പുനർജ്ജന്മം.. പാർട്ട്‌ 6.. മാത്യു കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. ​മാത്യു കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ തന്നെ ഫോൺ എടുത്തു. കോൾ ചെവിയിൽ വെച്ച് അയാൾ പതിയെ ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ​മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം, മാത്യുവിൻ്റെ മുഖഭാവം മാറി. ഞെട്ടലായിരുന്നില്ല അവിടെ; പകരം, അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു വേട്ടയുടെ അവസാനം കണ്ട വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ, അയാൾ സന്തോഷവും കോപവും അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ​മാത്യു (ദേഷ്യം അടക്കിപ്പിടിച്ച്): "കണ്ടെത്തിയോ? ഉറപ്പാണോ?" ​അയാൾ കേട്ട വാക്കുകൾ, അയാളുടെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളെയും തകർത്തു. അയാളുടെ ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ​മാത്യു (ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത്, തീവ്രമായ സ്വരത്തിൽ): "ലിസമ്മാ! വേഗം റെഡിയാകൂ! നമ്മളെ തേടി വന്നവരെ നമ്മൾ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി അവരുടെ അടിവേര് ഇളക്കാനുള്ള സമയമായി! നമുക്ക് ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം. ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാനുള്ള ഏർപ്പാട് ചെയ്യണം!" ​ലിസമ്മ (പരിഭ്രമത്തോടെ): "മാത്യൂ, നിങ്ങൾ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ആരായിരുന്നു വിളിച്ചത്? നിങ്ങൾ ദേഷ്യത്തിലാണോ സന്തോഷത്തിലാണോ എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല!" ​മാത്യു (ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ): "ഇത് സന്തോഷത്തിൻ്റെ സമയമാണ് ലിസമ്മേ. നമ്മൾ കാത്തിരുന്ന നിമിഷം! ശത്രുക്കൾ നമ്മളെ തേടി വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിന് മുന്നേ അവരുടെ താവളത്തിലേക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടേ നമുക്ക്?" അതും പറഞ്ഞു അയാൾ ചിരിച്ചു. ​ലിസമ്മ (കണ്ണിൽ ഭയമുണ്ടെങ്കിലും): "പക്ഷേ മാത്യൂ... ഈ ഒരു അവസ്ഥയിൽ...?" ​മാത്യു: "ലിസമ്മാ, ഇതൊക്കെ നിസ്സാരമാണ്. പെട്ടെന്ന് മാറിക്കോളും." ​ലിസമ്മ: "ജോയൽ... അവൻ വന്നിട്ട്...?" ​മാത്യു: "വേണ്ട! ആരുമായി കൂടുതൽ അടുപ്പം വേണ്ട. ഇത് ഇങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. പിന്നെ നിൻ്റെ മനസ്സിലെ സംശയം അത് കളഞ്ഞേക്ക്. അപ്പച്ചനും അന്നയും അന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ അവർ നമ്മുടെ മക്കളെ ഒരിക്കലും ആ അഗ്നിക്ക് നൽകില്ല." അത് പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. തൻ്റെ മക്കളുടെ ഓർമ്മയിൽ അയാൾ ഒന്ന് വിതുമ്പി..... .... ​പ്രോജക്റ്റ് പ്രസൻ്റേഷനിൽ സാൻവിയുടെ പ്രകടനം മികച്ചതായിരുന്നു. ക്ലയിൻ്റുമാർ സംതൃപ്തരായി. സാം വിൽസൻ്റെ മുഖം അഭിമാനത്തിൽ തിളങ്ങി. