തിരക്കേറിയ കടൽത്തീരത്തിനോരത്തായി അവളിരുന്നു. വലതു വശത്തായി മണലിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഫോണിൽ നിന്നും നന്നേ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഈണം ഒഴുകി. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നി തെളിയുന്ന ഇൻകമിങ് കാൾ അലെർട് പോലും ശ്രെദ്ധിക്കാതെ ഏതോ ഓർമ്മകളിൽ കൂടി മനസ്സിനെ പായിച്ചുകൊണ്ട് കടലിലേക്ക് തന്നെ ദൃഷ്ടിയൂന്നിയവൾ. കടൽകാറ്റേറ്റ് അവളുടെ ചെമ്പട്ടിൻ നിറമാർന്ന നീളമുള്ള മുടിയിഴകളും, സാരീ തുമ്പും പാട്ടിനീണം അനുസരിച്ചു പാറി പറന്നു.കടൽത്തിരമാലകൾ കാലിനെ മുത്തമിടാൻ തിരക്ക് കൂട്ടി വീണ്ടും ആഞ്ഞടിച്ചു. ഗോതമ്പ് നിറമുള്ള മുഖത്തിന് അരുണിമ പരത്തി അസ്തമയ സൂര്യൻ ആഴിയിലേക്ക് പതുക്കെ താണു. ആ മനസ്സ് പോലെ..പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ഓടി ഒളിച്ചാലും ഓർമ്മകൾ... ഓർമ്മകൾ മാത്രം അസ്തമയത്തിനു ശേഷം ആഗതമാകുന്ന ചന്ദ്രന്റെ ശോഭയോടെ കൂടുതൽ മിഴിവാർന്നു നിൽക്കും... " ആഭേ.. ഹാ നീ ഇവിടെ ഇരിക്കായിരുന്നോ! എത്ര വട്ടം ആയി പെണ്ണെ ഞാൻ വിളിക്കുന്നു. നിന്റെ ഫോൺ എവിടെ?" ആഭ ശബ്ദം കേട്ടു ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞതും ദാ നിൽക്കുന്നു കണ്ണും കൂർപ്പിച്ചു ഒരുവൾ. "ശ്.... സോറി എന്റെ സുപ്പു മോളെ, ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലടാ... " കൈകൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു, സൈഡിൽ വെച്ചിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു മ്യൂസിക് പ്ലയെർ ഓഫ്‌ ആക്കി നോക്കി കൊണ്ട് ആഭ പറഞ്ഞു "ഹ്മ്മ്.. നിന്നെ തപ്പി ഈ കടൽക്കര മൊത്തം ഞാൻ പരീക്കുട്ടിയെ പോലെ അലഞ്ഞു നടന്നു എന്റെ കറുത്തമ്മേ..." കുലുങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആഭയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു. എന്നാൽ ഒരു പ്രതികരണവും ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് സുപ്പു ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. " എന്താ പെണ്ണെ.നട്ട് പോയ സ്‌ക്വിരലിനെ പോലെ നില്ക്കുന്നെ..അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അല്ലെ.നീ അതും ചിന്തിച്ചാണോ ഇത്രയും നേരം ഇരുന്നത്. " സുപ്പു എന്ന സുപ്രിയ രാജശേഖർ ആദ്യം തമാശ ആയും പിന്നീട് ഗൗരവത്തോടെയും പറഞ്ഞു നിർത്തി. " എല്ലാം മറക്കണമെങ്കിൽ ആഭ മരിക്കണം സുപ്പു " ആഭ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് പുച്ഛത്തിൽ കോടി നിർവികാരിതയോടെ കടലിലേക്ക് മിഴികൾ നാട്ടി. " പോയ കാര്യം എന്തായി സുപ്പു? വല്ലതും അറിഞ്ഞോ! " അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. " മ്മ് അന്വേഷിച്ചപ്പോ ഇവിടെ നിന്നും ആൾ ബാംഗ്ലൂർ ക്കു തിരിച്ചു പോയിട്ട് ഇപ്പൊ 2 കൊല്ലം ആയെന്ന അറിഞ്ഞേ. കൂടെ പുതിയ ആളും ഉണ്ട്.." സുപ്പു അത്ര താല്പര്യമില്ലാതെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. എല്ലാം നിസ്സംഗമായി കെട്ടു നില്ക്കാനെ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു.