ഓഫീസിലെ വലിയൊരു പ്രോജക്റ്റ് വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയതിന് ഇഷാലിന് 'എംപ്ലോയി ഓഫ് ദി മന്ത്' അവാർഡ് കിട്ടി. എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു. ലഞ്ച് ബ്രേക്കിൽ ഞാൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി പറഞ്ഞു: ​"ഇഷാൽ, കൺഗ്രാറ്റ്സ് ടാ! ഇത് നമുക്ക് ആഘോഷിക്കണം. ഇന്ന് രാത്രി നിന്റെ വക ട്രീറ്റ്!" ​പക്ഷേ, അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചവും കണ്ടില്ല. വലിയൊരു തെറ്റ് പറ്റിയ ഒരാളെപ്പോലെ അവൻ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ​"എന്താടാ.. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? അവാർഡ് കിട്ടിയിട്ടും നീ എന്താ ഇങ്ങനെ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. ​അവൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് എന്നെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ശൂന്യതയായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി: ​"എടാ, എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു സന്തോഷം വന്നാൽ അത് ആഘോഷിക്കാൻ അറിയില്ല. എന്ത് വലിയ കാര്യം ചെയ്താലും ഇതിലും നന്നായി മറ്റൊരാൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവില്ലേ എന്ന ചിന്തയാണ് എനിക്ക്. ഞാൻ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോ എന്റെ അച്ഛൻ അന്ന് മറ്റുള്ള കുട്ടികളുടെ മാർക്ക് പറഞ്ഞ് എന്നെ കളിയാക്കിയപ്പോൾ, സത്യത്തിൽ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ മാർക്കല്ല, എന്റെ സ്വയബോധമാണ് (Self-worth). ഞാൻ എപ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ നിഴലിലായിരുന്നു." ​അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. എന്നിട്ട് തുടർന്നു: ​"ഇന്നും ഓഫീസിൽ ഒരാൾ എന്നെ അഭിനന്ദിച്ചാൽ എനിക്ക് പേടിയാണ്. ഞാൻ അതിന് അർഹനാണോ എന്ന് ഞാൻ സംശയിക്കും. ഓരോ തവണ അവാർഡ് കിട്ടുമ്പോഴും മനസ്സ് പറയും, 'ഇതൊന്നും പോരാ, ഇതിലും വലിയ നേടണമെന്ന്.. ഒന്നിലും ഒരു ഹാപ്പിനെസ്സ് ഇല്ല.. അവൻ ആ ട്രോഫി ഡെസ്കിലെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു. വർക്ക്‌ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വർഷങ്ങളായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.. ' . മക്കളെ മറ്റൊരു കുട്ടിയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ ഓർക്കുന്നില്ല, അവർ കൊന്നുകളയുന്നത് ആ കുട്ടിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയാണെന്ന്."ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വേടയാടാനുള്ള ട്രോമയാണ് സമ്മാനിക്കുന്നതെന്ന്.. ​. #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