NO ഡാഡ് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എനിക്ക് ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതമല്ല. എനിക്ക് എൻ്റെ നന്ദൂനെ മറന്ന് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. അമ്മേ അമ്മ ഡാഡിനെ പറഞ്ഞ് ഒന്ന് മനസിലാക്ക്." "മോനേ ദേവാ നിൻ്റെ അവസ്ഥ ഈ അമ്മക്ക് മനസിലാവും . പക്ഷേ സത്യം നീ ഉൾകൊണ്ടേ പറ്റൂ. നന്ദു നമ്മളെ എല്ലാം വിട്ടു പോയി.അവൾ ഇനി ഈ ലോകത്തേക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ച് വരില്ല. പിന്നെ നമ്മുടെ പവി മോൾ വളർന്ന് വരുകയാണ്. അവൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്. ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹവും, സംരക്ഷണവും നിനക്ക് കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിന് ഒരു അമ്മ തന്നെ വേണം. "stop ।t ".അവൻ തൻ്റെ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ട് ചെവി അടച്ചു പിടിച്ചു. "നന്ദുവിൻ്റെ ജീവൻ എന്നേ വിട്ട് പോയിരിക്കാം. പക്ഷേ അവളുടെ ഓർമകളിലൂടെ അവളുടെ സംഗീതത്തിലൂടെ അവൾ ഇപ്പോഴും എന്നിൽ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. അത് ആരെ കൊണ്ടും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ നിമിഷം വരെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരേ ഒരു കാരണം എൻ്റെ പവിമോൾ മാത്രമാണ്. എനിക്ക് അവളും, അവൾക്ക് ഞാനും മതി.അതിനിടയിൽ വേറെ ഒരാൾ വരേണ്ട". മേശപ്പുറത്തെ പ്ലേറ്റ് തട്ടി തെറിപ്പിച്ച് രുദ്രൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് പോയി. ( ഇത് നമ്മുടെ ഹീറോ രുദ്ര ദേവ് മഹാജൻ. മഹാജൻ ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസിൻ്റെ CEO .ആള് കുറച്ച് കലിപ്പൻ ആണ്. അല്ല സാഹജര്യങ്ങൾ അവനെ അങ്ങനെ ആക്കിയത് ആണ്.) കോണി പടികൾ കയറി മുകളിൽ എത്തിയ രുദ്രൻ മുറിയുടെ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. ദേഷ്യത്താൽ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫ്ളവർവൈസ് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചു. എന്നിട്ടും ദേഷ്യം മാറാതെ മേശപ്പുറത്തെ സാധനങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചു താഴേക്ക് ഇട്ടു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ദേഷ്യം ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രൻ റൂമിനോടു ചേർന്ന ബാൽക്കണിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ആകാശത്ത് ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം അവനെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണു ചിമ്മി കാണിച്ചു. രുദ്രൻ ആ നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. " നന്ദൂ എന്നെ ആരും മനസില്ലാക്കുന്നില്ല. നീ എൻ്റെ ജീവനായിരുന്നു എന്ന് ഡാഡിക്കും, അമ്മക്കും അറിയുന്നതല്ലേ.