എവിടെ ആണെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ.. "എങ്കിൽ നമുക്ക് പോയാലോ.. ക്ലാസ്സിലെ സെന്റ് ഓഫ്‌ കഴിഞ്ഞു നേരെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക വന്നത്.നീ ഇല്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ എന്തോ മടി പോലെ സുപ്പു. ഒരുമിച്ചു പോകാമെന്നോർത്ത ബീച്ച്ലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞത് ". "മ്മ് അതെനിക്ക് അറിയാലോ നിനക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നാൽ കൊക്കാച്ചിനെ പേടി വരുമെന്ന്.. ഒന്ന് പോയെടി പെണ്ണെ.. നീ വാ നമുക്ക് കുറച്ച് നേരം ഇങ്ങനെ വായിനോക്കി ഇരുന്നിട്ട് പോകാം " അതിനു മറുപടി ആയി അവൾ സുപ്പുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് താഴെ മണലിലേക്ക് ഇരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ഇരുവരും നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. അപ്പോളും അവൾ അനേകായിരം നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും ശോഭയേറിയ ഒരു കുഞ്ഞു നക്ഷത്രത്തെ തിരഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ.. കണ്ണിനെ ചതിക്കാൻ തുടങ്ങി അന്നേരം...ഏതോ ഓർമ്മകളാൽ അവളുടെ മനസ്സ് കടിഞ്ഞാൺ വിട്ട പട്ടം പോലെ പാറി തുടങ്ങിയതും സുപ്പു അവളെ വിളിച്ചു... " മോളുസേ നമുക്ക് പോകാം " മുഖം പ്രസന്നമാക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു കൊണ്ട് ആഭ തലയാട്ടി കൊണ്ട് മണലിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റു. " ഇരുട്ടായല്ലോടി സുപ്പു നിനക്ക് ഇനി കണ്ണ് കാണുമോ വണ്ടി എടുക്കാൻ " ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കളിയാക്കിയവളെ മുഖത്തെ വട്ട കണ്ണട ഒന്നുടെ മൂക്കിലേക്ക് ചേർത്തു വെച്ചവൾ കലിപ്പിച്ചു നോക്കി. " എടിയെടി.. കാര്യം ഇത് സോഡാകുപ്പി ആണെങ്കിലും ഇതിനു നിന്റെ ചൊക്ര കണ്ണിനേക്കാൾ പവറാ ഹും" കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് സുപ്പു സ്കൂട്ടിക്കു നേരെ നടന്നു. " ഹോ പിണങ്ങാതെന്റെ സോഡാ കുപ്പി " ആഭ അവൾക് പുറകെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി എത്തി സോപ്പിട്ടു " ഹ്മ്മ് പതപ്പിക്കണ്ട..വാ കേറൂ കേറ് " സ്കൂട്ടീ 100 ഇൽ പറന്നു, സീതാരാമം എന്ന് സ്വർണലിപിയിൽ എഴുതിയ ഇരുനില വീടിനു മുന്നിൽ നിന്നു. മുകളിലെ നിലയിൽ പേ ഇൻ ഗസ്റ്റ് ആയിട്ട് താമസിക്കുകയാണ് ആഭയും സുപ്രിയയും താഴത്തെ നിലയിൽ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥരും വാർദ്ധക്യം നര കേറിയ ഒരു അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും. രാമനും സീതയും..അവരുടെ മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും ഒക്കെ അങ്ങ് ദുബായിൽ സെറ്റൽഡ് ആണ്. തങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന ചിലവിനുള്ള പൈസ കൂടാതെ വയസാം കാലത്ത് സ്വന്തമായി അവർക്കൊരു വരുമാനം ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് മക്കൾ മുകളിലെ നില വാടകക്ക് കൊടുക്കാം എന്നൊരു ആശയം വെച്ചത് ഫാമിലി ആയിട്ട് വരുന്നവരും പെൺകുട്ടികളും മാത്രമേ റെന്റ് നു കൊടുക്കകയുള്ളു എന്നുണ്ട്. "രാമഛാ......" സുപ്പു സ്കൂട്ടി പാർക്ക്‌ ചെയ്തു നടന്നു വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോ വിളിച്ചു "നേരം ഇത്രേം ആയില്ലേ സുപ്പു സീതാമ്മയും രാമച്ഛനും ഉറങ്ങീന്നു തോന്നുന്നു.. വാ നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം " രണ്ട് പേരും ഫ്രഷ് ആയി വന്നു കിടന്നതേ ഉറങ്ങി പോയി. ********** പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആഭ നേരത്തെ തന്നെ എണീറ്റു ജോലിയൊക്കെ തീർത്തു ഒരുങ്ങി.. " എടി ഒന്ന് വേഗം ഇറങ്ങേന്റെ സുപ്പു, സമയം എത്ര ആയെന്നു കണ്ടോ? വെളുപ്പാൻ കാലം വരെ ആ കുന്തത്തിലും തോണ്ടി റീൽസ് കണ്ട് കിടക്കും എന്നിട്ട് എണീക്കുന്നതോ!. " പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി തന്റെ ചെരുപ്പ് ഇട്ടുകൊണ്ട് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി കലിപ്പ് ഇടുകയാണ് ആഭ അകത്തു സുപ്പു ജീവൻ മരണ പോരാട്ടം പോലെ ദോശ വായിലേക്ക് കുത്തി നിറച്ചു ഓടുകയാണ്, ബാഗിലേക്ക് ലഞ്ച് ബോക്സ്‌ വെക്കാൻ. അതിനിടയിൽ ആഭയുടെ പരാതിക്ക് മറുപടിയും കൊടുക്കുന്നുണ്ട് " മോളെ ചേച്ചി ദേ കഴിഞ്ഞു ഇപ്പൊ ഇറങ്ങാം. നിന്നെ ഞാൻ കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ കോളേജിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുമെന്നു നിനക്കറിയാലോ " രാവിലത്തെ പണികൾ ഒക്കെ ആഭയ്ക്കുള്ള ഡ്യൂട്ടി ആണ്. വൈകിട്ടത്തെ ഡ്യൂട്ടി സുപ്പുവിനും. സുപ്പു ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് അവൾക് നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റ്‌ വരാറുണ്ട്.പിന്നെ അല്ലറ ചില്ലറ സാമൂഹിക സേവനം കൂടി ഉണ്ട് കക്ഷിക്ക് അതുകൊണ്ട് വീട്ടു ജോലികൾ അവർ ഇങ്ങനെ മാറിമാറി ചെയ്തു പോന്നു. ആഭ ഇതിനു മുൻപ് ട്രിവാൻഡ്രം തന്നെയുള്ള ചെറിയ മ്യൂസിക് ഇന്സ്ടിട്യൂഷനിൽ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തിരുന്നത്.ഇന്നലത്തെ കൊണ്ട് അവിടെ അവൾ ക്ലാസ്സ്‌ നിർത്തി. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ സ്വപ്ന സാക്ഷത്കാരത്തിന്റെ ദിനം ആണ്. ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ മ്യൂസിക് കോളേജിൽ അവളുടെ ആദ്യ ദിവസം ആണ് അധ്യാപിക ആയിട്ട്. അതിന്റെ എക്സൈട്മെന്റിലും ടെൻഷനിലും ആണ് ആൾ. അപ്പോളേക്കും സുപ്പു ഓടിപ്പിടഞ്ഞു പുറത്തേക് വന്നു " ഹ്മ്മ് ഉവ്വ് ഉവ്വേ.. കഥ പറയാതെ ഇറങ്ങിക്കെ അങ്ങോട്ട് " ഉന്തി തള്ളി സ്റ്റെപ് ഓടിയിറങ്ങി ഇരുവരു .താഴെ ഗാർഡനിൽ ചെടി നനക്കുന്ന രാമച്ചന് ടാറ്റാ യും ഫ്ലയിങ് കിസ്സും കൊടുത്തോണ്ട് ശകടത്തിൽ ചാടി കേറി സുപ്പു.. " രാമച്ഛാ.. സീതാമ്മ എവിടെ " അതും നോക്കി ചിരിച്ചു ആഭ രാമേട്ടന് നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു "അവൾ അമ്പലത്തിൽ പോയിരിക്കുകയാണ് ആണ് മോളെ..വരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം നിങ്ങളിറങ്ങി എന്ന്" ആഭ രാമന്റെ കാൽ തൊട്ട് നമസ്കരിച്ചു " ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ ദിവസാ. എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം. "എന്റെയും സീതയുടെയും എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടാകും മോളെ സന്തോഷമായിട്ട് പോയി ജോയിൻ ചെയ് എന്നാൽ താമസിക്കേണ്ട ..