ഞാൻ കപ്‌ബോർഡിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്." അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റു. "ചെല്ല് മോളെ. പോയി റെസ്റ്റ് എടുക്ക്. നാളെ രാവിലെ ഇവിടുന്ന് തിരിക്കണം." അവൾ അവരെ നോക്കി തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് തന്നെ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന മനുവിൻ്റെ പിറകെ നടന്നു. റൂമിനകത്ത് കയറി അവൻ വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തപ്പോൾ അവൾ അകത്തേക്ക് ചെന്ന് കബോർഡ് തുറന്ന് അതിലിരുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു നൈറ്റ് ഡ്രെസ്സും ടവലും എടുത്ത് പോയി മേലുകഴുകി വന്നു. അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഇറങ്ങാൻ കാത്തു നിന്നതു പോലെ അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. അവൾ ആ വലിയ ബെഡ് നോക്കി അങ്ങനെ നിന്നു. കയറി കിടന്നാൽ അവന് ഇഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് അറിയില്ല. പിന്നെ ആലോചിച്ചപ്പോൾ തോന്നി താനെന്തിന് ഇങ്ങനെ പേടിക്കണം എന്ന്. തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു കാലുപിടിക്കാൻ ഒന്നും പോയിട്ടില്ല. പരസ്പരം സ്നേഹം ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും പരസ്പര ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നുണ്ട് അത് കൊണ്ട് അയാളെ പേടിച്ച് ജീവിക്കേണ്ട കാര്യവും ഇല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. തൻ്റെ ബാഗ് ഒക്കെ ഈ റൂമിലേക്ക് സുനന്ദ ആൻറി മാറ്റിയിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. അത് കുളിച്ച് വന്നപ്പോൾ തന്നെ അവൾ കണ്ടു. അതിൽ നിന്ന് തൻ്റെ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ട് അവൾ മെല്ലെ നടന്ന് ആ വലിയ ബെഡിൻ്റെ ഒരറ്റത്ത് പോയി ഇരുന്നു. AC ഓൺ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അത്യാവശ്യം തണുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പുതപ്പെടുത്ത് അവളുടെ അര വരെ വലിച്ചിട്ടിട്ട് കട്ടിലിലെ ഹെഡ് റെസ്റ്റിൽ ചാരി ഇരുന്നു. ഫോണിൽ ഗോപുവിൻ്റെ മെസ്സേജ് ഉണ്ട്. അവർ എത്തിയെന്നും താൻ ഓകെ ആണൊന്നും ഒക്കെ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഗോപുവിൻറെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു, അമ്മയോടും ഗോപുവിനോടും സംസാരിച്ചു വച്ചപ്പോഴേക്കും മനു കുളിച്ച് വേഷം മാറി ഇറങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ അവളെയൊന്നു നോക്കിയിട്ട് വന്ന് ബെഡിൻ്റെ അപ്പുറത്തെ അറ്റത്ത് ഇരുന്നു. "ഞാൻ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ തന്നെ തന്നോട് കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. എനിക്ക് സമയം വേണം. എൻറെ പാസ്റ്റിനെ പറ്റിയൊക്കെ അമ്മ പറഞ്ഞു കാണുമല്ലോ! അത്രയ്ക്ക് വിശ്വസിച്ചിരുന്നവളാണ് നേഹ മോൾ ഒരു ബാധ്യതയാകും എന്ന് പറഞ്ഞു പോയത്. അതോടെ വെറുത്തതാണ് എല്ലാം. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ വിവാഹം കഴിച്ചില്ല എങ്കിൽ കുഞ്ഞിൻറെ കസ്റ്റഡി പോയേക്കാം എന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ്. അല്ലാതെ ഒരു വിവാഹത്തിന് ഞാൻ ഓകെ ആയത് കൊണ്ടല്ല. ഈ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതി തൻറെ ജീവിതത്തിൽ കൈകടത്താനോ അഭിപ്രായം പറയാനോ ഞാൻ വരില്ല. തന്നിൽ നിന്നും അതേ സ്പെയ്സ് ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്ക് തൻ്റെ പഠിത്തം തുടരാനോ ജോലി ചെയ്യാനോ ഒന്നും ഈ വിവാഹം ഒരു തടസ്സമാവില്ല. കുഞ്ഞിനേയും നോക്കി താൻ വീട്ടിൽ ഇരിക്കണം എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയില്ല. പക്ഷേ നാളെ അച്ഛൻറെയും അമ്മയുടെയും കാലശേഷം അവൾ നമ്മുടെ മോളായി വളരണം എന്നാണ് എൻ്റെ താത്പര്യം. ഇപ്പോഴത്തെ ലീഗൽ പ്രൊബ്ളേംസ് എല്ലാം ഒതുങ്ങിയാൽ നമുക്ക് അവളെ ലീഗലി അഡോപ്റ്റ് ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങോട്ടും ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങൾ വരാൻ സാദ്ധ്യത ഉണ്ട്. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ ആയി ജീവിച്ചു തുടങ്ങാൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. ഇനി അങ്ങോട്ട് എന്ത് വന്നാലും എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പ്രയോറിറ്റി നേഹ മോൾക്ക് തന്നെ ആവും. അതിനും മേലെ ഒന്നും താൻ എൻ്റെ ലൈഫിൽ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. പിന്നീട് ഇതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നം ആക്കരുത്. നേരം ഒരുപാട് ആയില്ലേ, താൻ കിടന്നോ. നാളെ രാവിലെ ഇവിടുന്ന് തിരിക്കണം. റിസപ്ഷൻ കൂടെ അങ്ങ് കഴിഞ്ഞാൽ സ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗുഡ് നൈറ്റ്." അവൻ അതും പറഞ്ഞ് അവളുടെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ ലൈറ്റ് അണച്ചു കിടന്നു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/50729/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