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒളികണ്ണാൽ തിരഞ്ഞത് ജെറിയെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. അവളുടെ ഉള്ളം നീറിയെങ്കിലും, അവൾ ഗൗരവത്തിൻ്റെ ആഭരണം മുഖത്ത് അണിഞ്ഞു. ​അവൾ ഹാളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതും പ്രതീക്ഷയോടെ നിൽക്കുന്ന ജോയലിനെ കണ്ടു. ​സാൻവി അവൻ്റെ അരികിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടോ വാക്ക് കൊണ്ടോ പോലും ജോയലിനെ അംഗീകരിക്കാൻ അവൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഇത് എന്തൊരു സാധനം  എന്ന ഭാവത്തിൽ ജോയൽ നിന്നുപോയി.... പിറകിൽ വന്ന ജെറി അവൻ്റെ തോളിൽ തട്ടി. ​ജെറി (ചിരിയോടെ): "Good work. Keep it up." ​ജോയൽ (സന്തോഷത്തോടെ): "താങ്ക്യൂ സർ!" ​ജെറി: "നീ നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ." അതും പറഞ്ഞ് ജെറി സാൻവിയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു അവർ പോകുന്നതും നോക്കി ​ജോയൽ (സ്വയം പിറുപിറുത്തു): "എന്തിര് ജാഡയാ! ഞാൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു. പുല്ല്, ഒരു നല്ല വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ ഇവളുടെ പല്ല് കൊഴിഞ്ഞു പോകുമോ?" അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ കൈകൾ ചുരുട്ടി. "വെറുതെ അല്ല എല്ലാരും ഡെവിൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്." ​പെട്ടെന്ന്, ദിയ അവന്റെ അരികിൽ വന്നു ​ദിയ: "എന്താണ് ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നൊരു സംസാരം?" അവൻ പിറുപിറുക്കുന്നത് കേട്ട് ദിയ ചോദിച്ചു. ​ജോയൽ: "ഹേയ്, ഒരു താങ്ക്സ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. അത് പറയുകയായിരുന്നു." ​ദിയ: "ആര്, സാൻവി മേഡമോ?" അത് പറഞ്ഞ് അവൾ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു നിമിഷത്തിന് ശേഷം ചിരി നിയന്ത്രിച്ച് പറഞ്ഞു: "അത് വേറൊരു ജിന്നാണ്. അപ്പ്രീഷിയേഷൻ, അനുകമ്പ അതൊന്നും അതിൻ്റെ ഡിക്ഷണറിയിൽ ഇല്ല." ​ജോയൽ: "അത് തോന്നി." തലയാട്ടി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു... ............. ​ജെറി സാൻവിയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.അവളുടെ അരികിൽ എത്തിയതും പറഞ്ഞു. ​ജെറി: "എന്നാലും നിനക്ക് നല്ല വാക്ക് പറയാമായിരുന്നു..." ​സാൻവി (ജെറിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ, അലസമായി): "അതിൻ്റെ ആവിശ്യം ഒന്നുമില്ല, അവൻ ചെയ്യുന്ന ജോലിക്കുള്ള ശമ്പളം അവൻ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്, ഫ്രീയായി അവൻ ജോലി ചെയ്യില്ലല്ലോ അല്ലേ..." ​സാൻവിയുടെ മറുപടി കേട്ട് ജെറി തലയിൽ കൈവെച്ചു. ​ജെറി: "അയ്യോ പൊന്ന് മേഡം ഞാൻ പറഞ്ഞത് തിരിച്ചു എടുത്തു.." ​ജെറി: "അല്ല, നീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എൻ്റെ പെർഫോമൻസ് നെ കുറിച്ചു." ​സാൻവി: "ഹേ, അങ്ങനെ എടുത്തു പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ അവൻ നന്നായി ഹോംവർക്ക് ചെയ്തത് കൊണ്ട് നിനക്ക് പെർഫോമൻസ് ചെയ്യാൻ പറ്റി." ​അതും പറഞ്ഞു അവൻ ക്യാബിൻ്റെ വെളിയിലേക്ക് നടന്നു. ഇന്നലെ വന്ന ജോയലിന് നൽകുന്ന പരിഗണന പോലും അവൻ തനിക്ക് തരില്ലെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിരാശയും വേദനയും ദേഷ്യവും നിറഞ്ഞു... ............ തെരേസ ദൃതിയിൽ ഓഫീസിലേക്ക് വരുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ജോയലുമായി കൂട്ടിയിടിച്ചത്. അവളുടെ കൈയ്യിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഫയൽസ് തറയിൽ ചിതറി. "ഓഹ്! സോറി!" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. ​മുന്നിൽ നിന്നയാളെ കണ്ടതും തെരേസയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അത് ജോയലായിരുന്നു. അവൻ്റെ ശാന്തമായ, കുസൃതി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി, ആ പൂച്ചക്കണ്ണുകളും അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കി. ​ജോയൽ വേഗത്തിൽ കുനിഞ്ഞ് നിലത്തുനിന്നും ഫയലുകളെല്ലാം എടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൾ യന്ത്രം പോലെ അത് വാങ്ങി. ​ജോയൽ: "അല്ല, ഇതിനു മുന്നേ കണ്ടില്ലല്ലോ. ആരെ കാണാൻ വന്നതാ?" ​തെരേസ: "ഞാൻ സാൻവിയെ..." ​ജോയൽ (ചിരിയോടെ): "Ohh, ആ മേഡത്തെയാണോ! അപ്പോയിൻ്റ്മെൻ്റ് ഉണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ നല്ല തെറി കേൾക്കും." ​അവൻ്റെ സംസാരം കേട്ടതും തെരേസ അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. ​അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് ദിയ വന്നത്. അവൾ തെരേസയെ കണ്ടതും വിനയത്തോടെ വിഷ് ചെയ്തു. ​ദിയ: "അയ്യോ മാം, ഇവൻ ഇവിടെ പുതിയതാ. സാൻവി മാഡത്തിൻ്റെ പുതിയ PA. അതാണ്." ജോയൽ ദിയയെ ആരാ എന്ന ഭാവത്തിൽ നോക്കി.. ​ദിയ ജോയലിൻ്റെ ചെവികളിൽ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: "ടാ ജോയൽ, ജെറി സാറിൻ്റെ അമ്മയാ." ​ജോയൽ (ഞെട്ടലോടെ, വിനയത്തോടെ): "അയ്യോ സോറി മാം, ഞാൻ അറിയാതെ..." ​അതിന് അവർ ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ ഒന്ന് ശക്തിയിൽ മൂളി കൊണ്ട് അകത്തേക്കു പോയി.... .............. തെരേസ സാൻവിയുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ജെറിയും സാൻവിയും ഫയൽ ഡിസ്‌സിസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജെറിയും സാൻവിയും അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ചെറുതായി ഞെട്ടി. ​സാൻവി: "ആൻ്റി എന്താ ഇവിടെ?" ​തെരേസ: "അത് പിന്നെ, നമ്മുടെ കൺസ്ട്രക്ഷൻ ലാൻഡിൽ ഒരു സ്റ്റേ ഓർഡർ വന്നിരിക്കുന്നു." ​സാൻവി: "എന്തിന്?" ​തെരേസ: "അതിൻ്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്..." ​ജെറി: "What? മമ്മാ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? അത് പപ്പയുടെ പേരിലുള്ളതല്ലേ?" ​തെരേസ: "ആണ്. അതാണ് എനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്. എവിടെയോ എന്തോ പ്രോബ്ലം ഉള്ളത് പോലെ..." ​സാൻവി: "നമുക്ക് ലീഗലി മൂവ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലേ?" ​തെരേസ: "അതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മുടെ അഡ്വക്കറ്റിനോട് സംസാരിക്കണം, അതിനാണ് ഞാൻ വന്നത്. നിങ്ങളുടെ വർക്ക് നടക്കട്ടെ." ​അതും പറഞ്ഞ് അവർ എഴുനേറ്റ് നടന്നു. ഡോർ തുറന്നതും എന്തോ ഓർമ്മ വന്നതുപോലെ തിരിഞ്ഞു ചോദിച്ചു. ​തെരേസ: "സാൻവി, നിൻ്റെ പുതിയ PA, എന്താ അവൻ്റെ പേര്?" ​സാൻവിയും ജെറിയും പരസ്പരം നോക്കി. ​സാൻവി: "ജോയൽ." ​"എന്താ ആൻ്റി, അവൻ വല്ല പ്രോബ്ലം