​അവളൊരു വട്ടം കൂടി ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. തിരക്കുള്ള ആ തെരുവിൽ ഇന്നും എല്ലാവരുമുണ്ട്. പക്ഷേ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതിവുപോലെ ഉടക്കി നിൽക്കാറുള്ള ആ ഒരിടം ഇന്ന് ശൂന്യമാണ്. ​ശരിയല്ലേ? ​അവൻ അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ അതൊരു വലിയ കാര്യമായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല. പരസ്പരം മിണ്ടാറില്ല, വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കാറില്ല. കാണുമ്പോൾ കൈമാറുന്ന ആ ഒരു സെക്കന്റ് നീളുന്ന പുഞ്ചിരി—അതായിരുന്നു അവരുടെ ലോകം. പക്ഷേ ആ ചെറിയ ചിരി അവളുടെ ദിവസങ്ങളെ എത്രമാത്രം പ്രകാശപൂരിതമാക്കിയിരുന്നു എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞത് ഇന്നാണ്. ​അവൻ അവൾക്ക് ആരുമല്ലായിരുന്നു... അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെയാണ് അവൾ കരുതിയിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇന്ന് ആ തിരക്കിനിടയിൽ അവന്റെ ആ പഴയ പുഞ്ചിരി തിരയുമ്പോൾ, നെഞ്ചിന്റെ ഒരു കോണിൽ അറിയാത്തൊരു വിങ്ങൽ പടരുന്നു. ​"എടാ.. നീ പോയോ?" എന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് അവകാശമില്ല. കാരണം അവർ തമ്മിൽ അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കുന്നവരേക്കാൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചിരിച്ചു കടന്നുപോകുന്നവരായിരിക്കും. ​അവൾക്ക് കരയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആർക്ക് വേണ്ടി? തന്റെ ആരുമല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് വേണ്ടിയോ? അതോ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ കൊച്ചു പ്രണയത്തെ തല്ലിക്കെടുത്തിയ വിധിക്ക് വേണ്ടിയോ? ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ഞെട്ടലിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭാരം ഇന്ന് അവളുടെ ഹൃദയത്തിലുണ്ട്. ​ഇനി ആ വഴി കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആരും ചിരിക്കാനുണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും, അവളുടെ ഓരോ പുഞ്ചിരിയിലും ഇനി അവന്റെ ഓർമ്മകളുടെ ഒരു നിഴൽ ബാക്കിയുണ്ടാകും. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