പിന്നെ എന്തിനാ അവർ എന്നേ ഒരു കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ പവി മോൾക്ക് 3 വയസ് പ്രായം അല്ലെ ഉള്ളൂ. അവളെ നിന്നെ പോലെ സ്നേഹിക്കാൻ മറ്റ് ആർക്കും കഴിയില്ല.എനിക്ക് നിൻ്റെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരു ആളെ കാണാനും കഴിയില്ല നന്ദൂ. അവൻ കുറച്ച് നേരം ആ നക്ഷത്രത്തെ നോക്കി നിന്നു. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് തിരിച്ച് നടന്നു. അവൻ റൂം തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.അപ്പുറത്തെ മുറിയുടെ വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു. പവിമോൾ നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആണ് .തൊട്ടപ്പുറത്ത് ലളിതാമ്മയും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. നന്ദു പോയതിനു ശേഷം രുദ്രൻ ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ പവിമോളുടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നോക്കുന്നത് ലളിതാമ്മ ആണ്.ഒരു ജോലിക്കാരി എന്നതിനപ്പുറം ആ സ്ത്രീ രുദ്രൻ്റെ അമ്മയേ പോലെ തന്നെയാണ് കാണുന്നത്. " ആഹ് ദേവ മോൻ വന്നോ. മോള് കുറേ നേരം കാത്തിരുന്നു. മോനേ കാണാതെ കരഞ്ഞിട്ടാ കിടന്ന് ഉറങ്ങിയത് " "ഓഫീസിൽ കുറച്ച് വർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു അതാ." രുദ്രൻ പവിയെ എടുക്കാൻ നിന്നതും ലളിതാമ്മ തടഞ്ഞു. " മോള് ഇന്ന് എൻ്റെ കൂടെ കിടന്നോട്ടേ "മോൻ മുറിയിലേക്ക് പോയ്ക്കോ" ലളിതാമ്മക്ക് സ്വന്തം പേരകുട്ടിയെ പോലെ ആണ് പവി. അതു കൊണ്ട് തന്നെ അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹം അവർക്ക് ഉണ്ട്. രുദ്രന് അത് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അവൻ തിരിച്ച് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഷെൽഫിൽ നിന്നും ഒരു ബുക്ക് എടുത്ത് രുദ്രൻ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. ബുക്കിനിടയിൽ നിന്നും ഒരു ഫോട്ടോ അവൻ കൈയ്യിലെടുത്തു. പാർവ്വണ .എൻ്റെ നന്ദു. സംഗീതത്തിലും, നൃത്തത്തിലും, പഠിപ്പിലും, സ്വഭാവത്തിലും മികച്ചവൾ.എല്ലാവരേയും തൻ്റെ സ്വന്തം പോലെ കാണുന്നവൾ അതുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നവൾ. അതു തന്നെയാണ് എന്നേ അവളിലേക്ക് ആകർഷിച്ചതും. സംഗീതത്തെ ജീവനായും, നൃത്തത്തെ ജീവ ശ്വാസമായും കണ്ടവളായിരുന്നു എൻ്റെ നന്ദു. അവളുടെ ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദം എൻ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിനെ പോലും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിവുള്ളവയായിരുന്നു. രുദ്രൻ മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന ബ്ലൂടൂത്ത് സ്പീക്കർ ഓൺ ചെയ്യ്തു. നന്ദുവിൻ്റെ ഫോട്ടോ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് രുദ്രൻ ബെഡിലേക്ക് കടന്നു. ബ്ലൂടൂത്തിൽ നിന്നും ഉയർന്ന നന്ദുവിൻ്റെ സംഗീതം ആ മുറിയാകെ ഒഴുകി നടന്നു. ★ ആയിരം കണ്ണുള്ള മാലാഖ വാനിലായ് ഈ രാവിൽ ആകെ തിളങ്ങി നിൽക്കെ പോരുവാൻ ആശയുണ്ടെറേ കിളിക്കൂടു മെയ്യുവാൻ നിൻ്റെയാ നെഞ്ചകത്തിൽ . കിളികളാം കുരുവികൾ കുറുകുന്ന കാട്ടിലെ വിജനമാം പാതയിൽ നാം രണ്ടു പേർ പകലേതുമറിയാതെ ഇരവേതുമറിയാതെ വിരിയാത്ത പൂക്കളെ കാത്തു നിൽപ്പൂ. പകലേതും അറിയാതെ ഇരവേതുമറിയാതെ വിരിയാത്ത പൂക്കളെ കാത്തു നിൽപ്പൂ ★ രുദ്രൻ്റെ കൺകോണിലൂടെ കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി." ഞാനില്ലാതെ നിനക്കോ നീ ഇല്ലാതെ എനിക്കോ ഒരിക്കലും ജീവിക്കാൻ കഴിയല്ല രുദ്ര " എന്ന നന്ദുവിൻ്റെ വാക്കുകൾ രുദ്രൻ്റെ ചെവിയിൽ പ്രതിധ്വാനിച്ചു. ************* "മോളേ അപ്പൂ എണീക്ക് സമയം എത്രയായി എന്നാ നിൻ്റെ വിചാരം" "നശിപ്പിച്ചു.ഈ അമ്മ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. ഇന്നും അയാളുടെ മുഖം കാണാൻ പറ്റിയില്ല. അപർണ്ണ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റൂ. "എന്താടീ നീ പറയുന്നേ? അയാളെ കാണാൻ പറ്റിയില്ലന്നോ? ആരെ? " ഞാൻ ഇടക്ക് ഇടക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ കാണാറുള്ള അയാളെ.അയാളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഈ അമ്മ വന്ന് വിളിച്ചു." " ഇപ്പോ ഞാൻ വിളിച്ചതാണോ കുറ്റം. നീയല്ലേ രാവിലെ നേരത്തെ വിളിക്കണം എന്നും കോളേജിൽ ഏതോ ഫങ്ങ്ഷൻ ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞേ". " ആ ശരിയാ. ഞാനാ കാര്യം മറന്നു." അപ്പുവേഗം കോളേജിൽ പോവാൻ റെഡിയായി. " മോളേ ഭക്ഷണം എടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ട് കഴിക്കാൻ വാ" "ദാ വരുന്നു അമ്മ" "മോളേ" "എന്താ അച്ഛാ "മോൾക്ക് അടുത്ത ആഴ്ച്ച ചെക്കപ്പ് ഉണ്ട് മറക്കണ്ട." " മറന്നിട്ടില്ല അച്ഛാ". "അമ്മ പറഞ്ഞു ഇന്ന് മോൾടെ കോളേജിൽ ഇന്ന് എതോ ഫങ്ങ്ഷൻ ഉണ്ട് എന്ന്". "ഫങ്ങ്ഷൻ ഉണ്ട്. ഇന്ന് അല്ല. അടുത്ത ആഴ്ച്ചയാണ്. ഫങ്ങ്ഷനുള്ള വലിയ ഗസ്റ്റുകളെ വിദ്യാത്ഥികൾ നേരിട്ട് ചെന്നാണ് ഇപ്രവശ്യം ഇൻവൈയ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.അതിനാണ് ഇന്ന് പോവുന്നത്." " ആ വേഗം വീട്ടിൽ എത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ അമ്മക്ക് ടെൻഷൻ ആവും." ഇല്ല അച്ഛാ വൈകില്ല. ഓരോ ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റിനും ഓരോ ഗസ്റ്റിനെയാണ് ക്ഷണിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ഞങ്ങളുടെ ഡിപ്പാർട്ട്മെൻ്റിന് എതോ ഒരു ബിസിനസ് മാൻ ആണ്. രുദ്രദേവ് മഹാജൻ എന്നോ മറ്റോ ആണ് പേര്. " അമ്മ, അച്ഛാ ഞാൻ പോവാണേ" " മോളേ മെഡിസിൻ കഴിച്ചിട്ട് പോ" "ആ ഞാൻ കഴിച്ചു അമ്മ" അവൾ ഗേറ്റ് കടന്ന് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വളരെ ശാന്തമായ റോഡ് .അധികം വണ്ടികളും തിരക്കും ഇല്ലാത്ത പ്രദേശം.ആ റോഡ്‌ ചെന്ന് അവസാനിക്കുന്നത് ഒരു ഹൈവേയിൽ ആണ്. ഹൈവേ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് കുറച്ച് ദൂരം റോഡിൻ്റെ ഇരു സൈഡിലും വാകമരം പൂത്തുനിൽക്കാനുണ്ട്. ആ റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു പോസറ്റീവ് ഫീൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. കോളേജിൽ നേരത്തെ എത്തുന്നതിനായി അവൾ നടത്തത്തിൻ്റെ വേഗം കൂട്ടി. ************* രുദ്രൻ ഓഫീസിൽ പോവാൻ റെഡിയായി താഴേക്ക് വന്നു. ഡൈനിങ്ങ് ഹാളിൽ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയാണ്. "മോനേ രുദ്ര നീ ഓഫീസിൽ പോവാൻ റെഡി ആയോ. നീ ഇരിക്ക് ഞാൻ ഫുഡ് എടുത്തു വക്കാം" "വേണ്ട ചെറിയമ്മേ എനിക്ക് ഓഫിസിൽ പോവാൻ ഇപ്പോ തന്നെ ലേറ്റ് ആയി" "എട്ടാ എല്ലാവരുടേയും ഒപ്പം ഇരുന്ന് കുറച്ച് കഴിച്ചിട്ട് പോ". " ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എനിക്ക് വേണ്ടാ എന്ന് don't force it me Swathi" രുദ്രൻ ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അല്ലെങ്കിലും കുറച്ച് കാലമായി ഞാൻ വീട്ടിലെ എല്ലാവരോടൊപ്പവും ഇരുന്ന് കഴിക്കാറില്ല. എന്ന് രുദ്രൻ ഓർത്തൂ. ഹൈവേ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി.ഒരിക്കലും താൻ സഞ്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത വഴിയാണിത്. °°" രുദ്രാ". "എന്താ നന്ദൂ". " രുദ്രാ എന്ത് ഭംഗിയാണ് ലേ ഇവിടെ കാണാൻ. തിരക്ക് കുറഞ്ഞ റോഡ് .റോഡിൻ്റെ ഇരു സൈഡും പൂമരം പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് നമ്മടെ മക്കളേയും കൂട്ടി ഇവിടെ വരണം. എന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് അവരോടു പറയണം അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയും വന്നിരുന്ന് പ്രണയിച്ച സ്ഥലം ആണ് ഇത് എന്ന്. I Love this Place rudhra" .°° പക്ഷേ ഇപ്പോ ഞാൻ ഒരിക്കലും വരാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സ്ഥലം ആണിത്. എൻ്റെ നന്ദുവിൻ്റെ ജീവൻ ഇല്ലാതായ സ്ഥലം. എൻ്റെ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റി മറച്ച സ്ഥലം ഇന്ന് മീറ്റിങ്ങിന് നേരത്തെ എത്താൻ വേണ്ടി മാത്രം ആണ് താൻ ഈ റോഡിലൂടെ വന്നത്. പൂമരങ്ങൾ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന ആ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതും രുദ്രന് അവിടെ നന്ദുവിൻ്റെ സാമിപ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു.താൻ ഇതിനു മുൻപ് ഈ വഴി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും തനിക്ക് ഇവിടെ നന്ദുവിൻ്റെ സാമിപ്യം തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അവൾ എൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നത്. രുദ്രൻ്റെ ഹ്യദയം വല്ലാതെ തുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.പെട്ടെന്ന് കാറിനു മുന്നിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടതും രുദ്രൻ പെട്ടെന്ന് കാറിൻ്റെ ബ്രേക്ക് ഇട്ടു. . "Are you mad റോഡിലൂടെ ആണോ സ്വപ്നം കണ്ട് നടക്കുന്നത്." രുദ്രൻ കാറിൽ നിന്നും പുറത്ത് ഇറങ്ങി. രുദ്രനെ കണ്ടതും അപർണ്ണയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. താൻ അന്വോഷിച്ച് നടന്ന എന്തോ തൻ്റെ കൈയ്യേത്തും ദൂരത്ത് വന്നതു പോലെ ഒരു അനുഭവം "തനിക്ക് എന്താടോ ചെവി കേൾക്കന്നില്ലേ." രുദ്രൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. "താൻ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ വണ്ടിയോടിച്ച് എന്നേ ഇടിക്കാൻ നോക്കിയതും പോരാ ഇപ്പോ കുറ്റം എനിക്കിടുന്നോ. താൻ ആളു കൊള്ളാലോ." അപർണ്ണ അതേ രീതിയിൽ തിരിച്ച് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും രുദ്രൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി Are you mad റോഡിലൂടെ ആണോ സ്വപ്നം കണ്ട് നടക്കുന്നത്." രുദ്രൻ കാറിൽ നിന്നും പുറത്ത് ഇറങ്ങി. രുദ്രനെ കണ്ടതും അപർണ്ണയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. താൻ അന്വോഷിച്ച് നടന്ന എന്തോ തൻ്റെ കൈയ്യേത്തും ദൂരത്ത് വന്നതു പോലെ ഒരു അനുഭവം. "തനിക്ക് എന്താടോ ചെവി കേൾക്കന്നില്ലേ." രുദ്രൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. "താൻ ശ്രദ്ധയില്ലാതെ വണ്ടിയോടിച്ച് എന്നേ ഇടിക്കാൻ നോക്കിയതും പോരാ ഇപ്പോ കുറ്റം എനിക്കിടുന്നോ. താൻ ആളു കൊള്ളാലോ." അപർണ്ണ അതേ രീതിയിൽ തിരിച്ച് പറഞ്ഞു. രുദ്രൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പെട്ടെന്ന് അവൻ്റെ ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യ്തതും അവൾ കോൾ അറ്റൻ്റ് ചെയ്യ്ത് കാറിൽ കയറി.അപർണ്ണയെ ഒന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ട് നോക്കിയ ശേഷം അവൻ കാർ മുന്നോട്ട് എടുത്തു. അപർണ്ണ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. സമയം ഒരുപാട് വൈകി. എന്തായാലും അവള്മാരെ ഒന്ന് വിളിച്ച് പറയാം ലേറ്റ് ആവും എന്ന്. അവൾ ഫോൺ എടുത്ത് ആരതി എന്ന നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്യ്തു. " ആദി ഞാൻ വരാൻ കുറച്ച് വൈകും" " ഞാൻ നിന്നോട് ഈ കാര്യം പറയാൻ വിളിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രുദ്രൻ സാറിൻ്റെ ഓഫീസിൽ എത്തി. നീ ഇനി എന്തായാലും ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട കോളേജിലേക്ക് വന്നാ മതി" " ആ ശരി" അവൾ ഫോണ് കട്ട് ചെയ്യ്ത് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓഫീസിൽ എത്തിയ രുദ്രൻ നേരെ കാബിനിലേക്ക് നടന്നു. "സാർ. സാറിനെ കാണാനായി St thomas college ലെ കുട്ടികൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. അവർ appoinment എടുത്തിരുന്നു.'' "ok വരാൻ പറയൂ " ഓഫീസ് സ്റ്റാഫ് വിളിച്ചതും ഒരു 5 പെൺകുട്ടികൾ ക്യബിനുള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നു. "സാർ ഞങ്ങൾ St Thomas Thrissur college students ആണ്. ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ ഫങ്ങ്ഷന് സാറിനെ invite ചെയ്യാൻ വന്നതാണ്.