ഉണ്ടാക്കിയോ?" ​തെരേസ: "ഹേ, ഇല്ല. എവിടേയോ കണ്ടത് പോലെ." ​സാൻവി (പുച്ഛത്തോടെ): "അവൻ ഏതോ കട്ടമുക്കിലാണ് ജനിച്ചത്. ആൻ്റിക്ക് കാണാൻ വഴിയില്ല." ​തെരേസ: "Ohh..." ഒരു സംശയത്തിൻ്റെ ചിരി നൽകി അവൾ അവിടെ നിന്ന് പോയി. എന്നാലും ജോയലിൻ്റെ മുഖം അവരെ വല്ലാതെ അലട്ടി... ....................... മാത്യുവിൻ്റെ  നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ലിസമ്മ ഡിസ്ചാർജ് ബിൽ വേഗത്തിൽ പേ ചെയ്തു. അവരുടെ അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്ത് അവർ ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നു. ​അതേസമയം, താഴത്തെ റിസപ്ഷനിൽ, അപ്പച്ചൻ മാത്യുവും ലിസമ്മയും കിടന്നിരുന്ന റൂം അന്വേഷിച്ചു. അങ്ങോട്ടേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു.. സംശയത്തിൻ്റെ ഭാരം അയാൾക്ക് സമാധാനം കൊടുത്തില്ലയിരുന്നു.. ​അപ്പച്ചൻ റൂമിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും മാത്യുവും ലിസമ്മയും ലിഫ്റ്റ് വഴി താഴെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​അപ്പച്ചൻ മുറിയിലെത്തി, ആരെയും കാണാതെ അയാൾ പരിഭ്രാന്തനായി. മുറി ശൂന്യമായിരുന്നു. അയാൾ നേഴ്സിനോട് അന്വേഷിച്ചു. ​നേഴ്സ്: "അവർ ഇപ്പോൾ ഡിസ്ചാർജ് ആയി താഴേക്ക് പോയതേയുള്ളൂ." ​അയാൾ ജനലിലൂടെ താഴേക്ക് നോക്കി. ദൂരെ ഒരു നിഴൽ പോലെ ആരെയോ കണ്ടതും അയാൾ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച്, കിതപ്പോടെ ആശുപത്രിയുടെ പുറത്തേക്ക് ഓടി. എന്നാൽ, ആളും ബഹളവും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അയാൾക്ക് അവരെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ​തൻ്റെ സംശയം ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്നറിയാത്ത നിരാശയിൽ, അയാൾ വരാന്തയിലെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ കിതപ്പോടെ ഇരുന്നു... ....... ഇതേ സമയം ജോയലിൻ്റെ ബൈക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി. അവൻ നേരെ ധൃതിയിൽ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. റൂമിൽ ആരെയും കാണാതായത് അവനെ ഞെട്ടിച്ചു. റിസപ്ഷനിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവർ ഡിസ്ചാർജ് ആയെന്ന് അറിഞ്ഞു. ​"അവർ എന്താ ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ പോയത്? ആ പേഴ്സ് എങ്ങനെ കൊടുക്കും?" എന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, പുറത്ത് വരാന്തയിൽ അവനൊരു പരിചിതമായ മുഖം കണ്ടത്. പപ്പാ..! ​അവൻ പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് നടന്നു. ​വരാന്തയിൽ കസേരയിലിരുന്ന് കിതയ്ക്കുന്ന അപ്പച്ചൻ്റെ ചുമലിൽ ഒരു കൈ പതിച്ചതും, അയാൾ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ജോയലിനെ കണ്ടതും അയാൾ പരിഭ്രമം മറയ്ക്കാൻ പാടുപെട്ട് ചിരിച്ചു. ​ജോയൽ: "അപ്പച്ചൻ എന്താ ഇവിടെ?" ​അപ്പച്ചൻ (പരുങ്ങലോടെ): "അതെ... ഇന്നലത്തെ നെഞ്ചിരിച്ചൽ വല്ലാതെ കൂടി. അത് കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് വന്നതാ." ​ജോയൽ: "Ohh, അപ്പച്ചൻ എന്താ ഇങ്ങനെ കിതയ്ക്കുന്നത്? ഓടി വന്നതാണോ?" ​അപ്പച്ചൻ (കൃത്രിമ ഭാവത്തോടെ): "അത് പിന്നെ, എന്താണെന്ന് അറിയില്ല. ബസ് ഇറങ്ങി ഇങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നതാ. അപ്പോഴേക്കും വല്ലാതെ കിതച്ചു. കിതപ്പ് മാറിയിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറാമെന്ന് വിചാരിച്ചു." ​ജോയൽ: "എന്നാൽ അപ്പച്ചൻ വാ നമുക്ക് ടോക്കൺ എടുക്കാം." ​ജോയലുമായി ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോവുകയല്ലാതെ, അപ്പച്ചന് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. ​അപ്പച്ചൻ  "നീ എന്താ ജോയിലെ ഇവിടെ? ആക്സിഡൻ്റ് പറ്റിയവരെ കാണാൻ വന്നതാണോ?" ​ജോയൽ: "അത് പിന്നെ, അവരുടെ പേഴ്സ് എൻ്റെ മാഡത്തിൻ്റെ കൈയിൽ ആയിപ്പോയി. അത് കൊടുക്കാൻ വന്നതാ. അപ്പോഴേക്കും അവർ ഡിസ്ചാർജ് ആയി." ​അപ്പച്ചൻ: "Ohh കഷ്ടമായല്ലോ. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?" ​ജോയൽ: "നോക്കാം പപ്പാ. അവരെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയാലോ." ​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അയാളുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ അടച്ച് അയാൾ ചെയറിൽ ചാരി ഇരുന്നു. പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു പേടിയായി അയാളെ അലട്ടി. ..... വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്ക യാത്രയിൽ ജോയൽ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു: "പപ്പാ, പപ്പയ്ക്ക് എന്താ ഇത്രയും ടെൻഷൻ? ഡോക്ടർ പറഞ്ഞല്ലോ, പപ്പയ്ക്ക് വേറെ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല, ടെൻഷനാണ് പ്രശ്നം." ​അപ്പച്ചൻ: "ഹേ, വല്ലാത്തൊരു പേടി." ​ജോയൽ: "എന്തിനാ പപ്പാ?" ​അപ്പച്ചൻ (പതുക്കെ): "നമ്മുടെ വീട് നഷ്‌ടമാകുമോ..." ​ജോയൽ: "എന്ത് പറ്റി പപ്പാ? ലോണിൻ്റെ നോട്ടീസ് വല്ലതും വന്നോ? എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയില്ലേ പപ്പാ, നമുക്ക് എല്ലാം ശരിയാക്കാം. പപ്പാ ഇങ്ങനെ വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിച്ചു വല്ല അസുഖവും വരുത്തി വെക്കാതിരുന്ന മതി." ​അപ്പച്ചൻ (മനസ്സിൽ): വീട് പോയ നമുക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റും. പക്ഷെ നിന്നെ... ​ആ ചിന്ത മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അത് ജോയൽ അറിയാതിരിക്കാൻ അയാൾ പെട്ടെന്ന് തുടച്ചു. എന്നാൽ, റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ ജോയൽ ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടിരുന്നു. ​........ ​ജോയൽ വീട്ടിൽ ഫുഡ് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൻ്റെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. അവൻ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി, സാൻവിയായിരുന്നു. അവൻ സമയം നോക്കി. ഇവൾ എന്താ ഈ സമയത്ത്? അവൻ സംശയത്തോടെ ഫോൺ എടുത്തു. ​ജോയൽ: "ഹലോ മാം..." ​സാൻവി (മറുതലയ്കൽ): "ജോയൽ, നീ പെട്ടെന്ന് ടൗണിലെ ക്ലബ് കാഫേയിൽ വരണം." ​ജോയൽ: "എന്താ, എന്താ കാര്യം?" ​സാൻവി: "നേരിട്ട് പറയാം. പെട്ടെന്ന് വരണം." അതും പറഞ്ഞു അവൾ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.... #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