ഇന്നാണ് അവളുടെ കല്യാണം... ​പണ്ട് ഒന്നിച്ച് കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ പന്തലിൽ, അവൾ മറ്റൊരാളുടെ വധുവായി ഇരിക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, നെഞ്ചിൽ ഒരായിരം സൂചികൾ തറയ്ക്കുന്ന വേദനയായിരുന്നു. ​പോകരുത് എന്ന് കരുതിയതാണ്... പക്ഷേ, ഒരു നോക്ക് കാണാതെ ഇരിക്കാനും വയ്യ. ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ആരും കാണാതെ ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. ​ചിരിക്കുകയാണ് അവൾ... ആ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നല്ലോ പണ്ട് ഞാൻ എന്തെല്ലാം കാട്ടിക്കൂട്ടിയിരുന്നത്. ഇന്ന് ആ ചിരി എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല എന്നോർത്തപ്പോൾ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വന്നു. ആരും കാണാതിരിക്കാൻ വേഗം പുറത്തിറങ്ങി. ​തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം. ആരോ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.. തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ആരുമില്ല. എല്ലാം വെറും തോന്നലുകൾ മാത്രം. ​റൂമിലെത്തി വാതിലടച്ചു. ​ഫോണിലെ പഴയ ഫോട്ടോകൾ ഓരോന്നായി ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഫോട്ടോയും മായുമ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ മനോഹര നിമിഷങ്ങളാണ് ഇല്ലാതാകുന്നത്. ​ഒടുവിൽ ആ പഴയ ചാറ്റുകൾ തുറന്നു... "നമുക്ക് ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കണ്ടേ..." എന്ന് അവൾ ചോദിച്ച ആ വരിയിൽ വിരൽ തൊട്ടു ഞാൻ കുറെ നേരം ഇരുന്നു. ​എല്ലാവരും പറയും, "സാരമില്ലെടാ.. കാലം എല്ലാം മായ്ച്ചോളും" എന്ന്. പക്ഷേ, അനുഭവിക്കുന്നവന് അറിയാം ആ ഓരോ നിമിഷവും എത്രത്തോളം ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. ​ഇനി ഒരിക്കലും അവളെ കാണില്ലെന്ന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കണം. അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പോലുമില്ലാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് എനിക്ക് പോകണം. പക്ഷേ, എവിടെ പോയാലും എന്റെ നിഴൽ പോലെ ഈ വേദന കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. ​ചില പ്രണയങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്... ഒന്നിക്കാനല്ല, ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ഓർത്ത് നീറാൻ വേണ്ടിയുള്ളവ. ​: ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ പറ്റാത്തവരല്ല തോറ്റു പോകുന്നത്, പിരിഞ്ഞ ശേഷവും സ്നേഹിച്ചു തീരാത്തവരാണ്. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