ഈ വരുന്ന Sunday ആണ് പോംഗ്രം'' അവർ പ്രോഗ്രം സീറ്റെയിൽസ് രുദ്രന് explain ചെയ്യ്ത് കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. " അച്ഛേ " ഒരു മൂന്ന് വയസുള്ള പെൺകുട്ടി അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. രുദ്രൻ അവളെ എടുത്ത് മടിയിൽ ഇരുത്തി. പിന്നിൽ അവളുടെ സ്കൂൾ ബാഗുമായി ലളിതാമ്മയും വരുന്നുണ്ട്. " അച്ഛൻ്റെ പൊന്ന് ഇന്ന് പ്ലേ സ്കൂളിൽ പോവുന്നില്ലേ " രുദ്രൻ അവളുടെ മൂക്കിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "മോനേ കണ്ടില്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇന്നലെ തുടങ്ങിയ വാശിയാണ്. ഇന്ന് രാവിലെ കുറേ കരഞ്ഞു. മോനേ കണ്ടിട്ടേ സ്കൂളിൽ പോവുന്നുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ് വന്നതാണ് " ലളിതാമ്മ രുദ്രനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ''ആണോ ചക്കരെ'' " ഉം " തലയാട്ടി കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. ഒന്നും മനസിലാവാതെ പരസ്പരം നോക്കുകയാണ് ആരതിയും കൂട്ടുക്കാരും ഇത് മനസിലാക്കിയ രുദ്രൻ അവരോടായി പറഞ്ഞു. " ഇത് എൻ്റെ മോള് ആണ്. പേര് പല്ലവി .ഇവിടെ അടുത്തുള്ള പ്ലേ സ്കൂളിൽ ആണ് പഠിക്കുന്നത് ആരതി അവളുടെ ബാഗിൽ നിന്നും ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ അത് വേണ്ട എന്ന രീതിയിൽ തലയാട്ടി. " അവൾ പുറമേ നിന്ന് ആര് എന്ത് കൊടുത്താലും വാങ്ങില്ല " ലളിതാമ്മ അവരെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "അപ്പോ ok സാർ ഞങൾ ഇറങ്ങുകയാണ്. " അവർ ഓഫീസ് വിട്ട് പുറത്ത് വന്നു. അപർണയും കൂട്ടുകാരും കോളേജിലെ ക്യാന്റീനിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. "അപ്പു നമ്മുക്ക് ഇവിടെ അടുത്തുള്ള പ്ലേ സ്കൂളിൽ പോവണം.അവിടെ നിന്നും ഒരു ചെക്ക് വാങ്ങാൻ ഉണ്ട്." "ആ ശെരി പോവാം ." "ഞാൻ ഒരു സംശയം ചോദിക്കട്ടെ " കുറെ നേരത്തെ ആലോചനക്ക് ശേഷം സഞ്ചന അവരോട് പറഞ്ഞു. "എന്താടി ."ആരതി ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു " " ആ രുദ്രൻ സാറിൻ്റെ പ്രൊഫെയിൽ നമ്മൾ അന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ സാർ SingIe എന്ന് അല്ലെ കണ്ടത്. പിന്നെ എങ്ങനെ സാറിന് ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടായി" "അതൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല. പക്ഷേ സാർ നല്ല ഹാൻസം ആണ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടി ഉണ്ട് എന്ന് ആരും പറയില്ല." ആരതി അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു. " അപ്പു നീ എന്തായാലും മിസ്സ് ചെയ്യ്തു. സാർ അത്രയും സൂപ്പർ ആയിരുന്നു. സാരില്ലാ ഫങ്ങ്ഷന് വരുമ്പോൾ കാണാം " "എനിക്ക് വരണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ കാരണം ആണ് ഞാൻ വരാൻ ലേറ്റ് ആയത് '' "ആര് " ''അത് അറിയില്ല. ഒരു ജാഡക്കാരൻ. പക്ഷേ ഞാൻ അയാളെ ഇതിന് മുൻപ് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ ഓർമയില്ല" " ആ നന്നായി. ഇനി അത് പറഞ്ഞ് ഇരുന്ന് സമയം കളയണ്ട. നമ്മുക്ക് വേഗം പ്ലേ സ്കൂളിൽ കൂടി പോയിട്ട് വരാം " ആരതിയും അപർണ്ണയും കോളേജിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. " ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാ നിനക്ക് സങ്കടം ആവുമോ " " നീ എൻ്റെ മുത്തല്ലേ. നീ ധൈര്യം ആയിട്ട് ചോദിക്ക്" അപർണ്ണ ആദിയുടെ തോളിൽ കൈ ഇട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " അത് നിൻ്റെ ചേച്ചിയെ കുറിച്ചാണ് " "എന്താ കാര്യം നീ പറ" " അർച്ചന ചേച്ചി മറ്റൊരാളോടൊപ്പം ഇറങ്ങി പോയിട്ട് ഇപ്പോ മൂന്ന് വർഷം ആയില്ലേ അവരെ കുറിച്ച് ഇപ്പോ എന്തെങ്കിലും വിവരം ഉണ്ടോ " "അവർ എർണാകുളത്താണ് എന്നാ പറഞ്ഞ് കേട്ടത് .അതും ഒന്ന് രണ്ട് വർഷം മുൻപ്. പിന്നീട് എൻ്റെ ആ ആക്സിഡൻ്റ് കേസ് കാരണം പിന്നീട് വിവരങ്ങൾ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല" " പിന്നീട് നിങ്ങൾ ചേച്ചിയെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചില്ലേ " "ഇല്ല. അച്ഛനും അമ്മക്കും അതിന് താൽപര്യം ഇല്ല .പിന്നെ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളോടോപ്പം അവൾ പോയതോടു കൂടി എനിക്കും അവളോട് ആകെ ദേഷ്യം ആയി. എതോ വലിയ പണക്കാരനാണ് അവളുടെ ഭർത്താവ് എന്ന് ആരൊ പറഞ്ഞു കേട്ടു .എവിടെ ആണെങ്കിലും സന്തോഷമായി ഇരിക്കട്ടെ " " അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മറ്റൊരു കാര്യം ഓർമ വന്നത് നിൻ്റെ ചെക്കപ്പ് ഒക്കെ എന്തായി.ഇപ്പോ മെഡിസിൻ കഴിക്കുന്നുണ്ടോ " " ആ മെഡിസിൻ ഉണ്ട്.പിന്നെ അടുത്ത ആഴ്ച്ചയാണ് ലാസ്റ്റ് ചെക്കപ്പ് " അവർ കുറച്ച് സമയത്തിനകം ''ആനന്ദ നഗർ " പ്ലേ സ്കൂളിൽ എത്തി. സ്കൂളിലെ വരാന്തയിൽ അപർണ്ണ നിന്നു. പ്രിൻസിപ്പാളിനെ കാണാൻ ആയി ആരതി ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. ആരേയോ കാണാനായി തൻ്റെ ഹൃദയം തുടിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആരെയോ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. " നന്ദു അമ്മേ" ഒരു പെൺ കുട്ടി ഓടി വന്ന് അവളുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു.അവളെ കണ്ടതും അപർണ്ണയുടെ മനസ് വല്ലാതെ സന്തോഷിച്ചു. അവൾ മുട്ടു കുത്തി ആ കുത്തിനരികിൽ ഇരുന്നു. "മോളേ പവി" ലളിതാമ്മ അവരുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു . " മോള് എങ്ങോട്ടാ ഇങ്ങനെ ഓടുന്നേ.ലളിതാമ്മക്ക് ഈ വയസാൻ കാലത്ത് നിൻ്റെ ഒപ്പം ഓടാൻ ഒന്നും സാധിക്കില്ല കുഞ്ഞേ "പവിയെ നോക്കി ലളിതാമ്മ ശാസനയോടെ പറഞ്ഞു. " നാൻ നന്ദു അമ്മയെ കന്തപ്പോ ഓടി ബന്നതാ '' പവി കൊഞ്ചി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ അവർ അടുത്തിരിക്കുന്ന അപർണയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. " ഇത് മോളുടെ അമ്മ അല്ല. ഇത് വെറേ ഒരു ചേച്ചിയാ മോളേ " ലളിതാമ്മ പവിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "അല്ല.ലളിതാമ്മ ബെറുതെ പറയ്യാ ഇത് ൻ്റെ അമ്മയാ" അപർണ്ണയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പവി പറഞ്ഞു. ഒപ്പം അവളുടെ കുഞ്ഞു മിഴികളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലളിതാമ്മ നിസഹായതയോടെ അപർണ യെ നോക്കി. പവി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഈ കുട്ടിയെ കാണുമ്പോൾ എന്തോ എനിക്കും നന്ദു മോളേ ഓർമ്മ വരുന്നു .