വണ്ടി വിട്ടോ " അവർ പോയി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാണ് സീതാമ്മ തിരികെ വന്നത് " അയ്യോ മക്കൾ പോയോ രാമുവെട്ട ..?ശോ പ്രസാദം കൊടുക്കാൻ പറ്റിയില്ല .. മ്മ് എന്തായാലും ഇനി വൈകിട്ട് വരുമ്പോ കൊടുക്കാമല്ലേ. " " അതു മതി സീതേ. ഇന്നും ഓടി പിടഞ്ഞാ രണ്ടും പോയേക്കുന്നെ.. ആ കാന്താരി ആണ് അവളെ വൈകിപ്പിക്കുന്നെ " എന്നും പറഞ്ഞു രണ്ടും ചിരി തുടങ്ങി.. " മ്മ് അവൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാ എന്റെ ആഭ മോൾ ഇങ്ങനെ ഹാപ്പി ആയി നടക്കുന്നത് അവൾക്ക് അവളെ ചേരു "അതിനു രാമൻ തല ആട്ടി സമ്മതിച്ചു.. ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ കോളേജ് ഓഫ് മ്യൂസിക് 🎶❤️ ഒരു പഴയ കോട്ടയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രാനൈറ്റ് ഗേറ്റ് നു മുന്നിലേക്ക് അവർ എത്തി ചേർന്നു.. "ദേ കറക്ട് സമയത്തിന് ഞാൻ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ടേ. ഇനി എന്നെ പറയാൻ വന്നേക്കരുത് .. All the very best my ആഭ കുട്ടീ.. ഉമ്മാ...അപ്പൊ വലതുകാൽ വെച്ച് ഐശ്വര്യമായി അങ്ങ് കേറിയാട്ടെ.. ഞാൻ പോണു അല്ലേൽ എന്റെ കാലമാടൻ മാനേജർ എന്നെ എടുത്തിട്ട് അലക്കും .. അപ്പൊ ശെരി വൈകിട്ട് നീ ഇറങ്ങുമ്പോ വിളിക്ക്.." സുപ്പു ജെറ്റ് കണക്കെ സ്കൂട്ടീ പായിച്ചു പോയി പ്രവേശന കവാടത്തിനു മുന്നിൽ നിന്നു അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. തന്റെ സഹനത്തിന്റെയും, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും, നഷ്ടപെടലുകളുടെയും ഒക്കെ ആകെത്തുക ആണ് ഈ നേട്ടം. താണ്ടി വന്ന പ്രതിസന്ധികളൊക്ക മലവെള്ള പാച്ചിൽ കണക്കെ കണ്ണിലേക്ക് കുത്തിയൊലിച്ചു വന്ന നിമിഷം കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു ആഭ അകത്തേക്ക് കയറി. കണ്ണിനും മനസിനും കുളിർമയേകുന്ന ആ അന്തരീക്ഷം ആഭയ്ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. പഴമയെ വിളിച്ചോതുന്ന ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങൾ ആണ്.. നിറയെ മരങ്ങളും മരങ്ങളേകുന്ന തണുപ്പും തണലും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു.. .മുൻ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് ശ്രീ സ്വാതി തിരുനാൾ രാജാവിന്റെ പേരിലുള്ള തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ കോളേജിന് പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പാരമ്പര്യം ഉണ്ട്. ക്യാമ്പസിനു അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഓരോ ക്ലാസ്സ്‌ റൂമുകളിൽ നിന്നായി സ്വരങ്ങളും പാട്ടുകളും.. ഓരോ ഇൻസ്‌ട്രുമെൻറ്സ്ന്റെ ശബ്ദവും അടുത്തേക്ക് നടക്കുംതോറും കൂടുതൽ തേളിവോടെ മികവോടെ കേട്ടുകൊണ്ട് മുന്നോട് ചലിച്ചു ആഭേരി. വോക്കൽ, വീണ, വയലിൻ, മൃദംഗം, നൃത്തം എന്നിവയാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ... 5.6 ഏക്കറുകളിൽ പ്രകൃതി ഭംഗിയോട് കൂടി വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ക്യാമ്പസ്‌..സംഗീത ലോകത്തെ ഭാവി വാഗ്ധാനങ്ങളെ പടുത്തുയർത്താൻ തികഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം... മെയിൻ ഓഫിസിലേക്ക് കയറി പ്രിൻസിപ്പാളിനെ കണ്ടതിനു ശേഷം ആഭ പ്യൂൺന്റെ അകമ്പടിയോടെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.. ഓരോ ടീച്ചേർസിനും ഇരിക്കാൻ പ്രതേകം ടേബിളും കസേരയും ഉണ്ട്..അവൾക്കായി ഒരുക്കിയ ഇരിപ്പടത്തിലേക്ക് അമർന്നപ്പോൾ തന്നെ കുറച്ച് പേരായിട്ട് ചുറ്റും കൂടി പരിചയപ്പെടുവാനായിട്ട്. എല്ലാവരെയും പരിചയപെട്ടതിനു ശേഷം അവൾ തനിക്ക് തന്നിരിക്കുന്ന ടൈംടേബിൾ നോക്കി. 3 വർഷത്തെ കോഴ്സുകൾ ആണ്.. അതിൽ ഫസ്റ്റ് യേർസ് നും സെക്കന്റ്‌ ഇയർസിനും ആണ് അവൾക്ക് ക്ലാസുകൾ എടുക്കേണ്ടത്.വീണ വാദ്യത്തിലും അവൾ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രിൻസിപ്പൽ വന് ആഭയെ കൂട്ടികൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌റൂമിലേക്ക് പോയി.. ഫസ്റ്റ് ഇയർ ക്ലാസ്സിക്കേല് ആണ് അവർ ചെന്നത്.. ദൂരെ നിന്നും തന്നെ കേൾക്കമായിരുന്നു ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾ.. അടുത്തെത്തും തോറും മനസിലായി ആരോഗ്യവും മംഗളവും കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന മധ്യമാവതി രാഗത്തിലെ ഗാനം ആണ് കേൾക്കുന്നത്... ഡെസ്കിൽ കൊട്ടി താളം പിടിച്ചു ഒരുവൻ പാടുകയാണ് ഏറ്റുപാടാൻ കൂടെയുള്ള സഹപാഠികളും 🎶🎶 "വണ്ണാത്തിപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് തിങ്കൾ കണ്ണാടി നോക്കും നേരത്ത് സ്വപ്നം കണ്ടിറങ്ങി വന്നോളെ ചെമ്മാന പൂമുറ്റം നിറയെ മണി മഞ്ചാടി വാരിയെറിഞ്ഞോളെ കുങ്കുമമിട്ട കവിൾത്തടമോടെ മിന്നുകളിളകിയ പൊന്നരയോടെ മഞ്ഞളണിഞ്ഞൊരു പൂമെയ്യോടെ നിലാവിലൊരുങ്ങിമയങ്ങണ പെണ്ണേ കണ്ണാടി തിങ്കൾ കണ്ണാടി തിങ്കൾ കണ്ണാടി നോക്കും നേരത്ത് നാടോടിക്കഥയുടെ"🎶🎶🎶 ആഭ ചെറുചിരിയോടെ ക്ലാസിനു അകത്തേക്ക് കയറി.. പെട്ടെന്ന് ആരോ അകത്തേക്ക് വന്നതറിഞ്ഞു കുട്ടികൾ നിശബ്ദരായി വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി.. മാമ്പഴ മഞ്ഞ കളറിലെ പ്ലെയിൻ ജോർജിറ്റ് സാരീ ഉടുത്ത, അരയ്ക്ക് താഴെ നിതംബം മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നീളൻ മുടിയിഴകളും,നിറയെ പീലികൾ നിറഞ്ഞ വാലിട്ടെഴുതിയ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും, കട്ടിയുള്ള പുരികത്തിനു നടുവിൽ കറുത്ത വട്ടപ്പൊട്ടും അതിനു മുകളിൽ കുറിയും... ചെറു ചിരിയിൽ വിരിഞ്ഞ കുഞ്ഞു നുണക്കുഴിയും ആയി ആഭേരി. അവളെ കണ്ടതും പിള്ളേരുടെ കിളികൾ പറന്നു. " എടാ കിച്ചാ നീ ഈ പെണ്ണിനെ കുറിച്ചാണോ ഇപ്പൊ പാടിയത്..ഇതാരാടാ..എന്നാ ഒരു ഗ്ലാമർ ആ നോക്കിയേ.." ആഭയെ നോക്കി കണ്ണും തള്ളി രാഹുൽ പറന ഞ്ഞു. കിച്ചൻ എന്ന കൃഷ്ണജിത് ഉം ഏകദേശം അതെ എക്സ്പ്രഷൻ തന്നെ ".ഗുഡ് മോർണിംഗ് സ്റ്റുഡന്റസ്... ഇത് നിങ്ങളുടെ പുതിയ മ്യൂസിക് ടീച്ചർ ആണ്..ഇന്ന് ഈ ക്യാമ്പസിലെ ടീച്ചറുടെ ആദ്യ ദിവസവും ആദ്യ ക്ലാസും ആണ്.. " "അയ്യോ ടീച്ചർ ആയിരുന്നെടാ " കിച്ചനും രാഹുലും തമ്മിൽ നോക്കി തല ചൊറുകി... "എല്ലാവരും ടീച്ചറെ വെൽക്കം ചെയ്തോളു. അപ്പോ ഐശ്വര്യം ആയിട്ട് തുടങ്ങിക്കോളൂ കുട്ടി.. ഞാൻ ചെല്ലട്ടെ...." പ്രിൻസിപ്പൽ .. ആഭയോട് പറഞ്ഞു നടന്നു നീങ്ങി.. സാർ പോകാൻ കാത്തിരുന്ന പോലെ എല്ലാരും പിന്നെയും ബഹളങ്ങൾ തുടങ്ങി.. ടീച്ചറുടെ പേരെന്താ നാടെവിടെയാ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തര പങ്ക്തി ആയി ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാം അവളെ വളരെ ഇഷ്ടമായി.. ഓരോ കുട്ടികളെ പരിചയപെട്ടു അവരെ കൊണ്ട് പാട്ടുകൾ പാടിച്ചും സമയം വേഗം ഓടി നീങ്ങി.. അന്നത്തെ ദിവസം രണ്ട് പീരിയഡ് മാത്രമേ ആഭയ്ക്ക് ഉണ്ടായുള്ളൂ.. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അവൾ സുപ്പുവിനെ വിളിച്ചു ത്താൻ ഇറങ്ങി എന്ന് പറഞ്ഞു.. സുപ്പുവ്വിന് urgent work വന്നതുകൊണ്ട് അവളോട് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു പോയ്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു ഫോൺ വെച്ച്.. ആഭ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നേരെ ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു... ക്ലാസ്സ്‌ 3.30 ആകുമ്പോൾ കഴിയുന്നതുകൊണ്ട് ആ നേരം ബസിൽ തിരക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.. ഒരു 4 മണി കഴിഞ്ഞാൽ സ്കൂൾ പിള്ളേരുടെ തിക്കും തിരക്കും ആയിരിക്കും ബസുകളിൽ.. തന്റെ ബസ് വന്നപ്പോ ഒഴിഞ്ഞ വിന്ഡോ സീറ്റ്‌ നോക്കി ആഭ ഇരുന്നു.. കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവൾക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സന്തോഷം ആയിട്ടുണ്ടാകും തന്റെ ഇന്നത്തെ ഈ നിലയിൽ.. അവരുടെ കൂടെ സ്വപ്നം ആയിരുന്നു ഇത്.. ബസ് ഓടുന്നതിനു അനുസരിച്ചു വീശുന്ന ചെറിയ കാറ്റിൽ കണ്ണുകൾ മാടി അടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സീറ്റിൽ മെല്ലെ ചാരി കിടന്നു.. അവളുടെ അമ്മയും അച്ഛനും അടങ്ങിയിരുന്നാ കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഓർമകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.. ആഭേരി എന്ന എല്ലാവരുടെയും ആഭ. പാലക്കാടൻ തൃത്താല എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ, നാദം വീട്ടിൽ ശ്രീനി പൊതുവാളിന്റെയും കാർത്യായനിയുടെയും ഏക മകൾ. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാതെ ഇരുന്ന ഇവർക്ക് നീണ്ട 20 വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം അവരുടെ 45 ആം വയസിൽ കിട്ടിയ പൊന്നോമനയാണ് ആഭ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ചെല്ലക്കുട്ടി. അത്ര കണ്ടു സാമ്പത്തികം ഇല്ലാത്ത, അച്ഛനും അമ്മയും മകളും അടങ്ങുന്ന കൊച്ചു കുടുംബം ആണ് ഇവരുടേത്. പൊതുവാളിനു തൃത്താല ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ ഇടയ്ക്ക വായന ആയിരുന്നു ജീവിത മാർഗം. കാലാകാലങ്ങൾ ആയി ഇവരുടെ പൂർവികർ ആയിരുന്നു ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ സോപാന സംഗീതഞർ. താഴെ ജാതിയിലുള്ള കാർത്യായനിയെ സ്നേഹിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച പേരിൽ പൊതുവാളിനു സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിൻ പ്രകാരം അവർ ആ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെ വേറെ വീട് വെച്ച് അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറി. കാർത്യയനിക്ക് അമ്മ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവർ ഇവരുടെ വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ദീനം വന്നു മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സംഗീതപരമായുള്ള കഴിവുകൾ ആഭയ്ക്ക് വേണ്ടുവോളം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പം മുതലേ അവൾ സംഗീതവും അച്ഛന്റെ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന് സോപാന സംഗീതവും ഇടയ്ക്ക വായനയും, വീണവാദ്യവും പഠിച്ചിരുന്നു. എല്ലാം ദിവസവും പൊതുവാൾ പുലർച്ചെ പുറപ്പെടും. അച്ഛന്റെ തോളിലിരുന്നു കുഞ്ഞു ആഭയും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകും. ആഭയുടെ 14 ആം വയസിൽ പൊതുവാളിനു സ്ട്രോക്ക് വന്നതോട് കൂടി അദ്ദേഹം തളർന്നു കിടപ്പായി. അവരുടെ ജീവിതം പ്രതിസന്ധിയിലും ആയി. കുഞ്ഞിലേ തൊട്ട് പ്രാരാബ്ദങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ വളർന്ന ആഭ ഏതു സാഹചര്യത്തിലും പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകുന്ന പ്രകൃതമായിരുന്നു. ഒരു തൊട്ടാവാടി.. ഒരാളോടും മുഖം കറുപ്പിച്ചു ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാൻ ആകാത്ത ഒരു സാധു.ഉൾവലിഞ്ഞ പ്രകൃതം ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ സൗഹൃദങ്ങളും കുറവായിരുന്നു. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അവതാളത്തിൽ ആയപ്പോൾ പിന്നീട് കാർത്തു ആണ് വീട്ടു വേലയ്ക്ക് പോയി അവളുടെ പഠനം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയത്. കിടപ്പിലായ ഭർത്താവിന്റെ ചികിത്സചിലവുകളും മകളുടെ പഠനചിലവുകളും ആ പാവത്തിന് താങ്ങാവുന്നതിനു അപ്പുറം ആയിരുന്നു. എങ്കിലും മകളെ അവർ പഠിപ്പിച്ചു. ഡിഗ്രിക്കു അവൾ സംഗീതം ആണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അവളുടെ ഇഷ്ട വിഷയം ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ നല്ല രീതിക്ക് പഠിച് ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പിന്നീട് അമ്മയുടെയും ആരോഗ്യനില കണക്കിലെടുത്തു തന്റെ 20 ആം വയസിൽ അവൾ കുട്ടികൾക്ക് സംഗീത ക്ലാസുകൾ എടുത്തു തുടങ്ങി. തൃത്താല ഗ്രാമത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒക്കെ ആഭയുടെ കച്ചേരിയും പാട്ടുകളും ഇല്ലാത്ത ഉത്സവങ്ങ്ൾ ഇല്ലായിരുന്നു. തരക്കേടില്ലാത്ത ചെറിയ വരുമാനം അതിൽ നിന്നും കിട്ടി തുടങ്ങി. ഒരു സംഗീത അധ്യാപക ആവുക എന്നത് അവളുടെ മോഹം ആയിരുന്നു.. വല്യ സൗഹൃദങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്ത ആഭയ്ക്ക് രാഗങ്ങളും സ്വരങ്ങളും ഒക്കെയായിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. അച്ഛന്റെ മരുന്നുകളും വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായതും വാങ്ങി കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ കിട്ടുന്ന കാശിന്റെ പകുതിയും തീരും. വീട്ടിൽ മിക്കപ്പോളും അരപ്പട്ടിണി ആണെങ്കിലും മൂവർക്കും ഇടയിലുള്ള സ്നേഹവും ഐക്യവും എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.. .. ഈ ഭൂമിയിൽ ആഭയ്ക്ക് കൂട്ട് അവർ മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ... 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://app.aksharathalukal.in/series/49696/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