പക്ഷേ രൂപത്തിലോ ഭാവത്തിലോ ഇവർ തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യവും ഇല്ല.ലളിതാമ്മ സ്വയം ഓർത്തു. " നന്ദു മോളുടെ അമ്മ ആണോ" " ആ അതെ " " പക്ഷേ എൻ്റെ പേര് നന്ദു എന്ന് അല്ല .അപർണ്ണ എന്നാ " അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് കൊണ്ട് അപർണ പറഞ്ഞു . "അല്ല ഇത് ൻ്റെ അമ്മയാ.അമ്മ എന്നെ പറ്റിച്ചാൻ നോക്കാ നിച്ച് അറിയാ" പവി പ്രതീക്ഷയോടെ അവളെ നോക്കി. അപർണ്ണ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് പവിയെ കോരി എടുത്തു.പവി അപർണ്ണയുടെ ഇരു കവിളിലും ഉമ്മ വച്ചു. " ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ലളിതമ്മേ ഇത് ൻ്റെ നന്ദു അമ്മയാണ് എന്ന് ''പവി ലളിതാമ്മയേ നോക്കി പറഞ്ഞു. " മോൾടെ പേര് എന്താ " അപ്പു പവിയുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ''പല്ലവി .പക്ഷേ എല്ലാവരും പവീന്ന് വിളിച്ചും പക്ഷേ അച്ഛ എന്നേ പൊന്നുന്നാ വിളിച്ചാറ് ." "മോളുടെ അമ്മയോ " "ഇതാ എൻ്റെ അമ്മ" അപ്പുവിൻ്റെ കൈയ്യിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് പവി പറഞ്ഞു. "പവി മതി വാ പോവാം " ലളിതാമ്മ പവിയെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഇല്ല ഞാൻ ബരില്ല" അപ്പുവിൻ്റെ കഴുതിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് പവി അവളുടെ തോളിൽ കിടന്നു. "സോറി മോളേ.മോളേ കണ്ടപ്പോ ഇവൾക്ക് അവളുടെ അമ്മയെ പോലെ തോന്നി " " അത് സാരില്ലാ ആൻ്റീ.ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ. മോൾടെ അമ്മ എവിടെ " അത് കേട്ടതും ലളിതാമ്മയുടെ മുഖം വാടി. അത് കണ്ടപ്പോൾ അപർണക്ക് ആ കാര്യം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. " അപ്പൂ ''ഓഫീസിനു മുന്നിൽ നിന്നും ആരതി ഉറക്കെ വിളിച്ചു. "വാ പോവാം " ''ദാ വരുന്നു .ഒരു മിനിട്ട് '. അപ്പു ആരതിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.ഇത് കണ്ട ലളിതാമ്മ പവിയെ അപ്പുവിൻ്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ബലമായി വാങ്ങിച്ചു. "ന്നെ വിട് ലളിതാമേ ഇതെൻ്റെ അമ്മയാ" പവിയുടെ എതിർപ്പുകൾ വക വക്കാതെ അവർ അപ്പുവിൻ്റെ കൈയിൽ നിന്നും പവിയെ എടുത്തു. " കുട്ടി പൊയ്ക്കോളൂ." അപ്പുവിനെ നോക്കി ലളിതാമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അപ്പു അവരെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം ആരതിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.അവൾ ആരോടൊ ഫോണിൽ സംസാരിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. പവിയിൽ നിന്നും ഓരോ അടി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്തോറും അപ്പുവിൻ്റെ മനസിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു സങ്കടം നിറഞ്ഞു നിന്നു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/48678/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